Ο Ηθικός Νόμος ου μυκτηρίζεται! Είναι και παραμένει ο αυτός και πριν και τώρα και στους αιώνες!

Ηθικός νόμος είναι το σύνολο των κανόνων βάσει των οποίων κρίνεται η αξία ή η απαξία των πράξεών κάθε ανθρώπου αλλά και του κοινωνικού συνόλου, δηλαδή ενός ολόκληρου λαού.

Πολύ περισσότερο κρίνεται η Ηθική υποχρέωση ενός ηγέτη να υπακούει στον ΗΘΙΚΟ ΝΟΜΟ και στις δεδομένες ηθικές προϋποθέσεις. Προϋποθέσεις που η θρησκεία κατά πρώτον, η κοινωνία και η κουλτούρα, η Παιδεία και η αγωγή που αυτή διδάσκει εκπαιδεύοντας τον σπουδάζοντα πληθυσμό της, ο πολιτισμός της, καθορίζουν.

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης τα είπε ΟΛΑ και ισχύουν για το παρελθόν, το παρόν και θα τα βρούμε μπροστά μας στο μέλλον

Βαριά η ευθύνη του ελληνικού λαού. Γι’ αυτό και η τιμωρία του θα είναι βαριά και τρομακτική όσο ήταν του Ισραήλ, των Νινευιτών, των Ληδών (Κούρδων), των Συρίων, των Ιρακινών και πλήθος άλλων. Φυσικά από την Ιστορία δεν διδάσκεται κανένας λαός έτσι είναι καταδικασμένοι να την επαναλαμβάνουν.

Στην Κριτική του Πρακτικού Λόγου ο Εμμανουήλ Καντ  υποστηρίζει ότι ο λόγος δεν είναι απλώς ενέργεια που την έχουν τα έλλογα όντα αλλά και ενέργεια που ρυθμίζει τις πράξεις των ανθρώπων. Από την αυτοπαρατήρηση βεβαιωνόμαστε ότι οι άνθρωποι ρυθμίζουν τις πράξεις τους σύμφωνα με κάποιους κανόνες. Κάποιοι από αυτούς τους κανόνες είναι υποχρεωτικοί, προστάζουν και καθορίζουν το τι πρέπει να γίνει. Οι προτάσεις αυτές είναι παράγωγα της υποκειμενικότητας και τείνουν να αποκτήσουν αντικειμενικό κύρος. Ονομάζονται προσταγές και διαιρούνται σε υποθετικές και κατηγορικές. Οι υποθετικές προσταγές όμως επηρεάζονται από τη βούληση η οποία είναι ελεύθερη να καθορίζει αυτή τους σκοπούς της. Γι’ αυτό και οι υποθετικές προσταγές δεν έχουν απόλυτο κύρος. Αντίθετα οι κατηγορικές προσταγές μπορούν να καταρτίσουν μία αντικειμενικού κύρους ηθική. Τούτο γιατί δεν αμφισβητούνται υπό ουδενός ούτε η επέμβαση της βούλησης μπορεί να τις ακυρώσει. Π.χ. Η υποθετική προσταγή «ου κλέψεις ίνα μη τιμωρηθείς» μπορεί σαν υποθετικό πρόσταγμα να αλλάξει. Για παράδειγμα κάποιος ψάχνει να βρει φαρμακείο να αγοράσει φάρμακα για το παιδί του και δεν βρίσκει ανοικτό κατάστημα. Μέσα στην απελπισία του κάνει διάρρηξη ενός φαρμακείου για να βρει το φάρμακο  και το βρίσκει. Στην περίπτωση αυτή αποφυγή της τιμωρίας δεν είναι αποτρεπτική από το να κλέψεις. Ο διαρρήκτης πατέρας με τη βούλησή του κάνει τη διάρρηξη και κλέβει το φάρμακο για να σώσει το παιδί του. Η κατηγορική προσταγή «ου κλέψεις» όμως παραμένει αντικειμενικά και δεν καταλύεται, αδιάφορα αν ο πατέρας σκέπτεται το παιδί του και την πιθανότητα να πεθάνει χωρίς φάρμακο. Η κλοπή είναι κλοπή παρά τις οποιεσδήποτε δικαιολογίες».

Στην κατηγορική δηλαδή προσταγή ένας πολιτικός θα προβεί στην Α πράξη ή απόφαση, όχι γιατί το κοινωνικό προφίλ του, για να είναι λαοπρόβλητος, όχι γιατί θα ωφελήσει κάποιους όπως κάνουν οι περισσότεροι με τους διορισμούς και τα ρουσφέτια, ή θα δυσαρεστήσει άλλους από τους οποίους δεν προσδοκεί κέρδος, ούτε γιατί με αυτό τον τρόπο θα είναι ωφέλιμος και η ενέργειά του αισθητικά ωραία, αλλά απλά γιατί την επιβάλλει ο πρακτικός λόγος, το καθήκον.

Η εμπειρία λοιπόν από μόνη της δεν μπορεί να καθορίσει την Ηθική και την ηθικότητα. Μόνο ο πρακτικός λόγος με την συνθετική του ενέργεια έχει την αρμοδιότητα να δώσει μορφή στην Ηθική. Η καταρτιζόμενη Ηθική δεν αποσκοπεί να καθορίσει ποιες συγκεκριμένες πράξεις πρέπει να εκτελούνται  και ποιες να αποφεύγονται. Καθορίζει μόνο τον τρόπο της ηθικής ενέργειας. Δίνει δηλαδή έναν πολύ γενικό καθοριστικό της συμπεριφοράς νόμο που στις μέρες μας τείνει να γίνει παγκόσμιος και η βάση μιας παγκόσμιας νομοθεσίας η οποία θα κρίνει την αξία ή την απαξία μιας πράξης, του συνόλου ή ενός μόνον ανθρώπου.

Οι δίκες της Νυρεμβέργης, η δίκη και εκτέλεση του Σαντάμ Χουσείν από τους νικητές Αγγλοαμερικανούς, του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς κι ακόμη πιο πρόσφατα του Ράδοβαν Κάραζιτς, η εκτέλεση του Μπιν Λάντεν, γίνεται από τους νικητές και ισχυρούς οι οποίοι καθορίζουν την μορφή που θα έχει η συμπεριφορά και οι πράξεις τους με   βάση τον  γενικότερα αποδεκτό Ηθικό Νόμο. Οι ενεργούντες όμως προσδιορίζουν ποιοι έκαναν και ποιοι δεν έκαναν εγκλήματα πολέμου, γενοκτονίες, φόνους αθώων πολιτών κ.λπ.

Σε έναν κόσμο όπου ακόμη υπερισχύει το δίκαιο του ισχυρότερου, του πλουσιότερου, του μυϊκά δυνατού απέναντι στον αδύνατο, στην πολιτική η ισχύς της πλειοψηφίας απέναντι στην μειοψηφία η μορφή και η ποιότητα της ηθικής πράξης πολύ λίγη έως ελάχιστη σχέση μπορεί να έχει με το αγαθό και την αρετή. Ακριβώς αυτό αναφέρει ο Καντ στην «Θεμελίωση της Μεταφυσικής των Ηθών» (ΘΜΗ), στην «Κριτική του Πρακτικού Λόγου» (ΚΠΛ)  και στο έργο του «Η Θρησκεία εντός των ορίων του απλού Λόγου».

«Δια να υπάρξει το ύψιστο για τον άνθρωπο αγαθό, χρειάζεται ο συνδυασμός της ύψιστης αρετής και της ύψιστης ευδαιμονίας. Αλλά για την πραγμάτωση της ύψιστης αρετής χρειάζεται η αθανασία της ψυχής και για την πραγμάτωση της ύψιστης ευδαιμονίας χρειάζεται η ύπαρξη του Θεού. Επειδή όμως η αθανασία της ψυχής και η ύπαρξη του Θεού τίθενται από τον πρακτικό Λόγο και ο θεωρητικός Λόγος δεν μπορεί να αποδείξει την ύπαρξή τους ή όχι και τα δυο αυτά είναι αντικείμενα της θρησκευτικής πίστεως».

Το αντικείμενο το οποίο εξετάζουμε έχει πολλές άλλες όψεις και ορίζουσες, όπως η ηθική των Ευαγγελίων, η Παύλειος ηθική, η περί ηθικής αντίληψη των Πατέρων της Ανατολής, της Δυτικής Εκκλησίας, η Σωκρατική ηθική, των Στωικών, του Σπινόζα, του Λάϊμπνιτς, του Φίχτε, του Σέλλιγκ, του Έγελου, του Σπένσερ, του Νίτσε και πλήθος άλλων φιλοσόφων και φιλοσοφικών θεωρήσεων. Στην πράξη όμως η Ηθική και οι κανόνες του ηθικού νόμου όσο και να διαφέρουν αναμφισβήτητα έχουν ένα κοινό γνώρισμα• κάνουν τη διάκριση μεταξύ του γενικά αποδεκτού αγαθού κι ενάρετου τρόπου ζωής και του αρνητικού, διαστροφικού ή καταστροφικού προτύπου συμπεριφοράς και πρακτικής.

Αλλά ας έρθουμε στο κυρίως θέμα: Με βάση όλα τα πιο πάνω δεδομένα πως θα βαθμολογούσαμε τη σημερινή κυβέρνηση, την πολιτική που ασκεί και την τακτική μέσα στην οποία κινείται. Πόσο στέκεται στην γενικά αποδεκτή στην Ελλάδα ηθική και τον Ηθικό Νόμο;

Ακούμε τον κύριο Τσίπρα να μιλά και να τονίζει κάθε μέρα και περισσότερο το αβαντάζ της κυβέρνησης επικαλούμενος πως έχει το ηθικό πλεονέκτημα. Θα λέγαμε πως το μόνο που του έχει απομείνει μετά από τόσες ανακολουθίες και διαψεύσεις των υποσχέσεων που έδωσε είναι το περί ηθικού πλεονεκτήματος επιχείρημα. Πως η κυβέρνησή του  είναι νέα,  δεν έχει τα μειονεκτήματα των προηγουμένων που σάπισαν στην εξουσία και οδήγησαν τον λαό στην ολοκληρωτική εξαθλίωση και την οικονομία στην πλήρη χρεοκοπία.

Όμως το ηθικό πλεονέκτημα δεν έχει χρώμα. Δεν είναι προνόμιο, ούτε της δεξιάς, ούτε του κέντρου, ούτε φυσικά της Αριστεράς. Είναι προς εμπράγματη απόδειξη για κάθε πολιτικό ή κόμμα ανεξαρτήτου χρώματος.

Η κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός και τα στελέχη του, επικαλούνται συχνά- σε κάθε ευκαιρία- το «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς. Το επικαλούνται όλο και πιο  συχνά, όσο αδειάζει το καλάθι των επιχειρημάτων τους για να δικαιολογήσουν  τον τρόπο διακυβέρνησής τους και σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να πείσουν τους  πολίτες που τους πίστεψαν και τους ψήφισαν, πως αυτή η κυβέρνηση, η κυβέρνηση της αριστεράς είναι κάτι άλλο, διαφορετικό.

Έχει το ηθικό πλεονέκτημα! Το έχει όμως;

Είναι ηθικό να υπόσχεσαι τα πάντα; Ότι θα καταργήσεις π.χ. τον ΕΝΦΙΑ και όταν αναλαμβάνεις την κυβέρνηση να τον αυξάνεις;

Είναι ηθικό, όταν υπόσχεσαι «σκληρή διαπραγμάτευση» που θα φέρει καλύτερα αποτελέσματα για τους πολίτες απ’ ότι οι προηγούμενοι και να υπογράφεις ένα από τα πιο σκληρά μνημόνια; Και φυσικά δεν πείθει πια το επιχείρημα, ότι οι  δανειστές φταίνε, διότι τους ίδιους είχαν και οι προηγούμενοι.

Είναι ηθικό να καταγγέλλεις τους προηγούμενους για την αύξηση της ανεργίας και για έλλειψη αναπτυξιακής πολιτικής και να νομοθετείς υφεσιακά μέτρα που δημιουργούν μεγαλύτερη ανεργία;

Είναι ηθικό, να φορτώνεις με φόρους και αυξημένες εισφορές τους  μικρομεσαίους επιχειρηματίες και έτσι να τους κόβεις κάθε δυνατότητα ανάπτυξης που θα δημιουργούσε νέες θέσεις εργασίας;

Είναι ηθικό, εσύ που επαγγέλλεσαι ότι υποστηρίζεις τους εργαζόμενους, να επιχαίρεις που κάποιοι εργαζόμενοι χάνουν τη δουλειά τους, επειδή δε  συμπαθείς τους εργοδότες τους;

Είναι ηθικό, να είσαι υπουργός της αριστερής κυβέρνησης και να κόβεις το ΕΚΑΣ που είναι το βοήθημα των πιο αδυνάτων;

Είναι ηθικό να υπόσχεσαι πως δε θα μειωθούν μισθοί και συντάξεις και να βλέπουν τους λογαριασμούς τους μειωμένους, επειδή ως αριστερή κυβέρνηση, μείωσες το αφορολόγητο, άλλαξες τις κλίμακες και αύξησες διάφορα τέλη;

Είναι ηθικό, να αγνοείς χιλιάδες νέους με σπουδές, δεξιότητες και άλλα  προσόντα και να προσλαμβάνεις άλλους, επειδή είναι συγγενείς ή κομματικοί  φίλοι;

Είναι ηθικό να ζητάς από τους πολίτες να φέρουν πίσω τα χρήματά τους στις ελληνικές τράπεζες και εσύ αν και υπουργός μιας αριστερής κυβέρνησης, να κρατάς τα δικά σου στο εξωτερικό;

Είναι ηθικό να επαγγέλλεσαι ότι καταπολεμάς τη φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή και να επιλέγεις για τα δικά σου χρήματα, φορολογικούς παραδείσους;

Είναι ηθικό να παίρνεις την πρωθυπουργία αξιοποιώντας την πείνα των Ελλήνων από τις προηγούμενες κυβερνήσεις ΓΑΠ και Σαμαρά;

Είναι ηθικό να μαζεύεις χρήματα τρία ολόκληρα χρόνια αρμέγοντας τον ελληνικό λαό και λίγο προ των βουλευτικών εκλογών του 2019 να τους δίνεις φιλοδώρημα τον 13ο μισθό για να σε ψηφίσουν τα ανίδεα, συνταξιούχα γερόντια;

Να μην αναφέρουμε το δημοψήφισμα που ο Τσίπρας διέστρεψε το ΟΧΙ και το έκανε ανενδοίαστα ΝΑΙ;

Είναι ανήθικο, να λες συνεχώς ψέματα, να επιχειρείς συνειδητά να κοροϊδεύεις τους πολίτες, επικαλούμενος το «ηθικό πλεονέκτημα» Το ηθικό πλεονέκτημα δεν έχει χρώμα. Δεν είναι προνόμιο, ούτε της δεξιάς,  ούτε του κέντρου, ούτε φυσικά της Αριστεράς. Είναι προς απόδειξη για κάθε πολιτικό, ανεξαρτήτου χρώματος. Αποδεικνύεται στην καθημερινή πολιτική πράξη, στη σχέση μεταξύ λόγων και έργων, στη συνέπειά του και τους πραγματικούς του αγώνες με στόχο τη βελτίωση της ζωής κάθε πολίτη, ιδιαίτερα των αδυνάτων. Στην αυτοθυσία, την αποφασιστικότητα και το όραμα κάθε πολιτικού να αλλάξει την κοινωνία προς το καλύτερο, να την πάει μπροστά, να συγκρουστεί με τα κατεστημένα συμφέροντα. Να βάζει μπροστά το καλό της κοινωνίας και όχι το δικό του και των κομματικών του φίλων.

Σχόλιό μας: Κρίνετε μόνοι σας το ηθικό ποιον του αριστερού κι επί πλέον άθεου, υλιστή της δεκάρας, φιλόδοξου όμως τα μέγιστα Αλέξη Τσίπρα και του ακόρεστου για εξουσία, πάντα παραθεωρημένου και περιφρονημένου. Κι όμως δεν έχουμε αυταπάτες, μεγάλο μέρος του επιπόλαιου και μη συνειδητοποιημένου ελληνικού λαού, ιδίως οι γέροντες, οι νέοι είναι αδιάφοροι και μπουχτισμένοι, θα τον ψηφίσουν.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Leave a Reply

Your email address will not be published.