Πως να είστε σίγουροι ότι πεθάνατε ολοσχερώς!

Τους προηγούμενους αιώνες κυριαρχούσε έντονος φόβος και πανικός για την ταφή ζωντανών ανθρώπων, οι οποίοι όμως είχαν όλες τις ενδείξεις ότι είναι νεκροί. Οι ιατρικές γνώσεις της εποχής δεν επαρκούσαν για το διαχωρισμό της νεκροφάνειας από τον πραγματικό θάνατο.

Πριν από την εφεύρεση του στηθοσκοπίου το 1850, η πρώιμη ταφή και η πιθανότητα να ταφεί κανείς ζωντανός αποτελούσε συχνό φαινόμενο. Έτσι οι ζωντανοί έτρεμαν το ενδεχόμενο να θαφτούν πριν πεθάνουν.

Το 19ο αιώνα υπήρχε σύλλογος στις ΗΠΑ με την ονομασία Ενάντια στην Ταφή Ζωντανών και απαιτούσε την παραμονή του νεκρού στο φέρετρό του για ημέρες ακόμη κι εβδομάδες, ώστε να σιγουρευτούν οι οικείοι του ότι αποκλείστηκε κάθε πιθανότητα να ταφεί όντας εν ζωή.

Το 1890 στο βιβλίο του Buried Alive ο συγγραφέας R. Franz ανέφερε ότι μέσα σε 20 χρόνια επτακόσιοι άνθρωποι είχαν ταφεί ζωντανοί στις ΗΠΑ. Και πράγματι είχαν περιγραφεί περιστατικά νεκρανάστασης όπου συχνά οι νεκροί ούρλιαζαν κατά τη διάρκεια νεκρώσιμων τελετών τρομοκρατώντας τους παρισταμένους. Υπήρξαν π[εριστατικά γυναικών εγκύων που γέννησαν ενώ ήσαν θαμμένες και τυμβωρύχων που άνοιξαν τάφους και αντίκρυσαν ζωντανό τον νεκρό να τους κοιτάζει.

Αυτά όλα οδήγησαν τον εφευρέτη John Bateson να ανακαλύψει το καμπανάκι του BATESON το οποίο εφαρμοζόταν στο εξωτερικό τμήμα του φέρετρου, στην πλευρά του προσκέφαλου του νεκρού όπου ετοποθετείτο μια μικρή καμπάνα όπως εκείνες των εκκλησιών. Η παραμικρή κίνηση της συσκευής έθετε σε λειτουργία την καμπάνα και τραβούσε το ενδιαφέρον του υπεύθυνου βάρδιας στο νεκροταφείο. Εμείς εδώ στην Ελλάδα δεν έχουμε νυκτοφύλακες στο νεκροταφείο άρα η συσκευή και να την βάζαμε τσάμπα θα κτύπαγε και φυσικά δεν φταίνε τα μνημόνια για την έλλειψή τους. Η ασέβειά μας προς τους νεκρούς και τα πάντα λιγοστά χρήματα είναι η αιτία.

Τέλος πάντων ο Bateson  έγινε πλούσιος από τη συσκευή του, αλλά επειδή  έπασχε από τη φοβία μην ταφεί ζωντανός προτίμησε να αυτοπυρποληθεί το 1886 αφού λούστηκε ολόκληρος με λινέλαιο.

Σύμφωνα με το βιβλίο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ (Thesaurus of Horror) έκδοσης 1817, συστηνόταν στους γιατρούς να κάνουν έλεγχο του σφιγκτήρα του πρωκτού αν είναι χαλαρός ή συσπάται ακόμη πριν αποφασίσουν να υπογράψουν το πιστοποιητικό θανάτου. <<Η εξέταση είναι πολύ απλή και φυσική  και χρησιμοποιείται ευρέως από τους (σ.γ.:τι άλλο; τους ειδικούς στο πρωκτικό ή πισωκολλητό) Τούρκους γιατρούς, οι οποίοι δεν μπορούν να θεωρήσουν έναν ασθενή νεκρό, εφόσον παρατηρείται ερεθισμός ή σύσπαση του σφιγκτήρα μυός του πρωκτού>>, Η εξέταση γινόταν ως εξής: στο στόμα του νεκρού τοποθετείτο ένας σωλήνας. Κατόπιν πίεζαν μια φούσκα που ήταν τοποθετημένη στο άλλο άκρο του σωλήνα, ώστε να περάσει αέρας μέσα στο λαιμό του νεκρού. Ο πιο τυχερός βοηθός ήταν εκείνος που κρατούσε το στόμα και τη μύτη του νεκρού, καθώς ο δεύτερος άσκηβε και περίμενε κοντά στον πρωκτό. (Σ.γ.: Προφανώς να εισπνεύσει τις σκατένιες οσμές από τις φίσσες του πεθαμένου) Ο θάνατος βεβαιωνόταν, εάν ο αέρας αποβαλλόταν με κρότο, καθώς θεωρούσαν ότι, όταν ο σγιγκτήρας χάσει την ικανότητα να συσπάται ο άνθρωπος είναι νεκρός από κάθε πολτισμένη άποψη. [1]

Σ.γ.:Αυτό να το θυμούνται οι Έλληνες και οι Ελληνίδες πως τους περιμένει στα τελευταία τους, όταν ο σουλτάνος Ρετζίπ θα διαλύσει ό,τι απέμεινε από την ήδη διαλυμένη, εξαθλιωμένη και χιλιοπροδομένη από την ηγεσία της Ελλάδα!

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Ας πάμε τώρα στο Γρηγόρη Λέοντα:

707b42556b84be035cb2a43c9d106b2e L

Η νεκροφάνεια μπορεί να προκληθεί από ποικίλα παθολογικά αίτια, αλλά στην εποχή μας είναι εξαιρετικά σπάνια, καθώς χρησιμοποιούνται ενδεδειγμένα ιατρικά διαγνωστικά μέσα για την διάκριση των δύο καταστάσεων. Θα τα αναφέρουμε πιο κάτω…

Νεκροφάνεια είναι η κατάσταση ανθρώπου η οποία χαρακτηρίζεται από προσωρινή παύση ή επιβράδυνση των βιολογικών λειτουργιών του ώστε να δίνει την εντύπωση ότι είναι νεκρός. Είναι πράγματι πιθανό κάποιες παθολογίες ή βίαιες αιτίες να οδηγήσουν σε τέτοια κατάσταση, αναφέρει ο κ. Γρηγόρης Λέων Ιατροδικαστής- Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών και Πρόεδρος Ελληνικής Ιατροδικαστικής Εταιρίας.

Τα παλαιότερα χρόνια μάλιστα, όπου η ιατρική δεν είχε αναπτυχθεί και που η πιστοποίηση του θανάτου δεν ακολουθούσε πάντα τους κανόνες της επιστήμης, είναι πιθανό και στην πατρίδα μας άνθρωποι που βρίσκονταν σε κατάσταση νεκροφάνειας να είχαν ταφεί. Αυτό ήταν δυνατόν να συνέβαινε είτε γιατί δεν υπήρχε πάντα η φυσική παρουσία ιατρού κατά την εξέταση του θανόντα, είτε γιατί τα μέσα που χρησιμοποιούταν ήταν κυρίως εμπειρικά (ακρόαση, ψηλάφηση) και όχι εξέταση με ηλεκτροκαρδιογράφημα ή το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (αμφότερα επί θανάτου δείχνουν ισοηλεκτρική γραμμή δηλαδή καμμία αντίδραση του νεκρού).

Εντούτοις επίσημα καταγεγραμμένα περιστατικά δεν φαίνεται να υπάρχουν στην ελληνική ιατρική βιβλιογραφία και οι όποιες αναφορές περιορίζονται σε ιστορίες και αφηγήσεις, όμως υπηρχαν και υπάρχουν αρκετά τέτοια περιστατικά ανά τον κόσμο.

Ένα φαινόμενο ανάλογο της νεκροφάνειας καταγράφεται επίσημα στην πρόσφατη ιατρική βιβλιογραφία έχει αποκληθεί το «φαινόμενο του Λαζάρου» (Lazarus phenomenon). Το συγκεκριμένο φαινόμενο συνδέεται συνήθως με πρότερη προσπάθεια καρδιοαναπνευστικής αναζωογόνησης.

Συγκεκριμένα, αναφέρονται περιστατικά όπου ενώ μετά από την προσπάθεια αναζωογόνησης διαπιστώνεται αναστολή της αναπνοής και της κυκλοφορίας και το ηλεκτροκαρδιογράφημα δίνει ισοηλεκτρική γραμμή (θάνατος), μετά από χρονικό διάστημα συνήθως κάποιων λεπτών η κυκλοφορία επανέρχεται. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα το χρονικό διάστημα επαναφοράς είναι αρκετά μεγάλο.

Χαρακτηριστικά αναφέρεται πρόσφατη περίπτωση «θανόντα» στην Μαλαισία όπου επανήρθε στη ζωή 40 λεπτά μετά την πιστοποίηση του θανάτου του, ενώ άλλες περιπτώσεις (Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ κα) καταγράφουν την επαναφορά ακόμα και ώρες μετά τον θάνατο.

Στην Ελλάδα υπάρχει ένα καταγεγραμμένο περιστατικό ενός 53χρονου άνδρα όπου δύο λεπτά μετά την παύση της καρδιοαναπνευστικής αναζωογόνησης επανήλθε στη ζωή. Συνολικά από το 1982, περίπου 40 τέτοια περιστατικά καταγράφονται στην διεθνή ιατρική βιβλιογραφία. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό πάντως το φαινόμενο να μελετηθεί περισσότερο και στην χώρα μας και κυρίως να υπάρξει παρακολούθηση των ασθενών που έχουν δεχτεί αναζωογόνηση για τουλάχιστον 10 επιπλέον λεπτά μετά την διαπίστωση του θανάτου.

Σε κάθε περίπτωση, εάν για την πιστοποίηση του θανάτου εφαρμόζονται πλήρως οι κανόνες της ιατρικής, τέτοια φαινόμενα εκμηδενίζονται. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό η επιβεβαίωση της αναστολής αναπνοής και κυκλοφορίας να γίνεται από τον ίδιο τον ιατρό και μάλιστα όχι μόνο με εμπειρικές μεθόδους (το γνωστό καθρεφτάκι μπροστά στο πρόσωπο του νεκρού) αλλά και με χρήση ηλεκτροκαρδιογραφήματος αλλά και ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος.

Τέλος, σχετικά με την ταφή θα πρέπει να τηρείται από τους υπεύθυνους ο νόμος Α.Ν. 445/68 (ΦΕΚ-130 Α’) : Περί Νεκροταφείων και ενταφιασμού νεκρών. Σύμφωνα με το άρθρο 2 αυτού ορίζεται σαφώς: «η ταφή παντός νεκρού επιτρέπεται μετά πάροδον 12 ωρών από του νομίμως πιστοποιουμένου θανάτου, και επί περιπτώσεων νεκροτομής του πτώματος, αμέσως μετ’ αυτήν». Εάν οι ιατροί και όλοι οι εμπλεκόμενοι τηρούν πιστά τους κανόνες, είναι βέβαιο ότι ούτε νεκροφάνεια ούτε ανάλογα φαινόμενα θα διαπιστώνονται και φυσικά δεν θα προβληματίζεται κανείς για το εάν ο άνθρωπος που οδηγήθηκε σε ταφή, είχε όντως καταλήξει.

Γρηγόρης Λέων- Ιατροδικαστής- Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών- Πρόεδρος Ελληνικής Ιατροδικαστικής Εταιρίας

[1]MICHAEL LARGO: ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΞΟΔΟΣ, Εκδόσεις ΟΞΥ, Αθήνα 2007, σ.ς 207-208.

Σ.γ: Η πιο σίγουρη μέθοδος πάντως για να σιγουρευτείτε πως πεθάνατε 100%, είναι να σας κρατήσουν οι δικοί σας στο φέρετρο (παρανόμως βέβαια) για κάμποσες μέρες εξαρτάται αν πεθάνατε χειμώνα ή καλοκαίρι, μέχρι να βρομίσετε τόσο πολύ ώστε να  ζέχνει ο τόπος και να παραπονεθούν οι γείτονες από τη βρώμα σας. Ε, τότε να είστε σίγουροι ότι πεθάνατε ολοσχερώς!

Leave a Reply

Your email address will not be published.