Απρ 23

Στα ηρωϊκά χρόνια του Χριστιανισμού υπήρχε ένας μοναδικός νιός που δεν δίστασε αν και χιλίαρχος, να τα βάλει με τον Αυτοκράτορα Διοκλητιανό

Ο Βίος του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεώργιου του Τροπαιοφόρου
Ο Άγιος Γεώργιος γεννήθηκε στην Καππαδοκία, ανάμεσα στο 275 και στο 285 και θανατώθηκε το 296 ή το 303 μ.Χ. δηλαδή 21 ίσως και 18 ετών. Οι γονείς του Αγίου Γεωργίου ήταν χριστιανοί, ο πατέρας του είχε ελληνική καταγωγή και ήταν από την Καππαδοκία και η μητέρα του ήταν από την Παλαιστίνη. Όταν ήταν 10 ετών πέθανε ο πατέρας του και η μητέρα του τον πήρε στην περιοχή Λύδδα της Παλαιστίνης όπου τον μεγάλωσε και τον μόρφωσε.
Στην ηλικία των 18 ετών, κατατάχτηκε στον ρωμαϊκό στρατό στη Νικομήδεια. Διακρίθηκε σε πολύ μικρή ηλικία ο Άγιος Γεώργιος και πήρε τον βαθμό του χιλίαρχου. Αργότερα ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός τον έκανε διοικητή με τον τίτλο του κόμη.

Ο Άγιος Γεώργιος ονομάζεται τροπαιοφόρος για την ανδρεία του και για τον ηρωϊσμό του στις μάχες. Ο Διοκλητιανός, αφού αντιμετώπισε τις εξωτερικές απειλές στράφηκε στην αναδιοργάνωση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Αποφάσισε ότι οι υπήκοοί του θα πρέπει να τον λατρεύουν ως θεό και ξεκίνησε διωγμούς κατά των Χριστιανών.

Έκλεισε τους χριστιανικούς ναούς, εξόρισε ή βασάνισε και οδήγησε στο μαρτύριο Χριστιανούς που δεν πρόδιδαν την πίστη τους, απομάκρυνε από τον στρατό και τις υπηρεσίες τους Χριστιανούς.

Έκανε τρεις συνελεύσεις για να οργανώσει τους διωγμούς, στις οποίες μπορούσαν να είναι παρόντες οι αξιωματούχοι. Ο Άγιος Γεώργιος πήρε το λόγο, ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό και πήρε θέση ενάντια στο διωγμό των Χριστιανών. Ο Διοκλητιανός οργίστηκε και διέταξε τη σύλληψη του Αγίου Γεωργίου. Στην φυλακή βασανίστηκε για την πίστη του και υπέμεινε τους πόνους με προσευχή.

Αρχικά τον έδεσαν ξαπλωμένο ανάσκελα και έβαλαν επάνω του έναν μεγάλο βαρύ λίθο. Στη συνέχεια τον έδεσαν στον τροχό, που είχε περιστρεφόμενα μαχαίρια που έκοβαν τις σάρκες. Ένας άγγελος ελευθέρωσε τον Άγιο και τα τραύματά του θεραπεύτηκαν.

Όταν αυτό έγινε γνωστό, ο Πρωτολέοντας και ο Ανατόλιος παρουσιάστηκαν στον Διοκλητιανό μαζί με χίλιους στρατιώτες και ομολόγησαν την πίστη τους στον Χριστό, με αποτέλεσμα ο Διοκλητιανός να διατάξει την θανάτωσή τους. Η μνήμη τους τιμάται στις 23 Απριλίου.

Ο Διοκλητιανός διέταξε τότε να φτιάξουν μια στέρνα, να τη γεμίσουν με ασβέστη και να κλείσουν εκεί τον Άγιο Γεώργιο για τρεις ημέρες. Όταν άνοιξαν την στέρνα, αντί να βρουν το σώμα του Αγίου καμένο και διαλυμένο, τον βρήκαν όρθιο να προσεύχεται.

Ο λαός αναγνώρισε το θαύμα κι έλεγε ότι είναι μεγάλος ο Θεός του Γεωργίου, αλλά ο αυτοκράτορας θεώρησε ότι ήταν κάποιου είδους μαγεία. Ο Άγιος Γεώργιος του απάντησε ότι αυτό δεν ήταν μαγεία ή αγυρτεία, αλλά αποτέλεσμα της θείας χάρης και ο Διοκλητιανός διέταξε να πυρακτώσουν μεγάλα σιδερένια παπούτσια και υποχρέωσαν τον Άγιο να περπατήσει φορώντας τα.

Ο Άγιος Γεώργιος περπατούσε και προσευχόταν χωρίς να παθαίνει τίποτα. Βλέποντας τα νέα θαύματα του Αγίου, ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός συνέχισε να πιστεύει ότι ήταν αποτέλεσμα μαγείας και κάλεσε τον μάγο Αθανάσιο. Αυτός έφερε δύο αγγεία με ισχυρά δηλητήρια και ο αυτοκράτορας διέταξε τον Γεώργιο να τα πιει.

Ο Άγιος έκανε την προσευχή του, ήπιε τα δηλητήρια και δεν έπαθε τίποτα. Τότε ο Αθανάσιος γονάτισε μπροστά στον Άγιο Γεώργιο και ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό, και θανατώθηκε από τον Διοκλητιανό. Η μνήμη του μάρτυρα Αθανασίου του από μάγων, τιμάται στις 23 Απριλίου. Η Αλεξάνδρα, σύζυγος του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, μαζί με τους δούλους της, πίστεψαν στον Χριστό, φυλακίστηκαν από τον Διοκλητιανό και θανατώθηκαν την επομένη.

Η μνήμη της βασίλισας Αλεξάνδρας και των υπηρετών της Απολλώ, Ισαακίου και Κοδράτου, που πίστεψαν στον Χριστό και θανατώθηκαν από τον Διοκλητιανό, τιμάται στις 21 Απριλίου. Ο Άγιος Γεώργιος είδε ενύπνιο, ότι σύντομα θα πάρει τον στέφανο του μαρτυρίου.

Το ξημέρωμα οι στρατιώτες τον παρουσίασαν στον Διοκλητιανό. Ο αυτοκράτορας του ζήτησε να θυσιάσει στον βωμό του Απόλλωνα. Ο Άγιος μπήκε στον ναό του Απόλλωνα, έκανε το σχήμα του σταυρού και τότε το είδωλο του Απόλλωνα έπεσε και κομματιάστηκε.

Ο Διοκλητιανός καταδίκασε τον Άγιο σε θάνατο δια αποκεφαλισμού. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στην περιοχή Λύδδα της Παλαιστίνης, από τον πιστό του υπηρέτη, Άγιο Πασικράτη. Εκεί, μετά το διάταγμα ανεξιθρησκείας του Μεγάλου Κωνσταντίνου, οι Χριστιανοί ανέγειραν μεγαλοπρεπή Ιερό Ναό αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο, όπου και κατέθεσαν τα ιερά του λείψανα.

Η μνήμη του Αγίου Γεωργίου τιμάται στις 23 Απριλίου, αλλά αν η εορτή του πέσει μέσα στη Σαρακοστή, μετατίθεται στην Δευτέρα του Πάσχα. Η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του τιμάται στις 3 Νοεμβρίου.(2)

Παραπομπές, Δικτυογραφία:
1. www.kairatos.com.gr / ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΚΑΙΡΑΤΟΣ» του Κωστή Ψυχογιού
2. www.imverias.gr / Ιερά Μητρόπολις Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας
3. Εικόνα: Άγιος Γεώργιος ο δράκος-φονιάς – Καλλιτέχνης: Μοναχή Αγάθη – Ημερομηνία: 1729, Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα.
4. www.sophia-ntrekou.gr / Αέναη επΑνάσταση

Όσον αφορά τον μύθο για το φόνο του δράκοντα λέγονται παραδοσιακά τα πιο κάτω:

Το θέμα της δρακοντοκτονίας είναι πανάρχαιο στην ελληνική μυθολογία: ο εκηβόλος Φοίβος Απόλλων ετόξευσε από μακρυά τη Δράκαινα στις ρίζες τού Παρνασσού· στον πέτρινο τόπον, απού ήθελε αυτός να καταλάβη για να ορίζη εφεξής της Γαίας το Μαντείο· τον τόπον αυτόν από το σάπισμα τού τρομερού φιδιού εκάλεσαν Πυθώ. Είχαν από την Κνωσό ξεκινήσει οι πρώτοι ιερείς και θεράποντες τού Δελφικού Μαντείου. Πολλοί και διάφοροι χριστιανοί άγιοι κατέλαβαν τη θέσι στη θρησκεία που είχαν ήρωες τών αρχαίων Ελλήνων· ήλλαξεν η επίσημη θρησκεία και μετεσχηματίσθησαν αναλόγως οι τιμώμενες θεότητες: τη λατρεία τών ηρώων διεδέχθη η τών αγίων.

Η ανθρώπινη ψυχή αδυνατεί να τις παρακολουθή και παραμένει περισσότερο χρόνο προσδεμένη στις παραδοσιακές εκδηλώσεις τής λατρείας. Διαμέσου αγιολογικών κειμένων και τών επ’ αυτών βασισμένων αγιογραφικών απεικονίσεων, στοιχεία τών αρχαίων μύθων επέρασαν στους αντιστοίχους χριστιανούς αγίους. Ο Άϊ-Γιώργης κατέλαβε στη λαϊκή συνείδησι τη θέσι τού δρακοντοκτόνου θεού Απόλλωνος και άλλων ηρώων, ως του Ηρακλέους και του Περσέως. Οι λαϊκές διηγήσεις διέσωσαν αρχαίες παγανιστικές δοξασίες, άρρηκτα συνδεδεμένες προς το μακρύ παρελθόν τών ελληνικών επαρχιών. Το κενό ανεπληρώθη: ελληνικοί μύθοι επεβίωσαν ολίγο παρηλλαγμένοι στ’ αγιολογικά κείμενα τών Ρωμαίων τής ελληνοφώνου Ανατολής.

Φονεύοντας το δράκο

Το δημώδες «Τραγούδι τ’ Άϊ-Γιώργη»είναι γνωστό σε πολλές παραλλαγές αλλά μία πρέπει να ήτον η αρχική. Αποτελείται από δεκαπεντασυλλάβους ομοιοκαταλήκτους στίχους ανά ζεύγη κατά κανόνα παρατιθεμένους και μερικούς μονούς. «Το συναξάριον τού θαύματος τού αγίου Γεωργίου περί του φόνου τού δράκοντος φέρεται εις ελληνικούς κώδικας από τού ΙΒ΄ αιώνος μέχρι τού ΙΖ’ και εις δύο τού ΙΘ’ αιώνος κατά τέσσαρας διασκευάς», έγραφε στα 1912 ο μέγας λαογράφος Ν.Γ. Πολίτης και παρακάτω προσέθετε ότι:

  • «η διήγησις παρουσιάζει αρτίαν και συγκεκροτημένην την θρησκευτικήν παράδοσιν με σαφώς διαγεγραμμένον τον ψυχωφελή σκοπόν αυτής και αι ομοιότητες αυτής προς το δημοτικόν άσμα είναι καταφανείς». 

Ο σοφός αυτός διδάσκαλος τής Λαογραφίας απέδειξε, ότι το θέμα τής σωτηρίου δρακοντοκτονίας υπό του Αγίου Γεωργίου «πολλάς παρουσιάζει ομοιότητας προς τον αρχαίον ελληνικόν μύθον περί τής λυτρώσεως τής Ανδρομέδας υπό τού Περσέως», και του ομοίου επίσης μύθου τής απελευθερώσεως τής Ησιόνης υπό του Ηρακλέους, εντοπίζει δε τον τόπο γενέσεως του αρχικού άσματος εις την Καππαδοκία, την πατρίδα τού Αγίου.

Όμως, το θέμα τού φόνου τού κακού δράκοντος συνεδέθη εκ των υστέρων μετά τού βίου τού Αγίου Γεωργίου, αφού «ο μύθος τής δρακοντοκτονίας είναι άγνωστος στα αγιολογικά κείμενα και στην εικονογραφία τού αγίου Γεωργίου πριν από τον 12ο αιώνα» (καθώς γράφει ο βυζαντινολόγος καθηγητής Θεοχάρης Δετοράκης)· αυτή ειδικώς η σύνδεσι συνετέλεσεν, ώστε να γίνη ο Άϊ-Γιώργης περισσότερο δημοφιλής.

Η υπόθεσι τού Τραγουδιού είναι σε αδρές γραμμές η ακόλουθη: Δράκος φυλάει μιαν πηγή πλησίον τής Χώρας· οι κάτοικοι για να εξασφαλίζουν την ύδρευσι παρέχουνε τακτικά με κλήρωσι μιαν κοπελιά· κάποτε, όμως, ο τυφλός κλήρος έπεσε στη μονογενή θυγατέρα του βασιλέως· ο βασιλιάς επρότεινε τα πλούτη του όλα να δώση αντί τής κόρης, αλλ’ ο εξαγριωμένος λαός δεν εδέχθη τη διάκρισι (αφού, στο θάνατον οι πάντες είναι ίσοι)· ο βασιλιάς ενέδωκε στις απειλές και τις πιέσεις του λαού· η κόρη στολίζεται νύφη κι εξαπατώντας την οι θεραπαινίδες της τη μεταφέρουν στο πηγάδι, βορά τού θεριού· ο έφιππος Άγιος κατ’ οικονομίαν περνάει για να ποτίση τον «ψαρό» του ή επειδή ήθελε να τήνε σώση· ακολουθεί διάλογος μεταξύ του Αγίου και της δεμένης κόρης· το θηρίο εμφανίζεται και τότε αφού κάμη τον σταυρό του ο Άγιος καταφέρει μια κονταρία στο στόμα του και το ξαπλώνει νεκρό στο χώμα· ο σκοτωμένος Δράκος έπειτα μεταφέρεται στη Χώρα και ο βασιλιάς ζητά το όνομα τού σωτήρα τής θυγατέρας του και ποιό θέλει νά’ναι το αντάλλαγμα για το ανδραγάθημά του.

Το Απολυτίκιό του είναι τρομερό για ένανν νιο 21 ετών. Άλλοι τρώνε μια ζωή και πετυχαίνουν πολύ λιγότερα:

Ως μεγαλόψυχος ένοπλος Άγιος, ο Γεώργιος θεωρείται «αιχμαλώτων ελευθερωτής», «πτωχών υπερασπιστής» και «βασιλέων υπέρμαχος»: «Ως τών αιχμαλώτων ελευθερωτής και τών πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος, τροπαιοφόρε μεγαλομάρτυς Γεώργιε» (από το Απολυτίκιο τού Αγίου, σε ήχο Δ’). Στον ευεργέτη στρατιωτικόν άγιο τα ρήματα «περιφρούρησον» και «διάσωσον» αρμόζουν: «Εν θαλάσση με πλέοντα, εν οδώ με βαδίζοντα, εν νυκτί καθεύδοντα, περιφρούρησον· επαγρυπνούντα διάσωσον παμμάκαρ Γεώργιε» (στιχηρό προσόμοιο σε ήχο Δ’).

Απρ 22

Το 1997 στη Μαδρίτη και το 1999 στο Ελσίνκι υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση το γκρίζο στο Αιγαίο.

Στις 8 Ιουλίου 1997, η ελληνική κυβέρνηση έβαλε την υπογραφή της στη Μαδρίτη κάτω από ένα κείμενο που αναγνώριζε τα «ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο».
Στις 11 Δεκεμβρίου 1999, η ελληνική κυβέρνηση έβαλε την υπογραφή της στο Ελσίνκι κάτω από ένα κείμενο που αναγνώριζε «εκκρεμείς συνοριακές διαφορές» μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας (“outstanding border disputes”).
 
Η υφαλοκρηπίδα, η ΑΟΖ, ο εναέριος χώρος, η Θράκη, η Κύπρος, οι μειονότητες (μουσουλμανική στη Θράκη, ελληνική στην Κωνσταντινούπολη) κλπ δεν συνιστούν συνοριακές διαφορές.
 
Υπήρχαν φωνές που από τότε έλεγαν ότι εκείνες τις υπογραφές κάποτε θα τις πληρώσουμε.
 
Τότε ήταν που η Ελλάδα δέχτηκε το γκρίζο!

Δύο φωτογραφίες με τα αποσπάσματα.

1997:
Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης (όνομα και πράμα!).

 

Υπουργός Εξωτερικών Θεόδωρος Πάγκαλος (η σημαία τι είναι ένα κουρελοπανο!)

 

Αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου.
 
1999:
Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης

 

Υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου
 

https://attikanea.blogspot.gr/2018/04/1997-1999.html

Απρ 21

Επτά μεγάλα ψέματα για την επταετή Χούντα της οποίας τα σκάνδαλα δεν διέφεραν από τα των «δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων».

 Επί τη ευκαιρία της 21ης Απριλίου βρήκαμε το άρθρο αυτό της Βίκυς Σαμαρά για να τονίσουμε ότι αν δεν υπάρχει ηθική συνείδηση, η διαφθορά, ο νεπωτισμός, οι κίνδυνοι απώλειας εθνικού εδάφους παραμένουν ίδιοι είτε με χούντα και διεφθαρμένους, ασυνείδητους στρατιωτικούς, είτε με «τυπικά» δημοκρατικά εκλεγμένους πολιτικούς. Υπό αυτή την έννοιαη σημερινή εθνική μειοδοσία και το χάσιμο της εθνικής κυριαρχίας της χώρας λίγο διαφέρουν από την εποχή της δικτατορίας.

Ίσως μερικοί απελπισμένοι από τη σημερινή διάλυση των πάντων στην Ελλάδα θυμούνται νοσταλγικά την επταετία της χούντας και ακούμε να λένε «Ναι μα εκείνοι δεν κλέψανε. Ναι, αλλά έφτιαξαν δρόμους. Ναι, αλλά ήταν πατριώτες”: Το News 24/7 απαντά με στοιχεία στα ψέματα που επαναλαμβάνουν κάθε χρόνο οι αμετανόητοι νοσταλγοί της μαύρης επταετίας.

Ημέρες δόξης Παπαδόπουλου και ΣΙΑ

Βίκυ Σαμαρά

21 Απριλίου 2018

Για την πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας η 21η Απριλίου είναι η επέτειος μίας από τις πιο μαύρες στιγμές στην ιστορία της χώρας. Οι αμετανόητοι νοσταλγοί της χουντικής επταετίας όμως κάθε χρόνο τέτοια ημέρα βρίσκουν την ευκαιρία να επαναλάβουν μία ύπουλη προπαγάνδα με σκοπό τη λήθη και την παραχάραξη της ιστορίας, μέσω του “ναι μεν, αλλά”.

Αν και κανονικά θα έπρεπε να είναι αυτονόητο γιατί μία δικτατορία είναι απεχθές πράγμα, οι μύθοι που κάποιοι προσπαθούν με επιμέλεια να χτίσουν και τα ψέματα που επαναλαμβάνουν με τη γκεμπελική προσδοκία “πες, πες, κάτι θα μείνει”, δε βλάπτει να θυμόμαστε τα στοιχεία που καταρρίπτουν τους ισχυρισμούς των νοσταλγών της Χούντας.

Ψέμα πρώτο: “Ναι, αλλά δεν κλέψανε”

Ουδέν αναληθέστερον τούτου.

Και από που να ξεκινήσει κανείς. Από το περιβόητο “Τάμα του Έθνους”; Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι ο επικεφαλής της Χούντας Γεώργιος Παπαδόπουλος αποφάσισε να υλοποιήσει ένα σχέδιο των μελών της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης (που είχε πραγματοποιηθεί στο Άργος το 1829) για ανέγερση ναού του Σωτήρος. Οι δικτάτορες εξήγγειλαν ότι θα κτίσουν στα Τουρκοβούνια ένα μεγαλοπρεπή ναό, που θα γινόταν “το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών μετά τον κλασικό Παρθενώνα και τον βυζαντινό Λυκαβηττό”.

Ο ναός δεν κτίστηκε ποτέ, αλλά συνέβη ένα θαύμα: Γέμισαν οι τσέπες των χουντικών!

Άρχισαν να μαζεύουν χρήματα από εισφορές κρατικών φορέων και ιδιωτικών επιχειρήσεων, από τον κρατικό προϋπολογισμό και με δάνεια. Συνολικά συγκεντρώθηκαν 453,3 εκατομμύρια δραχμές. Στην ανώτατη επιτροπή για το “τάμα του Έθνους” πρόεδρος ήταν ο Παπαδόπουλος και μέλη Παττακός, Μακαρέζος και ο χουντικός αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.

Επτά χρόνια το μεγαλόπνοο έργο έμενε στη θεωρία και ο κόσμος παρά τη φίμωση των ΜΜΕ βοούσε για το μεγάλο φαγοπότι. Τελικά λόγω των ενδοχουντικών συγκρούσεων, στις αρχές του 1974 έγινε απολογισμός (διότι ο Ιωαννίδης προφανώς και γνώριζε πολύ καλά τα πεπραγμένα του Παπαδόπουλου και όχι βέβαια επειδή εκείνος ήταν άμεμπτος). Στο ειδικό Ταμείο είχαν μείνει μόνο 47,3 εκατομμύρια δραχμές: 406 εκατομμύρια είχαν κάνει φτερά. Φυσικά κανείς δεν τιμωρήθηκε.

Τι να πρωτοθυμηθεί αλήθεια κανείς; Το περίφημο σκάνδαλο με τα σάπια κρέατα του Μπαλόπουλου;

Ο στρατιωτικός Μιχάλης Μπαλόπουλος ήταν υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας αρμόδιος για θέματα εμπορίου το 1972- 1973. Το 1975 καταδικάστηκε για εισαγωγή ακατάλληλων για την υγεία κρεάτων από την Αργεντινή, σε συνεργασία με μεγαλέμπορους της Ροδεσίας. Μάλιστα ο Παττακός είχε εκδώσει διαταγή απαγόρευσης διάθεσης ντόπιου κρέατος για να απορροφηθούν τα εισαγόμενα του Μπαλόπουλου, τα οποία είχαν αρχίσει να σαπίζουν και να βρωμάνε. Στο σκάνδαλο εμπλεκόταν και ο αδελφός του Γεωργίου Παπαδόπουλου, Χαράλαμπος. Μάλιστα ο Μπαλόπουλος ήταν τόσο διαβόητος που είχε μείνει ο όρος “μπαλόσημο” για τις μίζες που εισέπραττε. Έγινε δε σύνθημα στα γήπεδα: Εάν κάποιος ποδοσφαιριστής δεν απέδιδε στο παιχνίδι, η κερκίδα δεν τον φώναζε “παλτό” όπως σήμερα, αλλά “βόδι Αργεντινής” ή “κρέας του Μπαλόπουλου”.

Είχαν βέβαια ξεκινήσει το φαγοπότι με το καλημέρα.

Μία από τις πρώτες αποφάσεις της Χούντας αφορούσε την αύξηση του μισθού του πρωθυπουργού από 23.600 σε 45.000 δραχμές και των υπουργών από 22.400 δραχμές σε 35.000 δραχμές. Θέσπισαν μάλιστα και “εκτός έδρας” της τάξεως των 1.000 και 850 δραχμών αντιστοίχως και μετά άρχισαν τις περιοδείες… Ο μέσος μισθός ενός υπαλλήλου την εποχή εκείνει δημόσιου ή ιδιωτικού ΔΕΝ ΥΠΕΡΕΒΑΙΝΕ τις 3000 δραχμές.

Δε τους έφτανε όμως αυτό, ήθελαν και τσάμπα σπίτια. Το 1970 θεσμοθετήθηκε η παροχή κατοικίας για αξιωματικούς που είχαν διαδραματίσει εξέχοντα ρόλο στο πραξικόπημα.

Διήγαγαν φυσικά βίο σκανδαλωδώς πολυτελή. Τα έλεγαν οι ίδιες οι γυναίκες τους. Είναι χαρακτηριστικές οι διηγήσεις της Ντέλλας Ρουφογάλη και της Δέσποινας Παπαδοπούλου για ντόλτσε βίτα στο Παρίσι, τουαλέτες, “πεσκέσια” από όσους ήθελαν μέσω των γυναικών τους να κολακέψουν τους δικτάτορες, φρέσκα ψάρια, χαβιάρι και καβούρια να καταφθάνουν ως δώρα στο σπίτι.

Ψέμα δεύτερο: “Ναι, αλλά η οικονομία πήγαινε καλά”

Η Χούντα προσπάθησε να κρατήσει χαμηλά τον εξωτερικό δανεισμό, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να υπερτετραπλασιαστεί ο εσωτερικός δανεισμός με την έκδοση ομολόγων και με δημιουργική δημοσιονομική λογιστική. Στο στρατό π.χ. αναγκάσανε αξιωματικούς κι εφέδρους να αγοράσουν ομόλογα με το έτσι θέλω.

Οι εργοληπτικές εταιρείες, που αναλάμβαναν κρατικά έργα (και στις οποίες φρόντιζε πάντα να “τρουπώσει” ο γαμπρός του Παττακού, κάπου εκεί ήταν μπλεγμένος και ο πατέρας του Αλέξη Τσίπρα) έπαιρναν δάνεια από τράπεζες του εξωτερικού με την εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου. Έτσι ο δανεισμός άλλαζε χαρακτήρα και το χρέος χαρακτηριζόταν εσωτερικό. Παρέμενε όμως βαρύς πέλεκυς πάνω από τα κεφάλια των Ελλήνων.

Λαδάς και Ρουφογάλης μοίραζαν θαλασσοδάνεια σε “ημέτερους” και επιβάρυναν τις κρατικές τράπεζες. Το περιοδικό “Ταχυδρόμος” είχε αποκαλύψει το 1974, στην αρχή της Μεταπολίτευσης, έγγραφα του Ρουφογάλη, που ανέφεραν χαριστικά και επισφαλή δάνεια: Στα χορηγηθέντα καταγραφόταν ποσό μεγαλύτερο του 1,5 δισεκατομμυρίου δραχμών και στα υπό έγκριση ποσό μεγαλύτερου του 1,6 δισεκατομμυρίου δραχμών.

Σε κάθε περίπτωση το δημόσιο χρέος υπερδιπλασιάστηκε επί Χούντας. Από 37,8 δισεκατομμύρια δραχμές το 1967 έφτασε τα 87,5 δισεκατομμύρια δραχμές το 1973. Το εμπορικό έλλειμμα πενταπλασιάστηκε. Οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων μειώθηκαν κατά 25%. Το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών οκταπλασιάστηκε.

Όσο για την υποτιθέμενη μείωση της ανεργίας αυτή “επετεύχθη” χάρη στο γεγονός ότι μετανάστευσαν 500.000 Έλληνες: Όταν φεύγουν οι άνεργοι από τη χώρα προφανώς και υπάρχουν λιγότεροι άνεργοι…

Με δυο λόγια όπως είχε πει ο κάθε άλλο παρά κομμουνιστής Ξενοφών Ζολώτας “η οικονομική πολιτική της δικτατορίας ήταν πολιτική οικονομικής μεγεθύνσεως και όχι οικονομικής αναπτύξεως”. Και είδαμε ποιοι επωφελήθηκαν από την οικονομική μεγέθυνση.

Η Χούντα των Συνταγματαρχών έβαλε τη χώρα στον «πάγο» με απόφαση του Συμβουλίου της Ευρώπης γιατί ακριβώς επρόκειτο περί χούντας κι όχι ενός δημοκρατικά εκλεγμένου κόμματος.

Ψέμα τρίτο: “Επί Χούντας έφαγε ο κόσμος ψωμάκι”

Τη χουντική νύφη πλήρωναν βέβαια οι φορολογούμενοι πολίτες. Οι δικτάτορες μείωναν κατά τρόπο εξωφρενικό τους φόρους των επιχειρήσεων στην υγεία του φορολογούμενου κορόιδου: Το 1971 οι φοροαπαλλαγές των 464 μεγαλύτερων επιχειρήσεων ήταν τριπλάσιες από τους φόρους που είχαν καταβάλει! Κάποιοι έφαγαν όχι απλώς ψωμάκι, αλλά παντεσπάνι- πάντως δεν ήταν ο κοσμάκης που επωφελήθηκε από το επταετές φαγοπότι.

Τα νοικοκυριά σήκωναν το βάρος του 91% των φορολογικών εσόδων. Το 55% των φορολογικών εσόδων του κράτους προερχόταν από έμμεσους φόρους, που πάντοτε πλήττουν τους ασθενέστερους, και το 36% από την φορολόγηση των νοικοκυριών. Ντόπιοι και ξένοι μεγαλοκαρχαρίες όχι μόνο έμεναν ανέγγιχτοι, αλλά οι πραξικοπηματίες τους έκαναν όλα τα χατίρια, αφού άλλωστε μαζί λυμαίνονταν τη χώρα.

Επί Χούντας ο πληθωρισμός κάλπαζε. Ο δείκτης τιμών καταναλωτή αυξήθηκε 15,3% από το 1972 στο 1973 και κατά 37,8% την επόμενη χρονιά, και μάλιστα στα είδη πρώτης ανάγκης και την υγεία. Και αυτό ενώ τη δεκαετία του 1960 η Ελλάδα είχε το μικρότερο πληθωρισμό από όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ. Οι πραγματικοί μισθοί μειώθηκαν κατά 4%. Το υποτιθέμενο “οικονομικό θαύμα της Χούντας” δεν ήταν παρά μία προπαγάνδα.

Ψέμα τέταρτο: “Ναι, αλλά έφτιαξαν δρόμους”

Και δρόμους να έφτιαχναν οι δικτάτορες, θα αναιρούσε αυτό τα βασανιστήρια, τις εκτελέσεις, την τρομοκρατία, τον γύψο στο λαιμό του ελληνικού λαού; Η απάντηση για όποιον θέλει να λέγεται όχι μόνο δημοκράτης, αλλά απλά άνθρωπος, είναι αυτονόητη. Για να δούμε όμως τι δρόμους έφτιαξαν και πως.

Όλα τα αυταρχικά καθεστώτα φροντίζουν να κάνουν και μερικά έργα, για να δείξουν ένα υποτιθέμενο κοινωνικό πρόσωπο και επειδή γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν έχουν τη στήριξη του λαού. Καμία φορά όμως οι δρόμοι δε φτιάχνονται καθόλου, αλλά κάποιοι πλουτίζουν ως εκ θαύματος- θα είχαν προσευχηθεί στον προαναφερόμενο ναό του Σωτήρος που δεν κατασκευάστηκε ποτέ…

Το πιο τρανταχτό παράδειγμα είναι η περίπτωση της Εγνατίας, που φυσικά δεν κατασκευάστηκε επί Χούντας. Αυτό δεν εμπόδισε κάποιους να βγάλουν λεφτά όμως.

Ο Αμερικανός “ενδιάμεσος” Ρόμπερτ Μακντόναλντ πήρε αμέσως τη δουλειά χωρίς καμία μελέτη και μπορεί να μην έφτιαξε την Εγνατία, έφτιαξε όμως την τύχη του τσεπώνοντας 4,5 εκατομμύρια ως αμοιβή και περίπου 33 εκατομμύρια δραχμές σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου έναντι των εξόδων του.

Συνήθως αυτό το ψέμα περί δρόμων, πάει πακέτο με το “χάρισαν τα χρέη στους αγρότες” και “αύξησαν τις κοινωνικές δαπάνες”.

Πράγματι η Δικτατορία τον πρώτο χρόνο διέγραψε χρέη των αγροτών γιατί όπως είπαμε τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πάντα προβαίνουν σε κινήσεις με στόχο να αποκτήσουν το λαϊκό έρεισμα που δεν έχουν ή/και να περιορίσουν τις αντιδράσεις εναντίον τους. Κατάφεραν όμως πέραν όλων των άλλων να διαλύσουν και την αγροτική παραγωγή, να μειώσουν το κατά κεφαλήν αγροτικό εισόδημα, με αποτέλεσμα οι αγρότες να μεταναστεύουν και έτσι η Ελλάδα να μειώσει τις εξαγωγές και να αυξήσει τις εισαγωγές αγροτικών προϊόντων.

Επίσης πράγματι τον πρώτο χρόνο η Χούντα αύξησε τις κοινωνικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ. Και μετά άρχισε να τις μειώνει χρόνο με το χρόνο, έτσι όταν κατάρρευσε αυτό το τραγικό ανέκδοτο το ποσοστό των κοινωνικών δαπανών επί του ΑΕΠ είχε πέσει στα επίπεδα του 1965.

Ψέμα πέμπτο: “Ναι, αλλά δεν έκαναν ρουσφέτια”

Συχνά οι ξεδιάντροποι υπερασπιστές της Χούντας, καταγγέλλουν την οικογενειοκρατία, που επί Δικτατορίας δεν υπήρχε, διότι μπορεί να ήταν λίγο φασίστες βρε αδερφέ, αλλά ήταν έντιμοι.

Ας δούμε πόσο έντιμοι ήταν και πόσο δεν βόλευαν τους δικούς τους.

Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος διόρισε τον έναν αδελφό του Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο στρατιωτικό ακόλουθο, γενικό γραμματέα του υπουργείου Προεδρίας, Περιφερειακό Διοικητή Αττικής αλλά και Υπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ, και τον άλλο αδελφό του Χαράλαμπο Παπαδόπουλο γενικό γραμματέα του υπουργείου Δημόσιας Τάξης.

Ο Παττακός ήταν πάλι καλός πεθερός, αφού φρόντισε να αναλάβει ο γαμπρός του Ανδρέας Μεϊντάσης τεχνικά έργα στο δήμο Αθηναίων (όπως το υπόγειο γκαράζ στην Κλαυθμώνος) και μελέτες αξιοποίησης δημοτικών ακινήτων λαμβάνοντας… “ευτελή” ποσά της τάξεως του ενός εκατομμυρίου και εκατό χιλιάδων δραχμών!

Νικόλαος Μακαρέζος πάλι διόρισε τον κουνιάδο του Αλέξανδρο Ματθαίου υπουργό Γεωργίας και υπουργό Βορείου Ελλάδος. Ο Ιωάννης Λαδάς διόριζε συγγενείς του στην ΑΣΔΕΝ και το υπουργείο Κοινωνικών Υπηρεσιών.

Ψέμα έκτο: “Ναι, αλλά ήταν πατριώτες”

Πως γίνεται την πατρίδα πάντα να την προδίδουν αυτοί που δηλώνουν με στόμφο τον υποτιθέμενο πατριωτισμό τους;

Προδοσία της πατρίδας είναι εξαρχής η κατάλυση της Δημοκρατίας, οι φυλακίσεις, εκτελέσεις και βασανισμοί Ελλήνων, η αφαίμαξη του δημόσιου ταμείου προς ίδιον όφελος. Αλλά οι πραξικοπηματίες δεν σταμάτησαν εκεί.

Παπαδόπουλος και Ιωαννίδης όχι μόνο διέλυσαν τον ελληνικό στρατό, αλλά -ως αποδεδειγμένα πράκτορες της CIA και πιόνια του Κίσινγκερ- πρόδωσαν την Κύπρο, δίνοντας με το ανόητο πραξικόπημα την αφορμή στην Τουρκία να εισβάλλει στο νησί.

Παρέδωσαν μια χώρα κυριολεκτικά στα συντρίμμια και θυσίασαν τις ζωές χιλιάδων Ελληνοκυπρίων στις προσταγές των ξένων, εξυπηρετώντας τη συνωμοσία κατά του Ελληνισμού. Πέτυχαν αυτό που έγκαιρα είχε προβλέψει, από το 1968, ο Ευάγγελος Αβέρωφ ότι δηλαδή, «δυστυχώς το καθεστώς των συνταγματαρχών θα καταρρεύσει επί των ερειπίων και του αίματος του Ελληνισμού!»

Οι συνταγματάρχες με «αριστοτεχνικό» τρόπο εκτέλεσαν το σχέδιο των Αμερικανών οι οποίοι ήδη από το 1964 μιλούσαν για διχοτόμηση της Κύπρου. Μαζί με τον Γρίβα και την ΕΟΚΑ Β΄ (που χρηματοδοτούνταν από τη CIA) συνωμότησαν για την ανατροπή του Μακάριου με το επιχείρημα περί “κομμουνιστικού κινδύνου”. Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να κάνουν το χατίρι της CIA, που τόσο άλλωστε τους είχε στηρίξει. Μάλιστα η Χούντα φέρεται να ενημέρωσε απευθείας την Τουρκία πως «όσο είναι ο Γρίβας στο νησί δεν θα χυθεί τουρκικό αίμα». Κατά τον ανταποκριτή του BBC, Λέσλι Φίσερ, ο Γρίβας ως αρχηγός της ΕΟΚΑ –Β είχε σταλεί με σκοπό τη δημιουργία ταραχών ώστε να επέμβουν οι συνταγματάρχες και να «αποκαταστήσουν την τάξη». Έτσι και έγινε. Μόνο που αυτό προκάλεσε την τραγωδία.

Πέντε ημέρες μετά το πραξικόπημα της Χούντας, στις 20 Ιουλίου 1974, οι Τούρκοι μπαίνουν στην Κύπρο, αποβιβάζοντας 30.000 στρατιώτες.

Κατά το δεύτερο Αττίλα και ενώ η Δικτατορία είχε καταρρεύσει υπό το βάρος της προδοσίας της Κύπρου, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής διαπίστωσε ότι οι πραξικοπηματίες είχαν αφήσει την Ελλάδα παντελώς γυμνή από στρατιωτικής απόψεως και ανέτοιμη για εμπλοκή με την Τουρκία.

Όπως του εξήγησαν οι αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων, ετοιμοκίνητο στην Κρήτη δεν ήταν παρά μόνο ένα σμήνος πολεμικών αεροσκαφών. Για να φτάσουν στην Κύπρο θα έπρεπε να φορτώνουν μόνο δύο αντί για τέσσερις βόμβες. Ακόμη και εάν δεν αναχαιτίζονταν και πετύχαιναν τους στόχους τους, δε θα μπορούσαν να επιστρέψουν στη βάση τους. Τα Φάντομ δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν γιατί δεν είχε ολοκληρωθεί η εκπαίδευση του προσωπικού τους. Τα Μιράζ και τα Κορσέρ δεν είχαν ακόμη φτάσει. Το ΝΑΤΟ και η Μεγάλη Βρετανία ένιπταν τας χείρας τους. Οι πραξικοπηματίες είχαν παραδώσει την Κύπρο και την Ελλάδα χωρίς καμία σκέψη.

Ψέμα έβδομο: “Ναι, αλλά αν δεν μιλούσες, δε σε πείραζε κανείς, μόνο τους κομμουνιστές κυνηγούσαν”

Πόσο αναξιοπρεπής πρέπει να είναι κανείς για να μένει ευχαριστημένος που δεν τον πειράζει ένας δικτάτορας επειδή δεν τολμάει να διαφωνήσει; Πόσο απάνθρωπος μπορεί να είναι για να μην τον πειράζει να διώκονται και να δολοφονούνται άνθρωποι επειδή έχουν διαφορετική πολιτική ιδεολογία από εκείνον;

Πέρα από αυτά τα ερωτήματα με αυτονόητες ελπίζουμε απαντήσεις, η Χούντα δίωξε και βασάνισε απηνώς τους αριστερούς, αλλά όχι μόνο.

Τη νύχτα της 21ης Απριλίου μία από τις πρώτες κινήσεις των πραξικοπηματιών ήταν να συλλάβουν το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου της χώρας, δεξιούς και κεντρώους. Και δε δίστασαν να συλλάβουν και να βασανίσουν δημοκράτες που κάθε άλλο παρά κομμουνιστές ήταν. Αντιστάθηκαν όμως στη Χούντα και το πλήρωσαν.

Ο Τάσος Μήνης είχε φέρει σε πολύ δύσκολη θέση τη Χούντα ως αξιωματικός και ήρωας του Ελ Αλαμέιν. Αυτό δε τον γλύτωσε φυσικά από τα βασανιστήρια. Αυτός ο πραγματικός πατριώτης δεν άνοιξε το στόμα του στη φυλακή, αλλά μίλησε στη δίκη, καταπέλτης κατά των προδοτών της πατρίδας και της Δημοκρατίας:

“Ως αξιωματικός ορκίστηκα να τηρώ το Σύνταγμα. Και το τελευταίο άρθρο του Συντάγματος λέει ότι η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων. Θεώρησα σωστό να τηρήσω τον όρκο μου”.

Ο Σπύρος Μουστακλής είχε αγωνιστεί στην Εθνική Αντίσταση με την οργάνωση ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ του καθόλου κομμουνιστή Ναπολέοντα Ζέρβα, με την οποία και έλαβε μέρος σε πολλές μάχες. Το 1948-49 ως αξιωματικός πεζικού συμμετείχε σε μάχες εμφύλιου πολέμου, ενώ το 1952-53 πολέμησε στην Κορέα. Παρασημοφορήθηκε πολλές φορές για τη δράση του. Συνελήφθη για τη συμμετοχή του στο Κίνημα του Ναυτικού, βασανίστηκε και έμεινε ανάπηρος μέχρι το τέλος της ζωής του.

Αριστεροί και μη, όσοι αντιστάθηκαν στη Χούντα υπέστησαν φρικαλέα βασανιστήρια. Το News 24/7 δημοσίευσε πέρυσι ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο: Την καταγραφή των βασανιστηρίων που υπέστη στο κολαστήριο της ΕΑΤ- ΕΣΑ ο παιδίατρος Στέφανος Παντελάκης.

“Ενώ με έβριζαν με τις χυδαιότερες εκφράσεις και με κορόιδευαν μου έβγαλαν το σακάκι, με ξάπλωσαν ανάσκελα στο μπάγκο, μου κατέβασαν παντελόνι και σώβρακο, με έδεσαν σφιχτά πόδια χέρια σώμα με ένα σφικτό σχοινί και μου έβαλαν μια πετσέτα στο στόμα για να μην βλέπω. Τώρα όλοι γελούσαν, έλεγαν πώς είμαι πούστης ξεφτιλισμένος και ξεκολιάρης. […] Μου είπανε ότι είχα άλλα 5 λεπτά για να μιλήσω πριν αρχίσει η περιποίηση. Και επειδή δεν μιλούσα άρχισα ξαφνικά να αισθάνομαι ένα αιχμηρό αντικείμενο να γδέρνει το κάτω μέρος της κοιλιάς. Και σε λίγο με ένα παράγγελμα που έδωσε κάποιος μπήκε το μηχάνημα μπρος και άρχισαν να αισθάνομαι κάτι τρομακτικούς πόνους. Νόμιζα ότι μου ξέσχισαν το κρέας, τιναζόμουν ολόκληρος. Αυτό όλο και γινόταν πιο δυνατό, το πήγαιναν σε όλο το υπογάστριο και τα γεννητικά όργανα. Ούρλιαζα από τους πόνους. Νόμιζα ότι μου έκοβαν τα γεννητικά μου όργανα”.

“Επειδή φώναζα μου δίνανε κτύπους στο κεφάλι και προσπαθούσαν να μου κρατήσουν το στόμα μου κλειστό εγώ όμως σπαρταρούσα με τέτοια δύναμη που το αριστερό μου χέρι λύθηκε από το σχοινί και προσπαθούσα να αμυνθώ. Τότε το έπιασαν και με μοχλό την πλάτη του πάγκου το πίεζαν λυσσασμένοι, νόμιζα ότι θα το σπάσουν, παρ’ όλα αυτά το χειρότερο ήταν κάθε φορά που το αιχμηρό αντικείμενο περιφερόταν στην κοιλιά μου”.

Αυτή ήταν η Χούντα, που κάποιοι τολμούν να προσπαθούν να ξεπλύνουν.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Χούντα

http://www.news247.gr/politiki/ta-epta-megala-psemata-gia-tin-eptaeti-choynta.6604596.html?utm_source=News247&utm_medium=MintaXasete_article&utm_campaign=24MediaWidget&utm_term=Pos1

Απρ 21

Ομιλία απόψε για τα ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ και τη Μήνυση για ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ

Απόψε στο Μέγαρο Λόγου και Τέχνης θα μιλήσουν οι κάτωθι:

Οι δύο ομιλητές

Τα θέματα της ομιλίας του Δημήτρη Κυπριώτη και του Πατρινού δικηγόρου Φώτη Λεπίδα όπως φαίνεται και πιο πάνω, είναι:

Το σημαντικό το οποίο πρέπει να προβληματίσει όλους μας, σε όλη της εκδήλωση είναι το σκεπτικό βάσει του οποίου το ΕΠΑΜ κατέληξε να καταθέσει Μήνυση-Συνηγορία για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας επί Εσχάτη Προδοσία με την εγκαθίδρυση κατά αντισυνταγματικό τρόπο Μνημονίων και Δανειακών Συμβάσεων, την παραβίαση του αποτελέσματιος του Δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου του 2015 καθώς και η παράδοση της νομοθετικής αρμοδιότητας της Βουλής στους άνωθεν επιβεβλημένους σώνει και καλά, στο κράτος, την πατρίδα και τον ανύποπτο λαό, με ψεύτικα στατιστικά στοιχεία και δεδομένα τα οποία ήταν αποτέλεσμα οικονομικής αλχημείας, δανειστές μας. Συμφώνως με τα πιο κάτω:

Το όλο αιτιολογικό εν περιλήψει.

Υποσχόμαστε μια ενδιαφέρουσα και άκρως κατατοπιστική των όλων εγκλημάτων που οι μνημονιακές Κυβερνήσεις με αστείες δικαιολογίες και φοβικού τύπου μεγαλόστομες διακηρύξεις περί καταστροφής της Ελλάδας κ.λπ., διέπραξαν. Ευχόμαστε η ώρα της τιμωρίας και της αποκάλυψης των εθνικών εγκλημάτων να ΜΗΝ ΑΡΓΗΣΕΙ. Είναι πάντως στα χέρια του Αρείου Πάγου. Εμπιστευόμαστε την δικαιοσύνη και ελπίζουμε. Βάζουμε μάλιστα και την υπογραφή μας στην Μήνυση. Υπογράψετε και εσείς χειρόγραφα ή ηλεκτρονικά.

 

Απρ 21

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί σας ενοχλούν παλιοφασιστάκια οι μετανάστες ;

Εισαστε ρατσιστες και ξενοφοβικοι και δεν εχετε μεσα σας ουτε δραμι εξελιξης ή χριστιανικής αγάπης που λέει «»αγαπάτε τους εχθρούς υμών, τελος… εισαστε πιθηκια χωρις μυαλο …!

Στα πρόσωπα των μεταναστών μουσουλμάνων διακρίνει κανείς την ειρήνη, την αγάπη τον αλληλοσεβασμό για τις χώρες που πασχίζουν να εγκατασταθούν, να στεριώσουν! νανε καλοδεχούμενοι, θα περάσουμε ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ!

Καταρχας γιατι δεν μπορειτε να αγαπησετε ρε “ρατσιστες” εναν λαο οπου …

Μισει τους αλλοθρησκους και θελει να τους σκοτωσει ..
Μισει τους ομοφυλοφιλους και θελει να τους κρεμάσει και να τους σκοτωσει γιατί τους θεωρεί περιττώματα της Φυσης ..
Μισει θανασιμα οποιον εχει διαφορετικο τροπο ζωης εκτος απο τον δικο του …
Μισει την ελευθερια στις γυναικες που τις χρησιμοποιεί μόνο για να τις γκαστρώνει και ν’ αυξάνει τον πληθυσμο της Μουσουλμανίας οπου γης…
Μισει τους σκυλους και σε πολλες περιπτωσεις τους σφάζει και τους τρωει …αλλα ειναι ετοιμος να σκοτωσει εσενα άπιστε που τρως χοιρινο…!
Φοβαται μην πεθανει στην μαχη απο τραυμα στα γεννητικα οργανα γιατι ετσι δεν θα κανει χαρες με τις 72 παρθενες, τα ουρι του Παραδεισου στον οποιο θα πάει αν σκοτωσει όσους περισσοτερους αλλόθρησκους μπορει… !!

Να συνεχισω ρε “ρατσιστη” ; Γιατι ρε δεν αγαπας αυτο τον λαό της αγαπης; Τον χωρισμένο σε Σουνίτες και Σιίτες που αλληλοσφάζονται;

Γιατι δεν ακους την λογικη του πολιτικώς ορθου ..της παγκοσμιοποίησης που σε χρειάζεται βλάκα για να προωθήση τέτοιες τερατώδεις αντιλήψεις στο όνομα ενός αδιαμόρφωτου, ασχημάτιστου, ακαθόριστου, ενοποιημένου κι από όλους αποδεκτού Θεού; Οπισθοδρομικε παπαρα …και γραφικε συνομωσιολογε …!! Άφησε επιτέλους τη Μουσουλμανία να εισβάλλει στην Ευρώπη και πρώτα από όλους στην Ελλάδα της χαμένης εθνικής κυριαρχία, της Ελλάδας που  βρἰσκεται στο έλεος των δανειστών με ψευτικα στοιχεία των προδοτών της πολιτικών  και γίνε μουσουλμάνος και εσύ, μπορείς!

Και να μην ξεχασω …Παλιοφασιστακι !!! Εξακολουθείς να μνημονεύεις ακόμη την 21η του Απρίλη του 1967! Γι’αυτί επιμένεις να λες και να επαναλαμβάνεις το ξεπερασμένο σλόγκαν «πατρίδα, θρησκεία και οικογένεια» αντί να προβάλλεις το μοντέρνο σύνθημα «ελευθερία σε όλα, κάτω οι πατρίδες, ζήτω το Ισλάμ και οι μπούργκες!»

Και πούσαι;Συνέχισε αμέριμνος να πίνεις τον καφέ σου στην πλατεία Κολωνακίου!

Γράφτηκε εξ αιτίας ενός άρθρου από τα ΚΑΤΟΧΙΚΑ ΝΕΑ στις 10/4/2018.

Απρ 20

Η ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΣΥΓΧΥΣΗ

Η οικονομική κρίση βαθαίνει και εκδηλώνεται με τον αυξανόμενο αριθμό αυτών, που αδυνατούν να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες και ζητούν τη συνδρομή των συνανθρώπων τους και όχι βέβαια της Πολιτείας, καθώς το κοινωνικό κράτος έχει συνθλιβεί υπό το πέλμα του άθλιου πολιτικοκοινωνικού συστήματος, που κυριαρχεί στον πλανήτη μας. Μόνον αφελείς πιστεύουν πλέον σε ανάκαμψη στο ορατό μέλλον, για ανάπτυξη δηλαδή μέσω επενδύσεων. Οι νέοι μας εγκαταλείπουν τη χώρα αναζητώντας εργασία στις αγορές του κόσμου. Και μόνη η κυβέρνηση επαίρεται, καθώς σε λίγο θα έχει η χώρα μας το ελεύθερο εξόδου στις αγορές. Τι σημαίνει αυτό, δεν εξηγεί ούτε και οι πολλοί αναρωτούνται. Και είναι τόσο απλό: Θα μπορούμε να δανειζόμαστε, ώστε να αποπληρώνουμε τις οφειλές μας!

Η Ανεργία των Νέων κάνετε λίγα χρόνια υπομονή και σε λίγο θα εξαλειφθεί

Αλλά αρκεί αυτό για την επιβίωσή μας ως κράτους, αφού τόσο η πρωτογενής, όσο και η δευτερογενής παραγωγή χαρακτηρίζονται από επιδεινούμενους δείκτες; Δεν υπάρχει λοιπόν άλλος τρόπος ικανοποίησης των απλήστων τοκογλύφων του τραπεζικού συστήματος παρά αυτός της εκποίησης της εναπομένουσας δημόσιας περιουσίας. Βέβαια η άγρια επίθεση κατά του κράτους ως επιχειρηματία εκδηλώθηκε κατά την τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα. Αφορμή γι’ αυτήν έδωσε η κατάρρευση του κόσμου του αυτοαποκληθέντος «υπαρκτού σοσιαλισμού». Τότε το καπιταλιστικό σύστημα, απαλλαγμένο πλέον από το αντίπαλο δέος, εμφανίστηκε αρπακτικό και θηριώδες. Έκτοτε στα πλαίσια της παγκοσμιοποιημένης αγοράς οι χώρες καταληστεύονται, οι λαοί φτωχοποιούνται και το τραπεζικό σύστημα σωρεύει υπερκέρδη ελέγχοντας πλέον ασφυκτικά κάθε δημοκρατικά, υποτίθεται, εκλεγμένη κυβέρνηση. Η προπαγάνδα του συστήματος, καθώς έχει αυτό στη διάθεση όλα τα μέσα, έχει φέρει ικανοποιητικά αποτελέσματα. Οι λαοί, ως ζαλισμένα κοπάδια, υποκύπτουν αποδεχόμενοι τις ραγδαίες εξελίξεις ως «μονόδρομο» (πολύ αρεστός στους δημαγωγούς όρος) αδυνατώντας εν πολλοίς να εννοήσουν τα συμβαίνοντα και αυθυποβάλλονται στο να αισιοδοξούν για τον ερχομό καλύτερων ημερών στο προσεχές μέλλον!

Η ΔΕΗ αποτελούσε τη ναυαρχίδα του κρατικού επιχειρηματικού στόλου κατά τη δεκαετία του 1980. Παρά τον άθλιο εναγκαλισμό της με το εκάστοτε κόμμα εξουσίας, όπως βέβαια και κάθε άλλη δημόσια επιχείρηση, είχε πραγματοποιήσει σημαντικότατο έργο, του εξηλεκτρισμού της υπαίθρου χώρας και της ανάπτυξης τόσο της αγροτικής όσο και της βιομηχανικής. Είχε όμως τεθεί αυτή στο στόχαστρο ήδη κατά την αρχή της δεκαετίας του 1990, όταν η ευρωπαϊκή επιτροπή, η στην υπηρεσία του μεγάλου κεφαλαίου ευρισκόμενη, εξέδωσε την οδηγία για την «απελευθέρωση» της αγοράς ενέργειας. Στην πλούσια γλώσσα μας υπάρχουν οι όροι ελευθερία και ελευθεριότητα σαφώς διακριτές. Η ΕΕ στόχευε με την οδηγία στην ασυδοσία και κερδοσκοπία, δια της «νομίμου» οδού, του μεγάλου κεφαλαίου. Η παταγώδης αποτυχία του κομμουνισμού στο οικονομικό τομέα έδιδε πρώτης τάξεως επιχείρημα στους πλουτοκράτες και στους με το αζημίωτο ή εν τη αφελεία τους συνοδοιπόρους τους!

Από τότε πέρασαν δεκαετίες, κατά τις οποίες παρακολουθούσαμε, μάλλον μοιρολατρικά, τις εξελίξεις προς την κατάρρευση τόσο της παραγωγής μας, όσο και των δημοσίων επιχειρήσεων. Επικοινωνίες, αεροδρόμια, λιμάνια έχουν ήδη εκποιηθεί. Τώρα ήλθε και η ώρα της ΔΕΗ. Ο θρίαμβος του συστήματος είναι ότι η εκποίηση θα πραγματοποιηθεί από «αριστερή» κυβέρνηση, όπως η ίδια ισχυρίζεται με τα στελέχη της να καυχώνται γι’ αυτό, και όπως την αποκαλούν οι άλλοι, (οι νεοδημοκράτες της συμφοράς) που καραδοκούν να επανέλθουν στην εξουσία, για να επαναλάβουν τα όσα ανάγκασαν τον λαό μας να στραφεί προς τα «αριστερά»!

Οι τοπικοί φορείς επιχειρούν να πείσουν την κοινή γνώμη ότι είναι αποφασισμένοι να αγωνιστούν μέχρις εσχάτων, προκειμένου να αποτρέψουν αυτό που θεωρούν χαριστική βολή κατά της τοπικής οικονομίας. Αλλά ούτε οι ίδιοι πείθουν για τη διάθεση, καθώς, δυστυχώς, πολύ απέχουμε από τη συγκρότηση συμπαγούς μετώπου αντίστασης, ούτε ο λαός είναι αποφασισμένος να προβάλει αντίσταση υποταγμένος, λόγω της επίπλαστης ευμάρειας των παρελθουσών δεκαετιών. Τελικά διαφαίνεται κάποια «συμβιβαστική» λύση στον ορίζοντα. Να πωληθούν δηλαδή νέες και κερδοφόρες μονάδες παραγωγής και να παραμείνουν τα ορυχεία υπό τον έλεγχο της ΔΕΗ, καθώς ψιθυρίζεται ότι μάλλον δεν θα υπάρξει ενδιαφέρον από ιδιώτες. Και θα δεσμευθεί η ΔΕΗ με ρήτρες για αδιάλειπτη παροχή λιγνίτη με οποιοδήποτε κόστος, το οποίο θα επωμίζεται ο λαός μας.

Αλλά ακόμη και αν πωληθεί όλη η δημόσια περιουσία, πώς θα ανασάνουμε από το επαχθές και απεχθές χρέος, που δεν φαίνεται να μειώνεται στο ελάχιστο; Διασπείρεται κατά καιρούς ο ψίθυρος ότι οι «εταίροι» μας θα πείσουν τους «σπλαχνικούς» δανειστές να αποφασίσουν την ελάφρυνση του χρέους. Υπάρχει άραγε διαφορά ανάμεσα στους «εταίρους» και στους «δανειστές»; Θα πάψουν αυτοί να ζητούν από μας, εφ’ όσον γνωρίζουν ότι μας έχει απομείνει και το ελάχιστο προς απομύζηση; Και πόσοι ακόμη μέχρι τότε θα έχουν δρασκελίσει τη διαχωριστική γραμμή από την στοιχειώδη επάρκεια προς τη φτώχια;

Η κυβέρνηση, συνεπής προς τις από ετών εκφρασμένες θέσεις της υπέρ κάποιων «ευπαθών» ομάδων, όχι βέβαια με την κοινωνικοοικονομική έννοια του όρου (άνεργοι, χαμηλοεισοδηματίες, πολύτεκνοι) προχωρεί στην ολοκλήρωση του έργου της παροχής των στερημένων «δικαιωμάτων» στα ομόφυλα ζεύγη. Έτσι μετά τη νομική κατοχύρωση της συμβίωσής τους προχωρεί και στη χορήγηση «δικαιώματος» υιοθεσίας τέκνου με την πρόσφατη κατάθεση νομοσχεδίου. Αυτό προβάλλεται ως προοδευτικό από πλείστους όσους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, όπως τηλεοπτικούς σταθμούς πλουτοκρατών (που θα έκλεινε, η κυβέρνηση, αν δεν επενέβαινε η δικαιοσύνη!), και πάσης φύσεως ανερμάτιστους «προοδευτικούς». Οι αντιτιθέμενοι, η πλειοψηφία πιστεύω, σιωπούν μη έχοντας διάθεση να αγωνιστούν και αναμένουν υποκριτικά να διορθώσουν τα κακά εκείνοι που θα διαδεχθούν τη σημερινή «κακή» κυβέρνηση. (Σ.γ.: Μην το περιμένετε τα ίδια και χειρότερα θα κάνουν).

Αλλά τόσο οι προηγηθέντες, όσο και οι σημερινοί και εκείνοι που θα τους διαδεχθούν είναι υποχείρια των ισχυρών κέντρων νομής εξουσίας. Και ο λαός θα παραμένει ηττημένος στο διηνεκές, εφ’ όσον  εξακολουθεί να παραμένει υποταγμένος σε κόμματα για «ιδεολογικούς» λόγους και διχασμένος. Θα παραμένει ηττημένος εφ’ όσον άλλοι βλέπουν μόνο την επελαύνουσα φτώχια και καταγγέλλουν την κοινωνική αδικία και άλλοι μόνο την καταβαράθρωση του ήθους των πολιτών μη σχετίζοντες αυτήν με το πολιτικοκοινωνικό σύστημα της αγριότερης μορφής καπιταλισμού.

Κρίση αξιών σαρώνει τη χώρα μας και δυστυχώς είμαστε παντελώς ανέτοιμοι να την αντιμετωπίσουμε. Έτσι προτιμούμε ή να στρουθοκαμηλίζουμε ή να φωνασκούμε, για να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι αντιστεκόμαστε. Η αντίσταση απαιτεί θυσίες και πλείστες όσες είναι εκείνες που υπέστησαν οι πρόγονοί μας. Θα φανεί άραγε στο στερέωμα ηγέτης να μας το υπομνήσει αυτό; Και θα τον ανεχθούμε ή θα τον δολοφονήσουμε εξαπατημένοι από τους πάμπολλους δημαγωγούς, οι οποίοι προκόπτουν επί τα χείρω πλανώντες και πλανώμενοι;

                                                                                                                «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΗΣ»               

Απρ 19

Πώς ο Άγιος Νεόφυτος σε ηλικία 65 ετών σώθηκε από βέβαιο θάνατο, στις 24 Ιανουαρίου του 1199 μ.Χ.

Α.   Ο Άγιος λαξεύει την Ανωτέρα Εγκλείστρα του ή Νέα Σιών.
Ο Θεός απαιτεί ευγνωμοσύνη και ευχαριστία από εκείνους τους οποίους έχει ευεργετήσει· απαιτεί δε να θυμούμαστε και να κάμνουμε γνωστά τα καλά, τα οποία μας προσφέρει, διότι αυτό εξυπηρετεί εμάς τους ιδίους κυρίως, και όχι Αυτόν, επειδή «η θεία και παντουργός φύσις του Θεού ουδεμίαν έχει ανάγκην», αλλ’ είναι «άβυσσος αβύσσων, από την οποίαν η ανάβλυσις και η μετάδοσις εκχύνεται ως ποταμός προς πάσαν κτίσιν». Και εμείς γι’ αυτό θα παρουσιάσουμε όπως θα επιτρέψει ο Θεός το παράξενο άκουσμα και θέαμα, το οποίον έγινε σε μάς, και θα ανυμνήσουμε την ακαταμάχητη και ταχύτατη βοήθεια του Θεού.
Επειδή η αμελής διαμονή μου στην Εγκλείστρα συνεχίσθηκε επί 40 περίπου χρόνια, και ακατάπαυστα με ενοχλούσε η εύλογη και χωρίς λόγο επίσκεψη πολλού κόσμου, φάνηκε αρεστό  στο Θεό πρώτον και έπειτα και σε μένα να ανέβω συν Θεώ  στα «υπερώα της Εγκλείστρας και τα ανώτερα μέρη του κρημνού», και εκεί να ανοίξω σιγά-σιγά μικρό άνοιγμα, στο οποίο να μη μπορούν να ανεβαίνουν οι πολλοί, και σ’ αυτό να αποσύρομαι όταν θέλω, για να αποφεύγω την πολλή και χωρίς λόγο  ενόχληση των πολλών και για να μην χάσω σιγά–σιγά  «την αγαπητή αναχώρηση και θεόγνωστη ησυχία».
Το δύσκολο όμως της αναβάσεως και το σαθρότατο του κρημνού μου κλόνιζε την καρδία και με εμπόδιζε από την πραγματοποίηση της επιθυμίας μου· αλλά νικούσε πάλιν αυτόν τον κλονισμό η καλή προσδοκία της βοήθειας του Θεού και ο πόθος της ησυχίας. Γι’ αυτό, αφού απέκρουσα κάθε δειλία και φόβο και θυμήθηκα  το ρητό, το οποίον λέγει ότι «όποιος δεν εκτίθεται με τόλμη στους κίνδυνους δεν επιτυγχάνει εκείνο που επιθυμεί», αποφάσισα να κινδυνεύσω. Στήριξα  στο Θεό τις ελπίδες της σωτηρίας μου και άρχισα το έργο.
Τοποθετήθηκε από τους αδελφούς μεγάλη σκάλα  στο καθορισμένο σημείο του κρημνού, και ανεβήκαμε με Σταυρό και Ευαγγέλιο και με ιερατικές στολές και θυμιατό και λαμπάδες, επειδή δε δεν βρίσκαμε τόπο για να σταθούμε ή για να πατήσουμε, στάθηκαν άλλοι επάνω  στην σκάλα και άλλοι ψηλότερα από αυτήν με κάποιαν επιτηδειότητα σε μικρές προεξοχές του κρημνού. Είπαμε τότε την συνήθη ευχή, αναγνώσαμε Απόστολο και Ευαγγέλιο, και μετά την απόλυση κατεβήκαμε αμέσως.
Από τότε, καθημερινά, πολύ πρωί, «μετά τις εωθινές δοξολογίες» και την απόλυση, θερμά πάλι παρακαλούσα ιδιαιτέρως τον Κύριο, να ευδοκήσει να εκτελέσω με ασφάλεια το «επιχείρημά μου τούτο», και να μην επιτρέψει να γίνω παρανάλωμα σαθρότατου κρημνού, για να μη χαρούν γι’ αυτό εχθροί ορατοί και αόρατοι, αλλά μάλλον να γίνει και το έργο μου αυτό «οικητήριον του Παναγίου Πνεύματος, πύργος ισχύος από προσώπου εχθρού, και πρόξενος σωτηρίας».
Μετά την προσευχή, ασπαζόμουν τον Τίμιο Σταυρό και τις Άγιες Εικόνες, θωρακιζόμουν με το Δεσποτικό Σημείο, και βγαίνοντας από την Εγκλείστρα έκλεινα τη μικρή της πόρτα και ανέβαινα με πεποίθηση, απαγγέλλοντας  τον εξηκοστό Ψαλμό : «Εισάκουσον ο Θεός της δεήσεώς μου, πρόσχες τη προσευχή μου, από των περάτων της γης προς σε εκέκραξα…».
Άρχισα το λάξευμα αμέσως· αλλ’ ο κρημνός απ’ εδώ και απ’ εκεί έσπαζε και έπεφτε, και ένθερμα ζητούσα από τον «ουράνιας αψίδος οροφουργόν Κύριον και της Εκκλησίας δομήτορα» να στερεώσει και το οίκημά μου αυτό.
Κάποτε έσκαβα τον κρημνό και χωρίς εργαλεία, διότι ήτο χαλαρός, σε μερικά όμως σημεία του ήταν σκληρός και δυσκολολάξευτος. Τα εξωτερικά μέρη του έπεφταν μόνα τους, ώστε δεν τολμούσε κανείς να πλησιάσει  στον τόπον εκείνο. Αλλά και οι αδελφοί από κάτω, βλέποντας από μακριά την «πολλήν των λίθων κατάπτωσιν, συνείχοντο υπό φόβου όχι με­τρίου» και για  μένα και μήπως υποστούν βλάβες τα υποκάτω οικήματα.
Ο Θεός όμως και εμένα και αυτά διαφύλαξε, και το έργον τελείωσε. Κτίσθηκε καλά ο τοίχος, ο οποίος συγκράτησε τα σαθρά και τα έξω του κρημνού μέρη, τα δε από μέσα τα στερέωσα με πολλήν ακρίβεια  και υπομονή  με χαλίκια και με επίχρισμα.
Β.   Ο Άγιος λαξεύει επάνω στον κρημνό και ένα στενό μονοπάτι.
Επειδή όμως το καλό δεν είναι καλό όταν έχει ελλείψεις, δεν ήθελα να αρκεσθώ μόνον σε ό,τι είχα κάμει για τις καθημερινές εξόδους από την Ανωτέρα  Εγκλείστρα μου ή Νέα Σιών, για να απόφευγα τη δυσκολία της καταβάσεως  στο κάτω «παρακελλίον» μου, χρειαζόταν ακόμη να λαξεύσω πάνω στον κρημνό μέχρι το νότιο άκρο του ένα στενό μονοπάτι. Αλλά και για το νέο αυτό έργο μου παρουσιαζόταν πολλή και μεγάλη δυσκολία, διότι ήταν φοβερό και το ν’ αντικρίζει μόνον κανείς το προς τα κάτω χάος, και γεννούσε θάμβος  στη ψυχή  ο υπεράνω μου σαθρότατος κρημνός. Αλλά ο έρως πείθει πολλές φορές τον εραστή να περιφρονεί τελείως και φόβο και κινδύνους και να επιχειρεί εκείνο που αγαπά. Αυτό συνέβη και με μένα: όπλισα τη ψυχή μου με χρηστές προς τον Θεό ελπίδες, κάλεσα με εκτενείς ικεσίες σε βοήθεια Αυτόν ως φωτισμό και Σωτήρα μου και υπερασπιστή της ζωής μου, και τον Τίμιο Σταυρό του Χριστού, και την άχραντη Μητέρα του, και με θάρρος άρχισα εκείνο που επιθυμούσα.
Σε λίγες ημέρες, με σκέψη και πολλή ακρίβεια και βοήθεια Θεού, λάξευσα  όλα τα επίφοβα και τα δύσκολα σημεία.
Γ.  Κινδυνεύει να φονευθεί από ένα βραχώδη και σκληρό λίθο. Τον σώζει η δύναμη του Θεού.
Αλλά, όταν είχα πλέον φθάσει προς το τέλος του τόπου που θα λάξευα, εκεί που καμία υποψία κινδύνου δεν φαινόταν, και ανέπεμπα με πολλή  χαρά λαλητές και αλάλητες δοξολογίες και ευχαριστίες προς τον Θεό, τότε ακριβώς, κατά θεία πάντως παραχώρηση, μου έγινε σκοτεινή «συνάντηση δεινότατου συμπτώματος και δαιμονίου μεσημβρινού».
Ήταν περίπου μεσημέρι, ημέρα Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου, μνήμη της Όσιας Ξένης, όταν «περιέσχον με παγίδες θανάτου», όπως είπε ο Δαβίδ, «και πύλαι τελευτής περιεκύκλωσάν με ταχέωςκαι εν τω θλίβεσθαί με επεκαλεσάμην τον Κύριον και προς τον Θεόν μου εκέκραξα· και, ει μη ταχέως προφθάσας ερρύσατό με, παρά βραχύ αν παρώκησε τω άδη η ψυχή μου». Ενώ δηλ. καθόμουν και έσκαβα με μία σκαπάνη, από τα προς τα δεξιά μου μέρη αποκόπηκε ένας  βράχος σκληρός, βαρύς σαν μολύβι, μήκους μιας οργιάς και πάχους περισσότερου από το αγκάλιασμα ενός ανδρός, μου ξέσχισε το φόρεμα στο δεξιό ώμο, με κτύπησε  στο πλευρό, και με τραβούσε προς τα κάτω. «Δέσποινα βοήθησον, Χριστέ βοήθησον» φώναξα αμέσως δυνατά. Το «κατεπείγον της ανάγκης» δεν μου άφησε  «ίχνος διακρίσεως», ώστε να κληθεί ο Δεσπότης, αλλά κλήθηκε πρώτη η Δέσποινα.
Η επίκλησή μου εισακούστηκε. Η «πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα και μη βραδύνουσα χάρις» ήλθε σε μένα γρηγορότερα από αστραπή, και έσωσε «την ψυχήν μου εκ θανάτου, τους οφθαλμούς μου από δακρύων, και τους πόδας μου από ολισθήματος», όπως λέγει ο Δαβίδ· και είδα το βράχο, «ω θαύ­ματος ξένου, ω μυστηρίου καινού, ω ανεκφράστου και ακαταλήπτου δυνάμεως Θεού, δι’ αγγελικής τίνος και αοράτου επι­στασίας να ωθήται παράδοξα» προς τα πίσω, αφού άφησε την προς τα κάτω εύλογη ορμή του. Κράτησε πιεσμένο από κάτω του το δεξί μου χέρι μαζί με την σκαπάνη και το άκρο της ποδιάς μου, για να μη κατακρημνισθώ,  στη φοβερή δε εκείνη θέση έμεινα παγιδευμένος όπως ένα θήραμα, χωρίς να έχω καμιά ελπίδα σωτηρίας.
Ευλόγα βεβαίως χαιρόντουσαν τότε πάρα πολύ οι αόρατοι εχθροί μου. Αλλ’ ευλογητός ο Θεός, «ος ουκ έδωκεν ημάς εις θήραν τοις οδούσιν αυτών, αλλ’ ερρύσατο ημών την ψυχήν εκ της παγίδος των θηρευόντων».
Το αριστερό μου πόδι ήταν κρεμασμένο κάτω στον κρημνό, το δε δεξί μου απλωμένο κατά μήκος του βράχου  και κολλητά σ’ αυτόν, διότι δεν επέτρεψε η προφθάσασα θεία χάρις να κρατηθώ από κάτω του και να συντριβεί.
Συνέβη δε στη δεινή αυτή περίσταση και κάτι άλλο υπερφυσικό και παράξενο: το δεξί μου δηλ. χέρι, μολονότι πιεζόταν  κάτω από το βράχο, διασωζόταν  άβλαβες, ενώ το αριστερό μου, αν και έμενε ελεύθερο, σαν βρύση έχυνε το αίμα στη γη και στον κόρφο μου· διότι το δάκτυλο μου το δίπλα στο μικρό κτυπήθηκε άσχημα, επί πλέον δε πληγώθηκε  λίγο και το πίσω μέρος της παλάμης μου, χωρίς όμως εγώ να έχω αντιληφθεί τίποτε από αυτά.
Τον πρώτο μου φόβο διαδέχθηκε γρήγορα ένας δεύτερος: με συγκράτησε μεν ο βράχος και δεν με παρέσυρε μαζί του στο από κάτω χάος, αλλά σκεπτόμουν ότι, και αν ακόμη αποσπασθώ από τα δεσμά του βράχου, πάλι θα κατακρημνισθώ, διότι δεν είχα στη θέση εκείνη κανένα κράτημα ή πάτημα· ήμουν σχεδόν σαν πουλί κρεμασμένο από ξόβεργα. Αλλ’ η θεία χάρις και αυτόν το φόβο αφαίρεσε από την καρδιά μου, και μου έβαλε θάρρος και αγαλλίαση, και άρχισα να λέγω: «Ο Θεός ημών καταφυγή και δύναμις, βοηθός εν θλίψεσι ταις ευρούσαις ημάς σφόδρα».
 
Δ. Πώς τον βοήθησαν οι Μοναχοί αδελφοί του.
Γύρισα τότε και είδα να στέκεται κοντά μου ο Ιερομόναχος μας Ιάκωβος, τρέμοντας ολόκληρος και «κλονούμενος ως κάλαμος υπό άνεμου», και μη γνωρίζοντας τί να πει ή τί να κάνει. Με φωνή ατάραχη «Μη φοβάσαι αδελφέ, μη φοβάσαι» του είπα, «αλλά πιάσε καλά το βράχο και δοκίμασε να τον ανασηκώσεις λίγο, ίσως μπορέσω να βγάλω το χέρι μου». Δοκίμασε ο Ιάκωβος, αλλ’ ο βράχος έμενε ακίνητος σαν πολύ βαρύ μολύβι. Αμέσως φώναξε και τους υπόλοιπους αδελφούς, οι οποίοι ανέβηκαν γρήγορα, επειδή όμως το μονοπάτι ήταν στενό, με δυσκολία στάθηκαν στη σειρά, ο ένας πίσω από τον άλλο.
Με τα δυνατά κτυπήματα, που κατέφερε με το «βαρυσφύριον» ο Ιάκωβος  στο βράχο  κατά παράκλησή μου, αποσπάσθηκαν απ’ αυτόν δύο κομμάτια βαρύτερα το καθένα από όσο μπορεί να σηκώσει ένας άνδρας, τα κύλισαν λίγο μακρυά, με τον τρόπο δε αυτό ο βράχος ελάφρωσε, τον ανασήκωσαν με ευκολία, και μου ελευθέρωσαν το χέρι, το οποίον, «ω θείας και ανέκφραστου δυνάμεως», δεν είχε πάθει τίποτε, «πλην ο λιχανός(δείκτης) δάκτυλος ενάρκησε μικρόν».
Πιάστηκα τότε από το βράχο  με το ένα μου χέρι, μου κράτησαν το άλλο οι αδελφοί, και συρόμενος προς αυτούς γλύτωσα από το τρομερό εκείνο κρέμασμα· όταν δε στήριξα τα πόδια μου επάνω στο μονοπάτι, «διεπέτασα άνω τας χείρας και έδωκα δόξαν τω Θεώ», ο οποίος παραδόξως με έσωσε από τόσο σκληρό θάνατο. «Υψώσω Σε» έλεγα, «Κύριε, ότι υπέλαβές με και ουκ εύφρανας τους εχθρούς μου επ’ εμέ. Κύριε, ανήγαγες εξ άδου την ψυχήν μου, και έσωσάς με από των κα­ταβαινόντων εις λάκκον ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας. Αμήν».
Ε. Η χαρά του Αγίου. Οι δριμύτατοι πόνοι του από το πληγωμένο δάκτυλο.
Η σωτηρία μου αυτή γέμισε την καρδιά μου με τόση χαρά, ώστε ήθελα, «προς δόξαν Θεού και αισχύνην του δαίμονος», να πάρω το σφυρί εκείνο, και με το ένα μου χέρι να διαλύσω το βράχο. Αλλά οι αδελφοί με εμπόδισαν. «Πρέπει» μου είπαν «να σου περιποιηθούμε το δάκτυλο, πριν κρυώσει, μήπως σου φέρει έπειτα πόνο». Για το λόγο αυτό υποχώρησα στη συμβουλή τους.
Κατεβήκαμε αμέσως, μου καθάρισαν από τα αίματα με χλιαρό νερό το χέρι και την πληγή, και μου έδεσαν το δάκτυλο. Το τραύμα ήταν δεινότατο: κατακόπηκε όλη η ρώγα του δακτύλου ως  το νύχι, το οποίον όμως με τη βοήθεια του Θεού δεν έπαθε τίποτε. Δεν γνωρίζω πώς έγινε η πληγή αυτή.
Μετά το φαγητό, παρήγγειλα στους συγκεντρωμένους αδελφούς να προσέξουν να μη πουν σε κανένα αυτό που έγινε, μήπως μερικοί από τους περίεργους, αντί να θαυμάσουν, θελήσουν να περιεργαστούν τα μη πρέποντα. Για τούτο «και εσιωπήθη το δράμα μέχρι καιρού». Απέλυσα έπειτα τους αδελφούς, και αφού μπήκα στην  Εγκλείστρα πλάγιασα  στο «Χαράδριον» μου, «μετά δακρύων ομολογών ευχαριστίας τω Θεώ».
Ο πόνος όμως του πληγωμένου δακτύλου έγινε «οξύτατος και δριμύτατος» και με έκαμε να υποφέρω πολύ, επειδή δε δεν είχα καμιά ανάπαυση όταν ήμουν ξαπλωμένος, σηκώθηκα γρήγορα, και παίρνοντας στα χέρια μου χαρτί  άρχισα να γράφω τη διήγηση του φοβερού αυτού παθήματός μου: «Ξένον όντως, άλλα και πάνυ ξένον όντως…». Όταν όμως νύχτωσε και ο πόνος αυξήθηκε, δεν μπορούσα πλέον να γράφω και συγχρόνως να υποφέρω  τόσο μεγάλο πόνο, και αναγκάσθηκα πάλι να πλαγιάσω.
Το κτυπημένο χέρι άλλοτε το έβαλα επάνω  στο στήθος μου, άλλοτε το κρατούσα υψωμένο, ή με τη φούχτα γυρισμένη προς τα πάνω. Αλλά δεν ερχόταν καμία ανακούφιση στο πόνο, και γι’ αυτό σηκωνόμουν για να  δοξολογήσω περισσότερο  το Θεό, σκεπτόμενος πόσον περισσότερο θα υπέφερα, αν έσπαζα κανένα πόδι ή χέρι, ή αν έπεφτα στον κρημνό και συντρίβονταν τα μέλη μου και διαλύονταν οι αρμοί μου και κατακόπτονταν οι σάρκες μου και σκορπίζονταν τα μυαλά μου και ξεχύνονταν τα έγκατά μου και γενικώς αφανιζόταν το σώμα μου. Ούτε ήταν μέτριος ο κρημνός, για να γίνει  μέτρια και η συντριβή, αλλ’ ήταν δεκαοκτώ οργυιές, όπως εξακρίβωσα έπειτα, αφού τον μέτρησα εγώ ο ίδιος. Αλλά και το κυπαρίσσι που υψωνόταν από κάτω ήταν ικανό να κατακομματιάσει και σώμα  ελέφαντα, πολύ δε περισσότερο το αδρανέστατο δικό μου σώμα.
Στ. Η Θεραπεία του. Η συμπλήρωση του έργου του.
Από τον πολύ πόνο, και τη νύκτα εκείνη και για έξι ολόκληρες ημέρες έμεινα άυπνος. Η αϋπνία δε αυτή και μαζί της ο πολύς πυρετός και η ασιτία με κατέβαλαν τόσο, ώστε δεν διέφερα καθόλου από νεκρό. Όταν όμως πέρασαν οι έξι ημέρες, οι πόνοι ησύχασαν, άρχισα να αναλαμβάνω, και ο Θεός μου χάρισε νεανική ακμαία δύναμη  και προθυμία, την οποία ζήλευαν μερικοί από τους μαθητές μου. Για τούτο και εγώ, σκεπτόμενος την «υπερφυώς προσγενομένην μοι κηδεμονίαν Θεού, εδόξαζον Αυτόν, και πάλιν δοξάσω». Αλλά αξίζει και σεις, ως φιλόχριστοι, να δώσετε μαζί μου δόξαν  στο Θεό.
Αμέσως μετά τη θεραπεία του δακτύλου και την κατάπαυση του πόνου, αφού θωρακίσθηκα με την θεία βοήθεια, ανέβηκα με πολλή προθυμία, και αφού διέλυσα τον σκληρό και φονικό βράχο έβγαλα τη σκαπάνη μου, και  από τότε εργαζόμουν  καθημερινά  «συν Θεώ εντόνως και ολοψύχως». Με τη βοήθεια των αδελφών Μοναχών αποτελείωσα το λάξευμα του μονοπατιού, και κατέκοψα και έρριψα κάτω από τον κρημνό και δύο άλλους μεγάλους βράχους, οι οποίοι έκαναν επικίνδυνο  το πέρασμα. Ένα άλλο ετοιμόρροπο βράχο  τον στηρίξαμε με τοίχο.
(Σημ. Αυτά διηγείται ο ίδιος ο Άγιος Νεόφυτος. Για το πάθημά του αυτό και για την απαλλαγή του που του χάρισε ο Θεός από το  θάνατο, έγραψε και Ακολουθία ειδική, η οποία ψαλλόταν  μέχρι του θανάτου του «έξωθεν και ένδοθεν» του κελλίου του την 24ην  Ιανουαρίου κάθε χρόνο.) 
Από: Αι δύο Ακολουθίαι του Αγ. Νεοφύτου, υπό Ιωάννου Π. Τσικνοπούλλου, Β΄έκδοσις. Πάφος- Κύπρος 1976.

24 Ιανουαρίου 2018

http://agiosgeorgiosnikaias.blogspot.gr/2018/01/65-24-1199.html και άλλη                     πηγή: pemptousia.gr

Απρ 17

Μην πέφτετε θύματα ψευδών ειδήσεων (fake news).

Πως μιλαει για fake news το συστημα οταν το ιδιο κατασκευαζει fake events-false flags;

Πως ειναι δυνατον να κουνανε το δαχτυλο οι κατα εξοχην υπνωτιστες της μαζας οταν εχουν την δυναμη να στησουν και την σκηνοθεσια;

Με ποιο τροπο τα “εγκριτα” μεσα ενημερωσης γνωριζουν τι τους δινει ..το πολιτικώς ορθο του Κατεστημένου που λεγεται πολιτισμος της αθλιότητας και του νόμου της ζούγκλας;

Ποσο βλακας μπορει να ειναι καποιος που τον εμαθαν να νομιζει οτι υπαρχουν καποια κακα παιδια που κατασκευαζουν ψευτικες ειδησεις σαν πληροφορια….και οτι δεν πρεπει να κοιταει τους κατασκευαστες της πραγματικοτητας για αυτες της πληροφοριες; …

Για να κατανοήσετε πως δουλεύει το Σύστημα και τι μας δείχνουν τα συστηματικά κανάλια αρκεί το πιο πάνω βίντεο από το facebook bicycling. Το βρήκαμε στα Κατοχικά Νέα της 16/4/2018.

Καταλαβαίνετε επομένως πως «στήνονται» οι τρομοκρατικές επιθέσεις με χημικά στη Συρία, ώστε να βομβαρδίσει παρακινούμενο από τις ΗΠΑ το Ισραήλ και στη συνέχεια όλο το Κατεστημένο ΗΠΑ, Ευρωσυμμορία, τις βάσεις των δήθεν χημικών του ¨Ασαντ.

Να πως είδαμε από οθόνης τους πετρελαιολαδωμένους Κορμολάνους στον πόλεμο του Ιράκ 1ο και 2ο, αλλά και τις τρομοκρατικές ανατινάξεις που καθημερινά οι ειδήσεις μας ξεφουρνίζουν για να χτυπήσουν αυτό που τους συμφέρει και να μας γεμίσουν την ψυχή με φόβο για την αδυναμία μας να αντιμετωπίσουμε έναν αόρατο εχθρό που θα μας ανατινάξει σε κάθε μας βήμα.

Εμπιστευτείτε περισσότερο τα περιφερειακά κανάλια και τις τοπικές ειδήσεις τις οποίες μπορείτε να εξακριβώσετε εύκολα, από τα αθηναϊκά μεγαλοκάναλα και προς Θεού μακριά από την συριζανελική ΕΡΤ. Μόνο τα ντοκυμαντέρ της λένε κάτι αλλά και πάλι έχουν τον χθόνιο, υποσυνείδητο σκοπό τους!

Τίποτα δεν προβάλλεται τηλεοπτικά ακόμη και ραδιοφωνικά, στον καπιταλιστικό κόσμο που να μην έχει σαν βάση το κάποιο συμφέρον, μια ιδιοτελή σκοπιμότητα.

 

Απρ 17

Ακόμη και οι ίδιοι οι εκπρόσωποι της Βουλής των Αντιπροσώπων αναρωτιούνται: «Τι λόγο είχε ο Assad να χρησιμοποιήσει χημικά σε έναν πόλεμο που είχε ήδη κερδίσει;»,

Από ομιλία που έδωσε ο βουλευτής John J. Duncan Jr, στις 12/4/2018 στην Bουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ

Εμφύλιοι πόλεμοι και πραγματικά τρομερά πράγματα συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο – στην Αφρική – στη Μέση Ανατολή – και σε άλλα μέρη όλη την ώρα.

Όπως δήλωσε ο Πρόεδρος Kennedy σε μία από τις διασημότερες ομιλίες του στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, με μόνο το 4% του παγκόσμιου πληθυσμού, “δεν μπορούμε να διορθώσουμε κάθε λάθος ή να αντιστρέψουμε κάθε αντιπαλότητα – και γι’ αυτό δεν μπορεί να υπάρξει αμερικανική λύση σε κάθε παγκόσμιο πρόβλημα”.

Τις περισσότερες φορές, μια στρατιωτική λύση είναι η χειρότερη λύση. Υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι που μπορούμε να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που έχουν υποστεί βλάβη μέσω ανθρωπιστικών, θρησκευτικών ή φιλανθρωπικών οργανώσεων ή μέσω των Ηνωμένων Εθνών.

Ο Patrickj Βuchanan είναι μια πολύ παλιά κι έμπειρη προσωπικότητα που δεν χαρίστηκε ούτε στους Εβραίους της Αμερικής, ούτε στο αμερικάνικο πολεμικό-στρατιωτικό-πολιτικό σύμπλεγμα, γι’ αυτό και κατηγορήθηκε πολύ σαν παλιο συντηρητικός και αντισημίτης.

 

Όπως έγραψε ο Pat Buchanan,[1] ο Πρόεδρος Τραμπ “προτρέπεται να μπει σε πόλεμο” και το Κογκρέσο θα πρέπει «να συζητήσει τους στόχους μας σε αυτόν τον νέο πόλεμο και πόσες νέες απώλειες και χρόνια θα χρειαστούν για να νικήσουμε τον συνασπισμό της Συρίας, της Ρωσίας, της Χεζμπολάχ, και τις συμμαχικές σιιτικές πολιτοφυλακές από την Εγγύς Ανατολή».

Ο δημοσιογράφος σχολιαστής Tucker Carlson τα λέει αλλά στα ίσια αλλά η φωνή του χάνεται στον ορυμαγδό των ψευδών ειδήσεων, με προτοστάτη το παλιόπαιδο τον Γάλλο Μακρόν.

Ο Tucker Carlson[2] δήλωσε ότι πρέπει να θέσουμε μερικές σκεπτικιστικές ερωτήσεις τουλάχιστον εν μέρει επειδή ο υπουργός Mattis δήλωσε τον Φεβρουάριο ότι δεν έχουμε απολύτως καμία απόδειξη ότι ο Ασάντ χρησιμοποίησε τα χημικά όπλα για τα οποία κατηγορήθηκε για χρήση πέρυσι.

Πρόσθεσε ότι δεν υπάρχει πραγματική απόδειξη ότι ο Assad έκανε τις χημικές επιθέσεις αυτή τη φορά επειδή μια τέτοια επίθεση θα βοηθούσε πραγματικά μόνο τους αντάρτες που πολεμούσαν τον Assad και έχουν επίσης χημικά όπλα, αντάρτες που έχουν χαρακτηριστεί Ισλαμιστές τρομοκράτες αλλά τους οποίους υποστηρίζουμε. Ο κ. Carlson επεσήμανε ότι ο Assad δεν είχε λόγο ή κίνητρο να χρησιμοποιήσει χημικά όπλα σε έναν εμφύλιο πόλεμο που η κυβέρνησή του βασικά είχε ήδη κερδίσει.

Ο Πρόεδρος Τραμπ εξελέγη σε μεγάλο βαθμό επειδή υποσχέθηκε να μας βγάλει από τους περιττούς πολέμους στη Μέση Ανατολή.
Σχεδόν όλα όσα κάναμε στη Μέση Ανατολή τα τελευταία χρόνια ήταν λάθος.

Υπήρξαν μάχες που διήρκησαν εκεί για αρκετές χιλιάδες χρόνια.
Σε όλη την ιστορία, έχουν ξεκινήσει άλλοι πόλεμοι για περιστατικά ή πληροφορίες που αποδείχθηκαν ψευδείς ή υπερβολικά υπερβολικές.

Δεν χρειαζόμαστε, ούτε μπορούμε να αντέξουμε έναν άλλο πόλεμο τρισεκατομμυρίων δολαρίων στη Μέση Ανατολή χωρίς πρώτα να βεβαιωθούμε ότι είναι για το απόλυτο συμφέρον της Αμερικής να τον πράξει και ότι δεν θα καταστήσει την Μέση Ανατολή ακόμα πιο αναστατωμένη και χαοτική από ό, τι ήδη είναι.

Ο John James Duncan Jr. είναι βουλευτής από το Τενεσσί και υπηρετεί από το 1988.

[1]Patrick Joseph Buchanan is an American paleoconservative political commentator, author, syndicated columnist, politician, and broadcaster. Buchanan was a senior advisor to U.S. Presidents Richard Nixon, Gerald Ford, and Ronald Reagan, and was an original host on CNN’s Crossfire.

[2]Ο Tucker Carlson είναι δημοσιογράφος σχολιαστής στο Fox News.

 

Απρ 14

Η πατρίδα σε ένα εφιαλτικό «συμβόλαιο θανάτου»


Tου Νεκτάριου Δαπέργολα, Διδάκτορος Ιστορίας 

Τρία και πλέον χρόνια πέρασαν από τότε που ήρθε στα πράγματα η μακράν χειρότερη συμμορία που είδε ποτέ ως κυβέρνηση αυτός ο τόπος. Και το λέμε όχι φυσικά επειδή ξεχάσαμε την πράσινη σοσιαληστρική λαίλαπα (τόσο στη χυδαία παπανδρεϊκή, όσο και στην ακόμη πιο απεχθή σημιτική μορφή της τη Σημιτική) που διαγούμισε τη χώρα, αποθέωσε τη διαφθορά και τον εύκολο πλουτισμό και είχε καίρια συμβολή στην πολιτισμική έκπτωση και πνευματική καταβαράθρωση της πατρίδας. Ούτε επειδή ξεχάσαμε τον άθλιο γαλάζιο συνοδοιπόρο της, (σ.γ.Καραμανλή τον Β΄ όχι ότι ο Σαμαράς ήταν αμελητέος σε όσα έπραξε) του οποίου η συμβολή στον κατήφορο ήταν επίσης καθοριστική. 

Τέτοιον όμως ελεεινό και ανίκανο συρφετό δεν τον είχε ποτέ ξαναδεί η χώρα. Ένα ανεκδιήγητο τσούρμο από αλητοκαφενόβιους, αμόρφωτους κι ανεπάγγελτους κηφήνες, επί μία ζωή διακεκριμένους φληναφηματικούς λογάδες, άεργους αεριτζήδες της πλέον εκμαυλισμένης χαβιαροαριστεράς και θολοκουλτουριαραίους της κακιάς ώρας, που όταν τα έφεραν έτσι οι Καιροί (και μαζί τους – για να μην ξεχνιόμαστε – και η ανωριμότητα κι εγκληματική αφέλεια του εκλογικού σώματος), κατόρθωσαν να υφαρπάξουν την εξουσία με πρωτοφανή ψέματα και απερίγραπτες θεωρίες εξαπάτησης και έκτοτε (επειδή φυσικά η όποια γελοία θεωρία πόρρω απέχει της πράξεως) να καταστρέψουν ανεπανόρθωτα ακόμη και αυτά τα απειροελάχιστα για τα οποία θα μπορούσαμε υποθετικά να δεχθούμε ότι οι προθέσεις τους ήταν άλλες (άκρως υποθετικά, επαναλαμβάνουμε, και επιλέγοντας συνειδητά να ξεχάσουμε για λίγο και το γνωστό αγγλικό απόφθεγμα περί του ποιος…ακριβώς δρόμος είναι στρωμένος με καλές προθέσεις). 

Δεν θα σταθούμε όμως βέβαια στην ανικανότητα (που διαπιστώνεται καθημερινά σε όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης και δημόσιας διοίκησης), γιατί αυτό – όσο και αν υπό κανονικές συνθήκες θα φάνταζε οξύμωρο – στην προκείμενη περίπτωση θα ήταν βαθύτατα κολακευτικό. Γιατί φυσικά μακάρι να ήταν η ανικανότητα το κύριο μειονέκτημα αυτής της παρεούλας. 

Εδώ όμως μιλάμε για ένα εσμό ατόμων που δρουν σε διατεταγμένη υπηρεσία και καταστρέφουν ή ξεπουλούν συστηματικά ό, τι απέμεινε πλέον όρθιο μετά από τέσσερις άθλιες δεκαετίες μεταπολίτευσης – και το σημαντικότερο είναι ότι αυτά τα λέμε πια όχι μόνο με ενδείξεις ή προβλέψεις (όπως δηλαδή το κάναμε εξαρχής όσοι το έκπαλαι γνωρίζαμε περί τι λογής ιδεοληπτικών σούργελων και τι λογής ξεγάνωτων ντενεκέδων επρόκειτο και κάποιοι μας έλεγαν υπερβολικούς και συνομωσιολάγνους), αλλά με απτές αποδείξεις που καθημερινά πολλαπλασιάζονται. 

Είμαστε ήδη μάρτυρες του μνημονιακού ολέθρου και της χυδαίας οικονομικής πολιτικής από μια κυβέρνηση που πήγε τους όρους «εξαπάτηση», «υποθήκευση» και «ξεπούλημα» πιο πέρα ακόμη κι από τις αλήστου μνήμης «εγκληματικές οργανώσεις» Σημίτη και ΓΑΠ. 

Έχουμε πια δει με τα μάτια μας τους εθνοκτόνους νόμους περί ιθαγένειας, που σε συνδυασμό με την ξετσίπωτη υπόθαλψη της μαζικής λαθροεισβολής, αποτελεί εκρηκτικό ωρολογιακό μηχανισμό μαζικής δημογραφικής και κοινωνικής καταστροφής, και όλα τα άλλα νεοταξίτικα σκουπίδια της θεσμοθετημένης πλέον διαστροφής (με τα σύμφωνα συμβίωσης και τις αλλαγές φύλου) και της συνέχισης της εκπαιδευτικής απορρύθμισης (με την αθλιότητα των νέων Θρησκευτικών και τα λοιπά μέτρα περί σημαίας, εθνικού ύμνου, εκκλησιασμού, θεματικών εβδομάδων κλπ), από μια κυβέρνηση που δεν είναι τίποτε παραπάνω από μια δράκα ευνουχισμένων γιουσουφακίων, ασφυκτικά εγκλωβισμένων ανάμεσα στις ανελλήνιστες κι αντίχριστες μηδενιστικές ιδεοληπτικές εμμονές τους και τις διαταγές των νεοταξιτών αφεντάδων τους. 

Ζήσαμε (και ζούμε) στο πετσί μας και όλα τα εν εξελίξει επιτεύγματα της εξωτερικής μας πολιτικής, με την πρωτοφανή οσφυοκαμψία απέναντι στον εξ Ανατολών ξεσαλωμένο σουλτάνο (οι δυνάμεις του οποίου κρατούν θρασύτατα Έλληνες ως «αιχμαλώτους πολέμου» – εν καιρώ ειρήνης – ή σουλατσάρουν ανενόχλητα στο Αιγαίο, απειλώντας ελληνικά νησιά και τσαλαπατώντας κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας και αξιοπρέπειας) και τους «διαλόγους» (στην πραγματικότητα ξεδιάντροπες λίστες υποχωρήσεων και παραχωρήσεων) απέναντι σε προκλητικά αρπακτικά όρνια τύπου Αλβανίας και Σκοπίων, επιτεύγματα που πραγματικά ρίχνουν νέο ερμηνευτικό φως στις έννοιες της «εθνικής προδοσίας» και της «άνευ όρων παράδοσης». 

Εσχάτως μάλιστα ζούμε και τον απόλυτο φασισμό, από μία μειοψηφία που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερή και προοδευτική, αλλά ενεργεί ως ολοκληρωτικό καθεστώς, που δεν ανέχεται την κριτική και τον αντίλογο, που υποτιμά τη νοημοσύνη όλων μας διαστρεβλώνοντας προκλητικά την πραγματικότητα (όπως η εξωφρενική «υποβάθμιση» των συλλαλητηρίων και των άλλων λαϊκών αντιδράσεων) ή ανασύροντας σκάνδαλα ως προπέτασμα καπνού (δίκην σανού για τους ολίγους εναπομείναντες κρετίνους που ακόμη την πιστεύουν), με σκοπό να κρύψει την απίστευτη ανικανότητά και αθλιότητά της, και που κατρακυλάει σε ένα ολοένα και πιο απότομο κατήφορο αυταρχισμού και προσβολών προς τον ίδιο τον λαό, τον οποίο υποτίθεται πως υπηρετεί. 

Και φυσικά, υπό τα νυν δεδομένα, τίποτε απολύτως δεν δείχνει ότι αυτή η συμμορία θα σταματήσει κάπου εδώ. Ως ξεκάθαρη εγκληματική ομάδα που δρα (επαναλαμβάνουμε) σε διατεταγμένη υπηρεσία, είναι βέβαιο πως το «συμβόλαιο θανάτου» της πατρίδας που έχει αναλάβει να εκτελέσει, έχει δρόμο ακόμη. 

Έχει δρόμο ακόμη και για τα μέτωπα στα εθνικά θέματα που παραμένουν ανοιχτά και για την ολοκλήρωση του θανάσιμου έργου που παίζεται με τους στρατούς των λαθροεισβολέων (κάποιοι αμφιφανώς ανοϊκοί, πλην των γνωστών μίσθαρνων βαλτών, τους αποκαλούν ακόμη πρόσφυγες) και για τις τελευταίες χαριστικές βολές στο κεφάλι της ημιθανούς δημόσιας εκπαίδευσης (φυσικά και στις τρεις, ολοένα και πιο αφελληνισμένες κι απαξιωμένες βαθμίδες της). 

Και έχει φυσικά δρόμο και για μια ακόμη μείζονα αποστολή που συμπεριλαμβάνεται στο συνολικό αυτό «συμβόλαιο»: την εφιαλτική «κάρτα του πολίτη» που βρίσκεται πια ante portas, ένα ολοκληρωτικό μέτρο οργουελικού φασισμού που έχει σημασία ότι κι αυτό θα μας φορεθεί από δήθεν αριστερούς (οι οποίοι μάλιστα, ως αντιπολίτευση, αντιδρούσαν προ ολίγων ετών λυσσαλέα στην προώθησή του).

Έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα και όποιος δεν βλέπει την αλήθεια είναι πολύ απλά ή βολεμένος ή διανοητικά ανεπαρκής. Μιλάμε ξεκάθαρα για άθλια τυχοδιωκτικά πολιτικά υποκείμενα, για αδίστακτους φασίστες ταγμάτων κατοχής μ’ αριστερή προβιά, για απερίγραπτους προδότες, που δεν ορρωδούν προ ουδενός, που δεν πιστεύουν σε τίποτε και που το μόνο τους μέλημα είναι να εκτελέσουν όσους παραπάνω επιμέρους στόχους του συνολικού συμβολαίου μπορούν, σε συνδυασμό φυσικά με την πάση θυσία διαιώνισή τους στην εξουσία για όσο περισσότερο χρόνο μπορούν. 

Και επειδή, όπως δείχνουν κάποιες τρέχουσες εξελίξεις (συλλαλητήρια, εξώδικα, ακόμη και τα σχόλια στα λεγόμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης) έχει ξεκινήσει πια και η αντίδραση από μεγάλο μέρος του λαού (έστω και πρωτόλεια και ασχημάτιστη εισέτι), ενίοτε είναι έκδηλος και ο πανικός τους, πράγμα που τους κάνει ακόμη πιο επικίνδυνους. 

Εις μάτην κοπιούσιν όμως βέβαια. Ύβρις άτη νέμεσις τίσις, έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Το τέλος τους δεν είναι μακριά, επειδή απλούστατα υπάρχουν και οι πνευματικοί νόμοι, (σ.γ.:πανίσχυροι Ηθικοί Νόμοι) επειδή αυτά τα υποκείμενα προσπάθησαν μέσα σε ελάχιστο χρόνο να στήσουν πρωτοφανή μνημεία εθνικής προδοσίας και κυρίως αντίχριστου κι θεομαχικού διωγμού και επειδή (για να θυμηθώ και τα ίδια τα λόγια του Χριστού προς τον Παύλο) «σκληρόν προς κέντρα λακτίζειν». 

Οδεύουμε προς την νέμεσιν και την τίσιν πλέον. Το θέμα είναι όμως πόση ζημιά θα κάνουν ακόμη αυτοί οι μίσθαρνοι κι αφιονισμένοι γενίτσαροι πάνω στο σώμα της ήδη βαριά πληγωμένης ορθόδοξης πατρίδας μας. Ή με άλλα λόγια, πόση ζημιά θα επιτρέψει ακόμη ο Θεός να κάνουν. 

Η απάντηση φυσικά στο ερώτημα αυτό δεν αφορά μόνο στον Θεό, αλλά κυρίως στη δική μας στάση. Αρκεί δηλαδή εμείς να κάνουμε αυτό που πρέπει κυρίως πνευματικά, αλλά και ανθρωπίνως (γιατί, πολύ απλά, εδώ βασικά χρειάζονται γόνατα για τις μετάνοιες, χρειάζονται όμως και χέρια για τα καριοφίλια). Όσο δεν το κάνουμε, ο εφιάλτης ίσως να έχει και άλλα επεισόδια ακόμη και ο πνευματικός μας κανόνας να είναι ακόμη πιο βαρύς και οδυνηρός. Καιρός λοιπόν για ανάνηψη και για ποικιλότροπη δράση.

Στώμεν καλώς…

Πηγή: kostasxan, μέσω http://teleytaiaexodos.blogspot.gr/

Διάβασε περισσότερα »

Παλαιότερα άρθρα «