«Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω καί ὁ νοῶν νοήτω». Αυτός είναι ο δρόμος για να απαλλαγούμε από το Ψευτορωμαίϊκο

Κυριακή της Αρχιερατικής προσευχής σήμερα και ο Ιησούς μας αποδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο οι μαθητές του Ιησού θα κατακτήσουν ουσιαστικά, αυθεντικά κι όχι υποκριτικά, φαρισαϊκά, πολιτικά και πνευματικά τον πλανήτη, τον κόσμο ολάκερο και κατά προέκταση την πατρίδα μας την Ελλάδα.

Η ενότητα της Εκκλησίας

Στην προσευχή Του προς τον Θεό Πατέρα ξεκαθαρίζει κάτι μοναδικό, τον δρόμο για να απελευθερώσουμε την πατρίδα και να λάμψει πάλι το ελληνορθόδοξο πνεύμα και πρακτική.

Ο δρόμος αυτός εμπεριέχει τις πιο κάτω προδιαγραφές που πρέπει να ακολουθήσουν οι πιστοί ορθόδοξοι πολίτες τούτης της χώρας.

Είπε ο Ιησούς στην υπέροχη και μοναδική αρχιερατική προσευχή  (μία από τις τρεις μετά το Σαραντάρι όρος και την τελευταία Του στο όρος των Ελαιών πριν τον συλλάβουν):

1ον)   Εγώ σε έκανα γνωστό στους ανθρώπους που τους πήρες μέσα από τον κόσμο και μου τους εμπιστεύτηκες. Ανήκαν σ’ εσένα, κι εσύ τους έδωσες σ’ εμένα, κι έχουν δεχτεί το λόγο σου. Επομένως οι άνθρωποί του πρέπει να προέρχονται από τους εκ Θεού εκλεγμένους, δεν είναι τυχαίοι άνθρωποι.

2ον) Αυτοί τώρα ξέρουν πως όλα όσα μου έδωσες προέρχονται από σένα·

3ον) γιατί τις διδαχές που μου έδωσες, εγώ τις έδωσα σ’ αυτούς, κι αυτοί τις δέχτηκαν και αναγνώρισαν πως πραγματικά από σένα προέρχομαι, και πίστεψαν πως εσύ με έστειλες στον κόσμο.

4ον) Εγώ γι’ αυτούς παρακαλώ. Δεν παρακαλώ για τον κόσμο αλλά γι’ αυτούς που μου έδωσες, γιατί ανήκουν σ’ εσένα.

5ον) Κι όλα όσα είναι δικά μου είναι και δικά σου, και τα δικά σου είναι και δικά μου, και δι’ αυτών θα φανερωθεί η δόξα μου.

6ον) Τώρα δεν είμαι πια μέσα στον κόσμο· ενώ αυτοί μένουν μέσα στον κόσμο, κι εγώ έρχομαι σ’ εσένα. Άγιε Πατέρα, διατήρησέ τους στην πίστη με τη δύναμη του ονόματός σου που μου χάρισες, για να μείνουν ενωμένοι όπως εμείς.

Συμπέρασμα Α) οι πιστοί Ορθόδοξοι Έλληνες είναι αδιανόητο να διακατέχονται από διχόνοια κι ελεεινούς, εγωιστικού τύπου, αντιδράσεις και συμπεριφορές. Όλα αυτά τα χρόνια από το 1821 μας δίδαξαν πως εξ αιτίας της εγωπάθειάς μας απαλλαχτήκαμε από την ανατολίτικη σκλαβιά των 400-500 χρόνων και γίναμε σκλάβοι στους αρχιαιρεσιάρχες δυτικόφραγκους. Και τούτο γιατί μείναμε χωρίς τη χάρη του Θεού και ως τώρα προκοπή δεν είδαμε ούτε θα δούμε.  

7ον) Όταν ήμουν μαζί τους στον κόσμο, εγώ τους διατηρούσα στην πίστη με τη δύναμη του ονόματός σου. Αυτούς που μου έδωσες τους φύλαξα, και κανένας απ’ αυτούς δε χάθηκε, παρά μόνο ο άνθρωπος της απώλειας, για να εκπληρωθούν τα λόγια της Γραφής.

Συμπέρασμα Β) Κι ανάμεσα στους πιστούς θα βρεθούν Ιούδες προδότες, τέτοιοι υπήρξαν και θα υπάρξουν πχ. ο άλιωτος Κωλέτης όπως αφηγείται ο Μακρυγιάννης, να μην μιλήσουμε για τους Φαναριώτες πχ. Μαυροκορδάτο και τους οπαδούς του Διαφωτισμού που θεωρούσαν τη Δύση και τον πολιτισμό της μοναδική λύση για τους καθυστερημένους Έλληνες του βαυαρικού προτεκτοράτου. Αυτοί έγιναν οι συντελεστές στο να δολοφονηθεί ο Καποδίστριας και να αποκτήσει το ελληνικό κράτος καθολικό Βασιλιά. Και δεν έφτανε αυτό, οδηγήθηκε από τους «προστάτες και τους ημεδαπούς Γραικύλους» η ελλαδική Εκκλησία σε ένα κολοσσιαίας σημασίας έγκλημα· το λεγόμενο αυτοκέφαλο. Σωστή προδοσία σε βάρος του Έθνους.[1] Και μετά του ενός παραστρατήματος προστέθηκε κι έτερο, η αλλαγή του πατρώου ημερολογίου κατά το δυτικόφερτο Γρηγοριανό, δίνοντας μια ακόμη αιτία στους Έλληνες χριστιανούς να διχασθούν.

8ον) Τώρα όμως εγώ έρχομαι σ’ εσένα, και τα λέω αυτά όσο είμαι ακόμα στον κόσμο, ώστε να έχουν τη δική μου τη χαρά μέσα τους σ’ όλη την πληρότητά της.

Συμπέρασμα Γ). Οι πολίτες του Χριστού θα ζουν ακόμη και την παραμονή της εκτέλεσής τους στην πλέρια χαρά. Θα χαίρονται και θα το γλεντούν σαν τους Σπαρτιάτες στις Θερμοπύλες και μόνο γιατί θα τους στήνουν στον τοίχο καθώς θα συνεχίζουν το δρόμο που χάραξαν οι Απόστολοί Του. Συγκρίνεται τα ανωτέρω με το συμβιβασμό του Ιερωνύμου και την υποταγή της ΔΙΣ στο άθεο, υλιστικό, αστικό κράτος που απαγόρευσε στους πιστούς τη μεγαλύτερη εορτή της Χριστιανοσύνης, την Μεγάλη Εβδομάδα και όρθωσε τεράστια εμπόδια και άρνηση στην Θεία Κοινωνία με τα επιστημονικοφανή και δυτικότροπα επιχειρήματά του.

9ον) Εγώ τους έδωσα το δικό σου μήνυμα· ο κόσμος όμως τους μίσησε γιατί δεν ανήκουν στον κόσμο, όπως και εγώ δεν προέρχομαι από τον κόσμο.

Συμπέρασμα Δ) Ο κόσμος θα μισήσει τους αληθινούς Έλληνες στρατιώτες του Χριστού μέχρι θανάτου.

10ον) Σε παρακαλώ, όχι να τους πάρεις από τον κόσμο, αλλά να τους προστατέψεις από το διάβολο.

Συμπέρασμα Ε) Ο αγώνας των Ελλήνων ορθοδόξων θα είναι όχι με τα ανθρωπάκια όργανα του συστήματος, όπως οι τρεις αφορισμένοι από τον τέως Καλαβρύτων, αλλά με τον ίδιο τον πατέρα τους τον διάβολο.

11ον) Δεν προέρχονται από τον πονηρό κόσμο, όπως και εγώ δεν προέρχομαι απ’ αυτόν τον κόσμο.

12ον) Με την αλήθεια σου ξεχώρισέ τους από τον κόσμο· ο δικός σου ο λόγος είναι αλήθεια.

13ον) Όπως εσύ έστειλες εμένα στον κόσμο, έτσι κι εγώ έστειλα στον κόσμο αυτούς·

14ον) και για χάρη τους αφιερώνω και προσφέρω τον εαυτό μου σ’ εσένα, ώστε κι αυτοί, με τη βοήθεια της αλήθειας, να είναι αφιερωμένοι σ’ εσένα.

15ον) Δεν προσεύχομαι μόνο γι’ αυτούς αλλά και για κείνους που με το κήρυγμα αυτών θα πιστεύουν σ’ εμένα. Επειδή δηλαδή θα πέθαινε για αυτούς, (άρα ο δρόμος των χριστιανών είναι δρόμος θυσίας και θανάτου) είπε επίσης ότι «για χάρη τους αγιάζω τον εαυτό μου, για να μην νομίσει κάποιος ότι το έκανε αυτό μόνο για τους αποστόλους, πρόσθεσε, όχι για αυτούς…». Παρακαλάει λοιπόν ο Κύριος όχι μόνο για τους δώδεκα μαθητές. Δεν πρέπει να εννοηθεί ότι αναφέρεται σε εκείνους μόνους, οι οποίοι άκουσαν αυτούς τους ίδιους τους αποστόλους για όσο ζούσαν σωματικά, αλλά και στους άλλους οι οποίοι γεννήθηκαν πολύ μετά το θάνατο εκείνων και πίστεψαν στο Χριστό μέσω του λόγου τους. Αναφέρεται δηλαδή όχι μόνο στο στενότερο κύκλο των μαθητών, αλλά στον ευρύτερο κύκλο των πιστών, ο οποίος θα είναι ο καρπός της ιεραποστολικής τους δράσης και διακονίας του λαού του Θεού. Υποδεικνύει δε έμμεσα στους μέλλοντες πιστούς χριστιανούς ότι αυτό που θα κηρύξουν οι απόστολοι και τον μαρτυρικό θάνατο που θα υποστούν ένεκα της επαναστατικής αλήθειας των λόγων τους σ’ ένα κόσμο που κυριαρχεί η υποκρισία, το ψέμα, η λαγνεία, η καλοπέραση του Εγώ, και η απάτη, θα τον υποστούν και οι μελλοντικές γενεές πιστών ανά τους αιώνες.

Συμπέρασμα Ε) Δεν νογάται πιστός Έλλην Ορθόδοξος Χριστιανός που δεν είναι αποφασισμένος να πεθάνει για την πίστη του την Αγία και της πατρίδας την Ελευθερία.

16ον) Ώστε να είναι όλοι ένα, όπως εσύ, Πατέρα, είσαι ενωμένος μ’ εμένα κι εγώ μ’ εσένα. Να είναι κι αυτοί ενωμένοι μ’ εμάς, κι έτσι ο κόσμος να πιστέψει ότι μ’ έστειλες εσύ.

17ον) Εγώ τη δόξα που μου έδωσες την έδωσα σ’ αυτούς, για να είναι ένα μεταξύ τους, όπως εμείς είμαστε ένα: εννοεί την δόξα που  προέρχεται από την ενότητα, την ομόνοια των μαθητών του και των μεταγενέστερων γενεών· διότι από αυτήν δοξάζονται όχι λιγότερο από όσο δοξάζονται από αυτά (τα θαύματα) που επιτελούν και θα συνεχίσουν να κάνουν άχρι τέλους. Την δόξα «του να είμαι ένα με σένα» εγώ ως άνθρωπος, «έδωσα σε αυτούς, για να είναι ένα όπως εμείς είμαστε ένα».
«Όπως ακριβώς δηλαδή θαυμάζουμε το Θεό, ότι σε εκείνη την φύση δεν υπάρχει ούτε αντίθεση ούτε διαμάχη, και αυτή είναι μέγιστη δόξα· έτσι και αυτοί, λέει, από αυτό, από την ομόνοια εννοώ, ας γίνουν λαμπροί. Το συνδετικό αυτής της ενότητας, είναι η δόξα· κανείς βεβαίως από αυτούς που εξετάζουν προσεχτικά, δεν θα έφερνε αντίρρηση στο ότι δόξα λέγεται το Άγιο Πνεύμα».

Συμπέρασμα ΣΤ) Άρα οι πιστοί Έλληνες Ορθόδοξοι δεν μπορούν παρά να είναι γνήσιοι, αυθεντικοί και μοναδικοί Πεφωτισμένοι.

18ον) Εγώ ενωμένος μαζί τους κι εσύ ενωμένος μαζί μου, ώστε ν’ αποτελούν μια τέλεια ενότητα, κι έτσι ο κόσμος να καταλαβαίνει ότι μ’ έστειλες εσύ κι ότι αγάπησες κι αυτούς όπως αγάπησες εμένα.

19ον) Πατέρα, θέλω αυτοί που μου έδωσες να είναι μαζί μου όπου είμαι κι εγώ, για να μπορούν να βλέπουν τη δόξα μου, τη δόξα που μου χάρισες, γιατί με αγάπησες προτού να γίνει ο κόσμος.

20ον) Πατέρα, δίκαιε κριτή, ο κόσμος δε σε γνώρισε, ενώ εγώ σε γνώρισα, κι αυτοί εδώ έχουν αναγνωρίσει πως μ’ έστειλες εσύ.

21ον) Τους έμαθα ποιος είσαι και θα συνεχίσω να τους το μαθαίνω, ώστε να είναι μέσα τους η αγάπη με την οποία με αγάπησες, όπως κι εγώ θα είμαι μέσα τους». Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο Κεφάλαιο 17.

Συμπέρασμα τελικό: Επιτρέπεται σαν στρατευμένος πιστός να θυσιάζεσαι και να θυσιάζεις από αγάπη, προς τον Θεό (σαν τον Αβραάμ τον παρ’ ολίγο πατροκτόνο) για λόγους ευσέβειας και σωφροσύνης προς το Θεό Πατέρα, τον Υιό του και το Άγιο Πνεύμα.

[1]Μοναχού Αβραάμ Αγιορίτου: ΡΩΜΑΙΪΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ. Το Γένος σε νέα αιχμαλωσία. Εκδόσεις “ΠΟΙΜΕΝΙΚΟΣ ΑΥΛΟΣ”, τόμος Β΄, σελίδες 90 και 91.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.