Η Ελλάδα αλήθεια στέρεψε από ήρωες; Έφτασε η ώρα του αφανισμού μας;

Ήρωας κατά τον πιο απλό, λαϊκό ορισμό είναι εκείνη η προσωπικότητα που προβαίνει σε μια πράξη ανδρείας μέχρι αυτοθυσίας.

Και αναρωτιέται κανείς είναι αλήθεια το πιο πάνω δημοσίευμα στο Αντίφωνο; ΕΛΛΑΔΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΗΡΩΕΣ

Πρώτα και κύρια τον ήρωα όπως, τον μάρτυρα και τους αγίους δεν τους χρίει ο εαυτός τους ούτε καν η πράξη τους. Τους ανυψώνει και τους καταξιώνει η φήμη του κατορθώματός τους εκ μέρους της κοινωνίας, του λαού στον οποίο ανήκουν και πρώτα από όλους και όλα ο θαυμασμός κι ο έπαινος των αυτοπτών μαρτύρων που βίωσαν δίπλα του και βεβαίωσαν την ηρωική πράξη του ήρωα.

Αυτό δε σημαίνει ότι αν δεν υπάρχουν άτομα να δουν και να διαπιστώσουν μια ηρωική ενέργεια ο ήρωας δεν θα προβεί στο κατόρθωμα που επιτέλεσε. Θα το κάνει έτσι κι αλλιώς γιατί δεν αποσκοπεί σε κανένα έπαινο και και ύστερη επιβράβευση.

Τούτο γιατί η φτιαξιά του, η προσωπικότητά του, η όλη ζωή του, διακατέχεται από τέτοια ανιδιοτελή ιδανικά και στόχους που αν έρθει αντιμέτωπος με ό,τι θεωρεί σαθρό, σάπιο, ανήθικο, διεστραμμένο, ενάντια στην ελευθερία και τα δικαιώματα του διπλανού του  αποτελεί γι’ αυτόν πρόκληση και αιτία για να αντιδράσει, να επαναστατήσει, να πολεμήσει συχνά μέχρι θανάτου. Πχ ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες, ο Κόδρος για να σωθεί η Αθήνα, ο Παπαφλέσσας στο Μανιάκι, ο Αθανάσιος Διάκος στο γεφύρι της Αλαμάνας, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος στο Χάνι της Γραβιάς, ο Καψάλης για να μην βιαστούν και σφαγούν από το βάρβαρο μουσουλμανικό πλήθος τα γυναικόπαιδα και οι υπερήλικες στο Μεσολόγγι, εφόσον δεν ήσαν σε θέση να ακολουθήσουν τους επιχειρούντες την ηρωική έξοδο. Τα παραδείγματα είναι άπειρα από την ιστορία μας. Ήρωας χίλια τα εκατό ήταν ο Αλέξανδρος ο  Μακεδών ο οπίος κατά τους βιογράφους του έπεφτε πρώτος στη μάχη για να ενθαρρύνει τους στρατιώτες και τραυματίστηκε σοβαρά τουλάχιστον 16 φορές.

Πολλοί ερευνητές στο χώρο της ψυχολογίας και της εκπαίδευσης επεχείρησαν να διερευνήσουν το νόημα και τη συμπεριφορά που αποδίδουν στη λέξη «ήρωας» τα παιδιά αλλά και ο κόσμος των ενηλίκων. Γενικά, ως ήρωας χαρακτηρίζεται τοπρόσωπο που, έχοντας έρθει αντιμέτωπος με ένα σοβαρό πρόβλημα, δυσκολία ή σύγκρουση, επιδεικνύει αρετές όπως γενναιότητα, αυτοθυσία, σοφία, ευαισθησία στις ανάγκες των άλλων και τοποθετεί το κοινό συμφέρον ψηλότερα από το ατομικό. Είναι με λίγα λόγια ένα πρόσωπο που αξίζει να θαυμάζει και να τιμά κανείς και, ενδεχομένως, να θεωρεί υποχρέωσή του μα προσπαθήσε να μιμηθεί τις πράξεις του.

Ο ήρωας είναι τις περισσότερες φορές, ένας συνηθισμένος πολίτης που επιδεικνύει μια ασυνήθιστη πεποίθηση , πίστη και επιμονή στο να πράττει το σωστό. Παράδειγμα ηρωικής συμπεριφοράς οι Θεσσαλονικείς που, κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με κίνδυνο της ζωής τους προσέφεραν βοήθεια κι έκρυψαν, κάποιους καταδιωκόμενους από τους Ναζί Εβραίους φίλους ή γνωστούς τους. Γενικά ο ήρωας διακατέχεται όσον αφορά την ψυχολογία του από τα παρακάτω προσωπικά χαρακτηριστικά: 1)Μια αίσθηση γενικά αποδεκτής ηθικής, τόσο βαθιά ριζωμένης μέσα του που συχνά, προκειμένου να εφαρμοστεί κι επιτελεστεί, υπερβαίνει τα όρια του προσωπικού του συμφέροντος. 2)Ο κώδικας συμπεριφοράς που υιοθετεί αντανακλά τις πιο υψηλές προσδοκίες που μπορεί να περιμένει κανείς από το ανθρώπινο είδος. 3)∆εν ανέχεται την αδικία, την απάνθρωπη σκληρότητα κάποιου μπρος στον ανυπεράσπιστο κι αδύναμο. Π.χ. την άνευ όρων παράδοση της χώρας χωρίς να έχει γνώση ο ελληνικός λαός στους γερμανοευρωπαίους ως επί το πλείστον τραπεζίτες, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ αμετακλήτως από το δανειολήπτη με μνημόνια που δεν τα ψήφισε καν η ελληνική Βουλή και αποτελούν προσχέδια μνημονίων 4)Δεν ανέχεται την καταπάτηση των κοινωνικά αποδεκτών ανθρωπίνων αξιών. Π.χ. Η ομοφυλοφιλία είναι φυσιολογική συμπεριφορά κι όχι διαστροφή και παρέκκλιση από τους φυσικούς νόμους πολύ περισσότερο από το θείο νόμο.  5)Μένει σταθερός και υπεύθυνος στις δεσμεύσεις που αναλαμβάνει προς τους άλλους. 6)Παραμένει βράχος ακλόνητος στις προσωπικές του πεποιθήσεις και αξίες και είναι σε θέση να πεθάνει γι’ αυτές. 7)Είναι ικανός να παίρνει σωστές αποφάσεις ισορροπώντας ανάμεσα στο κόστος και τις συνέπειες των πράξεών του.

Με τις ιδιότητές του αυτές, καταλήγουμε, ο ήρωας μπορεί να λειτουργήσει ως εμπνευστής και καθοδηγητής για τα άτομα και την κοινωνία.

Όπως προείπαμε ο χρόνος καταξιώνει τους ήρωες στη συνείδηση της κοινής γνώμης, ενώ απαλείφει τις εφήμερες διασημότητες. Πχ. Τι ήρωας μπορεί να θεωρηθεί ο «βυθίσατε το χώρα» και μετά από λίγο για τη συμφωνία του Νταβός απολογούμενος είπε: «Mea culpa» ‘λάθος μου’. Ήδη ο Αντρέας πλην των συνοδοιπόρων του έχει ξεχασθεί και στην μνήμη του λαού απέμεινε σαν ο «γυναικάς και πότης» πρωθυπουργός. Ακριβώς όπως ο Καραμανλής παππούς θεωρείται ότι πρόδωσε το Κυπριακό ανεχόμενος την Τουρκία σαν τριτεγγυήτρια δύναμη γεγονός που έβαλε το θεμέλιο για την τουρκική εισβολή και κατάληψη του 38% της Κύπρου το 1974. Χώρια τα ανέκδοτα για τον σύντροφό του, το Θόδωρο. Αυτές οι συμπεριφορές και εθνικές μειοδοσίες είναι δυνατόν να εμπνέουν το  λαό; Να βοηθήσουν τους  Έλληνες να συνειδητοποιήσουν το καλό, ηρωικό και αυτοθυσιαστικό στοιχείο που βρίσκεται μέσα τους και να το αναπτύξουν; Να γιατί ως ήρωες μπορεί να καταξιωθούν ακόμη και “απλοί” άνθρωποι της καθημερινής ζωής που χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερο ψυχικό σθένος, τόλμη, κουράγιο, όπως νοσοκόμες, μητέρες, χρόνιοι ασθενείς, μεσήλικες που επιχειρούν να σπουδάσουν κ.λπ. Όπως η αρχιλοχίας Βασιλική Πλεξίδα η οποία όταν σώθηκε από την πτώση του ελικοπτέρου ομολόγησε χωρίς ντροπή ότι είδε την Παναγία να τη σηκώνει και να την τοποθετεί απαλά στο έδαφος ενώ οι σύντροφοί της σκοτώθηκαν.

Αρχιλοχίας Βασιλική Πλεξίδα

Η κοπέλα είναι ήρωας γιατί αδίστακτα είπε την αλήθεια χωρίς ντροπή και δισταγμό και παρεξηγήθηκε πολύ γι’ αυτό. Το τι της έψαλλαν ανά το άθεο πανελλήνιο δε λέγεται: [1]

Ο ήρωας μπορεί να είναι ένα πραγματικό ή ένα μυθικό πρόσωπο, σημερινό ή ιστορικό, οικείο ή μακρινό, κτλ. Κάθε ηρωικό πρόσωπο δε γίνεται αντικείμενο μίμησης και ταύτισης από τον καθένα στον ίδιο βαθμό.

Ο όρος ρόλος-πρότυπο (role model) αναφέρεται στην ιδιαίτερη σχέση ταύτισης που αναπτύσσει κάποιος με ένα ή περισσότερα πρόσωπα που εκτιμά και θαυμάζει. Η ταύτιση είναι το γνώρισμα που κατεξοχήν χαρακτηρίζει το ρόλο-πρότυπο, ενώ μπορεί να απουσιάζει εντελώς από ένα ηρωικό πρόσωπο που απλά μπορεί να θαυμάζεται και να τιμάται για τις πράξεις του, χωρίς να εμπνέει κάποιον να τις υιοθετήσει. Η ταύτιση με έναρόλο-πρότυπο προσδιορίζεται με αναφορά στο βαθμό ομοιότητας στις ιδέες, στις απόψεις, στο ιδεολογικό υπόβαθρο που έχει, και μοιράζεται με αυτό, και κρίνει αναγκαίο να μιμηθεί τη συμπεριφορά του και να την αφομοιώσει μαζί με τις πεποιθήσεις του και τον κώδικα ηθικών και κοινωνικών αξιώντου (Bell, 1970).

Έχει διαπιστωθεί ότι η ταύτιση κάποιου με έναν ήρωα διευκολύνεται όταν ο ήρωας έχει, παράλληλα, και χαρακτηριστικά ανθρώπου της καθημερινής ζωής (Hunter, 1983). Συχνά, ως ρόλοι-πρότυπα αναφέρονται πρόσωπα που αξίζουν το θαυμασμό και την αναγνώριση των άλλων για κάποιες ενέργειές τους, αλλά είναι, συγχρόνως, συνηθισμένοι άνθρωποι που συναντά κανείς στο σχολείο, στη δουλειά, στο συγγενικό και φιλικό περιβάλλον. Τα πρόσωπα αυτά φαίνεται ότι εμπνέουν ιδιαίτερα κάποιους ανθρώπους να ταυτιστούν μαζί τους και τους επηρεάζουν σε σημαντικούς τομείς, όπως μόρφωση, επαγγελματικός προσανατολισμός, προσωπική ζωή.[2]

Και τίθεται το ερώτημα· η Ελλάδα αλήθεια στέρεψε από ήρωες;

 Το ερώτημα δεν έχει ακόμη απαντηθεί. Η πολλαπλή κρίση, πνευματική ως επί το πλείστον, δείχνει να οφείλεται ακριβώς και σ’ αυτό· στην έλλειψη ηρών, ρόλου προτύπου άξιου για μίμηση και ταύτιση, κυρίως εκ μέρους της νεολαίας.

 Η ανοχή στην κατάληψη της Ελλάδας από φανατικούς μουσουλμάνους, γνώστες στη χρήση και αξιοποίηση τελευταίας κατασκευής φονικών όπλων, έμπειρους στην κατασκευή και τοποθέτηση εκρηκτικών, ακόμη και στην εκτόξευση πυραύλων, αποτελεί λόγο και να εμφανισθεί ο ΗΡΩΑΣ.

Τα μνημόνια και η παράδοση άνευ όρων της χώρας με τη συημφωνία της Λισσαβώνας στα χέρια των μαφιόζων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (το ΕΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΜΙΤΑΤΟ που δεν εκλέγεται από κανένα) απότελεί άλλον έναν λόγο.

Η νοθεία της SINGULAR LOGIC στις εκλογές, ώστε άλλους να ψηφίζει ο λαός και άλλους να βγάζει το σύστημα, όπως επανειλημμένα έχει αποδειχθεί από ειδικούς και μη (βλ. Νικόλας Αργυρόπουλος) δίνει το έναυσμα για να εμφανισθεί και αναδυθεί ο αναζητούμενος ήρωας ή οι προσδοκούμενοι από το λαό και όχι τους ειδήμονες, την πνευματική και επιστημονική ελίτ την καλοβολεμένη  με τους παχυλούς μισθούς, Ήρωες.

Φυσικά ένα είναι σίγουρο, με βάση το δεδομένο πως εννέα στους δέκα Έλληνες είναι πράκτορες, συνωμότες, προδότες, διεφθαρμένοι, άθεοι αριστεροί και φασίστες δεξιοί, ένα είναι σίγουρο ότι θα τον σταυρώσουν. Όμως το παράδειγμά του θα μιμηθούν πολλοί…

 Οψόμεθα!

Ευαγγελάτος Γεώργιος

[1] «Υπάρχει ένα διπλό ερώτημα απλό στη διατύπωση, αλλά αδύνατο να απαντηθεί καθώς κουβαλάει απλή λογική απέναντι στον μεταφυσικό ισχυρισμό «με έσωσε η Παναγία»: → Και ποια είσαι εσύ που σε έσωσε η Παναγία; → Και γιατί δεν έσωσε και τους άλλους; Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που σώθηκε από μια τέτοια τραγωδία να κουβαλάει τόση οίηση; Είσαι χριστιανή; Ωραία! Κάνε το σταυρό σου που ζεις και σιώπα. Χριστιανοί ήταν και τα παλικάρια. Και οι οικογένειές τους που θρηνούν. (επειδή η παναγία (σου) είχε… συμπάθειες). Κατανοώ την υπερασπιστική γραμμή «μη τα βάζετε μαζί της, πέρασε σοκ η κοπέλα», όμως πολύ μεγαλύτερο σοκ πέρασαν αυτοί που τελικά σκοτώθηκαν, και ακόμα μεγαλύτερο σοκ πέρασαν και περνούν ίσως ακόμα οι οικογένειές τους. Ακόμα και να είδε όντως με το μυαλό της εκείνη τη στιγμή οράματα, είναι δυνατόν να βγαίνει να το διαλαλεί χωρίς να σκέφτεται όλους τους υπόλοιπους; Δεν μπορούσε να χιλιοευχαριστήσει και να τιμήσει την Παναγία ιδιωτικά; Ήθελε οπωσδήποτε να το κάνει μπροστά στις κάμερες, τους παπάδες, τους ένστολους, τον Καμμένο, την Espresso; «Κυρία Πλεξίδα, οι παρακάτω δεν άξιζαν να “τους σώσει η Παναγία”;» αναρωτήθηκε ο Χρήστος Βουλγαρίδης. Κι ο Παναγιώτης Ηλιόπουλος προσθέτει: «Αυτή είναι η νοοτροπία όλων των θρήσκων: Βλέπεις μια τραγωδία που σώζεται ένας και σκοτώνονται 20 και λέει ο επιζώντας (δεν αναφέρομαι πάνω στο σοκ του, αργότερα) ευχαριστώ τον αλλάχ, χριστό, βούδα που με βοήθησε, αντί να ευχαριστούν την τύχη τους απλά. Δεν καταλαβαινουν πόσο γελοίο είναι αυτο που λένε και πόσο βλάσφημο για τον όποιο Θεό υποτίθεται οτι πιστεύουν, να υποστηρίζουν στην ουσια οτι έκανε διάκριση και προστάτευσε αυτούς αλλά άφησε τους άλλους να πεθάνουν.» Θρήνος για τους νεκρούς αξιωματικούς από τη συντριβή του ελικοπτέρου 19.4.2017 Θρήνος για τους νεκρούς αξιωματικούς από τη συντριβή του ελικοπτέρου Η Νάσια Μετόκη είχε μια πιο συμβιβαστική άποψη: «Ούτε εμένα μου άρεσαν οι δηλώσεις. Αναρωτιέμαι αν θα ήταν το ίδιο προβληματικές και χτυπουσαν άσχημα εαν απλώς ευχαριστούσε την Παναγία (ή τον Θεο) που σώθηκε. Νομίζω οτι ο τρόπος που το εξέφρασε, το οτι δήλωσε πως η Παναγία είχε έναν πάρα πολύ ενεργό ρόλο στο οτι έζησε μόνο αυτή, είναι που κάνει το όλο περιστατικό άσχημο. Ίσως ένα “ευχαριστώ την Παναγία που σώθηκα” ή έστω “ευχαριστώ την Παναγία που με έσωσε” αλλά χωρίς παραπάνω περιγραφές ήταν πιο ΟΚ; «Εδώ πάντως δεν αναφέρομαι στην θρησκευτική πίστη, έτσι γενικά», τόνισε ο Δημήτρης Αλικάκος, «αλλά στην πίστη ότι εσύ είσαι εκλεκτή και κάποιοι άλλοι… κατούρησαν στο πηγάδι. Μπείτε στη θέση ενός συγγενή από τα τέσσερα παλικάρια. Θα δείτε ότι δεν μπορείτε να διαχειριστείτε τη φράση “με έσωσε η παναγία”. Ανεβαίνει το αίμα…» Νομίζω ότι θα συμφωνήσω τελικά με τον Δημοσθένη Μαρκόπουλο. Το να βλέπεις την κοπέλα χαμογελαστή και χαρούμενη επειδή αυτή σώθηκε ενώ οι υπόλοιποι επιβαίνοντες σκοτώθηκαν «είναι λίγο οξύμωρο. Θα έπρεπε να το λέει και να κλαίει τουλάχιστον, που δεν σώθηκαν και οι υπόλοιποι.» Ίσως τελικά να ζητάμε πολλά περιμένοντας ευαισθησία απ’ τους “εκλεκτούς” του Θεού και της Παναγίας…».

Πηγή: https://www.lifo.gr/articles/mikropragmata/152861

[2]Ένα μέρος της εργασίας αυτής ελήφθη από την μελέτη του Πλατσίδου Μ.(2001). Τα ηρωικά πρότυπα: η ψυχολογική δομή και ο παιδαγωγικός τους ρόλος. ΝέαΠαιδεία, 99, 147-155.

1 comment

    • Μαρία Κ. on July 12, 2020 at 4:53 pm
    • Reply

    Για μενα, ο αγαπημενος μου ηρωας ειναι ο Ρωμανος ο Δ΄ ο Διογενης…και σχεδον εβαλα τα κλαμματα, οταν εμαθα οτι ο Ιωαννης Δουκας και ο Κομνηνος εβαλαν εναν σιχαμενο εβραιο κι αλλα υποκοσμα σιχαματα να τον τυφλωσουν με πυρωμενο σιδερο…5 εβδομαδες μετα την φρικτη και περα για περα αδικη τυφλωση του, ο Ρωμανος πεθανε μεσα σε φρικτους κι αφορητους πονους απο προχωρημενη γαγγραινα, η οποια προηλθε απο σοβαρη μολυνση απο τους εποφθαλμιους ιστους…πιστευω, οτι ο κουρουμπλης σε προηγουμενη ζωη του ειχε τυφλωσει με πυρωμενο σιδερο ή τον ρωμανο τον δ΄’ τον διογενη ή πολλους αλλους αιχμαλωτους στρατιωτες…Ο Κουρουμπλης τυφλωθηκε σε ηλικια 10ετων απο χειροβομβιδα το 1961 ανημερα του Αγιου Πνευματος…πραγμα που δειχνει ξεκαθαρα, οτι ο Θεος ηθελε οπωσδηποτε να τον τιμωρησει για παρομοια φρικτα εγκληματα που ειχε κανει σε προηγουμενη ζωη του…!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published.