Κυριακή της Πεντηκοστής σήμερα…

Αν δεν είχαν την εμπειρία να συμφάγουν με τον αναστάντα Ιησού, να τον ψηλαφίσουν, να ψιθυρίσουν “ο Κύριός μου και ο Θεός μου” οι ταπεινοί ψαράδες δεν θα είχαν ταπεινώσει, κενώσει, αδειάσει τον εαυτό τους σε σημείο να μην σκέπτονται, αισθάνονται και να ζουν παρά μόνο για να έχουν μια καρδιά και μια ψυχή κι ένα σκοπό· να μεταδώσουν και να σκορπίσουν το μήνυμα της ανάστασης, της αιώνιας ζωής σιμά στον Δημιουργό μας σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, τη μεγάλη μέρα της Πεντηκοστής περίμεναν, λούφαζαν αν θέλετε περιμένοντας μέσα σε ένα κενό αδημονίας, ελπίδας, εκπλήρωσης της υπόσχεσης που Αυτός τους είχε δώσει. «Όταν δε έλθει ο Παράκλητος ον εγώ πέμψω υμίν παρά του Πατρός,   το Πνεύμα της αληθείας, ό παρά του Πατρός εκπορεύεται, εκείνος μαρτυρήσει περί εμού· και υμείς μαρτυρείτε, ότι υπ’ αρχής μετ’ εμού έστε… συμφέρει υμίν ίνα  εγώ απέλθω. εάν γαρ εγώ μη απέλθω, ο Παράκλητος ουκ ελεύσεται προς υμάς· εάν δε πορευθώ, (προς το μαρτύριο, τον θάνατο, την ανάστασή μου και δεν αναληφθώ), πέμψω Αυτόν προς υμάς. και ελθών Εκείνος ελέγξει τον κόσμον περί αμαρτίας και περί δικαιοσύνης και περί κρίσεως… όταν δε έλθη εκείνος το Πνεύμα της αληθείας, οδηγήσει υμάς εις πάσαν αλήθειαν· ου γαρ λαλήσει αφ’ εαυτού, αλλ’ όσα αν ακούση λαλήσει, και τα ερχόμενα (τα μέλλοντα να συμβούν) αναγγελεί υμίν» (Ιωάννης κεφ.15, στ.26-27, κεφ. 16, στ.7-8, και στ.13).

Έτσι μέσα από την προσωπική του κένωση οι Απόστολοι έγιναν τα δεκτικά δοχεία έτοιμα να λάβουν το πλήρωμα της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος του τρίτου προσώπου της Αγίας Τριάδος. Είχαν με την ταπείνωση και το άδειασμα του εαυτού τους από κάθε εγωισμό, μισαλλοδοξία, πάθος ανθρώπινο, αυτό που σήμερα δεν υπάρχει στα πρόσωπα, στις κοινωνίες και τους λαούς ακόμη και του χριστιανικούς. Ειδικότερα στο ελληνικό ορθόδοξο πλήρωμα· η ομόνοια, η ενότητα η ομοφροσύνη, το «ήσαν άπαντες οι απόστολοι ομοθυμαδόν επί το αυτό» (Πράξεις Κεφ.2, στ.1). Είχαν κάνει πράξη αυτό που εμείς ονομάζουμε συναισθηματική αφομοίωση, να είναι η καρδιά μας και η ψυχή όλων μια. (Πράξεις, κεφ.4, στ. 32).

Αυτό είναι το ζητούμενο για τον λαό μας που διχασμένος από τη λαγνεία, τη μανία του κέρδους, γεμάτος ενοχές και ανασφάλειες, κομματικά διχασμένος, απαθής στις δραματικές στιγμές που ζούμε καθεύδει και τυρβάζει περί πολλά ενός δεν μόνο εστί χρεία. Να ΑΓΑΠΗΘΟΥΜΕ και να γίνουμε μια γροθιά ενάντια στα συμφέροντα των ξένων δήθεν φίλων και συμμάχων μας αλλά και των γειτόνων μας, πολύ περισσότερα για την απομόνωση των ντόπιων εφιαλτών και δοσίλογων οι οποίο τώρα δρουν ελεύθεροι και ασύδοτοι συνεχίζοντας την εθνοπροδοσία τους.

Αυτή η ενότητα και το πνεύμα σωφροσύνης και συνέσεως εκδηλώθηκε με το άκουσμα του σφοδρού ανέμου που κινήθηκε με τόση ορμή και βιαιότητα ώστε τράνταξε το σπίτι που κάθονταν οι μαθητές Του και τις πύρινες γλώσσες που επικάθησαν στον καθένα τους ορατές από τους ίδιους.

Η παρουσία του Αγίου Πνεύματος είχε καταλυτικές συνέπειες. Ήταν η ώρα να αποκατασταθεί μια τεράστια εκκρεμότητα που παρέμενε από την εποχή των απογόνων του Νώε, όταν πεφυσιωμένοι αλαζονείας και υπεροψίας αποφάσισαν παρά τη γνώμη και θέληση του Θεού, να υψώσουν επί της γης υλικό μέσο και σημείο ενότητας πανύψηλο πύργο Βαβέλ, τον Etemenaki όπως αναφέρεται σε κείμενα της τρίτης χιλιετίας π.Χ. Βλέποντας τον εγωισμό και την απομάκρυνση των ανθρώπων από τον Θεό, η Τριαδική θεότητα αποφάσισε «ας κατεβούμε και ας φέρουμε σύγχυση στη γλώσσα τους ώστε να μην κατανοεί ο ένας την γλώσσα του άλλου,  και ονόμασαν την τοποθεσία εκείνη “Σύγχυση” γιατί εκεί ο Θεός επέφερε σύγχυση στις γλώσσες των ανθρώπων (για να τους ταπεινώσει και αποδείξει πως τιμωρείται η υπεροψία όταν κατασκευάζουν οι άνθρωποι έργα χωρίς την ευλογία του Θεού, και διασκόρπισε ο Θεός τους οικοδομούντες τα ανευλόγητα έργα της υπερηφάνειας  σ’ όλη τη γη». (Γένεση, κεφ. 11, στ.1 έως 9). Διδάσκοντας αιωνίως εμάς, τα δημιουργήματά του, ότι έργα μη ευλογημένα από τον Θεό είναι «ανεμομαζώματα διαβολοσκορπίσματα».

Είναι συγκλονιστικό το γεγονός ότι η πρώτη ενέργεια την οποία κατέκαυσε το πυρ του Αγίου Πνεύματος ήταν η αρχέγονη τιμωρία των ανθρώπων, η σύγχυση των  γλωσσών που ήταν καρπός της εγωτικής πυργοποιίας. Αυτή αναιρέθηκε πρώτη αποδεικνύοντας ότι το Άγιο Πνεύμα ενώνει, συνδέει, φωτίζει κι ευλογεί κάθε πράξη των ανθρώπων που εναρμονίζεται με τη θέλησή Του.

Έτσι όλοι οι συγκεντρωμένοι την ώρα της Πεντηκοστής στα Ιεροσόλυμα Πάρθοι, Μήδοι, Ελαμίτες, οι κατοικούντες στη Μεσοποταμία, την Ιουδαία, την Καππαδοκία, τον Πόντο, την Ασία, την Φρυγία, την Παμφυλία, την Αίγυπτο, τα μέρη της Λιβύης, της Κυρήνης αλλά και οι επιδημούντες Ρωμαίοι, Ιουδαίοι,  και οι προσήλυτοι Κρήτες και Άραβες, άκουγαν στις δικές τους μητρικές γλώσσες τα μεγαλεία του Θεού ενόσω μιλούσαν οι απόστολοι στην Αραμαϊκή διάλεκτο προφανώς.

Η ημέρα της Πεντηκοστής έστω ένα μεγάλο παράδειγμα ότι χωρίς συνείδηση της ανάγκης φωτισμού από το Άγιο Πνεύμα, χωρίς τα έργα μας να έχουν την ευλογία της θείας Χάριτος,  γαλήνη και ευτυχία, ομόνοια και  αγάπη, συναλληλία και αδερφοσύνη, γνήσια δημιουργία και προκοπή  ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ ΤΟΥΤΟΣ.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Leave a Reply

Your email address will not be published.