Όσοι έχετε παιδιά ΑΜΕΑ[1] ρίξετέ τα στον Καιάδα[2] ή μαντρώστε τα στα Κωσταλέξια[3]

Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται αυτό που χρόνια τώρα διατυμπανίζουμε και στεντόρεια φωνάζουμε με όσες δυνάμεις έχουμε: ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΥΘΕΙ ΑΝ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΟΙ ΔΟΜΕΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΗΘΙΚΟΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΤΙΣ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ.

Πιο συγκεκριμένα, ζούμε σ’ ένα απάνθρωπο καπιταλιστικό καθεστώς το οποίο θεό του και προτεραιότητα έχει το κέρδος και το χρήμα. Η μορφή αυτή της ειδωλολατρίας έχει τόσο περονιάσει τα εσώψυχα του σύγχρονου Δυτικού ανθρώπου και του Έλληνα, που ανάθεμα στον Κοραή και τους ευρωπαΐζοντες φιλόφραγκους του 1821, μας μετέτρεψαν από Ρωμιούς σε Γραικούς ενός απάνθρωπου προτεκτοράτου το οποίο δεν προβλέπεται κατά τον Γεώργιο Μεταλληνό[4] να βρει το δρόμο του, πριν περάσουν άλλα 200 χρόνια. Όσο για τον Χρήστο Γιανναρά[5] η Ελλάς έχει προ πολλού τελειώσει.

Την αιτία για τα παραπάνω και όσα θα γράψουμε πιο κάτω την έδωσε το περιστατικό της μάνας που πήγε το παιδί της, άτομο ειδικής φροντίδας στο ειδικό σχολείο στην περιοχή των Πατρών και δεν το δέχθηκαν γιατί η ειδική παιδαγωγός είχε απολυθεί διότι είχε λήξει η δίμηνη σύμβασή της και ο Δήμος βάσει του Νόμου δεν μπορούσε να την κρατήσει άλλο.

Κι εδώ προβάλει το ερώτημα ο άνθρωπος είναι υποκείμενος στο γράμμα του Νόμου ή ο Νόμος δημιουργήθηκε με σκοπό και στόχο να εξυπηρετήσει τον άνθρωπο; Η απάντηση για τον καπιταλισμό είναι εύκολη· ο Νόμος στοιχειοθετείται και επιβάλλεται προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, εν προκειμένω της συγκεντρωτικής ολιγαρχίας που επιβάλλει τις θελήσεις της με την επιβολή νόμων που την κατοχυρώνουν σε όλες τις απάτες, τα οικονομικά και όχι μόνο, εγκλήματα στα οποία είναι πρώτη και καλλίτερη πρωταγωνίστρια.

Γι’ αυτό δικαιωνόμαστε όταν λέμε για παράδειγμα στις Δημοτικές εκλογές, τι να σας κάνει το έλαττον όταν είναι σάπιο το μέγιστο; Τι να κάνεις καημένε συνάδελφε Τουλγαρίδη που προσπαθείς μαζί με τον Πελετίδη να μειώσεις την μιζέρια των Πατρινών όταν η κεντρική εξουσία, σου βάζει νομικούς φραγμούς και ανυπέρβλητα νομικά εμπόδια; Σου λέει «δεν υπάρχει χρήμα, διώξε, απόλυσε, υπάκουσε στο γράμμα του νόμου». Ή επανασυνδέεις το κομμένο ρεύμα κάποιων εξαθλιωμένων. Εδώ σε πηγαίνουν Κώστα Πελετίδη στο δικαστήριο γιατί έφτιαξες παράνομα το Δυτικό Πάρκο κι έβαλες από τα  λεφτά του Δήμου και θα δώσουν σημασία σε ένα παιδάκι που από μόνο του απασχολεί μια παιδαγωγό έστω και για δυο μήνες;

Ανθρώπινη σκληρότητα και απανθρωπιά ενός βάρβαρου συστήματος που ‘χει πηγή προέλευσης τον φράγκικο πολιτισμό

Ελάχιστοι όμως σκέφτονται έτσι, ελάχιστοι διακατέχονται από απλή ανθρωπιά, καρδιακή ενσυναίσθηση και συναισθηματική αφομοίωση, πολύ περισσότερο όταν βρίσκονται στο μαγικό κόσμο που λέγεται αλαζονεία της εξουσίας. Ακόμη χειρότερα, αν πάσχουν, όπως συχνά συμβαίνει από το σύνδρομο της ύβρεως.

“Ας το κλείσει στο σπίτι της αυτή η μάνα, τι να κάμουμε, έχουμε μνημόνια να πληρώνουμε για 90 χρόνια» Εδώ πηδάνε μανάδες με τα παιδιά τους από τα μπαλκόνια λόγω της κρίσης, επιχειρηματίες κλείνονται στα SUV τους και στρέφουν τις εξατμίσεις μέσα στο τζιπ τους ώστε να τελειώσουν από θάνατο οικτρό εξ ασφυξίας, υπερήλικες άντρες στραγγαλίζουν τις γυναίκες τους γατί πάσχουν από άνοια και δεν έχουν χρήματα να πληρώσουν για μια βοηθό να τις συμπαραστέκεται για μερικές ώρες την ημέρα και θα ασχοληθεί ένα ολόκληρο σχολείο και το Υπουργείο Παιδείας για το αυτιστικό μιας άτυχης οικογένειας;

Βέβαια κανείς δεν ξέρει αν η Υπουργός Θεανώ Φωτίου δεν έχει ένα παρόμοιο πρόβλημα. Αν είχε εικάζουμε θα νοιαζόταν περισσότερο, αλλά ποιος της εγγυάται ότι αύριο η ίδια δεν θα παρουσιάσει άνοια, ή τα παιδιά της θα είναι απρόσβλητα; Ένα λάθος στην οδήγηση και το κακό έγινε.

Όμως αριστερέ ιδεολόγε και συνάδελφε Πελετίδη, ξέρεις καλά ότι όσες μονομερείς προσπάθειες κι αν κάνεις για να μειώσεις τον ανθρώπινο πόνο και τη δυστυχία θα είναι σαν να ψάχνεις βελόνα σ’ αχυρώνα. Μόνο με την ανατροπή του Καπιταλισμού θα πάψουμε να ζούμε την Κόλασή μας. Αλλά όχι για να φτάσουμε στη μαρξιστική κοινωνία που εσύ ονειρεύεσαι, αυτή που απέτυχε και αποδοκιμάστηκε όπου κι αν εφαρμόστηκε γιατί μόνο δυστυχία απέφερε. Θυμάσαι τα άσυλα της Τιμισοάρας[6] επί Τσαουσέκου; Εκεί τα κλείνανε αυτά τα παιδιά όπως και τα καθυστερημένα ή τα ορφανά, για να καταντήσουν περιβαλλοντικά καθυστερημένα, αφού δεν θα είχαν ποτέ μόνιμους, συγκεκριμένους γονείς. Αλλά τι λέμε; Μπορεί να ξεχασθεί το ολοκαύτωμα του Κατίν στην Πολωνία, ή τα Γκουλάγκ και τα εκατομμύρια θύματα Ρώσων που συσσώρευσε η σκληρότητα και η αδίστακτη εμμονή του Στάλιν για να ευδοκιμήσουν και να προκόψουν όσοι απέμειναν; Έστω κι αν το όνειρο των Σοβιετικών για μια πρότυπη σοσιαλιστική κοινωνία δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, εσύ επιμένεις ακόμη μαρξιστικά;

Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι μόνο μια. Σταματείστε να κατασκευάζετε φαντασιακές ουτοπίες, αγαπείστε τον άνθρωπο χωρίς να αποβλέπετε σε δευτερογενή οφέλη. Μην προσαρμόζετε επί της Προκρούστειας κλίνης τον άνθρωπο στο Νόμο αλλά τον Νόμο στις ανάγκες του ανθρώπου. Καταργείστε τους –ισμούς. Μαρξισμό, Καπιταλισμό, Σοσιαλισμό και μπείτε στην βασική και ουσιαστική αντίληψη για τον άνθρωπο, ότι είναι πάνω από όλους και από όλα. Μόνο μια κοινωνία αγάπης και αποδοχής της ανθρώπινης αξίας πάνω από το χρήμα, την ύλη, τους θεσμούς και τον Άνομο Νόμο μπορεί να αλλάξει το κατά δύναμιν, την ανθρώπινη πικρή βιοτή.

Και τίθεται το ερώτημα· χωρίς πίστη σε μια δύναμη, σ’ ένα υπέρτατο Ον  πάνω από τον άνθρωπο, στον οποίο οφείλουμε με ταπείνωση και ευλάβεια να κάμπτουμε το γόνυ όλοι οι άνθρωποι και οι κοινωνίες, μπορεί να ευδοκιμήσει το ανθρώπινο είδος; Μπορεί να βρεθούν λύσεις στα γενικά και τεράστια κοινωνικά, πολιτικά, υγειονομικής και παιδαγωγικής φύσης, προβλήματα; Προβλήματα όπως η οικολογική και κλιματική αλλαγή, το ξεπέρασμα των χρεωμένων οικονομιών των αδύνατων χωρών, τα απάνθρωπα εργατικά ωράρια, οι εξαθλιωμένοι μισθοί, τα χρέη που οι τραπεζίτες απαιτούν με αυξημένους τόκους και δυσβάστακτα τοκοχρεολύσια  από τους λαούς για τα οποία μόνο αυτοί δεν είναι υπεύθυνοι, δεν ξεπερνιούνται αν οι καρδιές των ανθρώπων στηρίζονται στην μανία του κέρδους.  

[1]Διαφωνούμε απόλυτα με τον όρο Άτομα Με Ειδικές Ανάγκες. Ο καθένας μας είναι άτομο με ειδικές ανάγκες, ανάλογα με τον ψυχικό κόσμο που έχει δομήσει. Το ορθό είναι Άτομα Ειδικής Φροντίδας, καθ’ ότι είτε για νοητική καθυστέρηση πρόκειται, για ψυχωσική διαταραχή, διαταραχές του αυτιστικού φάσματος, είτε για σύνδρομο Διαταραχής της Συγκέντρωσης και της Προσοχής, ή μαθησιακού τύπου δυσκολίες, απαιτείται ειδική φροντίδα για το κάθε παιδί. Ο όρος άτομο με ειδικές ανάγκες προσβάλει την προσωπικότητα του παιδιού, των γονιών του, όσο και του ενήλικες ασθενείς. Ένας τυφλός πχ. καλλίτερα αποδέχεται το ανθρωπιστικό όρο, ότι χρήζει ιδιαίτερης φροντίδας από ό,τι εκείνος που βλέπει, κ.ο.κ.

[2]Ο Καιάδας ήταν χάσμα στον Ταΰγετο όπου οι Σπαρτιάτες γκρέμιζαν τους εγκληματίες, τους  προδότες, τους αιχμαλώτους πολέμου, τους ιερόσυλους και πιθανά τα παραμορφωμένα, καχεκτικά, τα ανάπηρα ή βαριά άρρωστα παιδιά.

Η Ελένη Καρυώτη και το χωριό Κωσταλέξι, σύμβολο κατάντιας της κρατικής αδιαφορίας αλλά και της πνευματικής υποβάθμισης ενός λαού

[3]Κωσταλέξι είναι το όνομα χωριού στη Λαμία το οποίο έγινε διάσημο από την τραγική ιστορία της Ελένης Καρυώτη, μιας σχιζοφρενούς κοπελιάς την οποία πειθαρχούντες στις εντολές των γονιών τους, τα αδέρφια της την έκλεισαν δια παντός στο σπίτι τους με την ανοχή ολόκληρου του χωριού αλλά και του πρωτόγονου ψυχιατρικού κατεστημένου, με τις ανύπαρκτες ψυχιατρικές δομές το 1978 μέχρι και το 1998 οπότε και η Ελένη εξαφανίστηκε…

[4]Αυτά ελέχθησαν από τον πατέρα Γεώργιο Μεταλληνό σε ομιλία του στη Διακίδειο Σχολή Λαού Πατρών την Τετάρτη 3 Απριλίου με θέμα: «Κοσμάς ο Αιτωλός και το όραμά του για την Ανάσταση του Ρωμαίϊκου Γένους. Αυτήκοος μάρτυς ο γράφων.

[5]Χρήστου Γιανναρά: «Finis Graeciae, θρηνητική εικασία» Εκδόσεις Δόμος 1987, όπου μεταξύ άλλων γράφει προφητικά: «Βυθιζόμαστε όλο και πιο βαθιά στο τέλμα, στη διάλυση…ίσως έτσι να εξηγείται το ψυχολογικό αγκίστρωμα του λαού, που αρνείται να δεχθεί συναισθηματικά το πολιτικό αδιέξοδο». Σελ. 63.

Η στιγμή της εκτέλεσης του Νικολάι και της Έλενας Τσαουσέσκου. Οι ψυχές των νεκρών παιδιών και του ολοκαυτώματος του Δεκέμβρη του 1989, αναπαύτηκαν άραγε;

[6]Τα παιδιά της Τιμισοάρα, μια πόλη της Ρουμανίας όπου επί Νικολάι Τσαουσέκου όλα τα ορφανά και εγκαταλελειμμένα παιδιά της χώρας ρίχνονταν σε άσυλα με απρόσωπο υπηρετικό προσωπικό και καταντούσαν για λόγους περιβαλλοντικούς νοητικά καθυστερημένα. Πολλοί Έλληνες υιοθέτησαν παιδιά από την Τιμισοάρα τη δεκαετία του 80 με 90 και δυστυχώς πολλά από τα παιδιά των ιδρυμάτων αυτών ήσαν καθυστερημένα. Η πόλη αυτή θρηνεί επίσης τους πρώτους νεκρούς της εξέγερσης του 1989, η οποία οδήγησε στην πτώση του Ρουμάνου δικτάτορα και την εκτέλεσή του όπως και της γυναίκας του.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

1 comment

    • Μαρια Κ. on April 6, 2019 at 9:57 pm
    • Reply

    Κανενα αναπηρο ατομο δεν ειναι για πεταμα στο καλαθι των αχρηστων. Ολα αυτα τα ατομα ΑΜΕΑ εχουν μεσα τους ζωη και ψυχη, οπως εχουμε κι εμεις, γι’αυτο και οφειλουμε να τα σεβομαστε αυτα τα ατομα, να τα βοηθαμε, να τους προσφερουμε ο,τι καλυτερο μπορουμε και να τα καλλιεργουμε ψυχοπνευματικα. Οπως ακριβως κι ενα φυτο κι ενα μικρο ζωακι εχει ψυχη κι εχει δικαιωμα στη ζωη αυτη, ετσι ακριβως εχουν το ιδιο δικαιωμα και τα ατομα αμεα, κανενα τετοιο ατομο δεν ειναι αχρηστο για τα σκουπιδια. Μονο οι σατανικες κι εγκληματικες ψυχες ειναι για τα σκουπιδια, για τα σκατα και για τον καιαδα.

Leave a Reply

Your email address will not be published.