ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΝΕΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ

Αν λάβουμε υπόψη ότι…

Το καλό το παρουσιάζουν για κακό και το κακό για καλό

τα κόμματα κομματιάζουν και στην υλιστική αστική δημοκρατία με ένα ξεθωριασμένο πασάλειμμα θρησκευτικής, δήθεν χριστιανικής πίστης (αν και το να πετύχεις να μπεις στο ελληνικό  κυνοβούλιο χωρίς να έχεις μυηθεί σε κάποια μασονική στοά είναι μάλλον απίθανο, όσο άξιος και να είσαι, αν δε σε εγκρίνουν οι «αδελφοί») είναι εμφανές πως τα υπάρχοντα κοινοβουλευτικά κόμματα έχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο άμεση σχέση με το παρακράτος και το κάθε ένα διεκδικεί να πάρει το μερίδιό του. Για παράδειγμα μην ξεχνάτε τα μυστικά κονδύλια που δίνονται στο Υπουργείο εξωτερικών, Υπουργείο δήθεν προστασίας του Πολίτη, το Εσωτερικών και όπου αλλού.

Εκ πείρας σας λέγουμε ότι ένα κόμμα που παραμένει σταθερά στη δημοκρατική του λογική και δεν υπόσχεται σε κανέναν “εύνοια” είναι σίγουρο πως δεν έχει μέλλον. Ο γράφων έχει εμπειρίες επ’ αυτού από μέσα. Συγκεκριμένα συμμετείχε ενεργά στις πολιτικές δράσεις των κάτωθι κομμάτων· Χριστιανική Δημοκρατία, Δημοκρατική Αναγέννηση και Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο.  Κανένα εξ αυτών δεν είχε σχέση με τους παρακρατικούς των σημερινών εξουσιών και δεν διανοήθηκε ποτέ να δημιουργήσει τέτοιους ανάμεσα στους οπαδούς του. Δεν “χρωστούσαν” στο παρακράτος και δεν είχαν κανένα λόγο να υποτάσσονται στις εντολές του. Δεν υποβοηθήθηκαν από τα μέσα του και δεν  “υποθήκευσαν” καμία από τις βασικές τους αρχές.

Και τι απέγιναν τα κόμματα αυτά; Ουδέποτε αφέθηκαν από το παρακράτος και τα κόμματα εξουσίας να μπουν στη Βουλή. Ας ήταν οι στόχοι και τα προγράμματά τους πολύ καλά ιδίως του πρώτου, θεμελιωμένου επάνω στις αρχές του Κοινωνικού Χριστιανισμού και τις χριστιανικής Οικονομίας.
Όλοι οι συμμετέχοντες σε αυτά ήλπιζαν από τη στιγμή λοιπόν που δεν έφεραν  αρνητικό “φορτίο”, ότι μπορούσαν να διεξάγουν έναν τίμιο και καθαρό αγώνα του χωρίς κανένα “κώλυμα”, χωρίς καμία παραχώρηση στο παρακράτος.

Ως κόμματα —και για τυπικούς λόγους— “επιτέθηκαν” πολιτικά στα υπόλοιπα κόμματα. Οι “επιθέσεις” αυτές όμως ήταν καθαρά τυπικές, γιατί απλούστατα έγινε κατανοητό ότι δεν έχουν πλέον καμία ουσία.

Τα σημερινά κόμματα είναι “ψοφίμια” ενός πολιτικού σκηνικού, το οποίο βρίσκεται σε κατάσταση σήψης. Δεν έχει καν νόημα να τα νικήσεις. Αποτελούν οργανικά μέρη ενός ενιαίου φασιστικού παρακράτους, το οποίο παραπαίει και ως εκ τούτου η τύχη τους δεν βρίσκεται στα δικά τους χέρια, αλλά εξαρτάται άμεσα από την τύχη του οργανισμού στον οποίο ανήκουν.

Προ της εποχής Καραμανλή υπήρχε νόημα για ένα νέο κόμμα να επιτύχει νίκη εναντίον των άλλων κομμάτων. Το παρακράτος βρισκόταν στο παρασκήνιο και τα κόμματα που το υπερασπίζονταν λειτουργούσαν ανεξάρτητα και ανταγωνιστικά μεταξύ τους, αλλά χωρίς να το απειλούν. Με την ίδια νοοτροπία στόχευαν την ίδια εξουσία, που απλά θα τους έδινε μεγαλύτερο μερίδιο στα “αυθαίρετα” του παρακράτους. Αγωνίζονταν για να πιάσουν καλύτερα πόστα για τους οπαδούς τους και όχι για τη γενική πρόοδο του ελληνικού λαού. Τότε είχε νόημα να τα νικήσεις ένα προς ένα, γιατί αυτά από κοινού δεν θα σε άφηναν να επιβιώσεις. Η ζημιά, που πιθανόν να έκανες στον έναν, μπορεί να ήταν κέρδος για τον άλλον, αλλά δεν σε καθιστούσε σύμμαχό του. Η πρόοδός σου σε καθιστούσε αυτόματα κοινό εχθρό τους, εφόσον έβλεπαν κοινό κίνδυνο. Έκαναν βέβαια κάθε τι που μπορούσαν να τα απορροφήσουν, να τα απομυζήσουν και να τα διαφθείρουν. Απέτυχαν μεν αλλά τελικά πέτυχαν να τα εξαφανίσουν και να αποθαρρύνουν τα μέλη τους.

Τα κόμματα εξουσίας λειτουργούσαν από κοινού, αλλά λειτουργούσαν ως συμμορία ανεξάρτητων μελών και όχι ως μέλη του ιδίου σώματος. Πολεμούσες το ένα κόμμα και σου έκανε ζημιά το άλλο, γιατί και εκείνο διεκδικούσε μερίδιο από την ίδια παρακρατική “πίττα” εξουσίας. Χαλίφηδες στη θέση χαλιφών ήθελαν να γίνουν και αγωνίζονταν από κοινού, για να προστατεύσουν το “χαλιφάτο”. Μπροστά σε έναν κοινό εχθρό γίνονταν απόλυτα φίλοι. Όπως γίνονται “φίλοι” τα εχθρικά κόμματα ή οι βουλευτές, όταν πρέπει να ψηφίσουν για τις χρηματοδοτήσεις των κομμάτων ή τις αυξήσεις των μισθών τους ή να ψηφίσουν για την βουλευτική ασυλία ενάντια στις απάτες και τις καταχρήσεις των βολευτών τους.

Ήταν και παραμένουν μια πραγματική συμμορία με κοινά συμφέροντα, τα οποία ποτέ δεν απειλούνταν από τα ατομικά συμφέροντα.

Σήμερα δεν υπάρχει αυτή η περίπτωση.

Γιατί;

Γιατί δεν μπορούν πλέον τα κόμματα να λειτουργήσουν ανεξάρτητα. Είναι τόσο μεγάλη η φθορά και η διαφθορά των κομμάτων εξουσίας ώστε δεν μπορούν να επιβιώσουν ως ανεξάρτητες πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες φανερά υποτίθεται ότι “υπηρετούν” τη δημοκρατία, (συγκεντρωτική ολιγαρχία) ενώ κρυφά “υπηρετούν” το παρακράτος. Χωρίς να υπάρχει αντίπαλος, είναι “πεθαμένα”. Αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι η ΝΔ κάθε μέρα “ψυχορραγεί” και οι υπόλοιποι δεν μπορούν να διεκδικήσουν την εξουσία. Δεν μπορούν να σκοτώσουν τον πεθαμένο. Μόνον τα κεκτημένα της αντιπολίτευσης μπορούν να διεκδικήσουν και τίποτε άλλο.

Αυτά τα κεκτημένα σε μια αμετάβλητη κατάσταση είναι που συνδέουν όλα τα κόμματα με το παρακράτος και τα κάνουν μέλη του ιδίου σώματος. Γι’ αυτόν τον λόγο δεν έχει νόημα πλέον να τα νικήσεις ξεχωριστά.

Για τυπικούς λόγους επιτίθεσαι σ’ αυτά, γιατί αυτό επιβάλει το εθιμοτυπικό “πρωτόκολλο” του πολιτικού σκηνικού, κάθε φορά που εμφανίζεται ένα νέο κόμμα. Από εκεί και πέρα νόημα έχει ο πόλεμος εναντίον του παρακράτους.

Αναζητώντας νέες μορφές πολιτικής και κοινωνικής δράσης οφείλουμε να καταλάβουμε όλοι οι Έλληνες πολίτες , τουλάχιστον οι ανιδιοτελείς, όσοι δεν είναι εγκεφαλοπλυμένα θύματα του ρουσφετιού και της ρεμούλας, πως ο εχθρός δεν είναι τα κόμματα της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ ή του ΚΚΕ.

Ο ένας και μοναδικός εχθρός του είναι το παρακράτος που έχει υπό την ιδιοκτησία του τη ΝΔ, το ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΙΝΑΛ ή το ΚΚΕ. Ως εκ τούτου —και γι’ αυτούς που είναι ελεύθερα κι αν θέλετε ξεμπλοκαρισμένα, ανυπότακτα πνεὐματα— οι εχθροί μας δεν είναι οι συριζαίοι, οι πασόκοι, οι νεοδημοκράτες, οι συνασπιστές της αριστεράς, της δεξιάς ή οι ΚΚΕδες.

Αντίπαλοί μας είναι:1)Οι άδικοι άνθρωποι. 2)Οι διεφθαρμένοι.3)Οι επίορκοι. 4)  Οι προδότες 5)Οι δοσίλογοι  6)  Οι παράνομοι. 7)Οι παρακρατικοί. 8) Όσοι δεν έχουν αυτογνωσία αλλά υπέρμετρο εγωισμό και αλαζονεία. 9) Όσοι δεν πιστεύουν στη πατρίδα και στις παραδόσεις των  Ελλήνων.

Σκοπός βασικός η ένωση όλων των Ελλήνων πάνω από όποια κόμματα. Αναγκαστικά πρέπει να λειτουργήσουμε  ως αντιπαρακρατικό μέτωπο.
Αναγκαστικά πρέπει να «ξεχωρίσουμε την κοινωνία σε δύο μέρη». Αυτή η διαίρεση δεν είναι διχασμός αλλά ξεσκαρτάρισμα μεταξύ εκείνων που υπακούουν στον Ηθικό Νόμο που είναι ο μόνος νόμιμος και θεμιτός.
Πρόκειται για χωρισμό των νομιμοφρόνων Ελλήνων και των ελάχιστων παρανόμων, που κυκλοφορούν ελεύθερα και συνθέτουν το ελληνικό παρακράτος και φυσικά λυμαίνονται την πατρίδα μας και την λεηλατούν με τα κόμματα εξουσίας από τα παρασκήνια.

Καλούμε σε κοινό ομαδικό προσκλητήριο εκείνους τους Έλληνες που εργάζονται για να επιβιώσουν ενάντια σε αυτούς που κλέβουν σφετεριζόμενοι την δύναμη της εξουσίας για να πλουτίσουν.
Ουσιαστικά πρόκειται για διάκριση και χωρισμό μεταξύ υπεύθυνα δημοκρατών και φασιστών είτε για την δεξιά πρόκειται είτε για την αριστερά κοσμοθεωρητική αντίληψη και ιδεολογία. Τα άκρα είναι πάντοτε υπερβολές και επικίνδυνα… για την πατρίδα και τους πολίτες.

Και πάντα την πληρώνουν οι αδύναμοι και οι φτωχοί.

Όσοι λοιπόν συμφωνούν με τις πιο πάνω απόψεις και άλλα προηγούμενβα συναφή άρθρα μας, ας επικοινωνήσουν μαζί μας μέσω του e-mail: evagellatos46@gmail.com, ή με σχόλιό τους στην ιστοσελίδα μας www.evaggelatos.com μπορούν να μας γράψουν και το προσωπικό τους τηλέφωνο και θα επικοινωνήσουμε εμείς μαζί τους.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Πολλά στοιχεία και ιδέες ελήφθηκαν από τον Φώτης Ντούμας ο οποίος  γράφει τις απόψεις του στο facebook: Η Ελλάδα έχει ηγέτη  Και ονομάζεται Παναγιώτης Τραϊανού.

Σχόλιο γράφοντος: Μπορεί να μην συμφωνούμε σε πολλά με τις απόψεις των Ντούμα και Τραϊανού, αλλά ότι είναι αληθινό είναι αληθινό και η ακρίβεια του πιο πάνω άρθρου του Φώτη Ντούμα δεν κρύβεται. Μακάρι να πετύχει τους σκοπούς του.

Leave a Reply

Your email address will not be published.