Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΟΥ Η ΖΩΗ ΜΟΥ. Ώρα ν’ αναλάβει δράση ο Έλληνας HATUEY. Μέρος 7ο

Φαντάζομαι θα σας έχει δημιουργήσει μεγάλη περιέργεια η επικεφαλίδα ΩΡΑ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ HATUEY.

Πολλοί θα αναρωτηθούν, ιδιαίτερα όσοι διάβασαν την βιογραφία του στα αγγλικά όταν την αναρτήσαμε στις 9/2/2020, “καλά χάθηκαν τόσοι Έλληνες ήρωες;  Ο Κόδρος, ο Λεωνίδας, ο Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος, ο Ιωάννης Βατάτζης, ο Αθανάσιος Διάκος, ο Κολοκοτρώνης, ο Καποδίστριας, και τεράστιος αριθμός μαρτύρων και ηρώων της ελληνικής Ιστορίας;  Τι έχει να μας προσφέρει ένας άγνωστος Ινδιάνος από την Δομινικανή Δημοκρατία;

Ας ακούσουμε τις δοκιμασίες μιας πρωτόγονης, ειδωλολατρικής προσωπικότητας που ξεπερνάει κατά πολύ πολλούς πολιτικούς και θρησκευτικούς ταγούς την σύγχρονης Ελλάδας.

Κάτι που επίσης εντυπωσιάζει είναι πόσο συγκρίσιμη, σχεδόν πανομοιότυπη, ήταν η μεταχείριση που οι ρωμαιοκαθολικοί Ισπανοί επιφύλασσαν στους κατοίκους της υπό εξερεύνηση από τους κονκισταδόρες Κούβας, με τον τρόπο που μας συμπεριφέρονται οι Βόρειο Ευρωπαίοι καθολικο-προτεστάντες από τον απελευθερωτικό αγώνα του 1821 μέχρι σήμερα ενώ υποτίθεται πως είμαστε ισότιμοι(!) εταίροι στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Χάλκινο άγαλμα του Hatuey στην Μπαρακόα της Κούβας

Ποιος ήταν ο Ηatuey;

Όταν ο θαλασσοπόρος Ντιέγκο Βελάσκουεθ έπλευσε από την τότε Ισπανιόλα, (σημερινή Δομινικανική Δημοκρατία) με στόχο να καταλάβει και αποικιοποιήσει την Κούβα, το πρώτο που έκανε με την άφιξή του ήταν να φτιάξει ένα πρόχειρο καταυλισμό στη Μπαρακόα.

Στο μεταξύ είχαν φτάσει ειδήσεις για τις αγαθοεργίες (τα εγκλήματα) των αποικιοκρατών στην Ισπανιόλα, στους Ινδιάνους της περιοχής από τον αρχηγό της φυλής Ταΐνο τον Hatuey,  ο οποίος αιχμάλωτος ων δραπέτευσε  και με κανώ μαζί με τετρακόσιους άνδρες, γυναίκες και παιδιά ειδοποίησαν τους Κουβανούς τι έπρεπε να περιμένουν από τους Ισπανούς και να μην πεισθούν με τίποτα στις υποσχέσεις τους. Τους εξήγησε την ανάγκη να μείνουν ενωμένοι  απέναντι στον κοινό εχθρό, τους λευκούς οι οποίοι είχαν προκαλέσει τόσες καταστροφές και βάσανα στους ανθρώπους της Ισπανιόλας.

Πέθανε σαν ήρωας και μάρτυρας αλλά άναψε για τα καλά τη δάδα της ελευθερίας ενάντια στ’ αφεντικά. Μήπως ενέπνευσε και τον Φιντέλ;

Όπως κατέγραψε ο Ισπανός ιερωμένος Βαρθολομαίος ντε λα Κάζας, ο   Hatuey έδειξε στους Κουβανούς ένα καλάθι με χρυσό και διαμάντια και τους είπε: «Μην πιστεύετε σε ό,τι σας πουν οι Ισπανοί. Ο Θεός που λατρεύουν είναι το χρυσάφι. Για το χρυσό και τα διαμάντια πολεμούν και σκοτώνουν. Γι’ αυτά μας καταδιώκουν, μας δολοφονούν και γι’ αυτό το μόνο που σας μένει είναι να τους πετάξετε στη θάλασσα…». «μας λέγουν αυτοί οι τύραννοι πως λατρεύουν έναν Θεό ειρήνης και ισότητας κι όμως κατακτούν τη χώρα μας και μας κάνουν σκλάβους τους. Ομιλούν για αιώνια ψυχή και για μετά θάνατο αιώνια ζωή και Κόλαση σαν συνέπεια για τις αμαρτίες τους κι όμως κλέβουν τις περιουσίες μας, αποπλανούν τις γυναίκες μας και βιάζουν τις κόρες μας. Ανίκανοι να μας ανταγωνισθούν σωματικά στην ανδρεία φορούν στολές σιδερόφρακτες που τα όπλα μας αδυνατούν να καταστρέψουν».

Οι Ταΐνος της δυτικής και κεντρικής Κούβας δεν πείσθηκαν από τις δραματικές περιγραφές που τους μετέφερε ο Hatuey, μόνο ελάχιστοι ενώθηκαν μαζί του.

Η στρατηγική πολέμου του Hatuey εναντίον των Ισπανών ήταν ο ανταρτοπόλεμος, ξαφνική επίθεση και μετά απόσυρση στους πέριξ λόφους όπου οι Ινδιάνοι θα ανασυντάσσονταν για την επόμενη επίθεση μέχρις ότου να μειωθούν οι στρατιώτες των Ισπανών σε αριθμό και να υποχωρήσουν στα τσακίδια. Για τρεις μήνες η τακτική του Hatuey τους ανάγκασε να αμύνονται και φοβούνταν να αφήσουν το δάσος της Μπαρακόα και να ξεμυτίσουν.

Όπως πάντα βρέθηκε ένας προδότης και ο Βελάσκουεθ κατόρθωσε να κυκλώσει και να συλλάβει τον Hatuey. Στις 2 Φεβρουαρίου του 1512 τον έδεσαν σε έναν στύλο στο Ισπανικό στρατόπεδο και τον έκαυσαν ζωντανό. Λίγο πριν ανάψουν την πυρά ένας ιερωμένος προσπάθησε να τον αναπαύσει ψυχικά προτείνοντας τον σταυρό και ρωτώντας τον αν δέχεται τον Ιησού Χριστό για να πάει στον παράδεισο.

«Υπάρχουν άνθρωποι σαν εσένα στον παράδεισο;» τον ρώτησε ο κατάδικος «Πολλοί σαν εμένα βρίσκονται στον Παράδεισο» του απάντησε ο ιερωμένος. Και τότε ο Hatuey του απάντησε πως δεν ήθελε ούτε να ακούσει για έναν Θεό που έδειχνε τέτοια σκληρότητα προκειμένου να απελευθερωθεί στο όνομά Του»

Ο De Las Casas περιγράφει ποια ήταν η μοίρα των Ταΐνος. Ένα χωριό δυόμιση χιλιάδων κατοίκων αφού τους καλωσόρισε, τους τάισε και κέρασε τους Ισπανούς, ξεκληρίστηκε όταν η εορτή τέλειωσε. «Έπεσαν επάνω τους με θηριώδη μανία, τους κατέσφαξαν, τους ξεκοίλιασαν, τους αποκεφάλισαν μέχρις ότου το αίμα τους έρεε  ποτάμι».

«Από όσους στάλθηκαν στα ορυχεία», είπε, «οι Ισπανοί απαιτούσαν από αυτούς δουλειές πολύ πιο πάνω από τις δυνατότητές τους, τους φόρτωναν δυσβάστακτα φορτία που τους ανάγκαζαν να γονατίζουν και τους βάζανε χαλινάρια ζώου και τέτοια βάρη που δεν μπορούσαν να τα σύρουν και με άγριους τρόπους μαζί με κοροϊδίες και εξευτελιστικές βρισιές, πετσόκοβαν τα χέρια και τα πόδια τους ακρωτηριάζοντας τα σώματα των Ιθαγενών Ινδιάνων με τέτοιους τρόπους που αδυνατώ να περιγράψω».

Εκτιμάται ότι πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι ζούσαν στην Κούβα πριν από την άφιξη των πολιτισμένων Ευρωπαίων. Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, λέγεται ότι υπήρχαν μόνο δύο χιλιάδες. Οι περισσότεροι από αυτούς σκοτώθηκαν, ενώ άλλοι πέθαναν από την πείνα και τις περιρρέουσες ασθένειες, αυτοκτόνησαν από την απογοήτευση  ή πέθαναν από τις κακουχίες επειδή αναγκάστηκαν από τους, αποφασισμένους για κέρδος με όποιο κόστος, κατακτητές. να εργάζονται πολλές ώρες συνεχόμενα στα ορυχεία χρυσού (σ.γ.:το κουβανέζικο Ελντοράντο, σας θυμίζει τίποτα αυτό;)

Αυτός είναι ο δρόμος για όποιον τολμά ν’ ανθίσταται στα πανίσχυρα αφεντικά… που το μόνο σύνθημα που τους δονεί και ηδονίζει είναι “Ο θανατός σου η ζωή μου”.

Παράλληλα από το να θεωρείται ο πρώτος αντάρτης από τους πολεμιστής στην Ιστορία της Κούβας ο Hatuey έγινε και ο πρώτος μάρτυρας στον αγώνα για την κουβανέζικη ανεξαρτησία.

Μήπως όλες αυτές οι συμπτώσεις δεν είναι τυχαίες;

Ευαγγελάτος Γεώργιος

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.