Ο Μπόμπυ Ντύλαν προβλέπει τον ερχομό του Αντιχρίστου.

Με τη δολοφονία του Κένεντι άνοιξαν οι πύλες της Κόλασης για το ανθρώπινο είδος λέει ο Μπομπ Ντύλαν με στίχους, όπως αυτός ξέρει.

Όλα όσα γίνονται στα μετέπειτα χρόνια στον πλανήτη, είναι μια προαγγελία, προαγγελία καταστροφής και οδύνης, η Πτώση των διδύμων Πύργων, δουλειά από “μέσα”, οι πόλεμοι στο Ιράκ, για την ανεύρεση όπλων μαζικής καταστροφής που δεν βρέθηκαν ποτέ, ο απαγχονισμός ενός εγκληματία δικτάτορα από σιίτες αντιπάλους του, (όχι σουνίτες), επίτηδες διαλεγμένους από τους επίσης εγκληματίες εισβολείς του Ιράκ, ο ανασκολοπισμός του Καντάφι από την άκακη, αγνή και αμόλυντη  Χίλαρη και το βαθύ κράτος (we came, we saw, he died hahaha!), η ανύπαρκτη πανδημία, ο πλανητικός εγκλωβισμός (αναγκαίος για τους μη σκεπτόμενους, εγκεφαλοπλυμένους τηλεθεατές του mastershef και του Τούρκου αυτιστικού γιατρού δεν είναι παρά το προανάκρουσμα του ερχομού του Αντιχρίστου.

Θα έρθει υποσχόμενος να σώσει την ανθρωπότητα από την πείνα δίνοντας μισθούς ίσα-ίσα για την επιβίωση αποκρουστικών σκελέθρων, και από τη λοιμική νόσο γριπωδών επιδημιών με τσιπαρισμένου τύπου εμβόλια που πιθανά να σκοτώνουν περισσότερους από όσους σώζουν.

Οι υποσχέσεις του, θα αφήσουν όλη την ανθρωπότητα έκπληκτη, να τον ατενίζει για σωτήρα της, ενώ Αυτός θα πραγματοποιεί το σχέδιό του, τον αποπληθυσμό (depopulation) της Οικουμένης ολάκερης από  ανθρώπινα ιχνοσωματίδια. για να καλοπερνάει η ελιτίστικη αυλή του, όπως συμβαίνει συνήθως με τους κατά τόπους παγκοσμιοποιητές-τσιράκια του οι οποίοι θρασύτατοι εκφραστές της υλικής αποχαύνωσης έχουν ήδη επιδοθεί σε ένα όργιο πλιάτσικου, ναρκισσιστικής αυταρέσκειας και ικσνοποίησης κτηνωδών επιθυμιών, διότι νομίζουν τον αρχηγό τους αήττητο και τον εαυτό τους δια παντός ατιμώρητο με νόμους που ψηφίζουν και τους εξασφαλίζουν. ισόβια ασυλία.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

«Νομίζω ότι η πανδημία είναι προάγγελος κάτι άλλου που θα συμβεί» 

Με αφορμή την κυκλοφορία νέου πρωτότυπου υλικού μετά από αρκετά χρόνια, ο Ντύλαν παραχώρησε στους New York Times μία από τις σπανιότατες συνεντεύξεις του και μιλά μεταξύ άλλων για την πανδημία, την θνητότητα και το τέλος του κόσμου όπως τον ξέραμε «εμείς οι κάποιας ηλικίας».

Bob Dylan the famous singer

LIFOTEAM 13.6.2020 |  Μπομπ Ντίλαν:
Δύο μήνες έχουν περάσει από την, χωρίς προαναγγελία, κυκλοφορία ενός νέου μετά από πολύ καιρό, τραγουδιού του Dylan – του επικού, 17λέπτου “Murder Most Foul, με κεντρικό θέμα (ανάμεσα σε μυριάδες άλλες αναφορές) την δολοφονία του Προέδρου Τζον Φ. Κένεντι. Τελικά, το τραγούδι αυτό δεν ήταν «μια κι έξω», αλλά μια ηχηρή προαναγγελία ενός νέου άλμπουμ, του πρώτου του με πρωτότυπο υλικό μετά το “Tempest” του 2012, που έχει τίτλο “Rough and Rowdy Ways” και θα κυκλοφορήσει επίσημα την ερχόμενη Παρασκευή. Στο πλαίσιο αυτής της δυναμικής επανεμφάνισής του, παραχώρησε μια σπάνια και μεγάλη (για τα λακωνικά / ελλειπτικά μέτρα και σταθμά του) συνέντευξη στον παλαιό γνωστό του, καθηγητή ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Rice και συγγραφέα, Ντάγκλας Μπρίνκλεϊ, για λογαριασμό των New York Times.
Μεταξύ πολλών άλλων, στη συνέντευξη αναφέρεται και ένα από τα νέα τραγούδια του, το “I Contain Multitudes”, το οποίο περιλαμβάνει τον στίχο «κοιμάμαι με την ζωή και τον θάνατο στο ίδιο κρεβάτι».
«Πόσο συχνά σκέφτεται ο ίδιος την θνητότητα;», τον ρωτά ο Μπρίνκλεϊ. «Την σκέφτομαι με γενικούς όρους, όχι προσωπικά», απαντά. «Αναλογίζομαι τον θάνατο του ανθρώπινου είδους. Το μακρύ, παράξενο ταξίδι του γυμνού πιθήκου. Δεν θέλω να το θέσω ελαφρά, οι ζωές όλων μας όμως είναι τόσο εφήμερες και μεταβατικές. Κάθε ανθρώπινο ον, ασχέτως της δύναμης και της εξουσίας του, είναι απολύτως αδύναμο και ευάλωτο μπροστά στον θάνατο».
Στο ίδιο τραγούδι γίνονται αναφορές στην Άννα Φρανκ, στον Ιντιάνα Τζόουνς και στους Rolling Stones…
«Τα ονόματα δεν στέκονται αυτόνομα. Είναι ο συνδυασμός τους αυτός που προσθέτει κάτι παραπάνω από τα επιμέρους σημεία. Δεν έχει και τόσο νόημα να σταθεί κανείς στις λεπτομέρειες. Το τραγούδι είναι σαν ένας πίνακας ζωγραφικής, δεν μπορείς να τον δεις ολόκληρο όταν στέκεσαι υπερβολικά κοντά. Το “I Contain Multitudes” είναι σαν το γράψιμο σε κατάσταση ύπνωσης, έκστασης, trance. Είναι ο τρόπος που νιώθω για τα πράγματα. Είναι η ταυτότητά μου και δεν πρόκειται να την αμφισβητήσω, δεν είμαι σε θέση να το κάνω.
Κάθε στίχος εξυπηρετεί έναν συγκεκριμένο σκοπό. Κάπου στο σύμπαν αυτά τα τρία ονόματα θα πρέπει να πλήρωσαν ένα τίμημα γι’ αυτό που εκπροσωπούν και βρέθηκαν κλειδωμένα μαζί. Δεν μπορώ να εξηγήσω πού, πώς και γιατί».

Με αφορμή την αίσθηση δέους και επικείμενης Αποκάλυψης που αναδύει το “Murder Most Foul”, απαντά ο Ντίλαν, ερωτώμενος αν το 2020 βρισκόμαστε στο σημείο της μη επιστροφής: «Αναμφισβήτητα επικρατεί μεγαλύτερη αγωνία και νευρικότητα από παλιότερα. Αυτό όμως ισχύει κυρίως σε ανθρώπους μιας κάποιας ηλικίας όπως εγώ κι εσύ. Εμείς έχουμε την τάση να ζούμε στο παρελθόν. Οι νέοι δεν την έχουν. Δεν έχουν παρελθόν, γνωρίζουν μόνο αυτό που βλέπουν και ακούνε, και μπορούν να πιστέψουν τα πάντα. Βλέποντας έναν έφηβο, σκέφτεσαι ότι σε 20 χρόνια αυτός θα έχει τον έλεγχο και δεν θα έχει ιδέα για τον κόσμο που γνωρίσαμε εμείς. Εμείς μας φοβίζει η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας, σκεφτόμαστε ότι κάνει τους πάντες να δείχνουν ευάλωτοι. Οι νέοι όμως δεν σκέφτονται έτσι. Καμία τέτοια έγνοια δεν έχουν. Οι τηλεπικοινωνίες και η εξελιγμένη τεχνολογία είναι ο κόσμος στον οποίο γεννήθηκαν. Ο δικός μας κόσμος είναι ήδη απαρχαιωμένος».

Όσον αφορά στη πανδημία και τους βιβλικούς όρους που την συνοδεύουν, λέει στη συνέντευξη: «Νομίζω ότι πρόκειται για προάγγελο κάτι άλλου που θα συμβεί. Σίγουρα μοιάζει με εισβολή, βιβλική όμως; Δεν ξέρω. Αυτό θα υποδήλωνε ότι ο κόσμος βρίσκεται σε αναμονή ενός είδους θεϊκής τιμωρίας.
Ίσως βρισκόμαστε στην παραμονή της καταστροφής. Υπάρχουν αναρίθμητοι τρόποι αντίληψης αυτού του ιού. Νομίζω ότι απλά πρέπει να περιμένουμε να ολοκληρώσει την τροχιά του».
«Πώς είναι η υγεία σου;» τον ρωτά ο Μπρίνκλεϊ, κλείνοντας την κουβέντα τους. «Μια χαρά φαίνεσαι. Πώς διατηρείς αυτή την αρμονική συνεργασία μυαλού και σώματος;» Και ο Ντύλαν αποκρίνεται:
«Αυτή είναι η μεγάλη ερώτηση, έτσι; Πώς το καταφέρνει κανείς; Το σώμα και το μυαλό πάνε χέρι-χέρι, οπότε πρέπει να υπάρχει πάντα μια συμφωνία μεταξύ τους. Μου αρέσει να σκέφτομαι το μυαλό ως πνεύμα και το σώμα ως ουσία. Πώς αφομοιώνονται μεταξύ τους αυτά τα δύο, δεν έχω ιδέα. Προσπαθώ απλά να ακολουθώ μια ευθεία γραμμή και να μην παρεκκλίνω, προσπαθώ να παραμένω αληθινός».
Με στοιχεία από τους New York Times Επιμέλεια: Δ. Πολιτάκης Μουσική Μπομπ Ντίλαν Συνέντευξη New York Times
Σ.γ.:Το πιο πάνω πένθιμο τραγούδι-μπαλλάντα, του Μπόμπυ Murder Most Foul (το πιο βλάσφημο έγκλημα) με καταπληκτικούς στίχους θα σφραγίζει για πολλά χρόνια τον αιώνα μας και το σκοτεινό παρακράτος του Αντιχρίστου που μόλις άρχισε… λυπούμαστε που δεν έχουμε εξασφαλίσει αυτούς τους στίχους στα ελληνικά!

Leave a Reply

Your email address will not be published.