“οὐαὶ τῶν ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι’ οὗ τὸ σκάνδαλον ἔρχεται”.

“Αλίμονο στον κόσμο από τα σκάνδαλα και τους πειρασμούς που οδηγούν στην αμαρτία. Διότι όπως είναι τώρα η κατάσταση του διεφθαρμένου αυτού κόσμου, αναγκαστικά θα έλθουν οι πειρασμοί. Αλίμονο όμως στον άνθρωπο εκείνο που γίνεται αιτία να έλθει ο πειρασμός”. (Ματθαίος, Κεφ.18, στ. 7).

Και συνεχίζει: “Είναι προτιμότερο να υποστείς τη βαρύτερη θυσία στον κόσμο αυτό και να χωριστείς από πράγματα ή πρόσωπα που σου είναι χρήσιμα σαν το χέρι σου ή το πόδι σου ή το μάτι σου, παρά η προσκόλλησή σου σ’ αυτά να σε ρίξει στην κόλαση την αιώνια”.

Φανταστείτε το μέγεθος του σκανδάλου όταν το επιτελεί ένα ολόκληρο σαν το αστικό σύστημα, η κορυφαία Ελίτ εκ των υπουργών, των βουλευτών, των πολιτικών, των δικαστικών, οι πνευματικοί ηγέτες μιας χώρας μη δυστυχώς εξαιρουμένων και την ηγεσίας της Εκκλησίας.

Ποιος θα αρνηθεί το γεγονός ότι η απόφαση της ΔΙΣ χωρίς καν να συνέρθει η συνόλη Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, να μην εορταστεί το Μεγαλοβδόμαδο και το Πάσχα στις εκκλησίες λόγω κορωνοϊού, δεν απετέλεσε μ/εγα σκάνδαλο για τους πιστούς. Δεν γνωρίζουμε αν υπήρξε τέτοια άλλη περίπτωση στα στα 2020 χρόνια από τις ιδρύσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Όταν λοιπόν αποφασίζει ο Πατριάρχης για μια σκληρή και αμείλικτη γρίππη, με μεγάλη μολυσματικότητα έστω, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Ελλάδος, ο Ελπιδιφόρος της Αμερικής, να κλείσουν οι ναοί, τα μεγάφωνα, ακόμη και τα κωδωνοστάσια  να σιωπήσουν και ο επίσκοπος Νεκτάριος γερμανίας ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΙΝΩΝΟΥΝ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ, μπορούμε να μη μιλήσουμε για σκανδαλισμό.

Αν επομένως η πνευματική ηγεσία δυσπιστεί ως προς το Ιερό Ποτήριο και μανταλώνει τις εκκλησιές γίνεται δε έμμεσα συνεργός στο κράτος να  πληρώνουν πρόστιμο οι παραβιάζοντες την εντολή ιερείς και οι επίσκοποι να δικάζονται από τα δικαστήρια της Πολιτείας τι έχουμε να πούμε για τα παρακάτω θηριώδη σκάνδαλα της Πολιτείας και της εξουσίας όπως:

Όλοι οι Έλληνες πολίτες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν η αναγνώριση προνομίων υπέρ των βουλευτών να συνάδει με την αρχή της ισότητας;

Κατά το Σύνταγμα, οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση (ελεύθερη εντολή), χωρίς να δεσμεύονται από τις υποδείξεις των ψηφοφόρων τους. Η ελεύθερη εντολή εξειδικεύεται με τις λεγόμενες βουλευτικές ασυλίες.

Ειδικότερα, για κάθε γνώμη ή ψήφο κατά την άσκηση των βουλευτικών τους καθηκόντων, οι βουλευτές δεν υπέχουν την οποιαδήποτε ευθύνη (ανεύθυνο του βουλευτή), εκτός από την περίπτωση της συκοφαντικής δυσφήμησης, όπου όμως για τη δίωξη του βουλευτή απαιτείται προηγούμενη άδεια της Βουλής. Επίσης, όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος και εφόσον δεν χορηγηθεί άδεια της Βουλής δεν επιτρέπεται ποινική δίωξη του βουλευτή ή οποιοσδήποτε άλλος περιορισμός της προσωπικής του ελευθερίας (ακαταδίωκτο του βουλευτή), εκτός αν συντρέχει περίπτωση αυτόφωρου κακουργήματος. Ο βουλευτής έχει ακόμη απεριόριστο δικαίωμα άρνησης μαρτυρίας για πληροφορίες που περιήλθαν σε αυτόν κατά την άσκηση των καθηκόντων του (βουλευτικό απόρρητο). Εξάλλου, για την άσκηση του λειτουργήματός του, ο βουλευτής δικαιούται αποζημίωση και κάλυψη δαπανών, όπως επίσης συγκοινωνιακή, ταχυδρομική και τηλεφωνική ατέλεια.

Στην πραγματικότητα, οι ανωτέρω προβλέψεις, που δεν αποτελούν ιδιαιτερότητα του ελληνικού Συντάγματος, δεν θεσπίζονται υπέρ του βουλευτή ως ατόμου. Έχουν αντίθετα το χαρακτήρα θεσμικών εγγυήσεων: μέσω της ανεμπόδιστης άσκησης των αρμοδιοτήτων του βουλευτή επιδιώκεται η διασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος. Για το λόγο αυτό, άλλωστε, δεν είναι νοητή η παραίτηση από το ανεύθυνο και το ακαταδίωκτο του βουλευτή. Αντίστοιχα, η καταβολή οικονομικών παροχών στους βουλευτές δικαιολογείται στη βάση της δημοκρατικής αρχής. Αποσκοπεί στη διασφάλιση της δυνατότητας εκλογής ως βουλευτών και όσων δεν διαθέτουν εισοδήματα προς βιοπορισμό, εκτός από την εργασία τους.

Προβλήματα σε σχέση με τις ειδικές συνταγματικές ρυθμίσεις για τους βουλευτές

Οπωσδήποτε, στην πρακτική εφαρμογή των ανωτέρω προβλέψεων έχουν ανακύψει προβλήματα. Η μη χορήγηση της απαιτούμενης άδειας δίωξης της Βουλής ακόμη και για πράξεις που δεν συνδέονται κατά κανένα τρόπο με την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων (όπως πραγματικά περιστατικά που έλαβαν χώρα πριν από την ανάληψη των βουλευτικών καθηκόντων ή μη συμμόρφωση βουλευτή με δικαστική απόφαση ως προς τους όρους επικοινωνίας γονέων και τέκνων) έχει οδηγήσει σε καταδίκες της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου λόγω παραβίασης του θεμελιώδους δικαιώματος πρόσβασης στη Δικαιοσύνη (κατά το άρθρο 6 παρ. 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου).

Εν τω μεταξύ ο Κανονισμός της Βουλής έχει τροποποιηθεί, προκειμένου να αίρεται το ακαταδίωκτο του βουλευτή, εάν η πράξη για την οποία ζητείται η άρση δεν συνδέεται με την πολιτική ή κοινοβουλευτική δραστηριότητα του βουλευτή ή η δίωξη δεν υποκρύπτει πολιτική σκοπιμότητα. Εξάλλου, είναι αμφίβολο κατά πόσο η πρόβλεψη της βουλευτικής αποζημίωσης επαρκεί για να εμποδίσει την αναζήτηση εκ μέρους των (υποψηφίων ή εν ενεργεία) βουλευτών ιδιωτών χρηματοδοτών, με προδήλως αρνητικές συνέπειες για τη λειτουργία του πολιτεύματος.

Γενικότερα, η ελεύθερη εντολή του βουλευτή δεν τον προστατεύει από πολιτικές κυρώσεις που μπορεί να υποστεί από το πολιτικό του κόμμα, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης προς τις αποφάσεις του και άρα παραβίασης της λεγόμενης κομματικής πειθαρχίας. Πράγματι, στη σύγχρονη κοινοβουλευτική δημοκρατία των κομμάτων ο ρόλος του βουλευτή εμφανίζεται, στην πράξη, ως ιδιαίτερα περιορισμένος.

Αναγκαιότητα οι ευχέρειες των βουλευτών

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι δεν υφίστανται στην πραγματικότητα προνόμια των βουλευτών. Οι ειδικές ρυθμίσεις που προβλέπονται ως προς τη νομική τους θέση είναι καταρχήν αναγκαίες για τη λειτουργία της δημοκρατίας. Οι περιπτώσεις εσφαλμένης εφαρμογής των ρυθμίσεων αυτών δεν αναιρούν τη δικαιολογητική τους βάση, ακόμη και αν επιβάλλουν επιμέρους τροποποιήσεις σε επίπεδο Συντάγματος, Κανονισμού της Βουλής ή ακολουθούμενης πρακτικής. Από την άλλη πλευρά, σημαντικά επιχειρήματα μπορούν να προβληθούν για την ενίσχυση του ρόλου των βουλευτών τόσο σε σχέση με τις ευχέρειες που τους παρέχονται από τη συνταγματική μας τάξη όσο και σε σχέση με την προστασία τους απέναντι σε δυνητικές πηγές διακινδύνευσης του έργου τους.

Στέλιος Κουτνατζής
Λέκτορας Νομικής Σχολής Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης

Σκάνδαλο-σκανδάλων: Κυβέρνηση αμνηστεύει νύχτα όλες τις εκκρεμούσες διώξεις των τραπεζιτών

Από Α.Ρ.

Ασυλία στους τραπεζίτες για ύποπτα, ελεγχόμενα και σκανδαλώδη δάνεια ακόμα και σε κόμματα και πολιτικούς, προσφέρει απλόχερα η κυβέρνηση με “φωτογραφική” διάταξη που πέρασε νύχτα στη Βουλή.

Αμνηστεύονται οριστικά, με τη βούλα της κυβέρνησης, όλα τα τραπεζικά στελέχη που είχαν εκκρεμούσες δικαστικές διώξεις για ύποπτες χορηγήσεις δανείων σε επιχειρήσεις, φυσικά πρόσωπα, ακόμα και σε κόμματα και πολιτικούς, μέσω “υπόγειου” και εντελώς φωτογραφικού άρθρου στην πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, που ψηφίστηκε άρον-άρον και νύχτα, το βράδυ της Παρασκευής, από την ολομέλεια της Βουλής.

Σύμφωνα με τη σκανδαλώδη διάταξη, επεκτείνονται οι προθεσμίες που έληγαν σε όλα τα θέματα της δικαιοσύνης, λόγω κορονοϊού, εκτός από τις υποθέσεις που αφορούν τους τραπεζίτες. Με αυτόν τον τρόπο το Υπουργείο Δικαιοσύνης πετάει τον κάλαθο των αχρήστων και βάζει στο αρχείο όλες αυτές τις υποθέσεις που αφορούν στελέχη τραπεζών.

Να σημειωθεί, επίσης, ότι πρόσφατα το υπουργείο Δικαιοσύνης αμνήστευσε τις δικαστικές διώξεις όλων των αδικημάτων που τιμωρούνται με φυλάκιση έως ένα χρόνο, εξαιρώντας επιδεικτικά από την αμνήστευση τις διώξεις των αγωνιστών ενάντια στους πλειστηριασμούς, μεταξύ των οποίων και τις απανωτές διώξεις κατά του Παναγιώτη Λαφαζάνη.

Ασυλία, λοιπόν, στους τραπεζίτες και στους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας των τραπεζών αλλά εξαίρεση από την αμνήστευση του “μέγα εγκλήματος” που διέπραξαν όσοι επιχείρησαν να προασπίσουν, αρκετές φορές αποτελεσματικά, την πρώτη κατοικία φτωχών οικογενειών.

Να υπογραμμίσουμε, πάντως, ότι οι διώξεις τραπεζικών στελεχών είχαν ήδη περιοριστεί βάναυσα και σκανδαλωδώς με διάταξη που είχε συμπεριληφθεί στους νέους ποινικούς κώδικες, οι οποίοι είχαν ψηφιστεί προ εξαμήνου.

Συγκεκριμένα η κυβέρνηση είχε θεσπίσει τότε το ουσιαστικό ακαταδίωκτο των τραπεζών για υποθέσεις απιστίας, μετατρέποντας τα σχετικά αδικήματα σε κατ΄έγκληση διωκόμενα. Αυτό σημαίνει ότι, για να διωχθούν τα τραπεζικά στελέχη, έπρεπε να το ζητήσουν μόνο, άκουσον-άκουσον, οι ίδιες οι διοικήσεις των τραπεζών, με συνέπεια να μην διώκεται, πλέον, κανένα τραπεζικό στέλεχος, όσο σκανδαλώδες κι αν είναι το αδίκημα απιστίας που έχει κάνει.

Πάντως τώρα και αν υπήρχε Τράπεζα που ήθελε να κάνει δίωξη σε στέλεχος της, με τη διάταξη που ψηφίστηκε χθες δεν το μπορεί καθώς η προθεσμία 4 μηνών που είχε δοθεί για άσκηση δίωξης, δεν παρατάθηκε.

Δικαιολογημένα, λοιπόν, στελέχη του Κινήματος κατά των Πλειστηριασμών έλεγαν στην Iskra ότι στη χώρα έχουμε διαχρονικά κυβερνήσεις των τραπεζιτών και ότι οι τράπεζες είναι που κυβερνούν ασύδοτα και ληστεύουν τον τόπο.

Το ερώτημα είναι: ως πότε θα το ανεχόμαστε;

Σ.γ.:Απάντηση αναρτούντος. Όσο ομνύουμε και θυσιάζουμε στους διαόλους και τους δαίμονες και τους ελιτιστές υπηρέτες τους, θα τα ανεχόμαστε και θα διαφθειρόμαστε όπως και αυτοί! Χωρίς καθολική μετάνοια ο ελληνικός λαός θα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Ο εξανδραποδισμός της Βαβυλώνος είναι εγγύς! Έχουν μανούλες να κλάψουν!

Πηγή: ΙΣΚΡΑ

Δρόμος ανοιχτός

http://www.dromosanoixtos.gr/2020/05/Kyvernisi-amnistevei-nychta-diokseis-ton-trapeziton.html

Η ανάρτηση και ο πρόλογος έγιναν από τον Γεώργιο Ευαγγελάτο. Όποιος διαφωνεί ή συμφωνεί ας σχολιάσει, έστω και με ψευδώνυμο αν δειλιά και τρέμει…

Leave a Reply

Your email address will not be published.