Το μεθοδευμένο πλήγμα κατά του Ελληνισμού. Μέρος 4ο

Μετατοπίζοντας τις έννοιες…

Στην Πολιτική Ορθότητα, ισχύει ό,τι είπαμε για την Αποδόμηση: δρα επιλεκτικά, αποδομεί τους εχθρούς και αναδομεί, θα λέγαμε, τους φίλους… τους «διαφορετικούς». Ένας τρόπος για να ορισθεί η μεθοδολογία της είναι οι μετατοπίσεις εννοιών.

Ας δούμε μερικά παραδείγματα από τα αγγλοσαξονικά αποθέματα: ο πατριώτης λέγεται υπερπατριώτης ή εθνικιστής (αποδομείται).

Η λέξη gang (συμμορία) αντικαθίσταται από τη λέξη youth group, δηλαδή, ομάδα νεολαίων (αναδομείται).

Η λέξη conservative (συντηρητικός) αποδίδεται  right wing extremist (ακροδεξιός εξτρεμιστής) – αποδομείται.

Η λέξη torture (βασανιστήριο) αντικαθίσταται από έναν όρο εξίσου ηθελημένα ασαφή με τον ρεπούσιο «συνωστισμό», δηλαδή «enhanced interrogation» (ενισχυμένη ανάκριση!) – αναδομείται.

Η λέξη perverted (ανώμαλος) αποδίδεται ως sexually dysfunctional (σεξουαλικά δυσλειτουργικός) – αναδομείται.

Η λέξη ugly (άσχημος) αποδίδεται με το cosmetically different (κοσμητικά διαφορετικός).

Ο όρος Χριστουγεννιάτικο δέντρο, Christmas Tree, αποδίδεται με τον όρο holiday tree, (δέντρο των εορτών, για να μην προσβληθούν, δήθεν, οι μουσουλμάνοι πολίτες…).

Μερικές φορές, άθελά τους, οι διάνοιες του Πολιτικά Ορθού –αν και φανατικοί σχολαστικιστές χωρίς χιούμορ- παράγουν χιουμοριστικά αριστουργήματα, όπως στην περίπτωση της λέξης dwarf (νάνος), που αποδίδεται με vertically challenged, δηλαδή άτομα που δέχθηκαν «κάθετη … πρόκληση!»

Ο όρος «πασχαλινά αυγά» αποδίδεται (προκειμένου να περιορισθούν οι θρησκευτικοί συνειρμοί) με το ανεκδιήγητο «spring spheres», ήτοι ανοιξιάτικες σφαίρες!

Διδακτική είναι η διαδρομή της λέξης lame (κουτσός), στο πολιτικά ορθό «disabled», που στη συνέχεια έγινε «physically challenged» (σωματική πρόκληση) και κατέληξε, μετά από τις προηγούμενες αναθεωρήσεις, στο «differently abled» (με διαφορετικές ικανότητες), έναν όρο με παροιμιώδη ασάφεια (ή τραγικότητα…).

Των παραδειγμάτων γλωσσικών δημιουργημάτων της Πολιτικής Ορθότητας ουκ έστι τέλος. Λέξεις οι οποίες με (αρχικά ουδέτερο) αντικειμενικό τρόπο περιγράφουν μια πραγματική κατάσταση, θεωρούνται δυσφημισμός και αντικαθίστανται μ’ έναν ευφημισμό, ο οποίος θολώνει απελπιστικά το νοηματικό τους περιεχόμενο, με άλλα λόγια, τη σχέση τους με αυτό που ορίζουν, του σημαίνοντος με το σημαινόμενο.

Επειδή, όμως, η πραγματικότητα δεν… αλλάζει όπως οι λέξεις, ο νεότευκτος ευφημισμός, μπορεί εν καιρώ να χρησιμοποιηθεί και αυτός με αρνητικό πρόσημο, όπως επιβάλλει η πραγματικότητα, οπότε απαιτείται η κατασκευή ενός νέου -ακόμα «άφθαρτου»- ευφημισμού, που απομακρύνεται ακόμα περισσότερο από την πραγματικότητα, δηλαδή το σημαινόμενο! Η πορεία αυτή, ωστόσο, αντιστρέφεται στην περίπτωση λέξεων τις οποίες η Πολιτική Ορθότητα θεωρεί ευφημισμούς και οι οποίες αντικαθίστανται με δυσφημισμούς. Όπως δε είδαμε στην περίπτωση της απόδοσης της λέξης «βασανιστήρια» με τον όρο «ενισχυμένη ανάκριση», η Πολιτική Ορθότητα δεν εξυπηρετεί μόνο ομάδες που παλεύουν για «ίσα δικαιώματα», αλλά και γκάγκστερς, ειδικές δυνάμεις και στρατιωτικές επεμβάσεις…

Για το τελευταίο παράδειγμα είναι ο όρος «preemptive strike» (χτύπημα αποτρεπτικό), προκειμένου να καλυφθεί το πραγματικό «unprovoked attack» (απρόκλητη επίθεση)! Κλασικά παραδείγματα ψευδούς επαναπροσδιορισμού των εννοιών, έδωσε και εδώ ο αθάνατος Orwell, με τα περίφημα στο βιβλίο «1984»: War is Peace (ο Πόλεμος είναι Ειρήνη), Freedom is Slavery (η ελευθερία είναι σκλαβιά) και Ignorance is strength (η άγνοια είναι δύναμη). Σ.γ.: πρόσφατο παράδειγμα· η εισβολή της Τουρκίας στη Συρία για την εξουδετέρωση των μαχητών Κούρδων που μάχονται για ένα ανεξάρτητο κουρδικό κράτος ονομάστηκε από τον πρόεδρο Ερντογάν εκστρατεία ειρήνης για την πάταξη των τρομοκρατών του YPG.

Η πιο διακεκριμένη περίπτωση όμως μετατόπισης εννοιών είναι αυτή που συνδέεται με την εισαγωγή του όρου «ρατσισμός» στην πολιτική συζήτηση εντός της Δυτικής επικράτειας. Ρατσισμός και αντιρατσισμός αντικατέστησαν μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και την έλευση της παγκοσμιοποίησης το παλαιότερο δίπολο, κουμμουνισμός και αντικομμουνισμός.

Κατεξοχήν ρατσιστές θεωρούνται όσοι αντιτίθενται στην μαζική μετανάστευση εγχρώμων στις χώρες της Δύσεως και στην μόνιμη εγκατάστασή τους σε αυτές, η οποία εντούτοις είναι αναγκαία προκειμένου να εγκαθιδρυθεί «πολυπολιτισμός» στα εθνικά κράτη.

Ιστορικά, η θεωρία του ρατσισμού επικαλείται βιολογικές και πολιτισμικές παραμέτρους για να αποδείξει την ανωτερότητα της λευκής φυλής απέναντι στις λοιπές φυλές. Παρά το γεγονός ότι το Γ’ Ράιχ υιοθέτησε τον ρατσισμό ως επίσημη ιδεολογία του κράτους, δεν δημιούργησε τον ρατσισμό, εφόσον αυτός προϋπήρχε ως θεωρία (Gobineau) και πρακτική (π.χ. στα πλαίσια της αποικιοκρατίας) ήδη από τον 19ο αιώνα.

Πέραν αυτού, συζητήσιμη είναι η ύπαρξη ρατσισμού και εκτός Δύσεως, π.χ. των Ιαπώνων κατά των λευκών ή των Σημιτών Εβραίων κατά λευκών και μαύρων ή των Σημιτών Αράβων δουλεμπόρων, πάλι κατά των μαύρων. (Ειρήσθω, εν παρόδω, στους αρχαίους Έλληνες η διάκριση Ελλήνων-Βαρβάρων δεν εγένετο με φυλετικό κριτήριο, όπως διαφαίνεται από πολλές αναφορές, π.χ. όταν Έλληνες συγγραφείς θεωρούσαν τους μαύρους Αιθίοπες ως την «ομορφότερη φυλή ανθρώπων στον κόσμο»).

Ο νεοταξίτικος ρατσισμός

Αναφορικά με το ζήτημα της αξιολόγησης, ως ρατσιστικής, της αντίθεσης του ντόπιου πληθυσμού με την εγκατάσταση –σε μεγάλη κλίμακα– στα εδάφη του εγχρώμων μεταναστών, χρήσιμο είναι να συμβουλευθούμε έναν μεγάλο φιλόσοφο του Διαφωτισμού, πρόδρομο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των Ηνωμένων Εθνών, τον Immanuel Kant. Στο έργο του «Αιώνια Ειρήνη» («Zum Ewigen Frieden») ο Kant προτείνει την θέσπιση ενός νόμου «παγκόσμιας φιλοξενίας», ο οποίος θα εγγυάται το δικαίωμα να επισκέπτεσαι χώρες χωρίς να κινδυνεύει η προσωπική σου ασφάλεια και τα υπάρχοντά σου.

Το δικαίωμα στην φιλοξενία διαχωρίζει ο Kant, εν τούτοις, ρητά από το δικαίωμα εγκατάστασης στην ξένη χώρα, η οποία μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μετά από προηγούμενη συμφωνία με τους ντόπιους ιδιοκτήτες της ξένης γης. Η αρχή αυτή ισχύει ανεξαρτήτως φυλετικού προσδιορισμού. Για παράδειγμα, αν στην Ελλάδα έρχονταν πέντε εκατομμύρια ξανθοί βόρειοι Ευρωπαίοι να εγκατασταθούν με το έτσι θέλω, οι Έλληνες τι θα έκαναν; Θα τους καλωσόριζαν επειδή ανήκουν στην λευκή φυλή; Ή θα τους θεωρούσαν, δικαίως, κατακτητές, οι οποίοι πέραν κάθε έννοιας Δικαίου οικειοποιούνται εδάφη που ανήκουν σε άλλους; Προφανώς το δεύτερο! Η δικαιοσύνη είναι τυφλή. Δεν διακρίνει τον δράστη, αλλά την πράξη. Δεν γνωρίζει φυλές, αλλά κατάκτηση και νόμιμη άμυνα.

Οι Έλληνες είναι κυρίαρχο έθνος, όπως όλα τα έθνη στο Διεθνές Δίκαιο. Ως εξ αυτού, έχουν το δικαίωμα, να αρνηθούν σε οποιονδήποτε παραβιάζει το νόμο της φιλοξενίας, την εγκατάσταση στη χώρα. Ο εποικισμός της εθνικής επικράτειας θεωρείται έγκλημα κατά το Διεθνές Δίκαιο. Είναι συνώνυμος με την εθνοκτονία. Η απαγόρευση του εποικισμού δεν αποτελεί επουδενί ρατσιστική ενέργεια, είναι απλώς άσκηση νομίμων κυριαρχικών δικαιωμάτων του έθνους. Η φύλαξη των συνόρων δεν αποτελεί παραβίαση του Ανθρωπισμού· αντιθέτως, ο εποικισμός παραβιάζει τα ανθρώπινα -και βεβαίως τα πολιτικά- δικαιώματα της εθνικής κοινωνίας.

(Το αργότερο…) σε αυτό το σημείο ακούμε να προβάλλεται ένσταση των ανθρωπιστών: μα οι μετανάστες έρχονται από χώρες κατεστραμμένες, από τους πολέμους και την πείνα· πώς να μην τους βοηθήσουμε και να μην τους δεχθούμε; Στο συναισθηματικό επίπεδο, ισχυρό επιχείρημα, γι’ αυτό και προβάλλεται χωρίς παύση.

Παρά ταύτα, γεννάται ένα ερώτημα· αφού τα αίτια της μετανάστευσης πρέπει να αναζητηθούν στους πολέμους και την πείνα, γιατί άραγε πριν το 1990 δεν υπήρχε μαζική μετανάστευση προς τη χώρα μας; Δεν υπήρχαν πόλεμος και πείνα πριν το 1990; Βεβαίως και υπήρχαν!

Η απάντηση πρέπει να αναζητηθεί στην μονοπολική κυριαρχία των ΗΠΑ μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος το 1989, στην ευφημιστικά επονομαζόμενη «παγκοσμιοποίηση». Η παγκοσμιοποίηση, ως σφαιρική διακίνηση κεφαλαίων, εμπορευμάτων και ανθρώπινου δυναμικού ανά τον πλανήτη, δημιούργησε μετά το 1990 τους δουλεμπορικούς μηχανισμούς, που έκαναν εφικτή την μαζική μετανάστευση από τις χώρες του Τρίτου Κόσμου.

Το δουλεμπόριο είναι γιγαντιαία βιομηχανία παραγωγής μαύρου χρήματος, όπως τα όπλα και τα ναρκωτικά. Οι μίζες του δουλεμπορίου εξαγοράζουν συνειδήσεις στις πολιτικές ελίτ της χώρας προορισμού των λαθρομεταναστών, οι οποίες δεν διστάζουν να παραδώσουν τη χώρα τους στον εποικισμό και τη διάλυση. Κι αυτά, με κροκοδείλια δάκρυα «ανθρωπισμού»…

Δισεκατομμύρια είναι οι πεινασμένοι του πλανήτη… Να αυτοκτονήσει η χώρα μας λόγω αυτού; Να καταργήσει την επιταγή της αυτοσυντήρησης; Σε τι έφταιξε η Ελλάδα -η οποία με αίμα μόλις απελευθερώθηκε από τη δουλεία σε μια στυγνή αυτοκρατορία- για το παγκόσμιο καθεστώς εξαθλίωσης; Ας μας δώσουν πρώτοι οι «ανθρωπιστές» ένα προς μίμηση παράδειγμα της θυσιαστικής τους προθυμίας. Δεν αρκεί να καταγγέλλουν τις συνθήκες κράτησης σε κέντρα υποδοχής. Ας παραιτηθούν από το ήμισυ των εισοδημάτων τους υπέρ της περίθαλψης των μεταναστών. Ας τους παραχωρήσουν το ήμισυ της κατοικίας τους. Αντ’ αυτών, βλέπουμε μόνο την φιλάνθρωπη κυβέρνησή μας να κάνει «δώρα» στους δυστυχισμένους (επιδόματα, δωρεάν περίθαλψη, παιδεία, κτλ.). Όμως, τα λεφτά με τα οποία φαίνεται γενναιόδωρη δεν είναι δικά της για να τα διαθέτει για αγαθοεργίες και δεν μας ρώτησε! Τόσο δημοκρατική είναι η μεταναστευτική της «πολιτική»…

Πολλοί ερευνητές έχουν εξηγήσει πως η μαζική μετανάστευση καταστρέφει το «κοινωνικό κεφάλαιο» (εμπιστοσύνη ανάμεσα στα μέλη μιας κοινότητας), η οποία παύει να λειτουργεί όταν στην κοινότητα εισχωρούν πολλοί ξένοι, με συνεπακόλουθο την μελαγχολία, την απομόνωση και την αποφυγή συλλογικών δραστηριοτήτων των ατόμων (πολυετής έρευνα του καθηγητή Robert Putnam σε πολυπολιτισμικά περιβάλλοντα των ΗΠΑ) ή την συνέχεια των πολιτισμικών παραδόσεων, την κοινωνική συνοχή ή την «ιδιοσυχνότητα» (ενδιαφέρουσα διατύπωση) ενός λαού.

Δεν θα επιμείνουμε άλλο στα θέματα αυτά, για να μην απομακρυνθούμε από το αντικείμενό μας. Σημαντικό είναι να φθάσουμε στην γενίκευση, ότι η υπεράσπιση του εαυτού μου και της ιδιοσυστασίας μου (σε σχέση τόσο με άτομα όσο κοινωνικά σύνολα ανθρώπων ή ζώων), είναι παντού και πάντα ενστικτώδης και αποτελεί δικαίωμα! Δικαίωμα επιβίωσης, δικαίωμα στην ζωή.

Ήδη τον 3ο π.Χ. αιώνα, ο στωικός φιλόσοφος Χρύσιππος, είχε διατυπώσει πρώτος την αρχή της αυτοσυντήρησης ως εξής: «Την δε πρώτην ορμήν φασι το ζώον ίσχειν επι το τηρείν εαυτό… Πρώτον οικείον είναι παντί ζώω την αυτού σύστασιν και την ταύτης συνείδησιν» [9]. Χωρίς το ένστικτο αυτοσυντήρησης το άτομο δεν επιβιώνει ούτε μια ημέρα και μία κοινωνική συνομάδοση (έθνος, φυλή, κράτος, εθνική μειονότητα, πολιτικό κόμμα, σύνδεσμος, σωματείο, θρησκευτική οργάνωση, κτλ.) ούτε λίγα χρόνια! Η αυτοσυντήρηση ευθύνεται για την προνομιακή θέση την οποία κατέχει ο εαυτός μου για τον εαυτό μου έναντι των άλλων ανθρώπων ή της κοινωνικής συνομάδωσης, στην οποία ανήκω έναντι αλλότριων συνομαδόσεων.

Είναι απολύτως φυσιολογικό να είμαι ιδιαιτέρως συνδεδεμένος με το οικείο και όχι με το αλλότριο, είτε πρόκειται για την γλώσσα, θρησκεία, πατρίδα, ποδοσφαιρική ομάδα ή την … φυλή. Σ.γ.: Δηλαδή το όμαιμον, το ομόγλωσσον και ομόθρησκον.

Η φυσική οικείωση, παρά ταύτα, δεν συνεπάγεται αυτομάτως ούτε κόμπλεξ υπεροχής ούτε κατωτερότητας. Έτσι, δεν είναι «ρατσισμός» η προτίμηση από εμένα της δικής μου φυλής, όποια κι να είναι αυτή. Όλοι οι άνθρωποι προτιμούν και προστατεύουν το οικείο, το δικό τους, την ιδιοσυστασία τους, ήδη στο προλογικό επίπεδο. Είναι νόμος της φύσης, νόμος της Ζωής. Η αναγνώριση ότι και οι άλλοι υπόκεινται στον ίδιο νόμο έρχεται ως δεύτερο επίπεδο με την συμμετοχή της Λογικής, η οποία είναι και αυτή μέρος οργανικό της ανθρώπινης φύσης.

Η Λογική διδάσκει ότι η προτίμηση για το δικό μου, επ’ ουδενί συνεπάγεται την υποτίμηση του πλησίον! Αντιθέτως, ευνοεί την οικείωση με τον τελευταίο – αποτρέποντας τη σύγκρουση – ο οποίος έχει τελικά την ίδια φύση με μένα. Και αυτά διατυπώθηκαν με απόλυτη λογική συνέπεια από την αρχαία Στοά: «Η μεν γαρ προς εαυτόν οικείωσις φυσική εστιν και άλογος, η δε προς τους πλησίον φυσική μεν και αυτή, ου μέντοι άνευ λόγου» (S.G. Pembroke, “Problems in Stoicism”, London 1971, σελ. 128).

Είδαμε πώς η ηθελημένη παράκαμψη σημαντικών δεδομένων και λογικών διακρίσεων οδήγησε στο σαθρό συμπέρασμα, ότι η φυσική και νόμιμη υπεράσπιση της ιδιοσυστασίας μου δεν είναι άλλο από ρατσισμός. Και εδώ, κακόβουλη μετατόπιση εννοιών, με στόχο να απογυμνωθεί η νόμιμη άμυνα του λαού από τα ηθικά της ερείσματα και, να καμφθεί, με το ψυχολογικό όπλο, η θέλησή του να αμυνθεί και να επιβιώσει…
 

Η σύγκρουση ταυτοτήτων

Ας αφήσουμε τώρα το επίπεδο της σκληρής πολιτικής δράσης και της προπαγάνδας των «αντιρατσιστικών» Μ.Κ.Ο., των παρακρατικών τραμπούκων και των κρατικών ψευδονομοθετημάτων, προκειμένου να εισέλθουμε σ’ ένα πιο εκλεπτυσμένο επίπεδο υπεράσπισης του «πολυπολιτισμού» από οργανικούς διανοούμενους της παγκοσμιοποίησης, αυτό που πραγματεύεται τα ζητήματα που μας απασχόλησαν, υπό την έννοια «σύγκρουση ταυτοτήτων» (identity politics).

Σημείο εκκίνησης της διαπραγμάτευσης είναι η διαφορά της ταυτότητας των μεταναστευτικών εθνοτικών ομάδων αφενός και της κυρίαρχης πλειοψηφίας του κράτους υποδοχής αφετέρου. Οι ταυτότητες αυτές συγκρούονται, η συμβίωση δυσχεραίνεται και την πρωταρχική ευθύνη γι’ αυτό φέρει η κυρίαρχη πλειοψηφία, η οποία έχει την εξουσία και εμποδίζει την εγκατάσταση και διαβίωση των καινούργιων κατοίκων. Όσο μεγαλύτερη η διαφορά ταυτοτήτων, τόσο μεγαλύτερο το συγκρουσιακό δυναμικό.

Γιατί συγκρούονται οι ταυτότητες; Μα διότι οι διαφορετικότητες αυτές καθαυτές είναι εγγενώς… συγκρουσιακές. Τι πρέπει λοιπόν να γίνει; Άμβλυνση της συγκρουσιακότητας διά της ανεκτικότητας απέναντι στην διαφορετικότητα καθαυτή. Ίση μεταχείριση των διαφορετικοτήτων από το νόμο ή αντισταθμιστικά, προνομιακή μεταχείριση των αδυνάτων.

Όμως ούτε αυτά είναι αρκετά… Οι ξένες εθνότητες δεν αρκούνται στην ανοχή, επιδιώκουν την αποδοχή τους εκ μέρους της κυρίαρχης ομάδας, θέλουν και να αναγνωρίζονται ως αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή συγκεκριμένες πολιτισμικές οντότητες, όχι απλώς ως ίσοι με την αφηρημένη έννοια.

Το τελευταίο είναι πρόταση του εξέχοντος Καναδού φιλοσόφου του πολυπολιτισμού, Charles Taylor. Όμως η επιχειρηματολογία αυτή διαπνέεται από το πνεύμα του προηγούμενου σταδίου ευφορίας, σχετικά με τις προοπτικές του πολυπολιτισμού.

Εντούτοις, από τα μέσα της περασμένης δεκαετίας, ιδιαίτερα λόγω της διαφαινόμενης απροθυμίας του φουνταμενταλιστικού Ισλάμ, (σ.γ.: του σφρίγους των Ισλαμιστών νέων, του πάθους για κυριαρχία γιατί όχι και για εκδίκηση, έναντι της παλιάς αποικιοκρατίας και εκμετάλλευσης των χωρών τους από τους αλλόθρησκους χριστιανούς) καταλήγει στην άρνηση αφομοίωσης στα Δυτικά πρότυπα. Έτι η αισιοδοξία των Δυτικών διανοούμενων του πολυπολιτισμού, παρουσιάζει συμπτώματα κοπώσεως. Βεβαίως, αυτό ισχύει στην Ευρώπη, η Ελλάδα συνεχίζει απτόητη στην τροχιά της… αισιοδοξίας.

Τι πρέπει να παρατηρήσουμε στην προηγούμενη επιχειρηματολογία; Μα το ότι δεν συγκρούονται οι διαφορετικότητες απλώς και μόνο ως τοιαύτες, αλλά επειδή οι μεν έχουν εγκατασταθεί στη χώρα των δε, χωρίς άδεια.

Προέχει η σύγκρουση συμφερόντων, όχι ταυτοτήτων. Από τη μια μεριά το συμφέρον του νόμιμου ιδιοκτήτη (του πολίτη) της χώρας και από την άλλη του μη νόμιμου, επήλυδος. Συμφέρον και των δύο είναι το ίδιο: θέλουν τη χώρα για τη βιολογική και πολιτισμική τους αναπαραγωγή. Θέλουν και οι δυο μέρισμα από το κοινωνικό προϊόν της χώρας. Μόνο που οι πρώτοι, οι οποίοι δημιούργησαν τον πλούτο, τις υπηρεσίες και τους πολιτικούς θεσμούς δικαιούνται μερίσματος, ενώ οι άλλοι δεν δικαιούνται. Το καθεστώς επιβαλλόμενου πολυπολιτισμού έχει καταστρέψει την ισονομία και αυτό δεν είναι καλή προϋπόθεση ανοχής, αποδοχής και παραδοχής, ό,τι και να λέει ο Charles Taylor…

Και εδώ, οι σοφιστές της παγκοσμιοποίησης, έχουν επιβάλει έντεχνα μια μετατόπιση εννοιών, όπου η προστασία της νόμιμης συλλογικής ιδιοκτησίας ερμηνεύεται ως δυσανεξία απέναντι στην διαφορετικότητα. Το τελευταίο βρίσκεται στη σφαίρα της ψυχοπαθολογίας, ενώ η αληθινή έννοια είναι ηθικής και πολιτικής τάξεως.

Τα αυτά, εν πολλοίς, ισχύουν και για την έννοια «ξενοφοβία». Φοβία σημαίνει παθολογική προδιάθεση να επιζητείς προστασία από ανύπαρκτους κινδύνους· επί του προκειμένου, θεωρείς ότι ο ξένος είναι επικίνδυνος, ενώ δεν είναι. Βεβαίως κανένας ξένος δεν είναι επικίνδυνος, εκτός κι αν αντί να σέβεται τους κανόνες της φιλοξενίας, επιδιώξει να σφετερισθεί την ιδιοκτησία μου. Στην περίπτωση αυτή, ο φόβος εκ μέρους μου αναφέρεται σε πραγματικό κίνδυνο, δηλαδή δεν είναι φοβία. Αν πεισθώ ότι πάσχω από φοβικό σύνδρομο δεν θα αντιδράσω στους πραγματικούς κινδύνους, με αποτέλεσμα να υποκύψω σε αυτούς! Αυτό ακριβώς επιδιώκει η μετατόπιση της έννοιας του φόβου στην έννοια φοβία.

Εκτός της «ξενοφοβίας» η νεοταξίτικη Παγκοσμιοποίηση έχει εισαγάγει στο ρεπερτόριο της και μία σειρά από περαιτέρω «φοβίες», όπως την «ομοφοβία» και την «ισλαμοφοβία» (η τελευταία δεν έχει ακόμα βρει είσοδο στην Ελλάδα). Παντού η στρατηγική μετατόπισης εννοιών, αποσκοπεί στο να κάμψει τις αντιστάσεις όλων μας απέναντι σε άδικες, ανήθικες και αντιαισθητικές καταστάσεις, οι οποίες επιταχύνουν την επαίσχυντη μετάλλαξή μας σε νέο ανθρωπολογικό τύπο, τον «Μετάνθρωπο», ένα επί του παρόντος απροσδιόριστο είδος, με μηδενική υποκειμενικότητα.

Στον κόσμο αυτό του Orwell εντάσσεται και το περίφημο «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο», το οποίο από το 2011 επωάζεται από την ελληνική κυβέρνηση. Αποτελεί την πρώτη ολοκληρωμένη πρόταση της Νέας Τάξης, να δημιουργηθεί αστυνομία της σκέψης και της γλώσσας στην Ελλάδα, ακριβώς όπως προέβλεψε ο Orwell! Στην πρώτη του μορφή, του 2011, ονομάσθηκε «νόμος περί εχθροπάθειας», ένας όρος αμερικανικής προέλευσης, που προφανώς αποδίδει τους πολιτικά ορθούς όρους «hate speech» και «hate crime». Στόχος του είναι να πατάξει την καλλιέργεια όσο και εξωτερίκευση αισθημάτων μίσους, αντιπάθειας και αντιπαλότητας. Όποιος προκαλεί ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθροπάθεια, ορίζει το νομοσχέδιο, κατά ομάδας ή προσώπου, που προσδιορίζονται από τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, τον γενετήσιο προσανατολισμό… τιμωρείται.

Επίσης, τιμωρείται όποιος εγκωμιάζει ή αρνείται ή εκμηδενίζει τη σημασία εγκλημάτων γενοκτονίας κατά της ανθρωπότητας, όπως αυτής των Εβραίων κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ακολουθεί κατάλογος των ποινών, φυλακίσεως και προστίμων, για άτομα και ΜΜΕ που προβάλλουν τοιαύτες απόψεις (έως 100.000 Ευρώ τα χρηματικά πρόστιμα για κανάλια).

Μερικοί, ίσως, αναρωτηθούν για ποιο λόγο ποινικοποιείται απροσδόκητα η αμφισβήτηση ιστορικών γεγονότων, προεξεχόντος του Ολοκαυτώματος στο παρόν νομοσχέδιο. Μα δεν αντιλαμβάνονται ότι ένα αντιρατσιστικό νομοθέτημα, άξιο του ονόματός του δεν θα μπορούσε ποτέ ν’ αφήσει απ’ έξω τη χειρότερη γνωστή περίπτωση ρατσισμού, δηλαδή τον αντισημιτισμό;

Το νομοσχέδιο είχε αρχικά κάποια προβλήματα, επειδή, όπως παρατήρησε βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, ο όρος «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» θα μπορούσε να αξιοποιηθεί από και να ενισχύσει επικινδύνως τον Ποντιακό «εθνικισμό», που επιμένει στο θέμα της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Πάντως, στη νέα του μορφή, το νομοσχέδιο πέρασε επιτυχώς από επιτροπή της Βουλής και είναι έτοιμο για κατάθεση στην Ολομέλεια και ψηφοφορία. Πότε θα κατατεθεί λοιπόν; Πρέπει να κατατεθεί για να ολοκληρωθεί η μετάλλαξη ενός λαού…

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

  1. George Orwell, «1984», New York 1961, Signet Classics, σελ. 176.
  2. Δάφνη Βαρβιτσιώτη, Νέα Εποχή, εκδ. Σταμούλη, Αθήνα 2004.
  3. Jean-François Lyotard, La Condition Postmoderne, Edition De Minuit, 1979.
  4. William Boelhower/Alfred Hornung (επιμ.), Multiculturalism and the American Self, Heidelberg, 2000, Universitaetsverlag C. Winter, σελ. 5.
  5. Michael Hardt-Antonio Negri, Empire, Harvard University Press, 2000.
  6. Στο γνωστό της Μανιφέστο του Κυβερνοοργανισμού (A Cyborg Manifesto, Routledge, New York 1989), η Donna Harraway, κάνει μια θετική ανάγνωση της προοπτικής που ανοίγεται για τον φεμινισμό από την έλευση του υβριδίου ανθρώπου-μηχανής: Εδώ ξεπερνιέται η ιδέα της φύσης και μ’ αυτήν της «φυσικής» κυριαρχίας του άνδρα πάνω στην γυναίκα. «Ο κυβερνοοργανισμός είναι η οντολογία μας», επιχαίρει η Harraway, «μας δίνει την πολιτική μας (…) Ο μύθος μου του κυβερνοοργανισμού», εξηγεί περαιτέρω η Harraway, «αναφέρεται στην υπέρβαση ορίων, ισχυρές συντήξεις και επικίνδυνες δυνατότητες, τις οποίες οι προοδευτικοί άνθρωποι θα μπορούσαν να διερευνήσουν στα πλαίσια μιας αναγκαίας πολιτικής εργασίας». Ο φεμινισμός που παρήγαγε την Concita έχει αναμφίβολα προγραμματίσει περαιτέρω εκπλήξεις μετανθρώπινης απελευθέρωσης για το φιλοπρόοδο κοινό της Δύσεως. Δυστυχώς κι άλλοι στοχαστές άνοιξαν δρόμους για τον Μετάνθρωπο, σχετικοποιώντας επικίνδυνα την ιδέα του Ανθρώπου: «Ο Άνθρωπος είναι μόνο μία πρόσφατη ανακάλυψη», είπε ο πολύς Foucault, «μια φιγούρα ηλικίας ούτε δυο αιώνων, μια νέα ρυτίδα μέσα στη γνώση μας· θα εξαφανισθεί πάλι μόλις αυτή η γνώση θα έχει ανακαλύψει μία νέα μορφή». (Michel Foucaul, The Order of Things: An Archaelogy of the Human Sciences, ΧΧΙΙΙ, New York, Random House 1970 – Οι αναφορές στο βιβλίο Terminal Identity – The Virtual Subject in Postmodern Science Fiction του Scott Bukatman, Duke Universiy Press, Durham and London 1993, κεφ. 5).
  7. Αναφερόμενος στην ενσωμάτωση της «Ιστορίας των Γυναικών» στα σχολικά εγχειρίδια ιστορίας, σύμφωνα με τις ρυθμίσεις του Αγγλικού Αναλυτικού Προγράμματος της Ιστορίας (History Curriculum 1990-1), ο καθηγητής Γιώργος Κόκκινος επισημαίνει ότι εδώ «η έννοια του κοινωνικού φύλου δεν προσεγγίζεται ως απλό εννοιολογικό κα αναλυτικό εργαλείο της ιστορικής έρευνας, αλλά ως ενύπαρκτη συλλογική και ιστορική ταυτότητα, ως οργανωτική αρχή της κοινωνικής δόμησης» – αναφορά στην μελέτη της Hilary Bourdillon, On the Record. The Importance of Gender in Teaching History. Routledge, London-New York, 1994, σσ. 62-75. (Από το βιβλίο του Γ. Κόκκινου, Από την Ιστορία στις Ιστορίες. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1998, σελ. 407).

8.Richard Evans, In Defence of History, New York 2000, σελ. 210.

  1. Διογένης Λαέρτιος, VII 85.

 

Του Κων/νου Π. Ρωμανού,  καθηγητού Φιλοσοφίας στο Παν/μιο του Αιγαίου
 
Δημοσιεύθηκε στο Τρίτο Μάτι τ.221, Ιούνιος 2014

Πηγή Partisan 

https://.gr/ kostasxan.blogspot 2014/07/blog-post_79.html

Leave a Reply

Your email address will not be published.