«

»

Ιαν 07

Τέχνη που διδάσκει ή κατεδαφίζει; Ψυχαγωγεί ή διαστρέφει την ψυχή μας;

Ο Jan Fabre είναι o καλλιτέχνης της πρόκλησης και της απελευθέρωσης του καταπιεσμένου sex ή είναι ο ίδιος σεξουαλικά καταπιεσμένος και μετατρέπει στην καταπίεσή του σε τέχνη;

Ο σεξουαλικά απελευθερωμένος ή καταπισεμένος Φάμπρ;

Με αναρτήσεις του στον προσωπικό λογαριασμό του στον κοινωνικό ιστότοπο Τwitter ο πρωθυπουργός είχε πέρυσι (2016) αναφέρει ότι στη συνάντηση που είχε με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Ελληνικού Φεστιβάλ την Τετάρτη, στο Μέγαρο Μαξίμου.

Συγχαρητήρια αν και ξέρω μόνο από κομματικές διαδικασίες, διορίζεσαι.

Σημείωνε τότε ότι ο Γιαν Φαμπρ και ο υπουργός Πολιτισμού Αριστείδης Μπαλτάς συμφώνησαν να εξετάσουν το ζήτημα.

Ειδικότερα, ο Αλέξης Τσίπρας έγραψε σε μηνύματα στο Twitter: «Παρακολουθώ τη συζήτηση για την φυσιογνωμία του Διεθνούς Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Είναι ευπρόσδεκτη. Στη χτεσινή συνάντηση με τον Γιάν Φάμπρ τόνισα την ανάγκη να δοθεί μεγαλύτερο βάρος στις ελληνικές παραγωγές του φεστιβάλ. Ο Γ. Φάμπρ και ο Υπουργός Πολιτισμού συμφώνησαν να εξετάσουν το ζήτημα προς αυτή την κατεύθυνση.»

Αλλά ας δούμε ποιο είναι το προφίλ του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών Jan Fabre

Πρώτα -πρώτα επέλεξαν για διευθυντή του μεγαλύτερου ελληνικού φεστιβάλ έναν άνθρωπο που παραδέχεται:
1ον) Ότι δεν έχει ικανότητες διεύθυνσης και διαχείρισης
2ον) Ότι δεν γνωρίζει τον τρέχοντα ελληνικό πολιτισμό
3ον) Ότι δεν είχε χρόνο να επεξεργαστεί τις ελληνικές προτάσεις για να τις συμπεριλάβει στο φεστιβάλ.

Οπότε, αποφάσισε, χωρίς ίχνος εγωκεντρικότητας και αποιοκρατικής διάθεσης, να μετατρέψει το φεστιβάλ σε ένα διαρκές αφιέρωμα στον εαυτό του και στο Βέλγιο… Λες και για αυτό επιλέγεται ο διαχειριστής ενός οργανισμού, επιχείρησης, θεσμού, για να προάγει τον εαυτό του και όχι αυτό που του ανατέθηκε να διευθύνει.

Αλλά αν ο Φάμπρ αυτός είναι, ή τόσο ξέρει τόσο κάνει, η δουλικότητα με την οποία η ηγεσία του Υπουργείου δέχθηκε όλο αυτό (ναι, αυτοί που τα τελευταία χρόνια έβγαζαν τον κόσμο στα κάγκελα κατά των «κατακτητών της πατρίδας») είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Και μόνο με έναν συμπλεγματικό «επαρχιωτισμό» μπορεί να εξηγηθεί.

Ποιο ήταν το πρόβλημα με τον Φάμπρ;

Το πρόβλημα δεν είναι η γύμνια, γιατί όπως σωστά είπε στην αρχαία Ελλάδα το ανθρώπινο σώμα το θεωρούσαν όμορφο και όχι απεχθές, όπως τα τελευταία 2000 έχουμε με τον ψευτοσυντηρητισμό μας καταντήσει να κρύβουμε το σώμα μας με πλέγματα ντροπής και ενοχής. Φυσικά εξαιρούνται οι οπαδοί του Ισλάμ.

Το πρόβλημα είναι στο ότι η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να φέρει σαν καλλιτεχνικό διευθυντή έναν άνθρωπο που δεν είναι Έλληνας, που ουδεμία σχέση έχει με τα ελληνικά καλλιτεχνικά δρώμενα και ακριβώς επειδή δεν τα καταλαβαίνει φέρνει Βέλγους και τον πρώτο χρόνο το θέμα θα είναι το Βέλγιο!

Η ειρωνεία του πράγματος είναι ότι σε ένα προτεκτοράτο όπου οι γηγενείς κυβερνώντες δεν έχουν καμία δύναμη πάνω στην τύχη της χώρας, αυτό είναι αναμενόμενο και ευεξήγητο. Δεν υπάρχει διάθεση ούτε ενδιαφέρον για τέχνη στα χυδαία πρόβατα του προτεκτοράτου. Άλλα προβλήματα τους απασχολούν, προβλήματα επιβίωσης. Επίσης ο καλλιτεχνικός κόσμος της Ελλάδας τόσο καιρό βολευόταν με τις επιχορηγήσεις από το δημόσιο και δημιουργούσαν «τέχνη» άτεχνη, τελματωμένη.

Έβαλαν λοιπόν οι Τσιπραίοι έναν Βέλγο, ο οποίος μας θεωρεί κατώτερούς του. Και μη νομίζετε ότι τα περί mount olympus και διάφορα άλλα προς τιμήν της αρχαίας Ελλάδας που μας τσαμπουνούσε, έχουν καμία σχέση με εμάς τους νέους Έλληνες. Εμάς μας θεωρεί βάρβαρους γι ‘αυτόν που ανέλαβε να έρθει να μας εκπολιτίσει.

Τόσο καιρό την βαρβαρότητα την ένιωθαν στο πετσί τους οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι και οι ελεύθεροι επαγγελματίες, τώρα πια το νιώθει και ο καλλιτεχνικός κόσμος της Ελλάδας.
ελπίζιυμε η πρόκληση Φαμπρ να αφυπνίσει τον καλλιτεχνικό κόσμο, να ξεβολευτούν από τις επιδοτήσεις και να βοηθήσουν και τον υπόλοιπο ελληνικό λαό να καταλάβει τι συμβαίνει Πόσο η οικονομική δυσπεαγία μας παρασύρει  σε ένα πνευματικό καταβύθισμα χωρίς τέλος ιδιαίτερα στον τομέα των Λαλών Τεχνών.

Σας ερωτώ, υπάρχει σήμερα, η δυνατότητα ένας καλλιτέχνης που ζει μόνιμα στην Ελλάδα να επιβιώσει από την τέχνη του; Ένας συγγραφέας, ένας ποιητής αν δεν έχει προσωπική περιουσία και γερή κληρονομιά; Ένας Σγούρος ή ένας Καβάκος; Μια πριμαντόνα π.χ. η Αλεξία Θεοδωρίδου ή η Αγνή Μπάλτσα ή ένας διάσημος μαέστρος στο επίπεδο του Δημήτρη Μητρόπουλου; Θα γυρίζει ανά τας Ευρώπας τις ΗΠΑ και την ιαπωνία και θα δίνει συνεχώς ρεσιτάλ στους εκεί. Σπανίως θα έρχεται εδώ.

Για τον ίδιο λόγο και ο διορισμός του Φάμπρ κράτησε όσο η αναγγελία του στα μίντια. Χώρια η δυσφήμηση που τον ακολουθούσε εκ της ποιότητας και της τόλμης της Τέχνης του. Χώρια η πολιτική αντιπαλότητα εκ μέρους των άλλων πολιτικών κομμάτων και δη της Νέας Δημοκρατίας. Αυτοί ότι θα αντιδρούσαν ήταν δεδομένο.

Μποϋκοτάζ άνευ ορίων εδώ και τώρα

Όπως το φοβόμαστε, ο διορισμός του σ’ έναν τέτοιο θεσμό, θα γινόταν αιτία να τον το μποϋκοτάρουν οι ίδιοι οι Έλληνες, με αποτέλεσμα να μην έχει το 2018 φεστιβάλ ο Φαμπρ να διευθύνει αφού δεν θα υπάρχουν έσοδα. Εκτός κι αν έρθουν οι Ευρωπαίοι, και τότε γίνει αποκλειστικά για μη Έλληνες το φεστιβάλ της Επιδαύρου (λόγω υψηλής τιμής των εισιτηρίων). κάτι τέτοιο εξ’ άλλου γινόταν στο Χονγκ Κόνγκ και στην Ινδία όταν άνηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο…

Ας δούμε μερικά σχόλια από τις καλοκαιρινές ειδήσεις.

Ο Ιάσωνας Φωτήλας του Ποταμιού κάλεσε σε «ανένδοτο» κατά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και επιτέθηκε στον Αρ. Μπαλτά για τις επιλογές του καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών, Γιαν Φαμπρ.

Τον ανένδοτο αγώνα κατά του ΣΥΡΙΖΑ κήρυξε από το βήμα της Βουλής ο βουλευτής του Ποταμιού Ιάσωνας Φωτήλας και ταυτόχρονα κατέπληξε τους πάντες στην αίθουσα καταλογίζοντας στον υπουργό Πολιτισμού Αριστείδη Μπαλτά ότι έχει καταντήσει τον Πολιτισμό: «Αριστερά της Τσουτσούνας».

Αριστερά των αποκαλύψεων των γεννητικών οργάνων και της συγκάλυψης της οικονομικής πλεκτάνης εις βάρος ενός λαού

«Καλώ σε ανένδοτο αγώνα κατά των δήθεν δημοκρατών που λυμαίνονται τον τόπο» είπε ο Ιάσωνας Φωτήλας τοποθετούμενος επί του προσφυγικού νομοσχεδίου το οποίο πάντως υπερψηφίζει το κόμμα του. Ο κ. Φωτήλας ο οποίος απεύθυνε ανοιχτή έκκληση στα κόμματα της αντιπολίτευσης να δημιουργηθεί μια «συμμαχία για να πέσει η κυβέρνηση». «Δεν μπορεί να ζητάμε από την κυβέρνηση να κυβερνήσει – δεν διορίζεις επόπτη σε αγώνα τυφλό και να του ζητάς να πει αν είναι οφσάιντ ή όχι. H κυβέρνηση δεν μπορεί ! μας καταστρέφει !» είπε.

Ο βουλευτής του Ποταμιού προκάλεσε, όμως, ακόμη μεγαλύτερη αίσθηση όταν καταφέρθηκε κατά του υπουργού Πολιτισμού Αριστείδη Μπαλτά με έμμεσες αναφορές σε παράσταση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών, Γιαν Φαμπρ. «Τι να περιμένει κανείς από τον υπουργό Πολιτισμού που κατάντησε τον Πολιτισμό «Αριστερά της Τσουτσούνας;» διερωτήθηκε ο βουλευτής του κόμματος του Σταύρου Θεοδωράκη.

Αριστερός ριζοσπαστισμός που εξαντλείται σε αποκάλυψη του πέους και του εφηβαίου, συγγνώμη και σε πρωκτολαγνεία.

«Οι σημερινές δηλώσεις του βουλευτή Ι. Φωτήλα αποτελούν μνημείο χυδαιότητας, το οποίο παραπέμπει, αν δεν ξεπερνά, στο ύφος και τη φρασεολογία που χρησιμοποιούν κύκλοι της λούμπεν ακροδεξιάς», είναι το σχόλιο του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για τις δηλώσεις στη Βουλή του βουλευτή του Ποταμιού, ο οποίος χαρακτήρισε επικίνδυνη την κυβέρνηση και κάλεσε όλα τα κόμματα «να κηρύξουν νέο ανένδοτο κατά των δήθεν δημοκρατών που λυμαίνονται τον τόπο μας».

Η αντίδραση της Έλενας Ακρίτα με χειμαρρώδη τοποθέτηση της μέσω Facebook:

«Κύριε Μπαλτά μου,

Προφανώς, το κοντινότερο που έχετε φτάσει στην Επίδαυρο είναι η ταβέρνα του Λεωνίδα στο Λυγουριό.

Fabre γυμνό

Γιατί το να λέει ο Γιάν Φαμπρ – αυτός που θεωρεί ‘δρώμενο’ να εκσφενδονίζονται στον αέρα ουρλιάζοντας ζωντανές γάτες – ότι θα γίνει ΤΩΡΑ διεθνές το Φεστιβάλ, τόσα ξέρει τόσα λέει. Εδώ όμως συμφωνείτε κι εσείς. Κοτζάμ υπουργός Πολιτισμού ένα πράμα. Συμφωνείτε ότι θα γίνει ΤΩΡΑ διεθνές το Φεστιβάλ.

Γι’ αυτό λέω. Στον Λεωνίδα αδελφέ μου, στον Λεωνίδα. Δεν εξηγείται αλλιώς πως δεν ενημερώθηκατε πως ε, όλο και κάτι κομπάρσοι ξέπεσαν – όχι μόνο στην Επίδαυρο, αλλά στην Ελλαδίτσα γενικώς. Π.χ. κάτι σκηνοθετάκια της πλάκας ένας Πίτερ Χολ, ο Πέτερ Στάιν, Ρόμπερτ Στούρουα, Ρονκόνι, Οστερμάγιερ.

Και κάτι τυχάρπαστοι ηθοποιοί β’ διαλογής…πως τους λένε μωρέ να δεις…Κέβιν Σπέισι, Έλεν Μίρεν, Ζεράρ Ντεπαρντιέ… Μετά Μπόμπ Μπομπ Γουιλσον, Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ, Σβετλάνα Ζαχάροβα, Μονσερά Καμπαγιέ…

Γενικώς, όλα τα άνεργα τσόλια, που δεν τα ξέρει ούτε η μάνα τους, εδώ μας μαζεύτηκαν τα τελευταία 30 χρόνια.

Κι επειδή αυτοί οι τιποτάδες μας πιάσανε κορόιδα για να μας τα πάρουνε – ήρθατε τώρα εσείς με τον Φαμπρ – να κάνετε το φεστιβάλ το σωστό το βέλγικο, το βαρελίσιο. Κι όταν σας έκραξε το σύμπαν – ο κόζμος είναι κακός και βάζει εμπόδια στην αγάπη σας – είπατε μετά «ας ξεπετάξουμε ρε συ και τίποτις φτηνές ελληνικές παραγωγές» – με έμφαση στο ‘φτηνές’, όχι στο ‘ελληνικές’. Ίσα για να βουλώσουμε τα στόματα.

Τέχνη για να διδαχθείς σαν λαός, κοινώς «παλούκωμα» έμπνευσης Γιαν Φάμπρ. Αυτό που πρέπει να γίνει σε όλους τους Έλληνες από τους δανειστές μας

Συγγνώμη, κύριε Μπαλτά μου. Χίλια συγγνώμη σας εύχομαι ολόψυχα. Όμως, εγώ – όταν πηγαίνω θέατρο – θέλω να κρατάω στα χέρια το πρόγραμμα της παράστασης και τα όνειρα των δημιουργών. Δεν θέλω να κρατάω τις χάντρες και τα καθρεφτάκια των ιθαγενών.

Άντε πια με τον «πολιτιζμο_ό,τι_να ‘ναι» εδώ χάμω.

Τα σέβη μου

Μια γυναίκα στην πλατεία

Έλενα Ακρίτα

Υ.Γ. Ξέρετε, έχουμε πολύ σπουδαίους Έλληνες καλλιτέχνες κύριε Υπουργέ μου, αλλά δεν το μάθατε από μένα.

Υ.Γ. 2 Η ταβέρνα του Λεωνίδα είναι after βασικά, αλλά ούτε αυτό το μάθατε από μένα»

Σχόλιο στα Αττικα Νέα:

Το αδιάκριτο και προκλητικό σεξ μέσο για την ολοκληρωτική αποσάρθρωση και τον εκφυλισμό ενός Έθνους

Η γενιά ττου πέους και του αιδοίου

Και ναι… κάποιες φορές, πρέπει να χρησιμοποιήσεις αυτή τη … «διάλεκτο», μήπως και κάποιος απ’ όλους αυτούς τους ψυχικά, πνευματικά και σωματικά βαριά άρρωστους της … «αριστεράς και της προόδου», αντιληφθεί το μέγεθος της κοινωνικής πτώσης που οδηγεί την Ελλάδα και τον λαό της, αυτό το διεστραμμένο συνονθύλευμα που κυβερνά τον τόπο.

Τουλάχιστον οι προηγούμενοι, κάπου έκρυβαν και την ανωμαλία τους… τούτοι εδώ, ξεσάλωσαν…

Αριστεροί και μη, που ψήφισαν αυτή την διεφθαρμένη ανώμαλη κυβέρνηση της Αριστεράς του Τσίπρα, δεν μπορεί… έχουν πρόβλημα… απωθημένα… σεξουαλικά και ψυχικά απωθημένα… το πιο πιθανόν είναι, πως τα Σόδομα και τα Γόμορρα ήταν η πατρίδα τους, και όχι η Ελλάδα.

Και το σημερινό άρθρο του Λευτέρη Πανούση, ακόμα κι αν προκαλεί την ηθικοπλαστική σας συνείδηση, είναι γροθιά στο μαχαίρι… είναι η απόλυτη αλήθεια, για τον -εσμό που κυβερνά και επιβάλει ότι πιο άρρωστο, ότι πιο διεφθαρμένο στην κοινωνία…

ΣΑΠΦΩ  ΝΟΤΑΡΑ, ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;;;

Καλλιόπη Σουφλή

Γράφει ο Λευτέρης Πανούσης

Στόματα ασελγή, χυδαία, έτοιμα να καταβροχθίσουν τα πάντα σε έναν κόσμο καταναλωτικής λύσσας και στοματικής φιληδονίας

Αν νομίζετε ότι η φωτογραφία που βλέπετε είναι παρμένη από καμιά τσόντα του κώλου, έχετε λάθος.

Τέχνη με λεσβιακό υποννοούμενο

Η εν λόγω φωτογραφία είναι ένα δείγμα της λεγόμενης «συριζαϊκής τέχνης»
Πρόκειται για ένα είδος ακριβοπληρωμένου καλλιτεχνικού αυνανισμού, που προέρχεται από συριζαίους και απευθύνεται σε συριζαίους.
Το βασικό στοιχείο αυτής της ιδιάζουσας περίπτωσις «καλλιτεχνίας» είναι οι πούτσες.
Και δη οι μεγάλες πούτσες…
Το συγκεκριμένο ανωμαλογράφημα, αποκαλείται: «το βουνό Όλυμπος» και ο δημιουργός του είναι κάποιος Βέλγος ανωμαλιάρης, ονόματι Ζαν Φαμπρέ [ή Ψωλέ-Ολέ].
Ο τύπος αυτός [για τον οποίο κυκλοφορούν φημες ότι του έχει εμφυτευθεί μία ψ… στον εγκέφαλο]

Μάλλον για ψαλιδολοβοτομή πρόκειται…

διορίστηκε από τον Υπουργό πολιτισμού της ροζ συμμορίας, επικεφαλής του Ελληνικού φεστιβάλ [Ηρώδειο, Επίδαυρος κ.λπ.] και λέγεται οτι αποτελει προσωπικη επιλογη του γνωστου τσιπρουλινου [στον οποιο η ψ… εχει εμφυτευθει στη γλώσσα, γι αυτό την έχει μεγάλη, όποτε λέγει ψέμματα..]

Το πρόβλημα όμως δεν είναι το πόσο στοιχίζουν στο πόπολο οι αμοιβές του κυρίου Ψωλέ – Ολέ] αλλά το ότι οι ίδιοι ψυχανώμαλοι, που τον πληρώνουν, θα πάνε αύριο να ξαναψηφίσουν τη ροζ συμμορία!
Η γενιά της πού…  

Ένας-δύο-τρεις… πολλές ψωλές…

Μάλιστα κυρία μου, η γενιά της πούτσας
Κι έρχομαι τώρα εγω και σε ρωταω… Είναι ποτέ δυνατόν οι ελληνόφωνοι ινδογραικύλοι, που εψηφισαν για να ερθουν στην εξουσια οι πάτρωνες του κυριου Ψωλε-Ολέ, να μην είναι ταυτόχρονα και μεταναστολάγνοι και ισλαμολιγούρια και αλληλέγγυοι και ψυχανώμαλοι και κατα συρροήν συριζαίοι;
Υπάρχει λογικος ανθρωπος που θα παει στο θεατρο, να παρει ματι κατι μαντραχαλάδες με μούσια και φαλάκρα, να κουνανε τις μαλαπερδες τους, σαν βαρκες σε τυφωνα;
Δηλαδη, αμα ο αλλος γουσταρει τετοιου ειδους θεαμα, γιατι να μην παει σε κανενα πουστροκωλαδικο, οπου εξον απο ματι, μπορει να λαβει και καμια πίπα, στο πεταχτό.
Διότι το θεατρικο σανιδι μανταμ, ειναι για να εκφερεται λόγος. Όχι για να περιφερονται γυμνολεσβίες και ομοφυλόφιλοι.

Καθοτι αν θελουμε πρωκτικές επαφές, υπάρχει και το γκέη παρέηντ του προοδευτικού κ. Μπουταρη. «Δεν χαλάω χατήρι σε κανένα ούτε στον Ερντογάν. Την αγίου Δημητρίου θα την μετονομάσω λεωφόρος κεμάλ Ατατούρκ».

Νομιζω;

Ύστερα είναι και το γαμώτο της δύσμοιρης της Τεχνης.
Διοριζεις μωρη αρλουμπω τον μεσιε Ψωλε-Ολε, να διαχειριστεί το θεατρο της Επιδαυρου;
Ξερεις μωρη ψυχανωμαλη τι σόι τερατα της Τεχνης εχουν περασει απο κει μεσα και εχουν αφησει το ιχνος τους;
Ειναι δηλαδη σαν να μου φερεις την Κοντσίτα να τραγουδησει: «απο τον κω… ως την ψ…ή δυο δαχτυλα και κατι» στη σκαλα του Μιλανου!

Αλλα τετοιοι καρκινοι ειναι οι συριζαιοι…
Δεν ειναι μοναχα ότι θελουν να τελειώσουν τα εθνη, τις εθνικες ιστοριες, τα εθνικα κρατη και τις εθνικες κουλτουρες και γι αυτο οπου κατορθωνουν να αρπαξουν την εξουσια λειτουργουν σαν καρκινωματα, τρωγοντας απο τα μεσα οτι ζωντανο εχει ενα εθνος…

Ο ρολος τους ειναι να ξεφτιλισουν τα παντα. 

Ολες τις ανθρωπινες αξιες, που παραδοσιακά διαφορίζουνε τον ανθρωπο απο το ζωο της ζουγκλας.
Τη γλωσσα, τον στοχασμο, την ποιηση, το θεατρο, τη ζωγραφικη, τη λογοτεχνια, τον χορο, τον Ερωτα, την οικογενεια, την Αγαπη – όλα, μα όλα…
Όπου τους δεις να τρυπωνουν, σαν ύπουλες σαύρες, να περιμενεις την επομενη κιολας ημερα, τα συμπτωματα των πιο επιθετικων καρκινωματων.

Όπως βλεπεις εδω τον Ψωλε-Ολε, να χεζει κυριολεκτικα την αισθητικη, στοχαστικη και λογοτεχνικη αξια του Θεατρου.

Κι απο εκει όπου ηχουσαν αλλοτε τα ναματα του Αισχυλου, του Ιονεσκο, των Χαρολντ Πιντερ, του Πητερ Σαφερ, να βγαινουν τωρα και να ηχούν οι φύσες των σεβών και διεστραμμένων.

Συριζα σημαίνει, μια ανίατη αρρώστεια, που μπορεί να μετατρέψει μια γκαλερί σε κωλάδικο και ενα Ηρώδειο, σε κλουβί με τις τρελες.
Κι ο μόνος τρόπος να γιατρευτείς από μια τέτοια γάγγραινα, είναι να κόψεις ολόκληρο το κομμάτι του κορμιού σου [ή του έθνους σου] που έχει μολυνθεί, ακομα και αν χρειαστει να εξοντωσεις ολοκληρη τη γενια της που…
Και ο νοών νοείτω…

Αυτος με το τραπεζομαντηλο εχει τη μεγαλυτερη ή τη μικροτερη;

Για δες ρε που καταντησε το [κατα Αριστοτελην] Τραγικο Διλημμα...
Πηγή

http://attikanea.blogspot.gr/2016/04/blog-post_67.html

Αντιδράσεις και από το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ

Κατά μέτωπο επίθεση του ΣΥΡΙΖΑ κατά του Γιαν Φαμπρ. Με ανακοίνωσή του το τμήμα Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ εξαπολύει επίθεση στον νέο καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών και καλεί καταρχήν το υπουργείο Πολιτισμού να εστιάσει όχι στα πρόσωπα αλλά στους θεσμούς, και να παρουσιάσει μια συγκροτημένη πρόταση πολιτιστικής πολιτικής με σαφείς στόχους, “μια πρόταση που θα εμπνέεται από το αριστερό όραμα και το υπάρχον πρόγραμμα για τον πολιτισμό και δεν θα δίνει λευκή επιταγή σε εγχώριους ή εισαγόμενους σταρ”.

Οι καλλιτέχνες ζήτησαν παραίτηση του υπουργού πολιτισμού και Γιαν Φαμπρ

Τις παραιτήσεις του υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού Αριστείδη Μπαλτά και του νέου επικεφαλής του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου Γιαν Φαμπρ, ζήτησαν με ανοιχτή επιστολή τους εκπρόσωποι από όλο το φάσμα του καλλιτεχνικού κόσμου, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν στο Θέατρο Σφενδόνη. Στόχος τους ήταν να αναζητηθεί ένας κοινός τρόπος αντίδρασης σχετικά με τη νέα φυσιογνωμία του φεστιβάλ, μετά τις ανακοινώσεις του Φλαμανδού καλλιτέχνη για τη συγκρότηση του φετινού προγράμματος, από τo οποίo απουσιάζει η ελληνική εκπροσώπηση.

Αντιδράσεις όμως υπήρξαν και από την αντιπολίτευση: «Με έκπληξη, αλλά κυρίως με λύπη, πληροφορηθήκαμε ότι ο Υπουργός Πολιτισμού, κ. Μπαλτάς, προχωρά ανάμεσα στα άλλα και στην κατάργηση της παρουσίας των Ελλήνων δημιουργών. Ταυτόχρονα, ο πρωθυπουργός αποδέχτηκε τον αφελληνισμό ενός κατεξοχήν εθνικού, πνευματικού, αλλά και τουριστικού προϊόντος, έστω και με όρους εξευτελιστικής ποσόστωσης”, ανέφερε ο κ. Μητσοτάκης.

Το βιογραφικό του Jan Fabre όπως δόθηκε και αυτό στη δημοσιότητα από το υπουργείο:

O Jan Fabre (Αμβέρσα, 1958) θεωρείται ένας από τα πιο καινοτόμους και πολύπλευρους καλλιτέχνες των ημερών του. Τα τελευταία 30 χρόνια, έχει παράγει έργα ως εικαστικός, θεατρικός δημιουργός και συγγραφέας. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο νεαρός Jan Fabre προκάλεσε αίσθηση ως παραστατικός καλλιτέχνης (performing artist).

Jan Fabre το τριπρόσωπο

Το 1982, το έργο του  «Αυτό είναι το θέατρο όπως ήταν αναμενόμενο και όπως έχει προβλεφθεί» (This is theatre like it was to be expected and foreseen) και δύο χρόνια αργότερα «Η δύναμη της θεατρικής τρέλας» (The power of theatrical madness) προκάλεσαν τα θεμέλια του κατεστημένου ευρωπαϊκού θεάτρου.

Ψυχωσικός εφιάλτης

Το χάος και η πειθαρχία, η επανάληψη του πολέμου και της βίας

Ο πόλεμος και η βία δεν θα έχει τέλος οι άνθρωποι δεν διδάσκονται

και η τρέλα, η μεταμόρφωση και η έννοια του ανώνυμου είναι απαραίτητα συστατικά του θεάτρου του Fabre.

Το χάος και η ανακατωσούρα παντού

Το σώμα σε όλες του τις μορφές, ήταν πάντα ένα κεντρικό αντικείμενο της έρευνάς του.

έμφαση

Παραγωγές όπως τα Je suis sang, Angel of Death, Quando l’uomo principale è una donna, Orgy of Tolerance, Preparatio Mortis and Prometheus-Landscape II, κατέκτησαν για τον Fabre τη διεθνή αναγνώριση.

Το 2005, ο Jan Fabre ήταν καλλιτεχνικός σύμβουλος του Φεστιβάλ της Αβινιόν. Στη συνέχεια δημιούργησε την Ιστορία των Δακρύων (Histoire des Larmes) για το Cour d’ Honneur, όπου ήδη το 2001 είχε ανεβάσει το Είμαι Αίμα (Je suis sang), καθώς και μια επανέκδοση του ίδιου το 2005. Το 2007 ο Fabre δημιούργησε το Ρέκβιεμ για μια Μεταμόρφωση (Requiem für eine Metamorphose) για το Felsenreitschule του Salzburg. Ο Jan Fabre έχει δημιουργήσει μια ποικιλία από μονολόγους για τους αγαπημένους του ερμηνευτές, που ως επί το πλείστον βασίζονται σε κείμενα που γράφτηκαν ειδικά για αυτούς. Το 2015 ο Jan Fabre δημιούργησε το Mount Olympus. To glorify the cult of tragedy. Α 24 hour performance (Όλυμπος. Για να δοξαστεί η λατρεία της τραγωδίας. Μια 24ωρη απόδοση), βασισμένο στις Ελληνικές Τραγωδίες, με 27 ηθοποιούς/χορευτές επί σκηνής. Έτυχε διεθνούς αποδοχής, χαρακτηρίστηκε ως αριστούργημα και ως μια νέα στροφή του σύγχρονου θεάτρου. 

Ως συγγραφέας, έχει γράψει ένα εντυπωσιακό corpus κειμένων για το θέατρο, συμπεριλαμβανομένων μονολόγων καθώς και κειμένων για περισσότερες φωνές. Για τον Όλυμπο έγραψε ποιητικά κείμενα για τον ύπνο και τα όνειρα: Απομεινάρια (Remnants). Ο Jan Fabre γράφει ημερολόγια τη νύχτα: τα λεγόμενα Νυχτερινά του Ημερολόγια, δύο τόμοι εκ των οποίων έχουν ήδη δημοσιευθεί, και αποτελούν μια μοναδική επισκόπηση στη ζωή του ως καλλιτέχνη, στα όνειρά του, τους φόβους, και το καλλιτεχνικό του κίνητρο.

Ο Jan Fabre έχει επίσης αναπτύξει ένα εξαιρετικό έργο ως εικαστικός καλλιτέχνης. Έχει γίνει γνωστός στο ευρύ κοινό με το κάστρο  Tivoli (1990), το Heaven of Delight (2002),  στο οποίο το ταβάνι του Δωματίου με τους Καθρέπτες του Βασιλικού Ανακτόρου των Βρυξελλών κοσμήθηκε με τα φτερά χρυσοκάνθαρων και με τα γλυπτά του για αίθρια, The man who measures the clouds (1998), Searching for Utopia (2003) και Totem (2000-2004).

Fabre γλυπτό το απόλυτο κεράτωμα

Ο Jan Fabre ήταν ο πρώτος εν ζωή καλλιτέχνης που παρουσίασε το έργο του στο Μουσείο του Λούβρου (2008).

Ο ωτακουστής

Έχει, επίσης, παρουσιάσει μεγάλης κλίμακας εκθέσεις στο  Kunsthistorisches Museum της Βιέννης (2011), στην Μπιενάλε της Βενετίας του 2009 και του 2011, και στο Kröller-Müller Museum  Otterlo (2011). Stigmata. Actions and Performances 1976 – 2013 παρουσιάστηκε στο MAXXI, τη Ρώμη, το 2013 και στο ΜHKA στην Αμβέρσα, το 2015. Θα παρουσιαστεί επίσης στο MACC της Λυών το Σεπτέμβριο του 2016, μετά το πέρας της παρουσίασής του στο Μουσείο Μπενάκη κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2016. Το Μάιο του 2016, ο Jan Fabre θα παρουσιάσει το έργο Spiritual Guards (Πνευματικοί Φρουροί), ένα ταξίδι μέσα από την πόλη της Φλωρεντίας, περνώντας από το Forte Belvedere, την Piazza della Signoria και το Palazzo Vecchio. Το κρατικό Μουσείο Ερμιτάζ της Αγία Πετρούπολη τον έχει προσκαλέσει να δημιουργήσει μια έκθεση μεγάλης κλίμακας το 2016, τα εγκαίνια της οποίας θα γίνουν στις 21 Οκτωβρίου.

Fabre ο άνθρωπος μονόκερος

Σημειώνεται πως το 2012 είχε κατηγορηθεί λόγω της «δράσης» που είχε κάνει στο δημαρχείο της Αμβέρσας κατά την οποία άνθρωποι εκσφενδόνιζαν γάτες στον αέρα.

Γάτες στον αέρα

Όπως είναι λογικό οι φιλοζωικές οργανώσεις τον στοχοποίησαν ενώ ο ίδιος παραλίγο να λιντσαριστεί από κόσμο που αντιδρούσε στο «θέαμα» βασανισμού των τετράποδων ζώων.

Και τελικά τι απέγινε; Ο Φαμπρ παραιτήθηκε. Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της παραίτησης και της ανακοίνωσης που εξέδωσε υπουργείο Πολιτισμού

«Με την παρούσα, εγώ, ο Jan Fabre, παραιτούμαι από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή (curator) του Ελληνικού Φεστιβάλ. Αποδέχτηκα την πρόταση του Υπουργού Πολιτισμού της Ελλάδας να προβώ σε καλλιτεχνικές επιλογές με πλήρη ελευθερία. Αυτό δεν φαίνεται να είναι πλέον δυνατόν στην Ελλάδα. Δεν επιθυμώ να εργαστώ σε ένα εχθρικό καλλιτεχνικό περιβάλλον, στο οποίο προσήλθα με ανοιχτό μυαλό και ανοιχτή καρδιά. Εύχομαι στους Έλληνες καλλιτέχνες καλή τύχη στη δουλειά τους και στο Φεστιβάλ τους».

Στο σημείο αυτό, πρέπει να επισημανθεί ότι ο Jan Fabre προσήλθε ουσιαστικά ως εθελοντής για να συνεισφέρει στην Ελλάδα της κρίσης. Με αυτό κατά νου, ανέλαβε να οργανώσει σε ελάχιστο χρονικό διάστημα το Ελληνικό Φεστιβάλ αυτοπεριορίζοντας το σύνολο των οικονομικών του αξιώσεων στο ποσό των 20.000 ευρώ για κάθε χρόνο που θα παρείχε τις υπηρεσίες του, τόσο ως καλλιτεχνικός υπεύθυνος του θεσμού, όσο και για τις παραγωγές της ομάδας του.

Η επιλογή της παραίτησης υπήρξε αποτέλεσμα της συντονισμένης επίθεσης που δέχτηκε ο Jan Fabre από πολιτικά κόμματα, Μ.Μ.Ε. και μέρους του καλλιτεχνικού κόσμου. Οι επιτιθέμενοι χαρακτήρισαν συλλήβδην ως ανθελληνικό ένα δομημένο τετραετές πρόγραμμα, το οποίο αποσκοπούσε όχι απλώς στη διεύρυνση του ούτως ή άλλως διεθνούς χαρακτήρα του Φεστιβάλ, αλλά και στη διεθνοποίηση της ίδιας της ελληνικής καλλιτεχνικής δημιουργίας. Θεώρησαν persona non grata έναν διεθνώς καταξιωμένο δημιουργό και απαξίωσαν συνολικά και οργανωμένα το καλλιτεχνικό του έργο καταρρακώνοντας έτσι κάθε έννοια ελευθερίας στην καλλιτεχνική έκφραση. Σε απόλυτο συγχρονισμό, Μ.Μ.Ε., αποσπασματικά και στοχευμένα εστίασαν σε ένα ελάχιστο σημείο ενός έργου του, παράγοντας πλήρως παραπλανητικές εντυπώσεις και παίζοντας με το δημόσιο αίσθημα.

Οι βεβιασμένες αντιδράσεις των καλλιτεχνών, πριν καν ανακοινωθεί το πλήρες πρόγραμμα του Φεστιβάλ, μέσα μάλιστα από την παραπειστική επιχειρηματολογία περί αφελληνισμού του θεσμού, οδηγούν σε θλιβερούς συνειρμούς σε σχέση τόσο με την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, όσο και με την επιδιωκόμενη θέση της στο σύγχρονο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Η εξέλιξη αυτή αποτελεί ενδιαφέρουσα αντιστροφή αυτού που κατά κανόνα συμβαίνει στην ανθρώπινη ιστορία, όπου οι πνευματικές δυνάμεις διεκδικούν την ελευθερία του λόγου και υπεραμύνονται αυτής έναντι της πολιτικής εξουσίας. Στη δική μας ιστορία φαίνεται δυστυχώς να συνέβη το αντίστροφο.

Εξυπακούεται ότι ο Υπουργός σε συνεργασία με το Δ.Σ. του Φεστιβάλ θα αναλάβει άμεσα τις απαραίτητες πρωτοβουλίες για την καλύτερη δυνατή λειτουργία του θεσμού.»

Ακολουθεί άθρο του Θέμη Συμβουλόπουλου μέλους του ΕΠΑΜ:

Και μετά την παραίτηση Φαμπρ;;

Δεν είναι ανάγκη να επικαλεστώ το περίφημο απόφθεγμα του Μίλαν Κούντερα από το βιβλίο του Γέλιου και της Λήθης: «Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος είναι να διαγράψεις τη μνήμη του. Να καταστρέψεις τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την ιστορία του. Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα παιδεία, να επινοήσει μια νέα ιστορία. Δε θα χρειαστεί πολύς καιρός για να αρχίσει αυτό το έθνος να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν. Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του, θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.»

Περισσότερο απ’ όλα τα ζητήματα που προέκυψαν με την ανεκδιήγητη απόφαση της κυβέρνησης και του φερόμενου ως υπουργού Πολιτισμού Μπαλτά, να διορίσει τον Φαμπρ καλλιτεχνικό διευθυντή του Ελληνικού Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, είναι ο ρόλος και η λειτουργία της Τέχνης και του πολιτισμού που αυτή εκφράζει, σε μια χώρα που τελεί υπό καθεστώς κατοχής, και έχει μετατραπεί σε αποικία, δουλοπαροικία του χρέους.

Αν είναι να δημιουργηθεί ένα πλατύτερο κίνημα με βάση τον πολιτισμό και την Τέχνη, αυτή είναι μια καλή αρχή. Μια αρχή που πρέπει ν΄ ανοίξει τα ζητήματα του ρόλου της Τέχνης ως αυτή την πολυσύνθετη μορφή της κοινωνικής συνείδησης, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την δοσμένη κοινωνικοπολιτική κατάσταση στην χώρα.

Με άλλα λόγια, είναι απαραίτητο να ιδωθεί η Τέχνη, ως η απόλυτα ικανή συνθήκη από την μεριά …. της πνευματικής δραστηριότητας, η οποία παίζει καθοριστικό ρόλο στην κοινωνική εξέλιξη και εκ του ρόλου αυτού καθίσταται η ίδια μέγιστη κοινωνική ανάγκη. Και με αυτόν τον τρόπο να απευθυνθεί στις μάζες, στον λαό, μεγεθύνοντας την κοινωνική πραγματικότητα με όρους που θα αναδείξουν τις αλλαγές στις κοινωνικές ανάγκες και συμφέροντα, έτσι ώστε να κατανοηθεί προς τα που πρέπει να αναζητήσει και να στραφεί ο μέσος πολίτης, ο εργαζόμενος, η νέα γενιά, για τον απεγκλωβισμό από την αποικιοκρατία.

«Η ρεαλιστική τέχνη είναι ισχυρό μέσο για την γνώση και τον επαναστατικό μετασχηματισμό. Ακριβώς γι’ αυτό πάντα, οι προοδευτικές κοινωνικές τάξεις υπερασπίζουνε την αλήθεια της ζωής στην τέχνη».**[1]

«Η τέχνη πρέπει να υπηρετεί τον λαό», δίδασκε ο Λένιν: «Ο κοινωνικός ρόλος της τέχνης, πρώτα πρώτα περιέχεται στην γνωστική λειτουργία των καλλιτεχνικών μορφών της. Αυτές μπορούν και πρέπει να βοηθάνε τα εκατομμύρια εργαζόμενους να κατανοούν τα γεγονότα της πραγματικότητας, να τα συνειδητοποιούν και να τ’ αποτιμούν σωστά, να τους κάνουν να παίρνουν ενεργά μέρος στον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Υπερασπίζοντας την κληρονομιά του μεγάλου Τολστόη από την επιβουλή των φιλελεύθερων και των συνταγματικών δημοκρατικιζόντων του Μανίλοφ, που υποκριτικά λιβανίζανε τον τάφο του ανθρώπου που ξεγύμνωσε την απολυταρχία και την δουλοχτησία, ο Λένιν έκανε έκκληση στην εργατική τάξη να μελετάει με κάθε προσοχή τα αθάνατα έργα του. Ο Τολστόη έγραφε ο Λένιν, «με αφάνταστη δύναμη και ειλικρίνεια μαστίγωνε τις κυρίαρχες τάξεις, με εξαίρετη παραστατικότητα σκιαγράφησε την ψευτιά που διακρίνει όλα εκείνα τα ιδρύματα που με την βοήθειά τους κρατιέται όρθια η σύγχρονη κοινωνία…. την εκκλησία, το δικαστήριο, την αστική επιστήμη…. Η παραστατικότητα των τυπικών μορφών του Τολστόη, διατύπωνε ο Λένιν, βοηθάει τους εργαζόμενους να νοιώσουν πιο βαθιά την ποταπότητα και την θηριωδία του κράτους που κάθεται πάνω στην ράχη τους.» [1]

Δυστυχώς, οι σημερινοί «καλλιτέχνες», στέκουν μακριά από την συνειδητοποίηση της λειτουργίας της Τέχνης, και του καθοριστικού ρόλου που αυτή μπορεί να επιτελέσει, έτσι ώστε να οικοδομηθεί με νέους όρους η απελευθερωτική δύναμη που συνάγεται από την τροφοδοσία των αξιών του ελληνικού πολιτισμού και της οικουμενικότητάς του, σε άρρηκτη, αμφίδρομη, και γενεσιουργό σχέση με την ύπαρξη του ίδιου του ελληνικού λαού, ως ιστορικά εθνικού υποκειμένου που διεκδίκησε διαχρονικά την δημοκρατία και την ανεξαρτησία του, μέσα από την απελευθέρωση της πατρίδας του.

Τι μας προσφέρει η τέχνη η πραγματική; Τ’ αληθινά έργα τέχνης συγκλονίζουν την ψυχή μας, φέρνουν τα δάκρυα, τον θαυμασμό, την αγανάκτηση. Αφήνουν βαθιά τα σημάδια στην συνείδησή μας. Χάνεται η χαρά από την πρώτη, την άμεση εντύπωση, αλλά το έργο δεν ξεχνιέται. Χάρη σε αυτό, έτσι άξαφνα, γνωρίζουμε κάποιες πλευρές από την ζωή που πριν δεν βλέπαμε. Δεν συνειδητοποιούσαμε. Μπορέσαμε να δούμε κάτω από άλλο πρίσμα, με άλλα μάτια.

Η τέχνη ανοίγει δρόμους να γνωρίσουμε το παρελθόν, να γνωρίσουμε τους λαούς, τον βίο και τα ήθη τους, τους όρους κάτω από τους οποίους ζούσαν, τους εθνικούς τους ήρωες. Χωρίς την τέχνη, όλα αυτά θα ήταν μονάχα μια ιστορία που πέρασε εδώ κι αιώνες. Με τα έργα των Καβάφη, Ελύτη, Ρίτσου, Παπαδιαμάντη, Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, Λεοντή, του ανώνυμου της Ελληνικής Νομαρχίας, των μεγάλων του θεάτρου συγγραφέων και ηθοποιών, του Καμπανέλη, του Βεάκη, του Αγγελόπουλου, και τόσων άλλων, όπως και των μεγάλων καλλιτεχνών κάθε χώρας, γνωρίζουμε την ιστορία των προγόνων μας. Την ίδια την πατρίδα. Την κάθε πατρίδα. Η τέχνη μας αποκαλύπτει τα αισθήματα , τα προβλήματα, τις σκέψεις, τους χαρακτήρες και τα φερσίματα των ανθρώπων, μας δίνει λύσεις για τα προβλήματα που ορθώνονται στην ζωή και πόσα άλλα.

Σήμερα δεν διακυβεύεται μόνο η τύχη του Ελληνικού Φεστιβάλ και η παραμονή ή όχι του κάθε Μπαλτά στο τιμόνι του πολιτισμού στην χώρα.

Διακυβεύεται η παραμονή ή όχι, όλου του δοσίλογου πολιτικού καθεστώτος, που συμβάλλει τα μέγιστα στο γκρέμισμα κάθε συλλογικής κατάκτησης, ιδιαίτερα κάθε κατάκτησης που δημιούργησε πανεθνικούς δεσμούς στον λαό μας. Κι όσο απαραίτητος είναι σήμερα ο αγώνας του λαού μας στην διαχρονική πορεία για την ιστορική του συνέχεια, αυτήν την συνέχεια που ο ίδιος υπερασπίζεται μέσα από την ενότητά του και τους αγώνες του για ελευθερία, αγώνες που τελικά προσδιορίζουν και την εθνική του ταυτότητα, άλλο τόσο απαραίτητος είναι και ο καταλυτικός ρόλος της τέχνης και του πολιτισμού σε αυτή την κατεύθυνση.

Ο Θ. Συμβουλόπουλος, είναι γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Πολιτικής Γραμματείας του Ε.ΠΑ.Μ.

*Αισθητική – Ινστιτούτο Παγκόσμιας Λογοτεχνίας «Γκόρκη»

[1] Κεφάλαιο, «Η Ουσία της τέχνης.» (Σελ 250-251)

Σ.γ.:Τέτοια ουσία στην τέχνη δεν ήταν δυνατόν να δώσει ένας Βέλγος στους Έλληνες. Μόνο ένας Έλληνας μπορεί να το κάνει, είτε δραματουργός, είτε εικαστικός καλλιτέχνης.

Ο Γιαν Φάμπρ το μόνο που θα μπορούσε να κρατήσει ορθό μέσα από τα ερείπια και τα  χαλάσματα της πνευματικής και οικονομικής κατάρρευσης που βιώνουμε, ζώντας σε ένα σύστημα που άθεο κι ανάλγητο μας συμπεριφέρεται σαν να είμαστε σκουλήκια,

‘Ανθρωπος σκώληξ

δεν θα μπορούσε να σκεφτεί τίποτα πιο πεζό και πιο εύκολο, από ένα πέος σε στύση,

διψασμένο για ηδονή κι απόλαυση!Το μόνο που τελικά απομένει στον απελπισμένο αλλοτριωμένο μονοδιάστατο ευρωπαίο της προτεσταντικής θρησκευτικής απόκλισης.

 

Καλά έκαναν και τον παραιτήσανε. Απόδειξη ότι έχει ανεξάντλητες δυνάμεις ο τόπος τούτος κι αργά ή γρήγορα θα ΑΝΑΣΤΗΘΕΙ από τους Γερμανούς βρυκόλακες που τον στοιχειώνουν.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>