Το μεθοδευμένο πλήγμα κατά του Ελληνισμού. Μέρος 2ο

Η «Πολιτική Ορθότητα» και η αληθινή σημασία της

Πάνε και τα Χριστούγεννα!

Δυστυχώς, δεν έχει ακόμα προταθεί ένας συνεκτικός όρος που να κατονομάζει με κάποια επάρκεια την ως άνω παγκοσμιοποιητική, ή νεοεποχίτικη ή νεοταξίτικη ιδεολογία χειραγώγησης του δυτικού κόσμου στην μετα-ψυχροπολεμική εποχή, εκτός …εκτός από τον κάπου δυσκοίλιο όρο «Πολιτική Ορθότητα». Ο όρος αυτός αναφέρεται σε λόγους, ιδέες ή πολιτικές, οι οποίες αντιτίθενται σε διακρίσεις εναντίον μειονοτήτων προσδιοριζομένων από φύλο, φυλή, θρησκεία ή εθνότητα ή σεξουαλικό προσανατολισμό ή ανικανότητα κάθε είδους.

Απαγορεύει και ποινικοποιεί προφορικές  εκφράσεις ή συμπεριφορές που μπορούν να χαρακτηρισθούν προσβλητικές από τις ως άνω κατηγορίες ατόμων ή είναι  ικανές να διεγείρουν εναντίον τους το δημόσιο αίσθημα (όρος κλειδί: «hate speech», ήτοι λόγος που μεταφέρει μίσος).

Το κίνημα της Πολιτικής Ορθότητας (Political Correctness) ξεκίνησε στην Αμερική της δεκαετίας του ’70, μέσα από τους κόλπους του φεμινισμού και συνοδοιπορούντων αριστερίστικων κινημάτων, ενώ ο όρος «Πολιτική Ορθότητα» εφευρέθηκε από συντηρητικούς κριτικούς κατά του κινήματος της Πολιτικής Ορθότητας. (Σ.γ.: Ήταν τυχαίο ότι το 1973 η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία (American Psychiatric Association) ανακοίνωσε ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι διαστροφή (perversion) αλλά σεξουαλική παραλλαγή, ποικιλία, (diversion);

Η Πολιτική Ορθότητα υπερασπίζεται:

– τον πολυπολιτισμό,

– την θετική δράση («affirmative action»), δηλαδή την προτίμηση, μέσω ποσόστωσης, γυναικών ή μειονοτήτων στις θέσεις εργασίας και λειτουργήματα του ιδιωτικού ή δημόσιου τομέα,

– την ποινικοποίηση απόψεων αντιφρονούντων

-και την αλλαγή σχολικών βιβλίων και εκπαιδευτικών προγραμμάτων, τα οποία θεωρείται ότι διαιωνίζουν την υπεροχή της λευκής φυλής (όπως π.χ. η Αρχαία Ελληνική Γραμματεία και το σύνολο της λογοτεχνικής παράδοσης της Δύσης) ή την κυριαρχία του ανδρός επί της γυναικός, στα πλαίσια πατριαρχικών παραδόσεων, ατόπημα που ανιχνεύεται εξίσου στον Όμηρο, την Παλαιά Διαθήκη, ή τον Σαίξπηρ.

Χαρακτηριστικά, καταγγέλλεται από τον φεμινισμό η ως άνω λογοτεχνική παράδοση ως έργα «νεκρών λευκών αρσενικών» (dead white males) και προωθούνται καινοφανή εκπαιδευτικά προγράμματα, με έργα γυναικών ή έγχρωμων κατ’αποκλειστικότητα. Έτσι στις ΗΠΑ έχουν κατά πολύ μειωθεί οι πανεπιστημιακές έδρες κλασικών ελληνικών σπουδών, ενώ σε ορισμένες πολιτείες υπάρχουν σχολεία τα οποία διδάσκουν στο σύνολο του αναλυτικού προγράμματος έργα μαύρων συγγραφέων κατ’αποκλειστικότητα. (Ανήμπορη οργή προκάλεσε στους παντελώς στερούμενους χιούμορ θιασώτες της Π.Ο. η ξερή παρατήρηση του συγγραφέα Saul Bellow: «αν η Αφρική βγάλει έναν Ντοστογιέφσκι θα τον διαβάσουμε»!).

Με ποικίλες δράσεις στοχοποιεί η Π.Ο. την λεγόμενη σεξιστική και ρατσιστική συμπεριφορά. Η πρώτη είναι ίδιον των ανδρών, ποτέ των γυναικών, η δεύτερη των λευκών, ποτέ των εγχρώμων!

Εδώ και πολλά χρόνια είναι ως εξαυτού, εξαιρετικά επικίνδυνο να είσαι δάσκαλος στις ΗΠΑ, διότι η επαγγελματική ανάγκη να μιλάς πολύ, σε εκθέτει στον κίνδυνο να χρησιμοποιήσεις άθελά σου πολιτικά μη ορθούς όρους, πυροδοτώντας έτσι καταγγελίες υπερευαίσθητων φοιτητών, με αποτέλεσμα να χάσεις τη θέση σου και να καταστρέψεις την καριέρα σου.

Τόσο στη διδασκαλία, όσο σε άλλα επαγγέλματα, ιδιαίτερα επικίνδυνες είναι οι κατηγορίες φοιτητριών ή συναδέλφων θηλυκού γένους για σεξουαλική παρενόχληση, εφόσον το μεταλλαγμένο από την Π.Ο. δικαστικό σύστημα επιτρέπει συχνά την καταδίκη τους ανδρός, χωρίς χρεία αποδεικτικών στοιχείων…

Οι συντηρητικοί ιστορικοί της γενεαλογίας της Π.Ο. ανάγουν την τελευταία στη σταλινική φάση της Οκτωβριανής Επανάστασης, όταν ήταν επικίνδυνο να εναχθείς για πολιτικά λανθασμένες απόψεις (ρεβιζιονιστικές, αντισοβιετικές, ιμπεριαλιστικές, κλπ.), αν δεν είχες διαβάσει το τελευταίο τεύχος της Πράβδα που περιείχε την τελευταία εκδοχή της μόνης ορθής κομματικής ντιρεκτίβας!

Αναμφισβήτητα, θα  μπορούσε κανείς να ανιχνεύσει παρόμοιες καταστάσεις στην επαναστατική Γαλλία με την τρομοκρατική αστυνόμευση της Επιτροπής Δημόσιας Σωτηρίας (Comittée du Salut Public) ή στις σχολαστικές, ορθολεκτικές ανακρίσεις της Ιεράς Εξέτασης, προς διαπίστωσιν κάποιας παρέκκλισης από την ορθή πίστη.

Και εδώ, ο πολιτικά ιδιοφυής συγγραφέας George Orwell, στο «1984», έδωσε ήδη το 1949 το στίγμα αυτού που σήμερα θεωρείται άνθρωπος με «πολιτικά ορθή σκέψη», κατά Orweel «good thinker»: είναι ένας άνθρωπος εκπαιδευμένος διανοητικά από μικρή ηλικία να ακολουθεί, χωρίς να σκεφθεί καν, «ενστικτωδώς», την ορθόδοξη άποψη. Πολλές από τις πεποιθήσεις και συμπεριφορές που απαιτούνται από αυτόν ουδέποτε εκτίθενται σαφώς, και δεν θα μπορούσαν να εκτεθούν χωρίς να φανούν οι εγγενείς τους αντιφάσεις. Ο good thinker-πολιτικά ορθώς σκεπτόμενος, έχει μάθει να σταματάει απότομα στο κατώφλι κάθε επικίνδυνης σκέψης («crime stop»). Έχει την παρά φύσιν ικανότητα να μην συλλαμβάνει αναλογίες και λογικά λάθη, να παρανοεί και τα απλούστερα επιχειρήματα, αν είναι αντίθετα στην ορθοδοξία και να βαριέται ή απωθείται από γραμμές σκέψεις που οδηγούν σε αιρετική κατεύθυνση. [1]

Όπως θα δούμε, η Πολιτική Ορθότητα δεν είναι λιγότερο σχολαστική στην επινόηση πολιτικής ορολογίας από την Ιερά Εξέταση ή το σταλινικό κόμμα· η μόνη διαφορά είναι ότι σήμερα με την τεχνολογία διάδοσης πληροφοριών, ολόκληρη η κοινωνία (και όχι όπως το μεσαίωνα κατ’ αποκλειστικότητα η Ιερά Εξέταση), μεταμορφώνεται εθελουσίως σε όργανο επιβολής ολοκληρωτικού ελέγχου στη γλώσσα και τη σκέψη! Σήμερα η πολιτική προπαγάνδα έχει πολύ μεγαλύτερη πρόσβαση στη συνείδηση των μαζών και δεν είναι απορίας άξιον ότι παράλογες νομοθεσίες στις δυτικές χώρες εισάγονται στα κοινοβούλια από τους πολιτικούς, κατ’ απαίτησιν της Κοινής Γνώμης. Στις ΗΠΑ, Αυστραλία, Καναδά, Αγγλία και Ευρωπαϊκή Ένωση, η υστερία είναι γενικευμένη, όπου το πολιτικά ορθό να παρουσιάζεται ως δημοκρατική αξίωση των πολιτών!

Η δικτατορία των ελάχιστων μειοψηφιών!

Η μειοψηφίες θα αποθεώνονται αρκεί να διαλύσουν τις πλειοψηφίες, μετά θα εφεύρουν άλλες μειοψηφίες αρκεί να αποδομήσουν τις κοινωνίες και τα Έθνη

Παρά ταύτα, από την ανάλυση διαφαίνεται ότι οι μεγάλες αλλαγές στους θεσμούς γίνονται στην πραγματικότητα εκ των άνω· ότι σήμερα η de facto επαναστατική δύναμη είναι, όσο παράδοξο και να φαίνεται, η ελίτ! Παραδείγματος χάριν, αυτή τη στιγμή στη Γερμανία έχει γίνει αποδεκτό το συμβόλαιο συμβίωσης ομοφύλων, ισοδύναμο νομικά με γάμο, ενώ σε εξέλιξη βρίσκεται πρωτοβουλία πολιτών για τη συλλογή υπογραφών, προκειμένου το Κοινοβούλιο να αποδεχθεί και τον όρο «γάμος» αντί του ισχύοντος «συμφώνου συμβίωσης». Εν τω μεταξύ, το Ανώτατο Δικαστήριο έχει επικυρώσει τη δυνατότητα υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλους που διαβιούν με συμβόλαιο συμβίωσης.

Αν λάβουμε υπόψη ότι το σύνολο των ομόφυλων που ζουν μαζί σαν ζευγάρι στην Γερμανία δεν υπερβαίνει ένα κλάσμα της μονάδας (είναι δηλαδή πολύ λιγότερο του 1% του συνολικού πληθυσμού), γεννάται το εξής ερώτημα: Αφού μόνο μία ελάχιστη μειοψηφία ενδιαφέρονται για την αλλαγή του αρχαίου θεσμού του γάμου, και το αίτημα αυτό δεν αφορά κάποια ευρύτερη ανάγκη ή συμφέρον, πώς πείθεται η πολιτεία να νομοθετήσει υπέρ ελαχίστων περιθωριακών στοιχείων του πληθυσμού, καταστρατηγώντας θεσμούς που αφορούν όλους; Και να υπερθεματίσει μάλιστα προς την ίδια κατεύθυνση, αναγνωρίζοντας και δικαίωμα υιοθεσίας τέκνων από ομόφυλους;

Πέραν αυτού, πώς νομοθετείται από το κόμμα των Πρασίνων στη Βάδη-Βυτεμβέργη η αλλαγή των σχολικών αναλυτικών προγραμμάτων, ώστε τα παιδιά να μαθαίνουν από μικρή ηλικία ότι υπάρχουν διαφορετικά, όμως εξίσου φυσιολογικά είδη οικογένειας και, ότι υπάρχουν διαφορετικοί, όμως εξίσου φυσιολογικοί σεξουαλικοί προσδιορισμοί; Πώς αλλάζει ένας ελάχιστος αριθμός ενδιαφερομένων πολιτών έναν κοινωνικό θεσμό – αρχαιότερο της ίδιας της Χριστιανικής θρησκείας – αν δεν διαθέτει … αν δεν υπάρχει κάποιο ισχυρότατο λόμπι να προωθεί άνωθεν το αίτημά του; Ένα λόμπι που ελέγχοντας τα ΜΜΕ είναι εις θέσιν να προωθήσει, ως δημοκρατικό αίτημα ισότητας, ανθρώπινο δικαίωμα κτλ., την προπαγάνδα υπέρ του γάμου ομοφύλων στην φιλελεύθερη και δημοκρατικά γαλουχημένη μάζα των πολιτών; Η οποία μάζα, στη συνέχεια, θα απαιτήσει από την πολιτική ηγεσία να πράξει αυτό που εκείνη ήδη είναι άνωθεν προετοιμασμένη να πράξει, δηλαδή να νομοθετήσει «δημοκρατικά» κατ’ απαίτηση του λαού και του Ορθού Λόγου;

Σε όλες τις χώρες της Δύσης, μη εξαιρουμένης της Ελλάδας, γινόμαστε μάρτυρες του ίδιου θεάματος, πρωτοφανή ζητήματα, αιτήματα που ουδείς είχε θέσει ή διανοηθεί ποτέ, να εγείρονται από κάποια μικρή πρωτοπορία απ’ το πουθενά και σύντομα να προβιβάζονται σε κυρίαρχα θέματα στην ατζέντα του δημόσιου διαλόγου!

Γιατί αυτά τα θέματα και όχι κάποια άλλα; Ποιος και γιατί τα προωθεί; Ουδείς γνωρίζει! Δεν αργούν δε να σημειωθούν κάποια κρούσματα στην κοινωνία, κάποιο περιστατικό «ρατσιστικής» ή σεξιστικής βίας, που φωτίζεται με άπλετο φως από τα ΜΜΕ και αυτό, διότι, ω του θαύματος! το περιστατικό αυτό αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας, την επικαιρότητα του διαλόγου που ήδη διεξάγεται και καθιστούν αναγκαία, πλέον, στην συνείδηση όλων τη νομοθετική ρύθμιση του προβλήματος…

Την εμβέλεια σύγχρονης προπαγάνδας στις μάζες δείχνει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που δημοσιεύθηκε πέρυσι στην Frankfurter Allgemeine: η κυβέρνηση όρισε μία μέρα κατά την οποία σε συγκεκριμένο εσωτερικό χώρο θα γινόταν ανοιχτή συζήτηση, όπου όποιος ήθελε θα μπορούσε να προβάλλει τις αντιρρήσεις του στο  νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης των ομόφυλων, προτού αυτό έλθει σε ψηφοφορία. Ουδείς ενδιαφερόμενος ενεφανίσθη! Το φαινόμενο προβλημάτισε τον συντάκτη του εν λόγω άρθρου, ο οποίος αναρωτήθηκε: άραγε συμφωνούν όλοι ή φοβούνται να εκδηλωθούν;

Η απάντηση, προφανώς, είναι ότι όσοι δεν συμφωνούν, πολλοί ή λίγοι, όντως φοβούνται να εκδηλωθούν. Έχει γίνει γνωστό, π.χ., ότι στην Καλιφόρνια και στο Maine, διαφωνούντες με τον γάμο ομόφυλων προπηλακίσθηκαν άγρια από αντιφρονούντες. Πάλι, στην Αυστρία, γνωστός για την κριτική του στον φεμινισμό καθηγητής πανεπιστημίου, εμποδίστηκε από έξαλλους αναρχικούς να μιλήσει. Ανάλογα περιστατικά που σχετίζονται με τα δικαιώματα ομοφύλων έχει να επιδείξει και η Ελλάδα. Το σύστημα έχει το παρακράτος του για όσους δεν πείθονται από την προπαγάνδα και δεν φοβούνται την περιθωριοποίηση, αλλά θέλουν να συντηρήσουν τη σωματική τους ακεραιότητα. (Σ.γ.: Μια διάλεξη περί ομοφυλοφιλίας στο ξενοδοχείο ΑΣΤΗΡ της Πάτρας, με ομιλητή τον ιερέα και ψυχίατρο π. Βασίλειο Θερμό, διεκόπη βίαια από διαφωνούντες υπερασπιστές του κινήματος υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων και ΣΙΑ).

Στους υπέρμαχους της ελληνικής οξυδέρκειας, που θεωρούν ότι η χονδροειδής προπαγάνδα αφορά τους κουτόφραγκους αλλά όχι εμάς, θα προτείναμε να αναλογισθούν τινί τρόπω επιβλήθηκε ο λαθρεποικισμός στην Ελλάδα. Υπήρξε ποτέ λαϊκό αίτημα να γίνει η Ελλάδα πολυεθνικό κράτος, να μοιρασθεί το εθνικό έδαφος σε άγνωστες φυλές της Γης; Προφανώς όχι, έως ότου ο Γιώργος Παπανδρέου μίλησε για «πολυπολιτισμό», έναν όρο τότε ελάχιστα καταληπτό στους περισσότερους, οι οποίοι ίσως σκέφτηκαν: αν ο «πολιτισμός» είναι καλός, ο «πολύς-πολιτισμός» θα είναι καλός εις την δευτέραν δύναμη! Όταν ο Σημίτης το 2001 διακήρυξε: «Η Ελλάδα πρέπει να γίνει πολυπολιτισμικό κράτος και πρέπει να δουλέψουμε προς την κατεύθυνση αυτή!» ελάχιστοι είδαν εδώ δόλο, αφού μάλιστα τα παπαγαλάκια διαβεβαίωναν πανταχόθεν ότι και η Ευρώπη, το μεγάλο υπόδειγμα, ήταν πολυπολιτισμική…

Το τελευταίο είναι βέβαια σε μεγάλο βαθμό ψεύδος, εφόσον παρά τους αλλοδαπούς, η Ευρώπη αποτελείται από διακριτά έθνη κράτη, τα οποία από τα μέσα της δεκαετίας 2000-2010, μετά από πολλές αρνητικές εμπειρίες -μουσουλμανικές διεκδικήσεις στα σχολεία, δολοφονίες, σαμποτάζ – έχασαν την πίστη τους στην προπαγάνδα του πολυπολιτισμού. Έτσι, από το 2014 και πρόσφατα το 2019, οι εκλογές για το κοινοβούλιο της Ευρώπης διεξάγονται  με το μεταναστευτικό πρόβλημα σε κεντρική θέση της ατζέντας των υποψηφίων, πράγμα αδιανόητο για την Ελλάδα, η οποία εντούτοις έχει πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα.

Άπαξ εδόθηκε άνωθεν η κατεύθυνση, ομόφωνα τα ελληνικά ΜΜΕ, θυμήθηκαν τα πάθη των ταλαίπωρων μεταναστών και την υποχρέωση της παραδοσιακής ελληνικής φιλοξενίας να περιμένει όσους παράνομα περνούν τα σύνορα μ’ ένα …«χαμόγελο». Πουθενά δεν έγινε λόγος για τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν στη χώρα υποδοχής, το μέλλον του έθνους, το νομικό πολιτισμό, την παιδεία, τη λειτουργία των υποδομών, την υγεία.  Ελάχιστοι τόλμησαν π.χ., να συνδέσουν την εμφάνιση των νέων, αντεθνικών σχολικών εγχειριδίων με την ύπαρξη ενός νέου πολυεθνικού ακροατηρίου στις σχολικές τάξεις. Η επανάσταση της ελίτ άλλαξε ριζικά την Ελλάδα, με τους Έλληνες απόντες. Οι Έλληνες ήταν απασχολημένοι με αλλότρια, ολυμπιακούς αγώνες, κατανάλωση με δανεικά λεφτά, τα smartphones και το  lifestyle…

Η μέθοδος της Αποδόμησης

Η Δάφνη Βαρβιτσιώτη στο έργο της «Νέα Εποχή» αναφέρεται σχετικά σε ψυχροπολεμικές μεθόδους εξουθένωσης της βούλησης και μαχητικότητας, έλεγχο του νου και συλλογική υποβολή. Επισημαίνει ότι οι ψυχοτεχνολόγοι αποσκοπούν στην παύση του λογιστικού μέρους της ψυχής, ώστε το θυμικό να παρασυρθεί από τους υποβολιμαίους «λόγους» της Νέας Εποχής και να υποδουλωθεί το επιθυμητικό του… Διαμορφώνουν τον εύπλαστο άνθρωπο, τον ενδοτικό, τον κατευνασμένο, ανασφαλή, ανερμάτιστο, σχετικοποιημένο, παθητικό, άβουλο, υπάκουο, μικρόψυχο, μισόκαλο, ιδιοτελή, εφησυχασμένο, εύπιστο μέχρι μωρίας… τον άνθρωπο που δεν είναι, δεν θέλει να είναι ούτε Έλληνας ούτε Ευρωπαίος ούτε άνθρωπος, αλλά «ελεύθερος» και «έτοιμος για όλα». [2]

Ανεξαρτήτως του αν και κατά πόσον οι ψυχοτεχνολόγοι και η κοινωνική μηχανική (social engineering) έχουν πετύχει τους στόχους τους αναφορικά με τον Έλληνα, και σε ποιον βαθμό, βέβαιον είναι ότι στην Ελλάδα επικεντρώθηκε μεγάλο μέρος της δραστηριότητάς τους. Η Ελλάδα έγινε πιλοτικό πείραμα.

Εάν τα άτομα έχουν άποψη δική τους, είναι δύσκολο να χειραγωγηθούν. Ένας Γερμανός πολιτικός έγραψε πρόσφατα: «Βεβαίως και επηρεάζουμε την Κοινή Γνώμη: διότι στην αντίθετη περίπτωση τι θα εγένετο; Ο καθένας θα είχε τη δική του γνώμη. Και που οδηγεί αυτό; Στο χάος. Πώς όμως μπορεί να κυβερνηθεί η Δημοκρατία με χάος; Επομένως, για να υπάρξει η Δημοκρατία οφείλουμε να χειραγωγούμε τους ανθρώπους». Για να επιτευχθεί η χειραγώγηση (προς όφελος της… Δημοκρατίας παρακαλώ!), αναγκαίο είναι να καταρρεύσουν οι παλαιές βεβαιότητες που προσφέρουν στους ανθρώπους το Ιερό, η εθνική ιστορία, ακόμα και οι ίδιες οι γλωσσικές έννοιες και νοήματα. Τότε μόνο θα πάψουν οι άνθρωποι να έχουν ισχυρές πεποιθήσεις σχετικά με οτιδήποτε. Αν παύσουν οι άνθρωποι να έχουν πεποιθήσεις, είναι ανίκανοι και να δράσουν…

Ίσως εδώ εξηγείται το γιατί οι Έλληνες φαίνονται προς το παρόν ανίκανοι για πεισματική, αποτελεσματική αντίσταση σ’ αυτούς που τους έχουν καταδικάσει να είναι αποικία χρέους, εφόσον της έκρηξης του χρέους προηγήθηκε ένα συστηματικό, ανελέητο πριόνισμα των αξιών τους. Όσο η σχέση εξάρτησης της δράσης και πράξης αποστασιοποιείται από την κατάσταση της διάνοιας και της βούλησης και διαφεύγει της προσοχής, τόσο θα είναι αδύνατη η απάντηση στο ερώτημα γιατί οι Έλληνες δεν αντιδρούν στην υποδούλωσή τους.

Μετά από αυτές τις παρατηρήσεις γίνεται προφανής ο ρόλος της Αποδόμησης (deconstruction) στην μεθοδολογία και στρατηγική της αναδυόμενης Νέας Τάξης Πραγμάτων. Ο φιλόσοφος Derrida, στην πρωτοπορία των αποδομητών, κάποια στιγμή επεσήμανε τους πολιτικούς στόχους της αποδόμησης ως εξής: Να αποδομηθούν τα έθνη-κράτη με τις απαγορευτικές μεταναστευτικές πολιτικές και την ρητορική του εθνικισμού της εντοπιότητας, την μεταφυσική της πατρώας γης και της μητρικής γλώσσας, να αποδομηθεί η ταυτότητα που έχτισαν τα έθνη-κράτη προκειμένου να προστατεύσουν τον εαυτό τους από Εβραίους, Άραβες και μετανάστες. Ο Derrida πίστευε ότι η αποδόμηση εγγυάται απελευθέρωση από τον Ολοκληρωτισμό.

Το κίνημα της αποδόμησης αφορούσε αρχικά μια μέθοδο επεξεργασίας κειμένων (το μεθοδολογικό αξίωμα της αποδόμησης είναι: όλη η ζωή είναι ένα κείμενο), για να επεκταθεί στη συνέχεια σε όλα τα φαινόμενα του πολιτισμού. Παίρνουμε ένα κείμενο, αφαιρούμε όλο το νόημά του και στη συνέχεια εισάγουμε όποιο νόημα επιθυμούμε. Έτσι π.χ. όλο το έργο του Σαίξπηρ αποκαλύπτεται ως κήρυγμα υπέρ της καταπίεσης των γυναικών και όλη η Βίβλος δεν μιλάει παρά μόνο για φυλή και φύλο. Ή στα καθ’ ημάς, οι οπλαρχηγοί του ’21 δεν διεπνέοντο καθόλου από ένα όραμα ελευθερίας, αλλά από εγωιστικό κίνητρο να αυξήσουν τη δύναμη και την περιουσία τους. Ή οι Σουλιώτισσες του Ζαλόγγου, δεν θυσιάσθηκαν αλλά αυτοκτόνησαν. Ή το ελληνικό έθνος ουδέποτε υπήρξε, αλλά δημιουργήθηκε ως ψευδής ιδεολογία μετά το 1830. Ή στην παραλία της Σμύρνης παρατηρήθηκε το 1922 ένας συνωστισμός (αλήθεια είναι αυτό), αλλά πώς να γνωρίζουμε τα κίνητρά του; Ή στον νόμο Παπανδρέου-Ραγκούση για την ιθαγένεια, Έλληνας είναι όποιος γεννιέται στον γεωγραφικό χώρο Ελλάδα ανεξαρτήτως γένους, φυλής, θρησκείας, προέλευσης. (Προφανώς του νομοσχεδίου είχε προηγηθεί η διαδικασία αποδόμησης του νοήματος του όρου Έλλην, το άδειασμα της έννοιας από όλα τα επί μέρους νοήματα που την συγκροτούν, έτσι ώστε να έχει χώρο για έναν καινούργιο, μινιμαλιστικό προσδιορισμό που να περιλαμβάνει τους λαθρομετανάστες).

Με την πολιτική οξυδέρκεια που τον διακρίνει, ο George Orwell περιέγραψε στο έργο του «1984» την πολιτική λειτουργία της αποδόμησης στον αναδυόμενο ολοκληρωτισμό της Νέας Τάξης – και αυτό ήδη το 1949 – αρκετά πριν την «ουδέτερη» φιλοσοφική διατύπωση της θεωρίας: «Τα γεγονότα του παρελθόντος, υποστηρίζεται, δεν έχουν αντικειμενική ύπαρξη, αλλά επιβιώνουν μόνο σε γραπτές αφηγήσεις και ανθρώπινες μνήμες. Το παρελθόν είναι οτιδήποτε περιέχεται στα γραπτά και τις μνήμες. Και αφού το Κόμμα ελέγχει πλήρως τα αρχεία, και εξίσου τα μυαλά των μελών του, έπεται ότι το παρελθόν είναι οτιδήποτε το Κόμμα θέλει να είναι». («1984», New York 1961, Signet Classics, σελ. 176).

Η κειμενική, ρευστή φύση της πραγματικότητας, επιτρέπει σ’ αυτούς που έχουν την εξουσία να ερμηνεύουν τα κείμενα και να επιβάλλουν την ερμηνεία τους στις μάζες, δηλαδή «το Κόμμα» στην αφήγηση του Orwell (κατά το πρότυπο του σταλινισμού) ή οι νεόκοποι πανεπιστημιακοί της Ελλάδας – οργανικοί διανοούμενοι της Νέας Τάξης – σε συνάρτηση με την κρατική εξουσία… Η εξουσία ορίζει το παρελθόν και την υφή της πραγματικότητας με τον δικό της επαναπροσδιορισμό των εννοιών. Προς αυτοίς, δημιουργεί νέα γλώσσα, το οργουελλικό «newspeak». (Οργουελιανή διάλεκτος πχ. Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για Υπουργείο καταστολής και καταπίεσης των δικαιωμάτων του πολίτη).

συνεχίζεται…

Leave a Reply

Your email address will not be published.