Δεν θα περάσει η συμφωνία των Πρεσπών έστω κι αν περάσει χωρίς τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος που οι εθνοπροδότες δεν το αποτολμούν

Η συνθηκολόγηση των Πρεσπών δεν θα περάσει

Αδήρητος ο συμπαντικός νόμοςτου καλού και του κακού

Η συνθηκολόγηση των Πρεσπών δεν θα περάσει. Δεν μπορεί να περάσει κόντρα στην αντίθετη βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων. Ο ΥπΕξ της πεφιλημένης μας Αμερικής Μάικλ Πομπέο μ’ αυτά που εξήμεσε προχθές αξίζει να τον δια-πομπεύσουμε: «Οι ηγέτες της “Μακεδονίας” επέδειξαν όραμα, θάρρος και επιμονή στην επιζήτηση μίας λύσης στο θέμα ονομασίας, η οποία θα επιτρέψει στη “Μακεδονία” να πάρει τη θέση που δικαιούται στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. ως «Δημοκρατία της Βόρειας “Μακεδονίας”».

Μετά από αυτήν την αθλιότητα τού Αμερικανού, ο κ. Τσίπρας οφείλει να ανακρούσει πρύμναν, να διακόψει πάσαν διαδικασία και να καταγγείλει αντί να πασχίζει με διαβολικές μεθοδεύσεις να κυρώσει την προδοτική συνθηκολόγηση.

Μια επίκαιρη ιστορική αναφορά. Την απαθανατίζει ο Διογένης Λαέρτιος (Βίοι φιλοσόφων): Οι Αθηναίοι στη σύγκρουσή τους με τους Μεγαρείς έχασαν την Σαλαμίνα από την οποία κατήγετο ο Σόλων. Ηττοπαθείς σε αφάνταστο βαθμό εξέδωσαν ψήφισμα με το οποίο καταδίκαζαν σε θάνατο όποιον θα τολμούσε να προτείνει ξανά πόλεμο για την Σαλαμίνα.

Ο Σόλων το τόλμησε. Παρέστησε τον τρελλό, φόρεσε στεφάνι στο κεφάλι και όρμησε στην αγορά, όπου με την βοήθεια κήρυκα απήγγειλε την ελεγεία ΣΑΛΑΜΙΣ. Πήραν ξανά τα όπλα οι Αθηναίοι, νίκησαν τους Μεγαρείς, ανάκτησαν την αυτοπεποίθησή τους  και την περιπόθητη Σαλαμίνα τους. Ντροπιάσανε μ’ αυτό τους ποικιλώνυμους  «Σαλαμιν-αφέτες»(= προδότες της Σαλαμίνος). Αφέτης(=προδότης).

Το αυτό οφείλουμε να πράξουμε σήμερα εμείς με τους Μακεδον-αφέτες, τους προδότες της Μακεδονίας μας. Εμείς «ἴομεν ες Μακεδονίαν», για να ξεπλύνουμε το «χαλεπόν αίσχος» των Πρεσπών.

Παύλος ο μακαριστός Μητροπολίτης Σιατίστης, κορυφαίος σύγχρονος Μακεδονομάχος, φθέγγεται ανήμερα της επετείου τού Μακεδονικού Αγώνα: «…Γιατί οι σημερινές εξουσίες θέλουν ανδρείκελα και όχι ήρωες; Γιατί οι σημερινές εξουσίες θέλουν τα παιδιά μας να σαπίζουν στα ναρκωτικά και όχι πατριώτες και λεβέντες;

Γιορτάζουμε σήμερα-θυμόμαστε και τιμάμε- τα χρόνια-είναι η ίδια η μέρα που πέθανε ο Παύλος Μελάς. Και η μεν Ελλάδα πρέπει να σεμνύνεται για τον Παύλο Μελά αλλά η σύγχρονη πρέπει να ντρέπεται γιατί πρόδωσε τον αγώνα και τη θυσία τού Παύλου Μελά.

Ο Παύλος Μελάς αγωνίστηκε για να παραμείνει η Μακεδονία ελληνική και ήρθε η σύγχρονη ελληνική Πολιτεία να την προδώσει, και τον αγώνα του και τη Μακεδονία. (Το ακούσατε;) Δεν υπάρχει μακεδονική γλώσσα, δεν υπάρχει μακεδονική εθνότητα. ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΙ  Ή ΠΟΥΛΗΜΕΝΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΔΩΣΑΝ».

Και από άρθρο του – καταπέλτη για το χρέος της Κυβέρνησης να προκηρύξει Δημοψήφισμα:

«Ἡ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν σέ τίποτα δέν ἐξυπηρετεῖ τήν Ἑλλάδα. Ἄν κάποιος ἐξυπηρετεῖται εἶναι τά Σκόπια, ἀλλά οὔτε καί αὐτά. Ἐξυπηρετεῖται κυρίως τό παιχνίδι ἤ μᾶλλον ὁ ἀνταγωνισμός τῶν Μεγάλων Δυνάμεων καί κανείς ἄλλος. Γιά τήν Πατρίδα μας ὅμως ἡ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν ἔχει ἕνα ἄλλο μειοδοτικό στοιχεῖο. Τήν πόλυτη περιφρόνηση το Λαο. Στά Σκόπια τουλάχιστον ἔγινε Δημοψήφισμα. Κατά τήν ἑλληνική Κυβέρνηση ὅμως ὁ Ἑλληνικός Λαός εἶναι νώριμος. Δέν τοῦ ἐπιτρέπεται νά ἐκφράσει τήν γνώμη του(…)

Ἐμεῖς σᾶς προτείνουμε νά μοιραστεῖτε τήν εὐθύνη τῆς ἀπόφασης μέ τόν Λαό. Σᾶς προτείνουμε Δημοψήφισμα, δ καί τώρα. Δέν εἶναι οἱ κάτοικοι τῆς γειτονικῆς Χώρας ὡριμότεροι τῶν Ἑλλήνων. Ἀλλοιῶς ἐκφράζετε περιφρόνηση ἀπέναντι στό λαό».

Στο μεταξύ μάς άφησε χρόνους ο ονομαστός Δάσκαλος τού Γένους Σαράντος Καργάκος. Τίμιος με την Αλήθεια, την Ορθοδοξία και την Πατρίδα. Πολυγραφότατος. Έφερε την σφραγίδα της δωρεάς τού Θεού και την αποτύπωσε στις άπειρες σελίδες του ογκωδέστατου έργου του. Ο Θεός να τον κατατάξει εν χώρα ζώντων. Το φωτεινό του έργο αποτελεί παράδειγμα και οδηγό για τις επόμενες γενιές.

    Δεκαοκτώ Πρέσβεις καλούν τους βουλευτές να μην ψηφίσουν την λεόντεια, όπως ονομάζουν τις Πρέσπες, συμφωνία η οποία «επιβληθείσα έξωθεν διχάζει την ελληνική κοινωνία, ενώ αποτελεί εφαλτήριο για την συνέχιση των επεκτατικών, “αλυτρωτικών” βλέψεων των Σκοπίων».

    Ένδεκα πανεπιστημιακοί καθηγητές (Καθημερινή 13.1.19), βαριά ονόματα, από τα οποία κανένας δεν έχει κατηγορηθεί ως τώρα ως υπερπατριώτης, ακροδεξιός και άλλα ηχηρά παρόμοια, εκφράζουν την κάθετη εναντίωσή τους στη συμφωνία: « Είμαστε αντίθετοι, όχι γιατί η ελληνική κυβέρνηση διαπραγματεύθηκε, αλλά γιατί αδυνατεί να κατανοήσει ποια πράγματα είναι αδιαπραγμάτευτα. Αδυνατεί να κατανοήσει την ευαισθησία των πολιτών της για την ιστορική τους κληρονομιά – μιαν ευαισθησία που νοηματοδοτείται σε πολλές συνταγματικές διατάξεις και έρχεται ως συνέπεια δύο αιώνων δημόσιας εκπαίδευσης»(…) Είμαστε αντίθετοι, λόγω της ασυνέπειας σε μια εθνική γραμμή, η οποία προσδιόρισε την εσωτερική πολιτική και τη διεθνή θέση της χώρας επί 25 χρόνια με τεράστιο κόστος, σε μια γραμμή η οποία συστράτευσε σχεδόν το σύνολο της κοινής γνώμης (…) Το κράτος μας αντιφάσκει με τον εαυτό του, χωρίς να προτείνει μια βιώσιμη εναλλακτική λύση, ενώ η κυβέρνηση έχει εναποθέσει τη δυναμική της συμφωνίας στις μελλοντικές επιλογές των Σκοπίων».

Ο ξένος παράγων (Γερμανοί, Αμερικανοί, Νατοϊκοί και όλα τα καλά παιδιά) επείγονται να σύρουν την Ελλάδα αμ’ έπος αμ’ έργον σε διαδικασία κύρωσης. Όμως υπολείπεται από την πλευρά των Σκοπίων το σοβαρότερο: Η «ολοκλήρωση όλων των εσωτερικών νομικών διαδικασιών (άρθρο 1,4,ζ) για να τεθεί σε ισχύ η συμφωνία».

Ποιες είναι αυτές οι εσωτερικές νομικές διαδικασίες; Η δημοσίευση της κύρωσης και των συνταγματικών τροποποιήσεων στο ΦΕΚ. Εδώ όμως απαιτείται η υπογραφή του σκοπιανού προέδρου, αλλά εκείνος αρνείται πεισμόνως να υπογράψει, ενώ η σκοπιανή κυβέρνηση δεν έχει την απαραίτητη πλειοψηφία να τον απομακρύνει. (Εκτενέστερα στο άρθρο τού Άγγελου Συρίγου/Καθημερινή 13.01.19).

Και μην παραλείψετε, όλοι το μεσημέρι της Κυριακής 30 Ιανουαρίου του 2019 στο Σύνταγμα. Η Μακεδονία είναι μία και Ελληνική!

Στυλιανός Παπαθεμελής 16 Ιανουαρίου 2019

Για να συγκρίνουμε τα παρελθόντα με τα παρόντα και να αποφύγουμε την περαιτέρω θυματοποίησή μας

Ανδρέας Παπανδρέου (1993): Ο Μητσοτάκης μας δέσμευσε σε συμβιβασμό με τον όρο «Μακεδονία» ως τη μόνη λύση (βίντεο) ενάντια στην απόφαση του συμβουλίου αρχηγών

17 Ιανουαρίου 2019, 10:23 | Γράψτε το σχόλιο σας

Ανδρέας Παπανδρέου (1993): Ο Μητσοτάκης μας δέσμευσε σε συμβιβασμό με τον όρο «Μακεδονία» ως τη μόνη λύση (βίντεο)

Στις 27 Μαρτίου 1993 ο Ανδρέας Παπανδρέου καταθέτει πρόταση δυσπιστίας στην κυβέρνηση Μητσοτάκη για τους χειρισμούς της στο Σκοπιανό. Ο Ανδρέας Παπανδρέου κατηγορεί τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ότι με τους χειρισμούς του «δέσμευσε τη χώρα» και ακύρωσε τις αποφάσεις του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών, τονίζοντας -από το Βήμα της Βουλής- ότι:

«Η εθνική γραμμή, οι αποφάσεις των αρχηγών στις συσκέψεις υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κατευθείαν στον κάλαθο των αχρήστων.

»Με το έτσι θέλω του κ. Μητσοτάκη, ο οποίος δρα και πάλι ως ο μοιραίος άνθρωπος σε αυτόν τον τόπο.

»Εάν πίστευε κανείς τις δημόσιες δηλώσεις του κ. Μητσοτάκη και της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας θα αδυνατούσε να αντιληφθεί τι συμβαίνει. «Η απόφαση των αρχηγών», δήλωνε η κυβέρνηση, «μετά τη σύσκεψη του Απριλίου λέει ότι εκφράζεται το πανεθνικό αίτημα να φύγει η λέξη Μακεδονία από την ονομασία των Σκοπίων. Θα δώσουμε τη μάχη, ο κύβος ερρίφθη». Αυτά ήταν τα λόγια της κυβερνήσεως.

»Προχωρώ, «επιμένουμε στην άποψη, ότι δεν μπορεί να περιληφθεί η λέξη Μακεδονία σε οποιαδήποτε ονομασία αυτής της δημοκρατίας εφόσον τελικά ήθελε να αναγνωριστεί», δήλωνε ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης μετά την επόμενη σύσκεψη των αρχηγών τον Ιούνιο.

»Δεν πρόκειται φίλοι και φίλες για σχιζοφρένεια. Πρόκειται για συνειδητή παραπλάνηση του ελληνικού λαού.

»Πρόκειται για επιχείριση κάλυψης των απαράδεκτων από την πρώτη στιγμή έως σήμερα κυβερνητικών χειρισμών.

»Αρχικά η διγλωσσία μεταξύ του υπουργού Εξωτερικών και του πρωθυπουργού.

»Στη συνέχεια η διγλωσσία, η πολυγλωσσία, του ίδιου του κ. Μητσοτάκη και η αντιπαράθεση για ένα εθνικό θέμα με εσωκομματικούς όρους και με μόνο στόχο την παράταση παραμονής στην εξουσία.

»Ο κ. Μητσοτάκης δεν πίστεψε ποτέ όσα δήλωνε στο εσωτερικό. Και υπονόμευε με τις ενέργειές του τις τοποθετήσεις του στις διεθνείς επαφές του.

»Και τα συμφέροντα της χώρας μαζί.

»Ήδη από τις αρχές Μαρτίου του 1992 καταγγέλθηκε με ερώτηση του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή, συγκεκριμένα του βουλευτή Πάχτα, ότι τον Φεβρουάριο του 1922 κατά τη διάρκεια της Συνόδου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, ο κ. Μητσοτάκης δήλωνε στους άλλους αρχηγούς κομμάτων, πρωθυπουργούς και λοιπά, που μετείχαν τότε στη Σύνοδο, ότι το όνομα της υπό αναγνώρισης Δημοκρατίας των Σκοπίων, δεν αποτελεί μείζον πρόβλημα για την Ελλάδα, ότι δεν τον ενοχλεί το όνομα». (σ.σ. όπως και τώρα κάνει ο γιος του).

Εδώ παρεμβαίνει ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και το διαψεύδει.

«Υποτίθεται, ότι το αποκάλυψε σε συνομιλητές του ο αντικαγκελάριος της Αυστρίας.

»Από δηλώσεις του κ. Ντιμά, ως συνήθως από ξένα περιοδικά και ξένους, πληροφορηθήκαμε μετά από λίγους μήνες την ιστορία της διπλής ονομασίας».

Σε εκείνη την ομιλία, ο Ανδρέας Παπανδρέου είπε ότι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης «αποδέχθηκε δημόσια τη «διπλή ονομασία» γειτονικής κρατικής οντότητας, η οποία επιδιώκει τη διεθνή αναγνώρισή της.

»Επεδίωξε μια απροσδιόριστη διαδικασία «διαιτησίας». Έφτασε στην αποδοχή ονομασίας που περιλαμβάνει και το όνομα της Μακεδονίας.

»Και προχωρεί τώρα στην αποδοχή διαδικασιών οι οποίες ενθαρρύνουν την προκλητική προβολή των πιο απαράδεκτων και προκλητικών αξιώσεων κατά της Ελλάδας».

Η συνεδρίαση στην βουλή ήταν έντονη. Ο Παπανδρέου κατηγόρησε τον Μητσοτάκη ότι «Ο κ. Μητσοτάκης όχι μόνο έχει αποδεχθεί τη διαιτησία αυτή, τη διαμεσολάβηση, εκ προοιμίου, αλλά εξήγγειλε ήδη και την ελληνική συμφωνία για το κατά τη γνώμη του πιθανό αποτέλεσμα: Βόρεια Μακεδονία, Άνω Μακεδονία, Νέα Μακεδονία ή κάτι παρόμοιο».

»Έκαψε μόνος του όλα τα χαρτιά, για να μας οδηγήσει σήμερα στο συμβιβασμό ως τη μόνη λύση.

»Άλλωστε, το σύστημα δεν τον απασχολεί ιδιαίτερα, αφού όπως δήλωσε ο ίδιος, ποιος θυμάται μετά από 1, ή 5 ή 10 χρόνια. Ποιος θυμάται!»

Και ο Κώστας πατέρας του Κούλη επεμβαίνει «κε Παπανδρέου ψεύδεσθε από το βήμα».

Μια προσπάθεια διερεύνησης της προέλευσης των Εβραίων του Ισραήλ και της διασποράς ανά τον κόσμο. Μέρος 7ο

Από τους πατέρες του Εβραϊκού Έθνους

Από τις προηγούμενες συνέχειες αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο εβραϊκός λαός είναι ένας ιστορικός, πανάρχαιος λαός με μαρτυρική παρουσία στην ανθρωπότητα. Βοήθησε στον πολιτισμό, στις τέχνες, στις επιστήμες, όσο και στη γενικότερη πρόοδο της ανθρωπότητας. Αυτά σαν θετικά. Τα αρνητικά επίσης πολλά όπως και των Ελλήνων.

Το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο το πρόσωπο

Στην ομοψυχία και την αλληλεγγύη ήσαν και είναι πρώτοι, μόνο Εβραίοι προς τους Εβραίους φυσικά. Έχοντας το κόμπλεξ του διωκόμενου εξηγείται αυτή η ανάγκη αλληλοβοήθειας όσο και η εχθρική τους διάθεση προς όσους δεν ανήκουν στο εβραϊκό θρήσκευμα και δεν είναι μόνο οι Εβραίοι.υπεύθυνοι για την προσήλωσή τους στο χρήμα, τη μόνη διέξοδο κι ελπίδα για επιβίωση. Μηχανισμός άμυνας καθώς έχουν περάσει από εξορίες, (οι συνέπειες των παραβάσεων και της ανυπακοής τους στις εντολές του Ιεχωβά ιδιαίτερα στον να μην λατρεύουν άλλους θεούς πλην Αυτού), αμείλικτα πογκρόμ στη Ρωσία και τη Γερμανία, μέχρι την αιχμαλωσία τους στους Βαβυλώνιους και την υποδούλωσή τους σαν μικρός, παρένθετος λαός της Ασίας, στους Ρωμαίους. Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν από τους λίγους που τους σεβάστηκε και προσκύνησε τον Γιαχβέ στο ναό του Σολομώντα.

Μέγα χάσμα χωρίζει τους Εβραίους από τους Άραβες Παλαιστίνιους ακόμη και στην ίδια τους πατρίδα ενδεικτικότατη απόδειξη της μισαλλοδοξίας αμφοτέρων

Έδωσε ο Μέγας το παράδειγμα που ούτε οι Εβραίοι, ούτε οι Έλληνες και φυσικά ούτε η αποικιοκρατική Δύση των Σταυροφοριών και της καθολικής μισαλλοδοξίας, αλλά ούτε οι πρωτόγονοι γιοι του Ισμαήλ, οι Άραβες κατανόησαν.

Η νεολαία πρέπει να έχει σαν όραμα έναν κόσμο ενωμένο μέσα σε μια ατμόσφαιρα αγαπητικής συνύπαρξης και ειλικρινούς αποδοχής της διαφορετικότητας

Ότι η ανθρωπότητα τότε μόνο θα συνυπάρξει ειρηνικά και θα μεγαλουργήσει αν τα βρουν και ΕΝΩΘΟΥΝ οι δυο αυτοί λαοί, ΕΛΛΗΝΕΣ και ΕΒΡΑΙΟΙ σε μια πορεία αγάπης, κατανόησης, αλληλοσεβασμού και αλληλεγγύης, χωρίς μεσσιανικές ψευδαισθήσεις.

Πίσω από τη μισαλλοδοξία κρύβεται ο θάνατος

Όσο αντίθετα, Έλληνες και Εβραίοι θα παρασύρονται από τις εκτρωματικές παρεκκλίσεις της φυσιοκρατίας του Διαφωτισμού και δεν αντιστέκονται σ’ αυτό που η Δύση ονομάζει «πολιτισμό» αυτοί οι δυο μικροί λαοί θα εκπίπτουν του προορισμού τους και θα υφίστανται τα πάνδεινα τόσο από εχθρούς και όσο υποτιθέμενους «φίλους».

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Μπράβο Κοζάνη, μπράβο επαρχία, ξεπεράστε την εν πολλαίς αμαρτίες Αθήνα!

17 Ιανουαρίου 2019

Η Κοζάνη κάνει την έκπληξη

από Ερανιστής Κράτα το Κοινή χρήση

Γράφει η Αλεξία Καλαϊτζή

Το κρύο στην Κοζάνη είναι τσουχτερό. Στο GPS η αναζήτηση «Κοβεντάρειος Βιβλιοθήκη» σε οδηγεί ακόμα στο παλιό, γκρίζο κέλυφος που φιλοξενούσε πριν από λίγο καιρό τη δημοτική βιβλιοθήκη της πόλης. Είναι λογικό, καθώς έχουν περάσει μόνο λίγοι μήνες από τότε που τα χιλιάδες βιβλία, παλαίτυπα και χειρόγραφα της βιβλιοθήκης πήραν τον δρόμο για το νέο τους σπίτι, ένα μοντέρνο, καλαίσθητο και εντυπωσιακό κτίριο. Έπειτα από μερικούς κύκλους με το αυτοκίνητο στο κέντρο της πόλης, βρισκόμαστε μπροστά του.

Εκεί όπου άλλοτε υπήρχαν αγροτικές αποθήκες, τώρα ορθώνεται ένα φιλόδοξο αρχιτεκτονικά, γεωμετρικό κτίσμα που θυμίζει κιβωτό, μια κιβωτό γραμμάτων που άραξε στα όρια της πρωτεύουσας της Δυτικής Μακεδονίας. Το εσωτερικό του είναι εξίσου θελκτικό: η είσοδος θυμίζει πύλη, η κεντρική σκάλα που περικλείεται από βιβλιοστάσια δίνει την αίσθηση ότι περπατάς ανάμεσα σε τόμους γεμάτους γνώση, ενώ οι διακριτικές αχτίδες φωτός που μπαίνουν από τους φεγγίτες της οροφής υπογραμμίζουν τον αυστηρό εξοπλισμό.

Ο σχεδιασμός και το ντιζάιν ταιριάζουν απόλυτα στην ξεχωριστή αυτή περίπτωση βιβλιοθήκης, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Κοζάνη και τον Νεοελληνικό Διαφωτισμό και περιλαμβάνει σπάνια κειμήλια και λογοτεχνικούς θησαυρούς που χρονολογούνται ήδη από τον 15ο αιώνα.

Εκεί όπου άλλοτε υπήρχαν αγροτικές αποθήκες, τώρα ορθώνεται ένα φιλόδοξο αρχιτεκτονικά, γεωμετρικό κτίσμα που θυμίζει κιβωτό, μια κιβωτό γραμμάτων που άραξε στα όρια της πρωτεύουσας της Δυτικής Μακεδονίας. Τ
Εκεί όπου άλλοτε υπήρχαν αγροτικές αποθήκες, τώρα ορθώνεται ένα φιλόδοξο αρχιτεκτονικά, γεωμετρικό κτίσμα που θυμίζει κιβωτό, μια κιβωτό γραμμάτων που άραξε στα όρια της πρωτεύουσας της Δυτικής Μακεδονίας. Τ

Πρωτοπορία τότε και τώρα

Τη σχέση της βιβλιοθήκης με την πόλη και τους πολίτες της κλήθηκε να αναδείξει το νέο κτίριο, τόσο μέσω της ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής του ταυτότητας όσο και μέσα από το μουσείο το οποίο θα στεγαστεί στις εγκαταστάσεις του.

«Επιδίωξή μας ήταν το κτίριο να είναι τόσο πρωτοποριακό για την εποχή του όσο πρωτοποριακό ήταν για την εποχή του το περιεχόμενο της βιβλιοθήκης. Έπρεπε χωρίς μορφολογικές ακρότητες να δηλώνει αυτή τη συνθήκη», αναφέρει ο αρχιτέκτονας, ένας από τους κύριους μελετητές του έργου, Εδουάρδος Κάστρο.

Στο ίδιο πνεύμα έχει σχεδιαστεί και το Μουσείο της Κοβενταρείου, που αποτελεί το μοναδικό μουσείο βιβλιοθήκης στην Ελλάδα και ένα από τα ελάχιστα στην Ευρώπη. Όπως εξηγεί ο Πάνος Τζώνος, επίσης βασικός μελετητής του έργου και αρχιτέκτονας, το μουσείο, πέρα από την ιστορία της βιβλιοθήκης, θα αφηγείται παράλληλα και την ιστορία της Κοζάνης, ερμηνεύοντας το πώς και το γιατί λειτούργησε ως πύλη του Διαφωτισμού στον ελλαδικό χώρο. Ένα ακόμα στοιχείο έκπληξης θα είναι και ο ίδιος ο σχεδιασμός του χώρου, ο οποίος παραπέμπει σε υψίκορμη εξπρεσιονιστική βιβλιοθήκη εννέα μέτρων με τραπέζια ανάγνωσης και βιβλιοστάσια, που θα είναι εντυπωσιακές προθήκες εντύπων, αλλά και συλλογών κατοίκων της Κοζάνης.

Πέραν του μουσείου, που αναμένεται να λειτουργήσει σε περίπου έναν χρόνο, το νέο κτίριο θα διαθέτει καφέ, πωλητήριο, αμφιθέατρο, αίθουσα εκθέσεων και έναν ανοιχτό χώρο πολλαπλών χρήσεων.

Η Κοβεντάρειος Βιβλιοθήκη, η οποία γίνεται και η πρώτη δανειστική βιβλιοθήκη στον οθωμανοκρατούμενο ελλαδικό χώρο, αρχίζει σταδιακά να μεγαλώνει δεχόμενη τις δωρεές επιφανών Κοζανιτών και ιεραρχών.
Η Κοβεντάρειος Βιβλιοθήκη, η οποία γίνεται και η πρώτη δανειστική βιβλιοθήκη στον οθωμανοκρατούμενο ελλαδικό χώρο, αρχίζει σταδιακά να μεγαλώνει δεχόμενη τις δωρεές επιφανών Κοζανιτών και ιεραρχών.

Οι θησαυροί της Κοβενταρείου

Κατεβαίνοντας στο υπόγειό της, ο πρόεδρος της βιβλιοθήκης και αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Παναγιώτης Δημόπουλος, μαζί με τη διευθύντρια βιβλιοθηκονόμο, Ιωάννα Στεργιοπούλου, μας οδηγούν στην αίθουσα όπου ανάμεσα στα δερματόδετα βιβλία φυλάσσονται κάποια από τα πολυτιμότερα αποκτήματα της Κοβενταρείου: η Χάρτα του Ρήγα (εκτύπωση 1796-97), ο Άτλας του Γαζή (1800), εκδόσεις του Αριστοτέλη από τον 15ο αιώνα, η πρώτη ελληνική εφημερίδα που σώζεται, με ημερομηνία έκδοσης το 1792, καθώς και το παλαιότερο βιβλίο της συλλογής, ένας τόμος του Ιπποκράτη στα λατινικά με χρονολογία έκδοσης το 1494.

Η απάντηση στο πώς βρέθηκαν όλοι αυτοί οι θησαυροί στη συγκεκριμένη πόλη δίνεται μέσα από την ιστορία της ίδιας της Κοζάνης, η οποία τον 17ο και τον 18ο αιώνα καθίσταται πύλη του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Η μετακίνηση Ελλήνων στην ασήμαντη τότε περιοχή, λόγω της πίεσης που δέχονταν από το οθωμανικό στοιχείο, παράλληλα με το άνοιγμα του εμπορικού δρόμου που ξεκινούσε από την Κωνσταντινούπολη και μέσω της Κοζάνης έφτανε στη Βιέννη και στη Βουδαπέστη, μετατρέπουν την άγνωστη γωνιά της Δυτικής Μακεδονίας σε ένα εμπορικό και πνευματικό κέντρο. Στο τέλος του 17ου αιώνα δημιουργείται η βιβλιοθήκη, η οποία αναφέρεται ότι λειτουργεί υποστηρικτικά προς το Σχολείο της Κοζάνης, που ιδρύεται την ίδια περίοδο. Η βιβλιοθήκη, η οποία γίνεται και η πρώτη δανειστική βιβλιοθήκη στον οθωμανοκρατούμενο ελλαδικό χώρο, αρχίζει σταδιακά να μεγαλώνει δεχόμενη τις δωρεές επιφανών Κοζανιτών και ιεραρχών. (Σ.γ.: Το τελευταίο  κρατείστε το για όσους λένε πως οι παπάδες μόνο για τα λεφτά ενδιαφέρονται).

Από την ίδρυσή της και μετά, δεν σταματά στιγμή να αναπτύσσει μια διαλεκτική με την κοινωνία της πόλης. «Δεν υπάρχει Κοζανίτης που να μη γνωρίζει πού είναι η βιβλιοθήκη», αναφέρει χαρακτηριστικά η κ. Στεργιοπούλου. Χάρη στην αγάπη των Κοζανιτών, άλλωστε, η Κοβεντάρειος παραμένει αλώβητη στο πέρας του χρόνου, γλιτώνοντας από τις κλοπές και τις καταστροφές που γνώρισαν άλλες βιβλιοθήκες από το 1920 μέχρι το 1950. Όπως διηγείται ο κ. Δημόπουλος, χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Ιωάννη Δελιαλή, φύλακα της βιβλιοθήκης, ο οποίος με κίνδυνο της ζωής του και με κινηματογραφικό τρόπο «πήρε το 1940 τις συλλογές, τις πέρασε κάτω από τη μύτη των Γερμανών, των οποίων οι κοιτώνες ήταν δίπλα στη βιβλιοθήκη, και τις έχτισε στο υπόγειο ενός ναού ή τις έκρυψε πάνω στο καμπαναριό». «Παρότι οι Κοζανίτες γνώριζαν τι γινόταν, ούτε ένας δεν τόλμησε να καταδώσει τον Δελιαλή», σημειώνει.

Φωτογραφίες: Aλέξανδρος Αβραμίδης

Πηγή: http://www.kathimerini.grhttp://eranistis.net/wordpress/2019/01/17/31567%ce%b7-%ce%ba%ce%bf%ce%b6%ce%ac%ce%bd%ce%b7-%ce%ba%ce%ac%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ad%ce%ba%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%be%ce%b7/

Το θέατρο των πατριδοκάπηλων και των εθνικών μειοδοτών τέλειωσε μετά από διήμερη «σικέ» παράσταση

Ψήφο εμπιστοσύνης με 151 «ναι» έλαβε η κυβέρνηση

Mε 151 ψήφους υπέρ η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εξασφάλισε την ψήφο εμπιστοσύνης. Σε ό,τι αφορά την αριθμητική της ψηφοφορίας το Μαξίμου «κέρδισε» με πανούργες κινήσεις, ραδιουργίες και παζαρέματα κάτω από το τραπέζι, ιδίως μεταξύ Τσίπρα και Καμένου – πέραν των 145 βουλευτών του κόμματος- και τις ψήφους των Κ. Παπακώστα, Β. Κόκκαλη, Ελ. Κουντουρά, Κ. Ζουράρι, Θ. Παπαχριστόπουλου και Σπ. Δανέλλη.

Η διήμερη συζήτηση στη Βουλή έγινε σε υψηλούς τόνους και εν μέσω αλληλοκατηγοριών μεταξύ του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και των κομμάτων της αντιπολίτευσης, με τη Συμφωνία των Πρεσπών στο πρώτο πλάνο της αντιπαράθεσης. Η οποία φυσικά θα εγκριθεί ερήμην του ελληνικού λαού (τρέμουν το δημοψήφισμα οι απάτριδες προδότες του ελληνισμού και της ελληνικής Ιστορίας), κατ’ εντολήν Πομπέυ, Πάυετ, Νίμιτς και Μέρκελ.

Όσο για σας, αγαπητοί ψηφοφόροι μην πολυκουράζετε το μυαλουδάκι σας, ΞΑΝΑΨΗΦΕΙΣΤΕ ΤΟΥΣ.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Μια προσπάθεια διερεύνησης της προέλευσης των Εβραίων του Ισραήλ και της διασποράς ανά τον κόσμο. Μέρος 6ο

Το εβραϊκό έθνος φέρει πίσω του μια τεράστια ιστορία διόλου ευκαταφρόνητη.Μερικά από τα πλέον διάσημα και αναγνωρισμένα πρόσωπα στην υφήλιο υπήρξαν Εβραίοι. Ας δούμε κάποιους εξ αυτών.

Η προέλευση των Εβραίων χρονολογείται παραδοσιακά γύρω στο 1800 π.Χ. με την Βιβλική αναφορά στην ίδρυση του Ιουδαϊσμού.

Η Στήλη του Μερνεφθά, η οποία χρονολογείται γύρω στο 1200 π.Χ., είναι ένα από τα παλαιότερα αρχαιολογικά αρχεία των Εβραίων στο Ισραήλ, όπου ανέπτυξαν την μονοθεϊστική θρησκεία του Ιουδαϊσμού και απήλαυσαν περιόδους αυτοδιάθεσης. Ως αποτέλεσμα των κατακτήσεων και επεκτάσεων που δέχτηκαν από τον 8ο αιώνα π.Χ. έκανε την εμφάνισή της η εβραϊκή Διασπορά.

Οι ήττες στους Ιουδαιορωμαϊκούς πολέμους του 70 και του 135 συνέβαλαν σημαντικά στο μέγεθος του πληθυσμού και στη γεωγραφική κατανομή της διασποράς, αφού σημαντικοί αριθμοί του εβραϊκού πληθυσμού της Γης του Ισραήλ εξορίστηκαν και πουλήθηκαν ως σκλάβοι σε όλη την αυτοκρατορία. Έκτοτε οι Εβραίοι έχουν κατοικήσει σε όλη την Ευρώπη και την ευρύτερη Μέση Ανατολή, επιβιώνοντας διαμέσου εκδηλώσεων ρατσισμού, κακουχιών, φτώχειας, ακόμη και κυμάτων γενοκτονίας (βλέπε το άρθρο Αντισημιτισμός), με κάποιες περιόδους πολιτιστικής, οικονομικής και ατομικής άνθησης.

Μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα, οι όροι Εβραίος και Ιουδαίος ήταν πρακτικά συνώνυμοι και ο Ιουδαϊσμός ήταν ο κύριος συνεκτικός παράγοντας των Εβραίων, αν και δεν ήταν απολύτως απαραίτητο να ισχύει η Ιουδαϊκή θρησκευτική ταυτότητα ώστε να ανήκει κάποιο άτομο στον εβραϊκό λαό. Ακολουθώντας την Εποχή του Διαφωτισμού και το εβραϊκό της αντίστοιχο, την Χασκαλά, συνέβη μία σταδιακή μεταβολή κατά την οποία πολλοί Εβραίοι άρχισαν να θεωρούν ότι το να αποτελεί ένα άτομο μέλος του εβραϊκού έθνους ήταν κάτι διαφορετικό από το να είναι ακόλουθος της ιουδαϊκής πίστης.

Το εβραϊκό όνομα Ιουδαίος (στην εβραϊκή, Γεχούντι, πληθυντικός αριθμός Γεχουντίμ) διαδόθηκε όταν η Βασιλεία του Ισραήλ διαιρέθηκε στο βόρειο Βασίλειο του Ισραήλ και στο νότιο Βασίλειο του Ιούδα. Ο όρος αναφερόταν αρχικά στο λαό του νοτίου βασιλείου, αν και ο όρος Μπ’νέι Ισραέλ (bn’e’ Israél, Γιοι του Ισραήλ ή Ισραηλίτες) εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται και για τις δύο ομάδες. Όταν οι Ασσύριοι κατέλαβαν το βόρειο βασίλειο αφήνοντας το νότιο βασίλειο ως το μόνο Ιουδαϊκό κράτος, η λέξη Γεχουντίμ σταδιακά επικράτησε να αναφέρεται στο λαό που είχε την Ιουδαϊκή πίστη ως σύνολο, παρά σε εκείνους συγκεκριμένα που προέρχονταν από την Ιουδαία.

Η λέξη Ιουδαίος χρησιμοποιείται με ταυτόσημη έννοια, όπως και σε άλλες γλώσσες, «Jew» στα αγγλικά, «Jude» στα γερμανικά, «Juif» στα γαλλικά, αλλά και αντίστοιχα με την ελληνική λέξη Εβραίος, «Hebrew» στα αγγλικά, «Ebreo» στα ιταλικά κτλ.

Εβραίοι που προσεύχονται σε συναγωγή κατά τη γιορτή του Γιομ Κιπούρ. (Πίνακας του Μορίς Γκότλιμπ, 1878)

Ο Ιουδαϊσμός καθοδηγεί τους ακολούθους του τόσο στις πράξεις όσο και στα πιστεύω, και έχει περιγραφεί όχι μόνο ως θρησκεία αλλά ως τρόπος ζωής, πράγμα που καθιστά δύσκολο τον διαχωρισμό μεταξύ του Ιουδαϊσμού, της εβραϊκής κουλτούρας και της εβραϊκής εθνικής καταγωγής. Γενικά, ένας σύγχρονος διαχωρισμός είναι ο εξής: α) Άτομα που ακολουθούν τον Ιουδαϊσμό και έχουν εβραϊκό εθνικό υπόβαθρο (κάποιες φορές συμπεριλαμβάνονται άτομα που δεν έχουν αυστηρή γενεαλογική σχέση μέσω μητέρας), β) άτομα που δεν έχουν Εβραίους γονείς αλλά ασπάστηκαν τον Ιουδαϊσμό και γ) εκείνοι οι Εβραίοι που, αν και δεν ακολουθούν τον Ιουδαϊσμό ως θρησκεία, αυτοπροσδιορίζονται ως Εβραίοι λόγω της οικογενειακής καταγωγής και της προσωπικής πολιτιστικής και ιστορικής ταύτισής τους με τον εβραϊκό λαό.

Κατά τον Ιουδαϊσμο, Εβραίος είναι όποιος έχει Εβραία μητέρα. Η θρησκεία του πατέρα δεν παίζει ρόλο. Μπορεί και κάποιος από ξένη μητέρα να ασπαστεί τον Ιουδαϊσμό, οφείλει όμως να ακολουθήσει μια διαδικασία κατήχησης, η οποία διαρκεί συνήθως πάνω από ένα χρόνο. Οι Εβραίοι, θεωρώντας τον εαυτό τους «εκλεκτό λαό του Θεού», ουδέποτε επεδίωξαν να διαδώσουν τη θρησκεία τους σε άλλους λαούς και να προσηλυτίσουν.

Ιστορικές έννοιες της Εβραϊκής ταυτότητας βασίζονται παραδοσιακά σε χαλακικούς (δηλαδή, του Παραδοσιακού Νόμου) ορισμούς αναφορικά με τη γενεαλογική γραμμή μέσω της μητέρας και τη μεταστροφή στον Ιουδαϊσμό. Οι ιστορικοί ορισμοί του ποιος είναι Εβραίος ανάγονται στην εποχή της κωδικοποίησης της προφορικής παράδοσης στο Βαβυλωνιακό Ταλμούδ. Βιβλικές ερμηνείες τμημάτων του Τανάκ, όπως τα εδάφια Δευτερονόμιο 7:1-5 (ΜΝΚ), χρησιμοποιούνται ως προειδοποίηση εναντίον της επιγαμίας μεταξύ Εβραίων και μη Εβραίων διότι «[ο μη Εβραίος γαμπρός ή νύφη] θα κάνει το γιο σου να πάψει να με ακολουθεί, και θα υπηρετήσουν άλλους θεούς». Τα εδάφια Λευιτικό 24:10-16 αναφέρονται στο γιο που προήλθε από το γάμο μιας Εβραίας και ενός Αιγύπτιου ως μέρος της «σύναξης του Ισραήλ», ενώ στα εδάφια Έσδρας κεφ. 9 και 10 αναφέρεται ότι ζητήθηκε από τους άρρενες Ισραηλίτες να ορκιστούν ότι θα απέβαλλαν τις συζύγους και τα παιδιά που προέρχονταν από επιγαμίες με γυναίκες από τα γύρω ειδωλολατρικά έθνη. Από την εποχή της Χασκαλά και έπειτα, αμφισβητήθηκαν οι χαλακικές ερμηνείες αναφορικά με την πιστοποίηση της εβραϊκής ταυτότητας.

Η Εβραϊκή κουλτούρα

Μενοράχ ή αλλιώς η επτάφωτη λυχνία

Η επτάφωτος λυχνία ή Μενορά και η Κιππά ή Γιόμουλκα (κάλυμμα του κεφαλιού) δύο από τα κυριότερα σύμβολα της εβραϊκής θρησκείας

Ο Ιουδαϊσμός καθοδηγεί τους ακόλουθούς του όσον αφορά τις πράξεις και το πιστεύω, μάλιστα έχει περιγραφτεί ότι δεν είναι απλώς θρησκεία αλλά επίσης τρόπος ζωής, πράγμα που καθιστά μάλλον δύσκολο το διαχωρισμό μεταξύ του Ιουδαϊσμού, της εβραϊκής κουλτούρας και της εβραϊκής εθνικής ταυτότητας. Σε διάφορες περιόδους και τόπους, όπως στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, στην Ευρώπη πριν και μετά το Διαφωτισμό (βλέπε Χασκαλά) και στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ σήμερα, έχουν κάνει την εμφάνισή τους φαινόμενα εβραϊκής κουλτούρας τα οποία χαρακτηρίζονται εν μέρει τυπικώς εβραϊκά χωρίς να είναι με καμία έννοια συγκεκριμένα θρησκευτικά. Κάποιοι από τους παράγοντες για το γεγονός αυτό προέρχονται μέσα από τον Ιουδαϊσμό, άλλοι από τον συγχρωτισμό των Εβραίων με τους γύρω τους, άλλοι από τις εσωτερικές κοινωνικές και πολιτισμικές δυναμικές της κοινότητας, οι οποίοι έρχονται σε σύγκρουση με την ίδια τη θρησκεία.

Εθνοτικές ομάδες

Οι ευρύτερα χρησιμοποιούμενοι όροι σήμερα για την περιγραφή των εθνοτικών ομάδων των Εβραίων είναι οι εξής:

  • Ασκεναζίτες, που σημαίνει «Γερμανοί» στα εβραϊκά, υποδηλώνοντας την Κεντρική Ευρώπη ως βάση αυτού του εβραϊκού στοιχείου) και
  • Σεφαρδίτες, που σημαίνει «Ισπανοί» ή «Ιβήριοι» στα εβραϊκά, υποδηλώντας την Ισπανία, την Πορτογαλία και τη Βόρεια Αφρική ως τόπους προέλευσης αυτής της ομάδας, αλλά και τα Βαλκάνια (συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας), δηλαδή εκεί οπου κατεφυγαν οι Εβραίοι μετά τον διωγμό τους από την Ισπανία.

Και οι δύο όροι αναφέρονται τόσο στη θρησκευτική όσο και στην εθνοτική διαφοροποίηση.

Άλλες εβραϊκές εθνοτικές ομάδες περιλαμβάνουν τους εξής:

Το θρυλικό αστέρι του Δαβίδ

Το Άστρο του Δαβίδ, νεότερο σύμβολο του Ισραήλ και του Ιουδαϊσμού

Το Ισραήλ είναι το μοναδικό κράτος όπου οι Εβραίοι αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού. Ιδρύθηκε ως ανεξάρτητο δημοκρατικό κράτος στις 14 Μαΐου του 1948. Από τα 120 μέλη του κοινοβουλίου του, της Κνεσέτ, τα 9 μέλη είναι Ισραηλινοί Άραβες και τα 2 μέλη είναι Ισραηλινοί Δρούζοι. Τον καιρό που κήρυξε την ανεξαρτησία του, περίπου 600.000 Εβραίοι ζούσαν στο Ισραήλ. Από τότε ο Εβραϊκός πληθυσμός της χώρας αυξήθηκε κατά περίπου ένα εκατομμύριο ανά δεκαετία καθώς περισσότεροι μετανάστες έφταναν και περισσότεροι Ισραηλινοί γεννιόνταν, με αποτέλεσμα μία από τις σημαντικότερες παγκόσμιες μετακινήσεις εβραϊκών πληθυσμών κατά τα τελευταία 2.000 χρόνια.

Διασπορά (εκτός Ισραήλ)

Τα κύματα μετανάστευσης προς τις Ηνωμένες Πολιτείες στην αρχή του 19ου αιώνα, η σφαγή του εβραϊκού στοιχείου στην Ευρώπη κατά το Ολοκαύτωμα και η εγκαθίδρυση του κράτους του Ισραήλ (και της μετέπειτα Εβραϊκής εξόδου από τα Αραβικά εδάφη) είχαν όλα μαζί ως αποτέλεσμα σημαντικές μετακινήσεις μεταξύ των πληθυσμιακών κέντρων του παγκόσμιου εβραϊκού στοιχείου κατά τον 20ό αιώνα.

Προς το παρόν, η μεγαλύτερη εβραϊκή κοινότητα βρίσκεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, με σχεδόν 5,7 εκατομμύρια Εβραίους. Και σε άλλα μέρη της αμερικανικής ηπείρου υπάρχουν επίσης μεγάλοι εβραϊκοί πληθυσμοί, όπως στον Καναδά και την Αργεντινή, και μικρότεροι πληθυσμοί στη Βραζιλία, το Μεξικό, την Ουρουγουάη, τη Βενεζουέλα, τη Χιλή και σε διάφορες άλλες χώρες.

Ο μεγαλύτερος πληθυσμός Εβραίων στην Δυτική Ευρώπη βρίσκεται στη Γαλλία με 600.000 Εβραίους, η πλειονότητα των οποίων είναι μετανάστες (ή απόγονοι μεταναστών) από βορειοαφρικανικές αραβικές χώρες όπως η Αλγερία, το Μαρόκο και η Τυνησία. Υπάρχουν πάνω από 265.000 Εβραίοι στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στην Ανατολική Ευρώπη υπολογίζεται ότι υπάρχουν περίπου 500.000 έως και πάνω από 2 εκατομμύρια Εβραίοι στην πρώην Σοβιετική Ένωση, χωρίς να είναι δυνατό να καθοριστούν τα ακριβή στοιχεία. Η γρηγορότερα αναπτυσσόμενη εβραϊκή κοινότητα στον κόσμο, εκτός του Ισραήλ, είναι στη Γερμανία, και ιδιαίτερα στην πρωτεύουσα, το Βερολίνο. Δεκάδες χιλιάδες Εβραίοι από το πρώην Ανατολικό Μπλοκ έχουν εγκατασταθεί στη Γερμανία μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου.

Οι αραβικές χώρες της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής αποτέλεσαν κατοικία περίπου 900.000 Εβραίων το 1945. Οι συστηματικές διώξεις μετά την ίδρυση του Ισραήλ έκαναν σχεδόν όλους εκείνους τους Εβραίους να καταφύγουν στο Ισραήλ, στη Βόρεια Αμερική και στην Ευρώπη τη δεκαετία του 1950. Σήμερα, περίπου 8.000 Εβραίοι παραμένουν σε αραβικά κράτη. Το Ιράν έχει περίπου 25.000 Εβραίους, από τους 100.000 που είχε πριν από την επανάσταση του 1979. Μετά την επανάσταση, κάποιοι από τους Ιρανούς Εβραίους μετανάστευσαν στο Ισραήλ ή στην Ευρώπη, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς μετανάστευσαν (μαζί με τους μη Εβραίους Ιρανούς συμπατριώτες τους) στις Ηνωμένες Πολιτείες (και ειδικά στο Λος Άντζελες).

Πληθυσμιακές αλλαγές

Αφομοίωση

Ήδη από την εποχή των Αρχαίων Ελλήνων, ένα μέρος των Εβραίων είχε αφομοιωθεί μέσα στην ευρύτερη μη εβραϊκή κοινωνία γύρω τους, είτε ως αποτέλεσμα της επιλογής τους είτε διά της βίας, παύοντας να ασκούν τον Ιουδαϊσμό και χάνοντας την εβραϊκή τους ταυτότητα. Κάποιες εβραϊκές κοινότητες, για παράδειγμα οι Καϊφένγκ Εβραίοι της Κίνας, εξαφανίστηκαν ολοκληρωτικά, αλλά η αφομοίωση παρέμεινε σχετικά χαμηλή στο μεγαλύτερο μέρος της περασμένης χιλιετίας, καθώς συχνά δεν επιτρεπόταν στους Εβραίους να ενταχθούν στις ευρύτερες κοινότητες μέσα στις οποίες ζούσαν. Η έναρξη του Εβραϊκού Διαφωτισμού (Χασκαλά) του 18ου αιώνα και η επακόλουθη νομιμοποίηση των εβραϊκών πληθυσμών της Ευρώπης και της Αμερικής του 19ου αιώνα άλλαξαν την κατάσταση, επιτρέποντας στους Εβραίους σταδιακά όλο και περισσότερο να συμμετάσχουν και ενσωματωθούν στην κοινωνία. Το αποτέλεσμα ήταν μεγαλύτερο ρεύμα αφομοίωσης, καθώς Εβραίοι παντρεύονταν με μη Εβραίους συντρόφους και έπαυαν να συμμετέχουν στην εβραϊκή κοινότητα. Το ποσοστό τέτοιων επιγαμιών ποικίλλει ιδιαίτερα: Στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι λίγο κάτω του 50%, στο Ηνωμένο Βασίλειο περίπου 50% και στην Αυστραλία και το Μεξικό στο 10%, ενώ στη Γαλλία ανέρχεται σε 75%. Στις Ηνωμένες Πολιτείες μόνο περίπου το ένα τρίτο των παιδιών από τέτοιους γάμους ακολουθούν τις πρακτικές του Ιουδαϊσμού. Επιπροσθέτως, καθώς οι μη θρησκευόμενοι Εβραίοι γενικά τείνουν να παντρεύονται πιο αργά και να αποκτούν λιγότερα παιδιά σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό, η εβραϊκή κοινότητα σε πολλές χώρες γερνάει. Το αποτέλεσμα είναι ότι πολλές χώρες της Διασποράς των Εβραίων έχουν σταθερά ή ελάχιστα πτωτικούς αριθμούς πληθυσμών, καθώς οι Εβραίοι συνεχίζουν να αφομοιώνονται στις χώρες όπου ζουν.

Πόλεμοι εναντίoν των Εβραίων

Στη διάρκεια της ιστορίας, πολλοί ηγέτες, αυτοκρατορίες και έθνη έχουν διώξει τους εβραϊκούς πληθυσμούς τους ή προσπάθησαν να τους εξοντώσουν ολοκληρωτικά. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν ποίκιλλαν από εξορία μέχρι και απροκάλυπτη γενοκτονία, ενώ μέσα στα ίδια αυτά κράτη βρίσκονταν συχνά επαπειλούμενοι με τέτοιες ακραίες μεθόδους. Μερικά παραδείγματα της ιστορίας του αντισημιτισμού είναι τα εξής: Η Μεγάλη Εβραϊκή Εξέγερση κατά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η Πρώτη Σταυροφορία που κατέληξε στη σφαγή των Εβραίων, η Ισπανική Ιερά Εξέταση καθοδηγούμενη από τον Τορκεμάδα και το Auto da fé εναντίον των Εβραίων Μαράνος (Εβραίοι που υποκρίνονταν ότι μεταστράφηκαν στον Καθολικισμό για να γλιτώσουν το διωγμό), οι σφαγές στην Ουκρανία, τα πογκρόμ με την υποστήριξη των Τσάρων της Ρωσίας, όπως και οι εκτοπισμοί από την Ισπανία, την Αγγλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και από άλλα κράτη στα οποία είχαν εγκατασταθεί Εβραίοι. Ο διωγμός αποκορυφώθηκε με την Τελική Λύση του Αδόλφου Χίτλερ, η οποία οδήγησε στο Ολοκαύτωμα και τη σφαγή περίπου 6 εκατομμυρίων Εβραίων από το 1939 έως το 1945. Σύμφωνα με τον Τζέιμς Κάρρολ, «οι Εβραίοι αριθμούσαν περίπου το 10% του συνολικού πληθυσμού της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Με εκείνο το ρυθμό, αν δεν υπήρχε η παρεμβολή άλλων παραγόντων, θα υπήρχαν 200 εκατομμύρια Εβραίοι στον κόσμο σήμερα αντί των περίπου 14 εκατομμυρίων.»

Αύξηση πληθυσμού

Το Ισραήλ είναι η μοναδική χώρα με σταθερά αυξανόμενο εβραϊκό πληθυσμό λόγω της κανονικής πληθυσμιακής ανάπτυξης, αν και οι εβραϊκοί πληθυσμοί σε άλλες χώρες της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής έχουν τελευταία αυξηθεί εξαιτίας της μετανάστευσης. Στις χώρες της Διασποράς, σχεδόν σε καθεμιά από αυτές ο εβραϊκός πληθυσμός γενικά είτε μειώνεται είτε παραμένει σταθερός, αλλά οι εβραϊκές κοινότητες των Ορθόδοξων και των Χαρεντί (Υπερορθόδοξων) Εβραίων, των οποίων τα μέλη συνήθως απαγορεύουν τον έλεγχο των γεννήσεων (δηλαδή την αντισύλληψη) για θρησκευτικούς λόγους, έχουν ραγδαία πληθυσμιακή αύξηση με ποσοστά που αγγίζουν το 4% ετησίως για τους Χαρεντί Εβραίους στο Ισραήλ και παρόμοια ποσοστά σε άλλες χώρες.

Ο Ορθόδοξος και ο Συντηρητικός Ιουδαϊσμός αποδοκιμάζουν τον προσηλυτισμό μη Εβραίων, αλλά πολλές εβραϊκές ομάδες έχουν προσπαθήσει να προσεγγίσουν τις αφομοιωμένες εβραϊκές κοινότητες της Διασποράς με σκοπό να αυξήσουν τον αριθμό των Εβραίων. Επιπροσθέτως, καθώς ο Μεταρρυθμιστικός Ιουδαϊσμός κατά βάση ευνοεί την αναζήτηση νέων μελών της πίστης, η θέση αυτή δεν έχει μεταφραστεί σε ενεργό προσηλυτισμό αλλά έχει πάρει τη μορφή μιας προσπάθειας να προσεγγιστούν μη Εβραίοι σύντροφοι των μικτών ζευγαριών. Υπάρχει επίσης μία τάση στα Ορθόδοξα κινήματα να προσεγγίζουν μη θρησκευόμενους Εβραίους με σκοπό να ενισχύσουν την εβραϊκή τους ταυτότητα, ώστε να περιοριστεί η πιθανότητα μικτών γάμων. Ως αποτέλεσμα των προσπαθειών αυτών και άλλων εβραϊκών ομάδων κατά τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια, υπάρχει μία τάση των μη θρησκευόμενων Εβραίων να γίνουν συνεπέστεροι στα θρησκευτικά τους καθήκοντα, γνωστή ως κίνηση Μπαάλ Τεσουβά, αν και οι δημογραφικές επιπτώσεις της τάσης αυτής είναι άγνωστες. Επιπροσθέτως, υπάρχει μία αναπτυσσόμενη κίνηση Εβραίων μέσω Επιλογής από Εθνικούς οι οποίοι αποφασίζουν να κατευθυνθούν προς τη μεταστροφή τους στον Ιουδαϊσμό.

Εβραϊκές γλώσσες

Τα Εβραϊκά είναι η ιερή (ή λειτουργική) γλώσσα του Ιουδαϊσμού (αναφερόμενη ως λασόν χα κοντές, «η αγία γλώσσα») και είναι μία από τις δύο επίσημες γλώσσες του Κράτους του Ισραήλ (η άλλη είναι τα Αραβικά). Η αναβίωση έγινε από τον Ελιέζερ Μπεν Γεχούντα, ο οποίος πήγε στην Παλαιστίνη το 1881, σε μια εποχή που κανείς δεν μιλούσε την εβραϊκή γλώσσα. Οι Εβραίοι της Διασποράς (εκτός Ισραήλ) σήμερα μιλούν τις τοπικές γλώσσες των χωρών τους. Η Γίντις είναι η ιστορική γλώσσα πολλών Ασκεναζιτών Εβραίων και η Λαντίνο πολλών Σεφαρδιτών Εβραίων.

Ιστορία των Εβραίων

Αναφορές στον Εβραϊκό λαό απαντούν στη Βίβλο καθώς και στο Κοράνι. Η ιστορία των Εβραίων είναι αρκετά παλιά και συνδέεται άμεσα με τη θρησκεία του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού. Κατά παράδοση νομαδικός λαός, που έφυγε από την Αίγυπτο προϊστορικά για τη Γη της Επαγγελίας (την Υπεσχημένη Γη), ακολουθώντας τις οδηγίες του Θεού, υπό τον Μωυσή. Αυτή η ιστορία, η Έξοδος, αποτέλεσε βασικό τμήμα των Εβραϊκών Γραφών, του πιο γνωστού θρησκευτικού βιβλίου πριν από την έλευση του Ιησού.

Οι Εβραίοι γνώρισαν διώξεις στη δυτική Ευρώπη κατά το Μεσαίωνα. Ο τελευταίος και μεγαλύτερος διωγμός τους κατά την εποχή εκείνη συνέβη το 1492 στην Ισπανία, όταν οι ντόπιοι Εβραίοι εκδιώχθηκαν, μεταναστεύοντας έτσι σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Αρκετοί έφτασαν στην Πολωνία, ενώ αρκετοί εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη, εγκαθιδρύοντας μια εβραϊκή κοινότητα που άκμασε μέχρι τη ναζιστική κατοχή της πόλης.

Το πιο γνωστό γεγονός που επηρέασε όχι μόνο την πορεία του Ισραήλ, αλλά και την πορεία του σημερινού κόσμου, είναι το Ολοκαύτωμα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τους Ναζί του Χίτλερ, όταν οι Εβραίοι της κατεχόμενης Ευρώπης γνώρισαν τη συστηματική δίωξη και εξόντωση, με περίπου έξι εκατομμύρια θύματα.

Σήμερα αρκετά εκατομμύρια Εβραίοι κατοικούν στο Ισραήλ (που σημαίνει «Ο Θεός Μάχεται· Μαχητής (Εκείνος που Εγκαρτερεί) με τον Θεό») στη Μέση Ανατολή. Το κράτος του Ισραήλ ιδρύθηκε το 1948, έπειτα από απόφαση του ΟΗΕ, γεγονός που οδήγησε σε εισβολή 5 όμορων αραβικών κρατών στην Παλαιστίνη για να πνίξουν το κράτος του Ισραήλ στη γέννησή του. Στον επακολουθήσαντα πόλεμο, το Ισραήλ βγήκε νικητής Η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ έγινε χωρίς την ταυτόχρονη ίδρυση πραβικούαλαιστινιακού κράτους στη γη της(όπως προέβλεπε η απόφαση 181 του ΟΗΕ – .»ένα αραβικό και ένα εβραϊκό κράτος» – γιατί οι Άραβες της Παλαιστίνης δε δέχτηκαν την απόφαση του ΟΗΕ) Παλαιστίνης και αυτό αποτελεί έως σήμερα πηγή διενέξεων, αντιπαραθέσεων διπλωματικών και στρατιωτικών.

Σήμερα οι μεγαλύτερες πόλεις του Ισραήλ, η Ιερουσαλήμ και το Τελ Αβίβ, γνωρίζουν ανάπτυξη, αλλά το Παλαιστινιακό πρόβλημα εξακολουθεί να μένει άλυτο και αποτελεί ουσιαστικό πρόβλημα για την ειρήνη στην περιοχή για παραπάνω από μισό αιώνα πλέον. Η Δυτική Όχθη του Ιορδάνη και η Λωρίδα της Γάζας αποτελούν περιοχές καθημερινής σύγκρουσης μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών.

Το εβραϊκό Λόμπι

Λόγω ιστορίας αντισημιτισμού, εκφράζονται συχνά απόψεις επί του θέματος εβραϊκών λόμπι, με σύνηθες φαινόμενο την διάδοση ιδεών που προτείνουν ένα σενάριο ολικής κυριαρχίας τους κόσμου από Εβραίους που κινούν «νήματα». Οι Εβραίοι δεν διοικούνται από κεντρική εξουσία στις επιμέρους ομάδες τους και δεν έχουν κοινούς στόχους, με εξαίρεση θέματα που έχουν να κάνουν με το Ισραήλ, αν και ακόμα και εκεί δεν υπάρχει πάντα ομοφωνία στόχων. Σαφή παραδείγματα μάλιστα περιλαμβάνουν Εβραίους της Αμερικής όπως οι Νόαμ Τσόμσκυ και Τζον Στιούαρτ να ασκούν σκληρή κριτική προς το Ισραήλ.

Παρόλα αυτά, Εβραίοι διατηρούν σημαντικά (πολιτικά και οικονομικά) λόμπι ανά τον κόσμο – κυρίως στις ΗΠΑ και ευρωπαϊκές χώρες – μιας και ως μεταναστευτικός λαός μέχρι πριν 50 χρόνια, κατάφεραν να δικτυωθούν επιχειρηματικά σε όλο τον κόσμο ασκώντας επιρροή σε μεγάλο μέρος των αγορών.

Το Ισραηλινό Λόμπι των ΗΠΑ συζητείται ιδιαίτερα, από τη μία λόγω της θέσης των Ηνωμένων Πολιτειών στην παγκόσμια πολιτική σκακιέρα και από την άλλη λόγω του σημαντικού πληθυσμού Εβραίων που κατοικούν στην χώρα, κάνοντάς το ιδιαίτερα πολυπληθές και ισχυρό. Ιδιαίτερη αίσθηση έκανε τον Μάρτιο του 2006 ένα βιβλίο το οποίο μιλούσε για τον «ελέφαντα μέσα στο δωμάτιο» εννοώντας πως η πολιτική των ΗΠΑ χειραγωγείται από Ισραηλινούς (Εβραίους). Το βιβλίο υπερασπίστηκαν αρκετοί επώνυμοι στις ΗΠΑ, παρ’ όλες τις επικρίσεις που δέχτηκε.

London Agreement on German External Debts

Για να καταράστε τους Γερμανούς μας συμμάχους αλλά και τις παρδαλές αποφάσεις των Αμερικανών οι οποίοι ήθελαν να κάνουν αφαίμαξη γερμανικών εγκεφάλων ενάντια στη Σοβιετική Ένωση. Έτσι φέρθηκαν επιεικώς στα χρέη της Γερμανίας και το Φλεβάρη του 1953 τα διέγραψαν τα χρέη της Γερμανίας.

Ιδού η συμφωνία: . The London Agreement on German External Debts, also known as the London Debt Agreement (German: Londoner Schuldenabkommen), was a debt relief treaty between the Federal Republic of Germany and creditor nations. The Agreement was signed in London on February 27, 1953, and came into force on September 16, 1953

Hermann Josef Abs signing the London Agreement on German External Debts on February 27, 1953.

The Conference on German External Debts (also known as the London Debt Conference) was held between February 28, 1952 and August 28, 1952. The Agreement reached at the Conference was signed in London on February 27, 1953. The Agreement was ratified by the United States, France and United Kingdom on September 16, 1953, at which point the agreement came into force.

The London Debt Agreement covered a number of different types of German debt from before and after the Second World War. Some of them arose directly out of the efforts to finance the reparations system, while others reflect extensive lending, mostly by U.S. investors to German firms and governments. The parties that were involved besides West Germany included Australia,] Belgium, Canada, Denmark, France, Great Britain, Greece, Iran, Ireland, Italy, Liechtenstein, Luxembourg, Norway, Pakistan, Spain, Sweden, Switzerland, South Africa, the United States, Yugoslavia and others. The states of the Eastern Bloc were not involved.

The total under negotiation was 16 billion marks of debt resulting from the Treaty of Versailles after World War I which had not been paid in the 1930s, but which Germany decided to repay to restore its reputation. This money was owed to government and private banks in the U.S., France and Britain. Another 16 billion marks represented postwar loans by the U.S. Under the London Agreement, the repayable amount was reduced by 50% to about 15 billion marks and stretched out over 30 years, and compared to the fast-growing German economy were of minor impact. An important term of the agreement was that repayments were only due while West Germany ran a trade surplus, and that repayments were limited to 3% of export earnings. This gave Germany’s creditors a powerful incentive to import German goods, assisting reconstruction.

Part of the agreement concerned debts to be paid after the reunification of Germany. For many decades this seemed unlikely to transpire, but in 1990 Deutsche Mark 239.4 million in deferred interest became due. These claims were repaid by means of «Fundierungsschuldverschreibungen» (Funding Debt Securities) with a maturity of 20 years. On 3 October 2010 the final payment, Euro 69.9 million, was made on these bonds. This marked the last payment by Germany on known debts resulting from both world wars.

The agreement significantly contributed to the growth of the post-war German economy and reemergence of Germany as a world economic power. A 2018 study in the European Review of Economic History showed that the London Agreement «spurred economic growth in three main ways: creating fiscal space for public investment; lowering costs of borrowing; and stabilising inflation.» It allowed Germany to enter international economic institutions such as the World Bank and the International Monetary Fund.

Με λίγα λόγια χάρισαν τα χρέη και του Α΄ και του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου εκείνων που αιματοκύλισαν διττά τον κόσμο, παρασύροντας και την Ιαπωνία στο χορό του αίματος. και οι δικοί μας απάτριδες, δοσίλογοι πολιτικοί συμφώνησαν με τα συμφ΄’εροντα των αμερικανοσιωνιστών.

Έτσι μας χρωστάνε οι μακαρίτες Αντενάουερ, Κολ και η κα Μέρκελ, ο δικτατορίσκος Σόϋμπλε και οι μελλοντικοί Γερμανοί σατράπες 129 δις ευρώ χωρίς τους τόκους. Εσείς συνερχείστε να ψηφίζετε γερμανόφιλα κόμματα ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ΝΔ, ΚΙΝΑΛ και βάλε. Με γειά σας.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Μια προσπάθεια διερεύνησης της προέλευσης των Εβραίων του Ισραήλ και της διασποράς ανά τον κόσμο. Μέρος 5ο

Διευκρινήσεις γύρω από την ιστορία των Εβραίων τι σημαίνει «εβραίος», «ισραηλίτης», «ιουδαίος» και τι «ισραηλινός». Μέρος 5ο

Θεωρούμε αναγκαίο να ξεκαθαρίσουμε αυτούς τους όρους για να συνεννούμαστε.Τι σημαίνει Ιουδαίος, Ισραηλίτης, ισραηλινός, Ιουδαϊκός, Ιουδαίος και πως χρησιμοποιούνται οι λέξεις αυτές στα ελληνικά.

Για να δείτε την σύγχυση που υπάρχει διαβάστε τον παρακάτω διάλογο μεταξύ ενός νεοσυλλέκτου και του διοικητού του.

Δ/της. Εσύ παιδί μου είσαι ιουδαίος, σωστά;
Εγώ. Μάλιστα, απλώς να σας αναφέρω οτι για το κράτος είμαι «ισραηλίτης». Το αναφέρω απλώς για την ορκωμοσία.
Δ. Μην ανησυχείς για την ορκωμοσία, είχαμε και έναν άλλο από εσάς πέρσι αν και εκείνος ήταν ιουδαίος και όχι ισραηλίτης
Ε. Μα το ίδιο πράγμα είναι κ.διοικητά
Δ. Καλά, καλά – δε με απασχολούν οι δογματικές σας διαφορές μεταξύ σας. (ιουδαίων και ισραηλιτών όπως κατάλαβα μετά αφού τα θεωρούσε διαφορετικά δόγματα όπως καθολικοί και ορθόδοξοι).
Ε. (…)

Διάλογος μεταξύ του διοικητή του Κέντρου Εκπαίδευσής Νεοσυλλέκτων και του συγγραφέα του άρθρου

…Κεντρικό Ισραηλινό Συμβούλιο… »

Γ.Καρατζαφέρης σε τηλεοπτική εκπομπή (αντί για Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο)

Αυτά είναι δυο παραδείγματα για τη τεράστια σύγχυση που υπάρχει στην Ελλάδα μεταξύ των εννοιών «εβραίος», «ισραηλίτης», «ισραηλινός», «ιουδαίος». Αυτή η σύγχυση δεν περιορίζεται στον «αμόρφωτο» κόσμο, (βέβαια η έννοια αμόρφωτος έχει σχετική έννοια όταν έχουμε υποχρεωτική εκπαίδευση μέχρι το Γυμνάσιο), αλλά επεκτείνεται σε όλους τους τομείς της κοινωνίας. Πολλές φορές είναι προϊόν αθώας άγνοιας, όπως στο παράδειγμα του ανώτερου αξιωματικού που περιέγραψα. Άλλες φορές είναι μια συγκεκριμένη κακόβουλη προσπάθεια να γίνει σύγχυση των εννοιών ώστε να παρουσιαστούν οι Εβραίοι Έλληνες ως υπήκοοι ξένων κρατών ή ότι υιοθετούν εθνικούς και εθνοτικούς προσδιορισμούς διαφορετικούς από τους ελληνικούς, όπως θεωρώ ότι έκανε ο κ.Καρατζαφέρης σε ντοκιμαντέρ. Και στο τέλος υπάρχουν οι περιπτώσεις ειλικρινούς ηλιθιότητας όπως η μεταφράστρια της ΕΤ3 που μεταφράζοντας ένα ξενόγλωσσο ντοκιμαντέρ για τη διαμάχη στη Μέση Ανατολή, αναφέρονταν διαρκώς στους «ισραηλινούς» ως «ισραηλίτες», (γιατί δεν μπορώ να πιστέψω ότι έγινε επίτηδες και μεταφραστές, εκφωνητές και υπεύθυνοι της ΕΤ3 είχαν πονηρούς σκοπούς. οπότε επιλέγω να θεωρήσω ουσιαστικά κανείς δεν ελέγχει την ποιότητα των εκπομπών).

Ισραηλίτες αιχμάλωτοι εν πορεία

Βασικές έννοιες                    

Για να ξεκινήσουμε να ξεκαθαρίσω οτι οι έννοιες «εβραίος», «ισραηλίτης» και «ιουδαίος» ταυτίζονται απόλυτα σήμερα. Δηλαδή είναι διαφορετικές λέξεις που εκφράζουν τον ίδιο άνθρωπο, αν και η ιστορική προέλευση της κάθε λέξης είναι διαφορετική.

Εβραίος: Προέρχεται από την εβραική ρίζα «ivri/hever» που σημαίνει «περνάω πέρα» και αναφέρεται στο πέρασμα του Ιορδάνη Ποταμού από τους Εβραίους κατά την Εξοδο από την Αίγυπτο προς στην Γη της Χαναάν (άλλοι ισχυρίζονται οτι αφορά το πέρασμα από τον Ευφράτη όταν ο Αβραάμ μεταναστεύσε από την Μεσσοποταμία). Αναφέρεται στο οποιοδήποτε άτομο που πιστεύει στην εβραική θρησκεία ή αναγνωρίζει τον εαυτό του στο σύνολο των θρησκευτικών και πολιτισμικών παραδόσεων του εβραικού πολιτισμού.
«Είμαι ελληνικής καταγωγής, έλληνας υπήκοος, εβραϊκού θρησκεύματος».

Ισραηλίτης: Ακριβές συνώνυμο του «εβραίος». Η μετάφραση είναι: «αυτός που ανήκει στο λαό που κατάγεται από τον Ιακώβ».

Το θρυλικό αστέρι του Δαβίδ

Ο Ιακώβ μετά από μια ολονύκτια πάλη με τον Θεό άλλαξε το όνομα σε Ισραήλ, (σημαίνει «ο Θεός τον ενδυνάμωσε, αγωνίστηκες με το Θεό και τους ανθρώπους και νίκησες» Γένεση, Κεφ. 32, στ. 29) και έτσι έχουμε τους Ισραηλίτες – τους απογόνους του Ιακώβ.

Στην Παλαιά Διαθήκη/Τορά όταν μιλάμε για τον Λαό του Ισραήλ (αν και η αυθεντική εβραική έκφραση είναι Γιοι του Ισραήλ), δηλαδή τους Ισραηλίτες, αναφερόμαστε στην θρησκευτική και εθνική ομάδα που συνιστούσε το αρχαίο Βασίλειο του Ισραήλ και είναι ο λαός του Μωυσή, Σολομώντα και Ιησού. Μετά την Διασπορά των ρωμαικών χρόνων ο όρος έχασε το εθνικό του νόημα και σήμερα περιγράφει αποκλειστικά τους πιστούς της Εβραικής θρησκείας στον μη-αγγλόφωνο κόσμο. Στον αγγλόφωνο κόσμο ο όρος είναι αδόκιμος και αναφέρεται αποκλειστικά στο Βιβλικό λαό και όχι στους σύγχρονους εβραίους.
«Στην συναγωγή προχθές μαζεύτηκαν άγγλοι ισραηλίτες, ισραηλινοί ισραηλίτες και έλληνες ισραηλίτες»

Ιουδαίος: Ακριβές συνώνυμο του «εβραίος» και του «ισραηλίτης». Η ρίζα προέρχεται από το όνομα μιας εκ των πιο σημαντικών των 12 φυλών του Αρχαίου Ισραήλ, της Φυλής του Ιούδα.

Οταν οι αρχαίοι ισραηλίτες γύρισαν από την αιχμαλωσία στην Βαβυλώνα, εγκαταστάθηκαν στο έδαφος της φυλής του Ιούδα. Εκεί δημιουργήθηκε και ένα από τα δυο βασίλεια στα οποία διασπάστηκε το βασίλειο του Σολομώντα, το Βασίλειο του Ιουδα. Σήμερα Ιουδαία ονομάζεται η Δυτική Οχθη στα εβραικά ενώ το «εβραίος» μεταφράζεται ώς «γεουντί». Το όνομα δεν έχει καμία σχέση με τον Ιούδα Ισκαριώτη, μια συνωνυμία όπως αυτή του Ιησού Χριστού με τον Ιησού του Ναυή, (ο ήρωας της Παλαιάς Διαθήκης που κατέλαβε την Ιεριχώ). Ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε οτι σύμφωνα με τους Προφήτες ο Μεσσίας θα έπρεπε να προέρχεται από την φυλή του Ιούδα και άρα σύμφωνα με τον Χριστιανισμό ο Ιησούς ανήκε στην φυλή του Ιούδα.
«Ο Ιουδαϊσμός είναι μια από τις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες»

Ισραηλινός: ο υπήκοος του σύγχρονου κράτους του Ισραήλ. Μπορεί να είναι εβραίος, χριστιανός ορθόδοξος ή καθολικός, μουσουλμάνος σιϊτης ή σουνίτης, μπαχαί κτλ. Ο όρος δημιουργήθηκε το 1948.
«Ο Ταλαάτ ζεί στην Χαιφα και είναι Ισραηλινός, αραβικής καταγωγής και μουσουλμάνος σουνίτης»

Ισραηλίτες ή Εβραίοι; – σήμερα στην Ελλάδα και τον Κόσμο.

Ο όρος «ισραηλίτης» χρησιμοποιήθηκε κυρίως στην Νότια Ευρώπη και συγκεκριμένα τον εντόπισα στην Ελλάδα και σε λατινογενείς χωρες όπως Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία αν και μόνο στην Ελλάδα συνεχίζει να χρησιμοποιείται ενεργά. Στην αγγλοσαξωνική κουλτούρα, όπως αναφέραμε, ο όρος «ισραηλίτης» περιορίζεται αποκλειστικά για τους κατοίκους του αρχαίου Ισραήλ, δηλαδή στην Παλαιά Διαθήκη.

Σήμερα στην Ιταλία και Ισπανία χρησιμοποιούνται κυρίως οι όροι που προέρχονται από το «εβραίος», όπως hebreo και ebreo. Αντίθετα στην Γαλλία επανέκαμψε ο αρχικός όρος του «juif», παρά την ύπαρξη παλαιών και εξαιρετικά σημαντικών εβραϊκών οργανώσεων που ακόμα χρησιμοποιούν το «israelite» – ίσως ενδεικτικό της παλινόρθωσης του όρου «juif» στη συνείδηση της γαλλικής κοινής γνώμης. Οι Εβραίοι Ελληνες χρησιμοποιούν μεταξύ τους το “εβραίος” και όχι το «ισραηλίτης».

Το «ιουδαίος» είναι αποδεκτό στην Ελλάδα αλλά δεν χρησιμοποιείται ούτε από τους ίδιους τους εβραίους έλληνες αλλά και ούτε επίσημα από το Ελληνικό Κράτος, (ο Ελληνικός Στρατός που τον υιοθετεί λανθάνει σύμφωνα με το γράμμα του νόμου). Αντίθετα χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά στον υπόλοιπο κόσμο σαν «jew», «juif», «yahud», «jude», «zyd». Επίσης στα λαδίνο, γλώσσα των σεφαραδίτων εβραίων οι εβραίοι ονομάζονται «djudeo» – ενώ στα εβραικά ονομαζονται “yeudi”.
Πιθανολογώ οτι στην Ελλάδα ο όρος δεν υπήρξε δημοφιλής λόγω της φωνητικής συγγένειας στην ελληνική γλώσσα του «Ιουδαίος» με τον Ιούδα Ισκαριώτη και τους συνειρμούς που έφερνε, (πολλαπλές φορές διάβασα γι’αυτή τη φωνητική σχέση σε λαογραφικά και λογοτεχνικά κείμενα) , ενώ σε άλλες γλώσσες δεν υπάρχει μια τόσο αυτόματη σχέση. Χαρακτηριστικά να αναφέρω οτι στην Ιταλία ο όρος «giudeo» χρησιμοποιείται προσβλητικά, όπως στην Ελλάδα χρησιμοποιείται το «οβριός».

Ισραηλιτικό σχολείο στην Ελλάδα

Είναι όμως ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε οτι παρά την αποφυγή του όρου «ιουδαίος», ο όρος «Ιουδαϊσμός» έχει μια ευρεία απήχηση στην Ελλάδα και χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει την εβραϊκή θρησκεία. Αντίθετα ο όρος «Εβραϊσμός» χρησιμοποιείται κυρίως για να υποδηλώσει το σύνολο της κοινότητας των ελλήνων πολιτών εβραϊκού θρησκεύματος ή το σύνολο των πολιτισμικών παραδόσεων των εβραίων ελλήνων. Δηλαδή όταν μιλάμε για «Ελληνικό Εβραϊσμό» δηλώνουμε τις εβραϊκές κοινοτικές οργανώσεις της Ελλάδας ή τις εβραϊκές ελληνικές πολιτισμικές παραδόσεις – ενώ ο όρος «Ελληνικός Ιουδαϊσμός» είναι αδόκιμος και φέρνει συνειρμούς για μια ιδιαίτερη ελληνική θρησκευτική εκδοχή της «κλασσικής» εβραϊκής θρησκείας. Το ίδιο συμβαίνει και στις λοιπές γλώσσες με την διαφορά οτι στις αγγλοσαξωνικές χώρες εννοιολογική μετάφραση του όρου «εβραϊσμός» είναι το «Jewry» (thanks plagal for the tip!) ενώ το «Judaism» αναφέρεται στη θρησκεία . Βέβαια να αναφέρω οτι στις ΗΠΑ πιο συχνά αναφέρονται σε “American Jewish Organizations” παρά σε “American Jewry” όσο αφορά την κοινοτική ζωή.

Τελικα…

Ο επίσημος κρατικός χαρακτηρισμός των Εβραίων Ελλήνων είναι «έλληνες ισραηλίτες», ένας χαρακτηρισμός που υιοθετείται από το Ελληνικό Κράτος και από τα επίσημα όργανα του Ελληνικού Εβραϊσμού. Αν μιλάμε για «έλληνες εβραίους» ή «έλληνες ισραηλίτες» μιλάμε για ακριβώς το ίδιο πράγμα – αν και ο πρώτος έχει μια πιο ευρεία χρήση, ενώ ο δεύτερος περιορίζεται σε πιο επίσημες στιγμές. Ο όρος «έλληνας ιουδαίος» δεν είναι δόκιμος στα ελληνικά αν και τυπικά έχει την ίδια σημασία με τους δυο προαναφερθέντες.

Σκέτο το «εβραίος» υποδεικνύει μόνο το θρήσκευμα χωρίς να αναφέρεται σε καταγωγή ή υπηκοότητα. Σκέτο το «ισραηλίτης» επίσης αναφέρεται στο μόνο στο θρήσκευμα, εκτός και αν αναφερόμαστε στη Παλαιά Διαθήκη οπότε αναφέρεται στους κατοίκους του εθνικού αρχαίου βασιλείου του Δαυίδ. Ο «Λαός του Ισραήλ» είναι οι σύγχρονοι ισραηλινοί εβραίοι/μουσουλμάνοι/χριστιανοί, εκτός και αν μιλάμε για την Παλαιά Διαθήκη οπότε είναι οι απόγονοι του Ιακώβ/Ισραήλ, δηλαδή οι Αρχαίοι Εβραίοι – εκεί βέβαια χρησιμοποιείται το Γιοι του Ισραήλ/Bnei Israel.

Τονίζω το γεγονός οτι ούτε το ισραηλίτης, ούτε το εβραίος και ούτε το ιουδαίος έχουν την οποιοδήποτε εθνοτική σημασία ή είναι ενδεικτικά καταγωγής – περιορίζονται αποκλειστικά στην περιγραφή του θρησκεύματος, (με μοναδική εξαίρεση την χρήση τους στην Παλαιά Διαθήκη). Οι όποιοι διαχωρισμοί σήμερα οτι το εβραίος είναι ενδεικτικό θρησκεύματος και ισραηλίτης ενδεικτικό φυλής γίνονται εκ του πονηρού και είναι άκυροι.

Αντίθετα το «Ισραηλινός» είναι ενδεικτικό υπηκοότητα και καταγωγής – δεν έχει, όμως, καμία σχέση με τους εβραίους έλληνες και είναι σύγχρονος όρος που δημιουργήθηκε μετά το 1948, (η αναφορά σε «ισραηλίτες» όταν μιλάμε για το Ισραήλ είναι λανθασμένος – καν οι σύγχρονοι εβραίοι ισραηλινοί δεν αυτοχαρακτηρίζονται ως Ισραηλίτες).

Απαγορεύεται στους Εβραίους έλεγαν οι Ναζί.

Προσωπικά θεωρώ ορθότερο τον όρο «εβραίοι έλληνες», όπως ακριβώς μιλάμε για «χριστιανούς έλληνες». Η χρήση του «έλληνας εβραίος» έναντι του «εβραίοι έλληνες», όπως έχει επικρατήσει και μεταξύ των ίδιων των θεσμικών οργάνων του Ελληνικού Εβραϊσμού δεν είναι πάντα η καλύτερη δυνατή και προσωπικά την αποφεύγω αν και ομολογώ οτι χρειάζεται ενσυνείδητη προσπάθεια. Βέβαια αυτό αποτελεί επουσιώδες δευτερεύον θέμα το οποίο είναι ζήτημα ύφους και όχι εννοιών. «Ιουδαϊσμός» ή «Εβραϊκή Θρησκεία« αποτελούν τους δόκιμους όρους στα ελληνικά για να υποδηλώσουν την θρησκεία και το σύνολο των εβραίων ελλήνων είναι ο «Ελληνικός Εβραισμός». Επίσης τονίζω οτι η χρήση του «εβραίος» έναντι του «ισραηλίτης» δεν είναι θέμα politically correct εκφράσεων αλλά απλής πραγματικότητας αφού από πάντα οι εβραίοι έλληνες αυτοχαρακτηρίζονταν έτσι, στην ελληνική γλώσσα διαχρονικά επικρατεί ο όρος «εβραίος», η προσβλητική έκφραση καλύπτεται από τον όρο «οβριός» και ο χαρακτηρισμός «ισραηλίτης» υπήρξε ένας ετεροπροσδιορισμός από την μεριά του Ελληνικού Κράτους και προκαλεί σύγχυση μετά το 1948.

Να επαναλάβω οτι σκοπός μου ήταν να διευκρινίσω την χρήση των όρων σήμερα και στο άμεσο παρελθόν. Σε επόμενη ανάρτηση θα ασχοληθούμε με τον ακόμα πιο δύσκολο ερώτημα του ποιος και τι είναι ένας εβραίος, (άσχετα με το πως τον φωνάζουμε) και τι εννοούμε εβραϊκή ταυτότητα – εκεί θα ανήκει και η όποια συζήτηση την οποία πολλοί ίσως θελήσουν να ανοίξουν τώρα. Επίσης στην αμέσως επόμενη ανάρτηση μου θα ασχοληθώ στο ερώτημα του γιατί έχει επικρατήσει ο όρος “ισραηλίτης” για την επίσημη χρήση έναντι του «εβραίος».

Ερωτήσεις και διευκρινήσεις ευπρόσδεκτες – επίσης ενδιαφέρον θα είχαν όποιες ιστορίες για  ευφάνταστους ορισμούς έχετε ακούσει στην καθημερινότητα σας. https://abravanel.wordpress.com/2008/09/21/meaning_in_greek_of_terms_israelite-jew-israeli/

Μια προσπάθεια διερεύνησης της προέλευσης των Εβραίων του Ισραήλ και της διασποράς ανά τον κόσμο. Μέρος 4ο

Εβραίοι στο Σουδάν. Μέρος 4ο Το χωριό Arous των τουριστών και των κατασκόπων

Αφίσσες, Μπροσούρες που διαφήμιζαν το δήθεν τουριστικό θέρετρο

Το χωριό Arous, στην Ερυθρά θάλασσα, για πολλά χρόνια θεωρείτο ένα ιδανικό τουριστικό θέρετρο για καταδύσεις και διασκέδαση. Τουριστικές μπροσούρες με πληροφορίες εκτυπώνονταν και διακινούνταν σε ολόκληρη την Ευρώπη, ενώ κρατήσεις για διακοπές σε αυτό οργανώνονταν μέσω ενός τουριστικού γραφείου στη Γενεύη. Όμως ο τόπος που παρουσιαζόταν σαν ονειρική επιλογή για διακοπές δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα ψέμα.

Η Mossad, οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ δηλαδή, είχαν στήσει και λειτουργούσαν το θέρετρο στην περιοχή για περισσότερα από τέσσερα χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Αυτό λειτουργούσε ως κάλυψη για μια ανθρωπιστική αποστολή – για τη διάσωση χιλιάδων Εβραίων της Αιθιοπίας, που είχαν βρεθεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων στο Σουδάν. Το Σουδάν ήταν μια εχθρική αραβική χώρα και η αποστολή της ασφαλούς μεταφοράς των ανθρώπων στο Ισραήλ έπρεπε να έρθει εις πέρας χωρίς να μαθευτεί.

«Ήταν ένα κρατικό μυστικό, κανείς δεν μιλούσε για αυτό», αναφέρει στο BBC ο Gad Shimron, ένας από τους πράκτορες που υπηρέτησαν στο χωριό περιγράφει ένα νέο πογκρόμ που έζησε ο ίδιος στο Σουδάν. «Ούτε η οικογένειά μου δεν γνώριζε για την επιχείρηση».

Ο Cad Shimron

Η περιγραφή του Gad Shimron. 
 
Αυτό που συνέβη στη συνέχεια είναι το θέμα μιας ταινίας του Χόλιγουντ, που πρόκειται σύντομα να κυκλοφορήσει και που ονομάζεται «Resort Diving Red Sea». Γυρισμένη στη Ναμίμπια και τη Νότια Αφρική, αναφέρει την ιστορία της επιχείρησης διάσωσης και του χωριού. 
 
Ολοκληρωμένο σαν έργο το 1972 από Ιταλούς επιχειρηματίες, το θέρετρο ήταν ένα συγκρότημα αποτελούμενο από 15 bungalows με κόκκινη στέγη, μια κουζίνα και μια μεγάλη τραπεζαρία που έβλεπε προς την παραλία, μια λιμνοθάλασσα και τη θάλασσα.
 
Ωστόσο, χωρίς ηλεκτρισμό, παροχή νερού ή ακόμη και δρόμο που να εξασφαλίζει την πρόσβαση σε αυτό, οι Ιταλοί θεώρησαν πως το έργο ήταν αδύνατο να λειτουργήσει και το θέρετρο δεν άνοιξε ποτέ.
 
«Ήταν ένα πολύ δύσκολο μέρος για να λειτουργήσει, αν δεν υπήρχε η Mossad από πίσω», ανέφερε ο πράκτορας.
 
Χρησιμοποιώντας ψεύτικα διαβατήρια, μια ομάδα πρακτόρων, που δήλωναν πως ήταν εργαζόμενοι μιας ελβετικής εταιρείας εκμετάλλευσης εγκαταστάσεων, πήγε στο Σουδάν, έπεισε τις αρχές για την επιχειρηματική τους πρόταση και νοίκιασε το χωριό για τρία χρόνια για 320.000 δολάρια.

Ένα ψεύτικο θέρετρο στην ουσία θέατρο για τα μάτια του κόσμου.

Πέρασαν το πρώτο έτος συμβάλλοντας στην ανακαίνιση του θέρετρου και έκαναν συμφωνία με τους τοπικούς προμηθευτές για την παροχή πόσιμου νερού και καυσίμων.

Το θέρετρο εφοδιάστηκε επίσης με εξοπλισμό που κατασκευάστηκε στο Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένων μονάδων κλιματισμού, εξωλέμβιων κινητήρων και εξοπλισμού υδατοσφαίρισης και άλλων σπορ, που είχε περάσει βέβαια λαθραία στη χώρα. Έγινε η πρώτη εισαγωγή ιστιοσανίδας στο Σουδάν, ενώ πράκτορες της Mossad εργάζονταν σαν επαγγελματίες εκπαιδευτές καταδύσεων. Επίσης προσελήφθησαν περίπου 15 τοπικοί υπάλληλοι, συμπεριλαμβανομένων των καμαριέρων, των σερβιτόρων, του οδηγού και του σεφ του ξενοδοχείου. «Τους πληρώναμε τα διπλάσια λεφτά από όσα θα έβγαζαν υπό άλλες συνθήκες στη χώρα», ανέφερε ο πράκτορας.

Κανένας από το προσωπικό δεν γνώριζε τον πραγματικό σκοπό του θέρετρου, ή ότι οι λευκοί διευθυντές τους ήταν κατάσκοποι της Mossad.

Πρόσφυγες σε λέμβους του πολεμικού ναυτικού του Ισραήλ

Πρόσφυγες σε λέμβους του ναυτικού. 

Γυναίκες πράκτορες τοποθετήθηκαν παράλληλα ως υπεύθυνες για την καθημερινή λειτουργία του θέρετρου, γεγονός που θεωρήθηκε ότι θα μείωνε τυχόν υποψίες.

Η αποθήκη του εξοπλισμού καταδύσεων βρισκόταν εκτός των ορίων της εγκατάστασης. Σε αυτήν ήταν κρυμμένοι πομποί που χρησιμοποιούνταν για να διατηρούνται τακτικές επαφές με το αρχηγείο των μυστικών υπηρεσιών πίσω στο Τελ Αβίβ.

Ενώ στο θέρετρο δέχονταν νέους ένοικους καθημερινά, κάθε τόσο, κατά τη διάρκεια της νύχτας, μια ομάδα έφευγε στο σκοτάδι και κατευθυνόταν σε ένα σημείο συνάντησης 10 χιλιόμετρα νότια του Γκενταρέφ. Χρησιμοποιούσαν ως δικαιολογία απέναντι στο προσωπικό ότι πήγαιναν για μερικές μέρες στο Χαρτούμ, ή ότι πήγαιναν στο νοσοκομείο.

Αυτό που έκαναν όμως στην πραγματικότητα ήταν ότι διάλεγαν ομάδες Εβραίων της Αιθιοπίας, οι οποίες είχαν αποδράσει από τα στρατόπεδα της χώρας.

«Οι Εβραίοι της Αιθιοπίας δεν δέχονταν καμία ειδοποίηση, καθώς δεν μπορούσαμε να διακινδυνεύσουμε» αναφέρει ο Gad. «Δεν γνώριζαν καν ότι ήμαστε Ισραηλινοί, τους είπαμε ότι ήμασταν μισθοφόροι».

Από εκεί, μια συνοδεία φορτηγών που μετέφερε δεκάδες πρόσφυγες ξεκινούσε ένα ταξίδι διάρκειας δύο ημερών, παρακάμπτοντας την ανίχνευση σε πολλά σημεία ελέγχου κατά μήκος του δρόμου, ακολουθώντας όμως έναν συνδυασμό κακουχιών και δωροδοκίας στο δρόμο τους.

Όταν έφταναν στην παραλία βόρεια του χωριού όπου βρισκόταν το θέρετρο, ειδικές ισραηλινές ναυτικές δυνάμεις έφταναν στην ξηρά με λέμβους, ώστε να συλλέξουν τους πρόσφυγες και να τους μεταφέρουν σε ένα ναυτικό σκάφος αναμονής, το INS Bat Galim. Το πλοίο τους μετέφερε στη συνέχεια στο Ισραήλ.

«Ήταν συνεχώς και απολύτως επικίνδυνα», αναφέρει ο πράκτορας. «Όλοι γνωρίζαμε ότι αν κάποιος από εμάς γινόταν αντιληπτός, θα καταλήγαμε κρεμασμένοι στο κέντρο του Χαρτούμ».

Κάτι τέτοιο παραλίγο να συμβεί το Μάρτιο του 1982, όταν στην τρίτη κατά σειρά επιχείρηση η ομάδα εντοπίστηκε στα μέσα της μεταφορά προς την παραλία από Σουδανούς στρατιώτες. Αυτοί υποπτεύονταν πως ήταν λαθρέμποροι, όμως κατάφεραν να ξεφύγουν.

Μετά από αυτό το περιστατικό, αποφασίστηκε πως οι ναυτικές εκκενώσεις ήταν πολύ επικίνδυνες, και επινοήθηκε ένα νέο σχέδιο. Οι πράκτορες ασχολήθηκαν με την εύρεση ενός κατάλληλου σημείου προσγείωσης στην έρημο για αεροσκάφη C130 Hercules. Οι πρόσφυγες επρόκειτο να εγκαταλείπουν αεροπορικώς τη χώρα από τότε και στο εξής.

Εν τω μεταξύ, οι Ισραηλινοί συνέχισαν να διευθύνουν το θέρετρο καταδύσεων και να διασκεδάζουν τους επισκέπτες. Μέχρι τότε, το χωριό Arous είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη.

«Σε σύγκριση με το υπόλοιπο Σουδάν, προσφέραμε πρότυπα τύπου Hilton» αναφέρει ο Gad, «και ήταν ένα τόσο όμορφο μέρος, που έμοιαζε πραγματικά σαν να έχει βγει από τις 1000 και μία νύχτες.

Κοινά τραπέζια για τους Αιθίοπες Εβραίους

Το θέρετρο μεταξύ της πελατείας του φιλοξενούσε μια αιγυπτιακή στρατιωτική μονάδα, μια ομάδα Βρετανών στρατιωτών SAS, ξένους διπλωμάτες από το Χαρτούμ και αξιωματούχους του Σουδάν και όλοι αγνοούσαν την πραγματική λειτουργία του.

Το Arous Village έγινε τόσο επιτυχημένο που προέκυπταν από τη λειτουργία του αρκετά κέρδη για να είναι οικονομικά βιώσιμο, προς μεγάλη ανακούφιση των λογιστών της Mossad. Μερικά από τα χρήματα που κέρδιζαν από τους επισκέπτες χρησιμοποιήθηκαν για την αγορά ή ενοικίαση των φορτηγών που μετέφεραν τους πρόσφυγες.

Μεταφορά σε ασφαλές έδαφος

Εν τω μεταξύ, οι αερομεταφορές ξεκίνησαν. Ο GAd  και η ομάδα του έλαβαν τότε ένα μήνυμα που ανέφερε ότι στην περιοχή υπήρχε ένα εγκαταλειμμένο Βρετανικό αεροδρόμιο από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που δεν απείχε πολύ από την ακτή του θέρετρου. Έτσι το Μάιο του 1982, το πρώτο C130, με ισραηλινής καταγωγής πλήρωμα, προσγειώθηκε εκεί μέσα στο βράδυ.

Χρόνια αργότερα, ένας από τους 130 Αιθίοπες που διασώθηκαν σε αυτή την πτήση είπε στο Gad: «Δεν έχετε ιδέα τι σήμαινε για μένα το να μπω σε ένα αεροπλάνο στη μέση της σουδανικής ερήμου μέσα στη νύχτα».

Μετά από δύο αεροπορικές μεταφορές, όμως, η Mossad ανακάλυψε ότι οι σουδανικές αρχές είχαν πληροφορίες για ύποπτη δραστηριότητα στην περιοχή. Στη συνέχεια δόθηκε εντολή στην ομάδα να βρει νέα σημεία προσγείωσης. Βρήκαν τις νέες τοποθεσίες, όμως αυτές βρίσκονταν στην έρημο, κυριολεκτικά στη μέση του πουθενά, και οι επιχειρήσεις γίνονταν πλέον υπό αντίξοες συνθήκες.

Παρ’ όλες τις δυσκολίες, 17 επιχειρήσεις ήρθαν εις πέρας και διασώθηκαν εκατοντάδες άνθρωποι.

Προς τα τέλη του 1984, το Σουδάν έπεσε σε λιμό και αποφασίστηκε η κλιμάκωση των επιχειρήσεων εκκένωσης.

Με την παρέμβαση των ΗΠΑ και μετά από την πληρωμή ενός μεγάλου χρηματικού ποσού, ο στρατηγός δικτάτορας Jaafar Nimeiri συμφώνησε να αφήσει τους Εβραίους πρόσφυγες να πετάξουν απευθείας από το Χαρτούμ προς την Ευρώπη. Το έκανε με την προϋπόθεση της απόλυτης μυστικότητας, ώστε να αποφευχθούν οι επιπτώσεις από τον υπόλοιπο αραβικό κόσμο.

Σε 28 πτήσεις με αεροσκάφη Boeing 707, 6.380 Εβραίοι της Αιθιοπίας πέταξαν προς τις Βρυξέλλες και στη συνέχεια στο Ισραήλ. Η διάσωση έλαβε χώρα με την κωδική ονομασία Operation Moses.

Τα μέσα ενημέρωσης στο Ισραήλ δεν ήξεραν τίποτα εκείνη την εποχή, όμως η ιστορία τελικά διέρρευσε στον τύπο εξαιτίας ενός λάθος χειρισμού από μια τοπική ΜΚΟ.

Αεροσκάφος C130 διάσωσης

Η δημοσιοποίηση της ιστορίας

Εφημερίδες σε όλο τον κόσμο δημοσιοποίησαν την ιστορία στις 5 Ιανουαρίου του 1985 και το Σουδάν σταμάτησε αμέσως τις πτήσεις. Απέρριψε δημοσίως οποιαδήποτε εμπλοκή, απορρίπτοντας παράλληλα τους ισχυρισμούς ότι είχε συνεννοηθεί με το Ισραήλ.

Η Mossad συνέχισε να λειτουργεί το θέρετρο διακοπών, διατηρώντας το διαθέσιμο ως επιλογή για μυστικές επιχειρήσεις. Παρά την παύση των επιχειρήσεων διάσωσης, οι πράκτορες έπρεπε ακόμα να καλύψουν την εισροή επισκεπτών και ο Gad ανακλήθηκε από την άδειά του στο Ισραήλ για να οργανώσει την ψυχαγωγία για τα Χριστούγεννα και το Νέο Έτος.

Έξω, η ατμόσφαιρα άλλαζε. «Από τον Ιανουάριο του 1985, αισθανόμουν ότι ερχόταν ένα πραξικόπημα», αναφέρει ο Gad.

Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος. Στις 6 Απριλίου του 1985, ο στρατηγός Nimeiri ανατράπηκε από αξιωματικούς του στρατού. Ήταν μια σειρά από γεγονότα που έθεταν σε κίνδυνο τους εργάτες του χωριού.

Η νέα στρατιωτική χούντα έστρεψε το βλέμμα της στην εξαφάνιση των κατασκόπων της Mossad, πραγματικών ή φανταστικών, για να καταστρέψει τα διαπιστευτήριά της στον αραβικό κόσμο.

Ο επικεφαλής της Mossad έδωσε την εντολή να εκκενωθεί το θέρετρο. Αυτό συνέβη την επόμενη μέρα, με απόλυτη μυστικότητα.

«Έξι από μας άφησαν το χωριό καταδύσεων με δύο οχήματα πριν από την αυγή», αναφέρει ένας από τους πράκτορες. «Ένα C130 προσγειώθηκε στα βόρεια, σε ένα σημείο προσγείωσης που δεν είχαμε ξαναχρησιμοποιήσει. Ανεβήκαμε σε αυτό και γυρίσαμε σπίτι». Οι τουρίστες που βρίσκονταν στο θέρετρο θα ξυπνούσαν για να καταλάβουν ότι είχαν εγκαταλειφθεί.

Μετά την ξαφνική αναχώρηση των πρακτόρων, το καταδυτικό θέρετρο έκλεισε.

Για τους 492 Αιθίοπες Εβραίους που έμειναν στο θέρετρο από την απότομη διακοπή της επιχείρησης, μια ακόμη αερομεταφορά σχεδιάστηκε δύο μήνες αργότερα, από τον Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, Τζορτζ Μπους.

Κατά τη διάρκεια των επόμενων πέντε ετών, ακολούθησαν περισσότερες επιχειρήσεις, που θα μετέφεραν συνολικά περίπου 18.000 Εβραίους για να ξεκινήσουν μια νέα ζωή στο Ισραήλ.

Ο Ferede Aklum ήταν ένας από αυτούς.

«Οι Εβραίοι της Αιθιοπίας είναι οι πραγματικοί ήρωες της ιστορίας», αναφέρει ο Gad, «όχι οι πιλότοι, ούτε το ναυτικό, ούτε οι εργάτες της Mossad».

«Εμείς απλά κάναμε τη δουλειά μας».
 
Απόδοση από το BBC. https://m.tvxs.gr/mo/i/259525/f/news/istoria/nisi-ton-kataskopon.html

Μια προσπάθεια διερεύνησης της προέλευσης των Εβραίων του Ισραήλ και της διασποράς ανά τον κόσμο. Μέρος 3ο

Οι Αιθίοπες Εβραίοι Μέρος 3ο

Αρχαία ιστορία

Περίπου τον 8ο αιώνα π.Χ., ένα βασίλειο γνωστό ως Ντ’μτ εγκαθιδρύθηκε στη βόρεια Αιθιοπία και Ερυθραία. Η πρωτεύουσά του βρισκόταν κοντά στην πόλη Γιέχα, στη βόρεια Αιθιοπία. Οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν ότι αυτός ο πολιτισμός ήταν αυτόχθων στην Αιθιοπία, αν και επηρεάστηκε από τους Σαβαίους, εξαιτίας της ηγεμονίας των δεύτερων στη Ερυθρά Θάλασσα. Κάποιοι ιστορικοί θεωρούν το Ντ’μτ αποτέλεσμα της ένωσης των Αφροασιατικών πολιτισμών του Κουσιτικού και Σημιτικού κλάδου.

Εβραίοι Αιθίοπες

Η Αιθιοπία αναφέρεται σε έργα του Όμηρου αλλά και του Ησίοδου. Η ονομασία του κατοίκου της χώρας αυτής «αιθίοψ» είναι αρχαία ελληνική λέξη και σημαίνει άνθρωπος με καμένη (ή ηλιοψημένη) όψη. Πληροφορίες για τη ζωή της χώρας αυτής κατά την αρχαϊκή περίοδο δίνει ο ιστορικός Ηρόδοτος, ο οποίος χρησιμοποιεί τον όρο Αιθιοπία για να περιγράψει τις εκτάσεις νότια της Αιγύπτου, δηλαδή το σημερινό Σουδάν και την Αιθιοπία. Αναφέρει ότι στην αρχή οι Αιθίοπες ήταν νομάδες και σχεδόν σε ημιάγρια κατάσταση, ύστερα όμως ήρθαν σε επιμειξία με τους Αιγυπτίους, υιοθέτησαν τα Αιγυπτιακά ήθη και ως αποτέλεσμα εκπολιτίστηκαν. Κάποιος αρχαίος θρύλος αναφέρει ότι εκτός από τους Αιγυπτίους ήρθαν σε επιμειξία και με τους Εβραίους. Εκτός όμως από αυτούς τους λαούς, σημαντική επίδραση είχε στους Αιθίοπες και ο ελληνικός πολιτισμός, που είχε φτάσει ως εκεί, όπως προκύπτει, από μελέτες επιγραφών και νομισμάτων, που βρέθηκαν σε αρχαιολογικές ανασκαφές. Αυτό το μαρτυρά και μια παράδοση στους Αβησσυνούς, που σύμφωνα μ’ αυτήν είχε πάει στη χώρα τους και ο Μέγας Αλέξανδρος.

Ο Οβελίσκος του Αξούμ

Οβελίσκος στο Αξούμ.

Μετά την πτώση του Ντ’μτ τον τέταρτο αιώνα π.Χ., στο οροπέδιο κυριάρχησαν μικρότερα βασίλεια. Τον 1ο αιώνα μ.Χ., το βασίλειο του Αξούμ αναδύθηκε στη βόρεια Αιθιοπία. Σύμφωνα με το μεσαιωνικό βιβλίο του Αξούμ, η πρώτη πρωτεύουσα του βασιλείου, η Μαζαμπέρ, κτίστηκε από τον Ιτίγιοπς, γιο του Κους. Το Αξούμ αργότερα θα επέκτεινε την κυριαρχία του στην Υεμένη, στην απέναντι πλευρά της Ερυθράς Θάλασσας. Ο Πέρσης θρησκευτικός ηγέτης Μάνης ανέφερε το Αξούμ ανάμεσα στις τέσσερις μεγάλες δυνάμεις της εποχής του (3ος αιώνας), μαζί με την Αρχαία Ρώμη, την Περσία και την Κίνα.

Χριστιανικά χρόνια

Ο Χριστιανισμός διαδόθηκε στην Αιθιοπία τον 4ο αιώνα από τον Έλληνα έμπορο Φρουμέντιο, που έγινε επίσκοπος της χώρας. Στην Αιθιοπία διαδόθηκε και επικράτησε ο Μονοφυσιτισμός, που αποτελεί μέχρι σήμερα την επίσημη θρησκεία της χώρας. Πολλοί θεωρούν ότι οι Αιθίοπες είναι Κόπτες, αυτό όμως δεν ισχύει γιατί Κόπτες λέγονται μόνο οι Μονοφυσίτες της Αιγύπτου, ούτε υπάρχει ο όρος Κόπτης κάπου στην θρησκεία και στα γραπτά τους. Βρίσκει δε κανείς πολλά στοιχεία από την Παλαιά Διαθήκη στο τελετουργικό της λειτουργίας τους, όπως τη χρήση μουσικών οργάνων και τυμπάνων που συνοδεύουν με χορευτικές κινήσεις. Κάτι άλλο κοινό επίσης είναι ότι κάνουν περιτομή στους άρρενες σε πολύ νεαρή ηλικία. Όλα αυτά τα στοιχεία προϋπήρχαν στην περιοχή και δείχνουν την εβραϊκή επίδραση, απλά ενσωματώθηκαν με την άφιξη του Χριστιανισμού. Η Αιθιοπία ήταν τόσο πολύ απομονωμένη από τον υπόλοιπο γνωστό μέχρι τότε κόσμο ως το 13ο αιώνα και γνώριζαν τόσο λίγα πράγματα γι’ αυτήν, ώστε χρειάστηκε να γίνουν μεγάλες επιδρομές μουσουλμάνων στη χώρα, για να μάθουν ότι υπήρχε εκεί ένα Χριστιανικό κράτος.

Το 614, ο αυτοκράτορας του Αξούμ προσέφερε καταφύγιο στον Μωάμεθ και τους μουσουλμάνους.

Εβραιάκι Αιθίοπας με γιόμουλκα κρατώντας την ισραηλινή σημαία

Οι Εβραίοι της Αιθιοπίας ανήκαν σε μια κοινότητα που ονομάζεται Σπίτι του Ισραήλ, η προέλευσή τους όμως παραμένει ένα μυστήριο. Πολλοί πιστεύουν ότι προέρχονται από μία από τις λεγόμενες δέκα φυλές των αρχαίων βασιλείων του Ισραήλ ή από Ισραηλίτες που συνόδευαν το γιο της βασίλισσας Σαβά και του βασιλιά Σολομώντα στην Αιθιοπία, γύρω στο 950 π.Χ. Άλλοι πιστεύουν ότι έφυγαν από εκεί μετά την καταστροφή του πρώτου εβραϊκού ναού το 586 π.Χ.

 
Οι Αιθίοπες Εβραίοι ακολουθούσαν την Τορά, (την Πεντάτευχο, τα πρώτα πέντε βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης) ασκούσαν μια βιβλική εκδοχή του Ιουδαϊσμού και προσεύχονταν σε συναγωγές. Καθώς όμως ήταν απομονωμένοι από τους υπόλοιπους Εβραίους για χιλιετίες, πίστευαν ότι ήταν και οι τελευταίοι Εβραίοι στον κόσμο. Η αυθεντικότητα της προέλευσής τους επιβεβαιώθηκε από τους αρχηγούς ραβίνους του Ισραήλ στις αρχές της δεκαετίας του 1970.