Είναι επικίνδυνος ο Χριστός. Μέρος 2ο

Είναι επικίνδυνος ο Ιησούς και για άλλον ένα πολύ σοβαρό λόγο· όπως είπε ξεκάθαρα δεν ήλθα να βάλω ειρήνη σ’ αυτό τον κόσμο της διαφθοράς και της παρακμής, όπως φαντάζονται οι Εβραίοι Σιωνιστές που περιμένουν ακόμη τον Μεσσία, σαν επίγειο βασιλέα και κατακτητή, δηλ. τον Αντίχριστο. Δεν ήρθα για να επιφέρω λοιπόν ειρήνη, αλλά  μαχαίρι και διαίρεση και διχασμό για τα οποία είναι υπεύθυνη η κακία των ανθρώπων και όχι το ευαγγέλιο το δικό μου. «Μην νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην· ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν». (Ματθ. κεφ. 10, στ. 34).

Είναι ουσιαστικά ο μεγαλύτερος αναρχοαυτόνομος τρομοκράτης που θα μπορούσες να συναντήσεις στη  ζωή σου.

Για μας τους Έλληνες, την Ιστορία και την προαιώνια Παράδοσή μας. Αυτή η μάχαιρα  αποκτά πολλαπλή σημασία. «Δέξασθε την μάχαιραν του πνεύματος» όπως λέει ο απόστολος Παύλος, «η οποία είναι ο λόγος του Θεού» (Προς Εφεσίους, κεφ.6, στ.17). Στο ίδιο κεφάλαιο δίνει εντολές, όπως ο στρατηγός στους στρατιώτες του, πάντα επί πνευματικού επιπέδου, να ενδυθούμε την πανοπλία του Θεού, για να αντισταθούμε στα πανούργα τεχνάσματα του διαβόλου, τον θώρακα της δικαιοσύνης, το θυρεό της πίστης και σαν περικεφαλαία να φορέσουμε την ελπίδα της σωτηρίας.

Όλα αυτά για την πάση θυσία και με κάθε τρόπο και μέσο διατήρηση της μιας κι ενιαίας, κι ανόθευτης ορθόδοξης πίστης μας. «Διότι στην ουσία δεν έχουμε να παλέψουμε με αντιπάλους σαρκικούς όμοιους με μας, αλλά η πάλη μας είναι προς τις αρχές, τις εξουσίες, τα διαβολικά τάγματα των δαιμόνων, τους σκοτεινούς κοσμοκράτορες του πεπερασμένου τούτου αιώνα, που εξουσιάζουν τους λαούς, τους βυθίζουν στο ηθικό σκοτάδι αλλά και  προς τα πνευματικά όντα τα γεμάτα πονηριά που κατοικούν στα επουράνια. (Προς Εφεσίους, κεφ.6, στ.12).

Όλος αυτός ο πνευματικός πόλεμος για ένα Έθνος σαν το ελληνικό που μάχεται να διατηρήσει ανόθευτη την πίστη του δεν μπορεί να τον ξεχωρίσεις από τον αγώνα για τη διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας, της ίδιας της ύπαρξής μας σαν εθνική οντότητα.

Και σήμερα όπως άλλωστε και στο παρελθόν έχουμε να παλέψουμε με υπέρτερους εχθρούς τους Δυτικούς καθολικο-προτεστάντες και το ανατολικό ισλαμικό κύμα που εισβάλλει με την ανοχή της υπόδουλης γερμανόφιλης ηγεσίας μας και απειλεί να μας αλλοιώσει και εξαφανίσει.

Όλα αυτά με τις περίτεχνες δικαιολογίες των αγορών, της καπιταλιστικής οικονομικής ανάπτυξης, της σωτηρίας χιλιάδων ισλαμιστών ότι είναι πρόσφυγες (που δεν είναι αλλά αποτελούν την 5η φάλαγγα της Τουρκίας για να μας εξαφανίσει από τον χάρτη) και ζητούν δήθεν άσυλο.

Άρα η πάλη μας δεν είναι μόνο προς τους δαίμονες στα πνευματικά αλλά και προς αίμα και σάρκα έχοντες αντιπάλους οι οποίοι επιτελούν το θέλημα του διαβόλου με χιλιάδες τεχνάσματα.

Μεγάλο μέρος από αυτά που διακυβεύονται, οι νεώτερες γενεές των Ελλήνων με τον εξευρωπαϊσμό τους, την αφοσίωση στην τεχνολογία χωρίς Χριστό, ιερό και όσιο, τα έχουν λησμονήσει ή χάσει.

Καταλήγουμε πως οι αρχαίοι πρόγονοί μας αλλά και οι παλαιότερες γενεές των Ελλήνων όντας σε μεγάλο βαθμό απομονωμένοι, αποκλεισμένοι στα νησιά και στα κατσάβραχα της ορεινής πατρίδας μας, δέχονταν λιγότερες επιδράσεις αλλοτριωτικού τύπου από τους πέριξ λαούς, αλλά και τους πλανητικούς κοσμοκράτορες. Άγγλους, Γάλλους, Ρώσους, Αμερικανούς.

Ήταν επίσης ασύγκριτα ανώτερα όντα από τους σημερινούς Έλληνες επειδή εκπαιδεύονταν διαφορετικά στο σπίτι, στην κοινωνία, και στον στρατό. Και δεν μιλάμε μόνο για τους Σπαρτιάτες αλλά στο σύνολό τους. Επίσης ζούσαν ηθικό βίο κρατώντας την πίστη και τις παραδόσεις.

Χωρίς ηθική δεν υπάρχει πραγματική πειθαρχία στη ζωή, στην εργασία, στην κοινωνία, ιδιαίτερα στον στρατό. Σήμερα η πειθαρχία είναι μακρινό όνειρο ακόμη για τους πιο τρομερούς πολεμιστές της εποχής μας. Και η ολοένα μεγαλύτερη εξάρτηση από την τεχνολογία μειώνει την ικανότητα πειθαρχίας.

Η ηθική και η πειθαρχία έχουν άμεση και καθοριστική σχέση με την αυτοσυγκέντρωση. Αυτοσυγκέντρωση σημαίνει περιορισμό των ενδιαφερόντων του καθημερινού βίου σε λίγες απασχολήσεις, ενδιαφέροντα, θέματα ή υποθέσεις. Ο μέσος άνθρωπος και ο σύγχρονος Έλληνας, πολίτης των σημερινών μεγαλουπόλεων είναι ένας απειθάρχητος μαζάνθρωπος πνιγμένος μέσα στις καθημερινές μέριμνες, τη νομική γραφειοκρατία, ξέρει ό,τι δεν του χρειάζεται να ξέρει, κάνει ό,τι δεν του χρειάζεται να κάνει, και ασχολείται με ό,τι δεν του χρειάζεται να ασχοληθεί. Αυτός λοιπόν ο απειθάρχητος Έλληνας αλλά κι εν γένει ο πλανητικός μαζάνθρωπος, κάτοικος του χάους των μεγαλουπόλεων ενδοβάλλει μέσα του τα πιο πάνω, όσα άχρηστα ξέρει, όσα άχρηστα τον απασχολούν και μετατρέπει όλα αυτά σε μέρος του εαυτού του, της προσωπικότητάς του η οποία δέσμια τόσων άχρηστων δεδομένων, αποσυναρμολογείται.

Έτσι από παιδικής ηλικίας ο Έλληνας έγινε καταναλωτικός, μονοδιάστατος άνθρωπος σαν τον άνθρωπο της Δύσης, δεν ξέρει ό,τι του χρειάζεται να ξέρει, δεν κάνει ό,τι του χρειάζεται να κάνει, και δεν ασχολείται με ό,τι του χρειάζεται να ασχοληθεί. Δηλαδή έχει φτάσει να προετοιμάζεται για την μαζική ή ατομική αυτοκαταστροφή του χωρίς καν να το αντιλαμβάνεται. Γι’ αυτό και παραμένει ανυποψίαστος, παθητικός, μη αυθεντικός, μη συνειδητοποιημένος άνθρωπος της μάζας.

 Αυτοί οι αλλοτριωμένοι άνθρωποι των μεγαλουπόλεων δεν είναι – και δεν ξέρουν τι πάει να πει να είσαι – άνθρωπος. Κάτι στο οποίο οι πρόγονοί μας έδιναν επείγουσα προτεραιότητα επιμένοντας στο «γνώθι σ’ αυτόν» μαζί με τη συνειδητοποίηση ότι υπεράνω όλων των άλλων αγαθών προέχει η αίσθηση της ελευθερίας του προσώπου η οποία είναι  το παν. Το τελευταίο μάλιστα ο Χριστιανισμός το ισχυροποίησε και το ανέδειξε δίνοντάς του ιδιαίτερη έμφαση με την παραβολή της μετάνοιας και της άκρας ταπείνωσης του Ασώτου Υιού και την θεολογική ερμηνεία του προπατορικού αμαρτήματος.

Το όλο πρόγραμμα της βαθμιαίας εξαφάνισης της ανθρωπότητας ξεκίνησε σταδιακά και με αργό ρυθμό από τους Παγκοσμιοποιητές Ιλλουμινάτους, Τέκτονες, Σιωνιστές, όπως έχουμε επανειλημμένως αναφέρει με την τεχνική των παραθύρων της θεωρίας του Overton, ώστε οι λαοί να την αποδεχθούν παθητικά χωρίς να νιώσουν ότι έρχεται το τέλος τους.

Μέσα από τα 6 στάδια των παραθύρων 1ον)του αδιανόητου, 2ον του δήθεν ριζοσπαστικού, 3ον του αποδεκτού, 4ον του «στέκεται στην ορθή λογική», 5ον του γίνεται δημοφιλής σαν ιδέα και 6ον του τελικού σταδίου όπου η κυριαρχούσα ελίτ μετατρέπει το αδιανόητο αφού πλέον έπεισε τον απροβλημάτιστο, ρηχά σκεπτόμενο μέσο άνθρωπο ότι το απίστευτο, το προκλητικά αδιανόητο είναι γενικώς αποδεκτό, καθιερώνεται και αποκτά νομική υπόσταση.

Έτσι φτάσαμε να δεχόμαστε τις εκτρώσεις σαν δικαίωμα της μάνας να κάνει έκτρωση σε αρτιμελή έμβρυα, να τελούμε πολιτικούς γάμους και να παίρνουμε με αεροπορική ταχύτητα διαζύγια, να θεωρούμε φυσιολογική την ομοφυλία, την υιοθεσία τέκνων από ομοφυλόφιλα ζευγάρια, να κάνουμε αποδεκτά τα κόμματα των παιδοφίλων και των κτηνοβατών.  

Σε όλα αυτά περιλαμβάνονται η διαμόρφωση των νεώτερων μεγαλουπόλεων με το ανόητο επιχείρημα της αστυφιλίας, και τη δικαιολογία ότι πρόκειται για τη σύγχρονη χαώδη πολεοδομία και την αρχιτεκτονική κελιών (διαμερισμάτων τα ονομάζουν), καταλήγοντας στην αναπόφευκτη κι ολοσχερή αποκοπή των πολιτών από την φύση.

Αν οι άνθρωποι ζούσαν σε χωριά, οικισμούς και μικρές πόλεις μέσα στην φύση, σε καμιά περίπτωση δεν θα κινδύνευε η Ελλάδα κατά πρώτο σκοπό αλλά και η ανθρωπότητα να εξοντωθεί.

Όλα τα παραπάνω είναι σημαντικό να τ’ αναγνωρίζει με ταπεινή διάθεση και ρεαλισμό και να τα διατηρεί ο καθένας στο μυαλό του, ιδιαίτερα αν είναι κάτοικος μεγαλουπόλεων. Η βάση της σκέψης του σύγχρονου εγωιστή-αλαζόνα Έλληνα, είναι να παραδεχθεί με ταπείνωση τα εξής: “αντιλαμβάνομαι πως τα 90% του τι νομίζω και πιστεύω είναι λάθος”.

Βέβαια, στους γεροντότερους Έλληνες υπάρχει σε υψηλό βαθμό η προσπάθεια διατήρησης αντιλήψεων ηθικής, πίστεων, αρχών και αξιών που είναι πατροπαράδοτες, οπότε  ανάγονται σε εποχές στις οποίες η αλλοίωση του ανθρώπου δεν είχε ή έχει ξεκινήσει ή δεν έχει φτάσει στον τόπο τους και στους πατέρες τους. Αυτό τους σώζει κάπως από την αδιαφορία τους.

Όλα τα παραπάνω αφορούν τον δυτικό άνθρωπο ειδικότερα (τους δυτικο-Ευρωπαίους και τους βορειο-Αμερικανούς) αλλά κι ο σημερινός Έλληνας οφείλει να αναγνωρίσει ότι πάσχει και σαν καλό μιμητικό ον που είναι από την ίδια αυτοκαταστροφική τάση. Μιμούμενος τον δυτικό άνθρωπο και τον δυτικίζοντα πολιτισμό μετατράπηκε σε κακομαθημένο πίθηκο. Αν δεν τα έχει αυτά υπόψη του τίποτα δεν τον αλλάζει στην αυτοκαταστροφική του πορεία.

Εν κατακλείδι, δεν θα δίναμε ούτε 1% πιθανότητα σε ένα μέσο Έλληνα σήμερα να μπορεί να καταλάβει τι είναι ζωή, άνθρωπος, ατομικά δικαιώματα, ελευθερία και να πεθαίνεις για την Ορθοδοξία και την ορθόδοξη πίστη. Να είσαι καλός πολεμιστής, να πολεμάς και να αμύνεσαι για προστασία των ιδανικών και των αξιών της ζωής, να μάχεσαι σαν λιοντάρι όπως ο Λεωνίδας ακόμη και να θυσιάσεις τη ζωή σου για λόγους σωφροσύνης κι ευσεβείας[1].

Αντίθετα, είμαστε σίγουροι ότι θα τα γνώριζε και θα τα κατανοούσε αμέσως όλα αυτά, αν ο εν λόγω Έλληνας ζούσε σε ένα χωριό χωρίς ηλεκτρισμό, όπου δεν έφτανε αυτοκίνητο, και όπου οι χειρωνακτικές εργασίες του ακολουθούσαν τον ετήσιο κύκλο. Επίσης θα δεχόμασταν ότι ένας σημερινός Έλληνας τα γνωρίζει και τα κατανοεί όλα αυτά, μόνο αν αυτός είχε ζήσει έστω κι ένα χρόνο όπως ένας ντόπιος Σομαλός της αφρικανικής σαβάνας ή των δασών κοντά στον ποταμό Σαμπελέ, ή όπως ένας ντόπιος Σουδανός της ερήμου Μπαγιούντα στην άκρη της εκεί πολύ στενής Κοιλάδας του Νείλου, ή όπως ένας ντόπιος Χαζάρα τσομπάνος – εχθρός των Ταλιμπάν – στα βουνά και στις κοιλάδες του κεντρικού Αφγανιστάν.

Πολύ περισσότερο αν προσέγγιζε το Άγιο Όρος, μιλούσε με ασκητές και ερημίτες ακόμη και καλογήρους που διατηρούν την Παράδοση, το Ήθος, το ορθόδοξο πνεύμα και πράξη. Μην ξεχνάμε ότι σε παλαιότερες εποχές οι μοναχοί μάχονταν με όπλα, σκότωναν και έπεφταν μέχρι τελικής πτώσεως για να σώσουν τα μοναστήρια τους όταν κινδύνευαν από τους πειρατές.

Είπαμε η άμυνα επιτρέπει και την εκτέλεση του επιτιθεμένου πάνω στη μάχη για λόγους πίστης, σωφροσύνης κι ευσεβείας.

[1]Αρχιμανδρίτου Κύριλλου Κωστόπουλου: «Η Πολυμορφία του Φόνου στους Ιερούς Κανόνες», Εκδόσεις ΕΠΕΚΤΑΣΗ, Ιούνιος 2015.

Leave a Reply

Your email address will not be published.