«

»

Ιούν 03

Με τέτοιο γείτονα που δεν διστάζει να πετσοκόψει και τους αντιφρονούντες Τούρκους να περιμένετε τα χειρότερα. Τίποτα δεν θ’ αλλάξει.

Η είδηση μας έρχεται από τα ΤΑ ΝΕΑ με τον τίτλο:

ΤΟ ΤΕΛΟΣ (;) ΜΙΑΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ

Τι Κεμάλ, τι Οζάλ, τι Ακιτζί, τι Ερντογάν, οι Τούρκοι πολιτικοί δεν είχαν ούτε θα έχουν μπέσα ποτέ! Μόνιμη γι’ αυτούς τακτική ο ιμπεριαλισμός!

Έλληνες στρατιώτες στον τουρκικό στρατό. Μια φωτογραφία, μια εικόνα, που είναι σίγουρα ένα άβολο θέαμα. Που ξυπνάει δυσάρεστες μνήμες, όχι μόνο για τους Ίμβριους -διότι οι στρατιώτες αυτοί είναι Ίμβριοι- αλλά για κάθε Έλληνα. Μια εικόνα που θυμίζει στρατιωτικές ήττες, λάθη της εξωτερικής πολιτικής που προηγήθηκαν, αλλά και τις επιπτώσεις των λαθών αυτών ακόμα και σήμερα. Μια εικόνα που δεν χρειάζεται, φυσικά, να είσαι εθνικιστής για να αισθανθείς μια σύσπαση. Είναι το συναισθηματικό βάρος της Ιστορίας.

Ας κάνουμε μια σύντομη αναδρομή.

Ο Οκτώβριος του 1912 βρήκε τους κατοίκους της Ίμβρου να πανηγυρίζουν για την άφιξη του ελληνικού στόλου. Από τους περίπου 8.500 κατοίκους, σχεδόν το 100% ήταν Έλληνες, σε ένα νησί στο οποίο η παρουσία του ελληνικού στοιχείου έχει πολλούς αιώνες ιστορίας, πολύ πριν και από την αθηναϊκή αποικία στις αρχές του 5ου π.Χ. αιώνα. Όπως ήταν φυσικό λοιπόν, ύστερα από χρόνια οθωμανικής παρουσίας ο ενθουσιασμός για την απελευθέρωση ήταν μεγάλος. Ο κόσμος στους δρόμους, γαλανόλευκες σημαίες ανέμιζαν, συνθήματα υπέρ της Ενώσεως ηχούσαν παντού. Έχει ενδιαφέρον, επίσης, να σημειωθεί, ότι ο πρώτος στρατιωτικός διοικητής του νησιού ήταν ο Παντελής Χορν, πατέρας των Δημήτρη και Γιάννη Χορν και ένας από τους πιο σημαντικούς έλληνες θεατρικούς συγγραφείς του 20ού αιώνα.(Σ.γ.: Μέχρι σήμερα είχαν απομείνει ελάχιστα γραϊδια και γέροντες στα δυο νησιά).

Με τη Συνθήκη των Σεβρών που υπεγράφη τον Αύγουστο του 1920, η Ίμβρος πέρασε μαζί με την Τένεδο στην κυριαρχία της Ελλάδας, νομιμοποιώντας ουσιαστικά το καθεστώς που είχε διαμορφωθεί από την παρουσία του ελληνικού στρατού στα δύο νησιά. Τα νέα δεδομένα, όμως, έμελλε να διαρκέσουν πολύ λίγο. Διότι ακολούθησε η Μικρασιατική Καταστροφή και ως επακόλουθο της η Συνθήκη της Λωζάννης ήρθε για να τα παραχωρήσει την Ίμβρο και την Τένεδο στην Τουρκία. (Σ.γ.: Όταν ηττάσαι δεν υπάρχει έλεος. Ας είναι καλά οι Γερμανοί «σύμμαχοί μας στην λυκοσυμμαχία της Ε.Ε.» οι ποίοι πάντα υποστήριζαν τους Τούρκους σαν αντιορθόδοξος λουθηρανο, καλβινιστικό-ευαγγελικο-καθολικό συνοθύλευμα και φασιστικής νοοτροπίας λαός απευθυνόμενος σε έναν εξίσου ισλαμοφασιστικής νοοτροπίας, όμοια με τους Γερμανούς, βάρβαρο Έθνος, τους Τούρκους).

Είναι αδύνατο για κάποιον σήμερα να συλλάβει το μέγεθος της τραγωδίας που έζησαν οι κάτοικοι της Ίμβρου εκείνα τα χρόνια. Δύο χρόνια αφότου έγιναν κάτοικοι του ελληνικού κράτους, η ζωή τους ανατράπηκε ολοκληρωτικά, καθώς ο τόπος τους πέρασε στα χέρια μιας χώρας με την οποία η πατρίδα τους βρισκόταν σε πόλεμο λίγους μήνες πριν. Κλήθηκαν, λοιπόν, να επιλέξουν μεταξύ του να γίνουν πρόσφυγες και του να παραμείνουν στο νησί τους, γνωρίζοντας ότι πλέον θα αντιμετωπίζονται ως εχθροί στην ίδια τους τη γη.

Στο βιβλίο του Νίκου Σηφουνάκη «Ίμβρος – Τένεδος», το οποίο διάβασα πρόσφατα, αποτυπώνεται ανάγλυφα μέσω επιστολών, τηλεγραφημάτων και προσωπικών μαρτυριών η αγωνία των κατοίκων των δύο νησιών εκείνες τις δύσκολες στιγμές. Ερχόμενος κανείς σε επαφή με αυτό το υλικό, δεν μπορεί παρά να νιώσει βαθύτατο θαυμασμό για τους ανθρώπους αυτούς, οι οποίοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με την ολοκληρωτική ανατροπή της πραγματικότητάς τους.

Δυστυχώς, οι φόβοι όσων πίστευαν ότι οι συνθήκες για τους Έλληνες θα είναι αφόρητες με το νέο καθεστώς δικαιώθηκαν. Η Τουρκία παραβίασε με πολλούς τρόπους τη Συνθήκη, καταπατώντας συστηματικά τα δικαιώματα των Ελλήνων και εξωθώντας τους στην αποχώρηση. Και αυτού του είδους η αντιμετώπιση συνεχίστηκε, δυστυχώς, επί δεκαετίες. Θυμάμαι ενδεικτικά, πως, ως ευρωβουλευτής είχα υποβάλει σχετική ερώτηση το 2003 εκμεταλλευόμενος και την ενταξιακή προοπτική της Τουρκίας που τότε ήταν ακόμα ζωντανή. Με την ερώτηση αυτή ζητούσα να παρέμβει η Κομισιόν όταν η τουρκική κυβέρνηση με απόφασή της τότε στέρησε από τους Έλληνες τις περιουσίες τους μέσω του τουρκικού κτηματολογίου. (Σ.γ.:ρε Σηφουνάκη, ζήταγες από την ευρωμαφία να υποστηρίξει τους απαλλοτριωμένους περιουσιακά Έλληνες. Δεν καταλαβαίνεις ότι η Ελλάδα βρίσκεται ανάδελφη, περικυκλωμένη από θεριά που ζητούν να την ξεσκίσουν;) Αυτή η μεθόδευση, σε συνδυασμό με την αφαίρεση του δικαιώματος διεκδίκησης περιουσιών που αυθαίρετα παραχωρήθηκαν στους Τούρκους χωρίς απαλλοτρίωση, αποτέλεσε ξεκάθαρη παράβαση της αρχής της ισονομίας.

Ανατρέχοντας, λοιπόν, στο παρελθόν, μπορεί κανείς να τοποθετήσει τη φωτογραφία αυτή στο ιστορικό της πλαίσιο και να αποκτήσει συναίσθηση του συναισθηματικού βάρους που αυτή συμπυκνώνει. Νέοι Έλληνες που αποκόπηκαν βίαια από την κληρονομιά των προγόνων τους και αναγκάστηκαν να πραγματοποιήσουν τη θητεία τους στον στρατό της χώρας που είχε φερθεί στους ομοεθνείς τους με τόσο σκληρό τρόπο όταν ανέλαβε την εξουσία στον τόπο τους.

Φυσικά, δεν μπορεί κανείς παρά να παραβλέψει τα μεγάλα λάθη που δρομολόγησαν αυτές τις εξελίξεις. Και αναφέρομαι στους άστοχους χειρισμούς σε πολιτικό επίπεδο. Διότι η πολιτική του Βενιζέλου ανατράπηκε από μια κυβέρνηση η οποία μπόρεσε μεν να συντονιστεί με την κούραση των πολιτών από τους συνεχείς πολέμους, όμως δεν μπόρεσε να συντονιστεί με τις ανάγκες της στιγμής και με τα νέα διεθνή δεδομένα που διαμορφώνονταν εκείνη την εποχή. Και αποτέλεσμα αυτής της αδυναμίας ήταν να οδηγηθούν τόσοι Έλληνες σε ξεριζωμό από τα σπίτια τους και την ιδιαίτερη πατρίδα τους. (Σ.γ.: Κούραση δεν δικαιολογείται από τον πόλεμο, όταν διακυβεύονται πατρίδες, απογοήτευση από τις προδοσία των Αγγλογάλλων και Γερμανών που απέστρεψαν το πρόσωπό τους, σε συνδυασμό με τους ανάξιους στρατηγούς και τις αδεξιότητες και παλινωδίες της πολιτικής ηγεσίας, σαφώς κατατσάκισαν το ηθικό των Ελλήνων).

Όσο κι αν μας στεναχωρεί όμως αυτή η μαύρη σελίδα στην ελληνική Ιστορία μάς θυμίζει παράλληλα πόσο σημαντικό είναι να μένουμε ενωμένοι στην υπεράσπιση του εθνικού συμφέροντος. Επιπλέον, υπογραμμίζει πόσο σημαντικό είναι να έχουμε καλή αντίληψη του διεθνούς περιβάλλοντος και να καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια ώστε η χώρα μας να είναι ισχυρή στο διεθνές στερέωμα έτσι ώστε να είναι σε θέση να διεκδικεί αποφασιστικά αυτά που αξίζει και να εξασφαλίσουμε πως ο Ελληνισμός, όπου κι αν βρίσκεται, θα είναι προστατευμένος.

Πριν ενάμιση χρόνο όλη η Ελλάδα είδε συγκινημένη να ανοίγει ύστερα από 50 χρόνια το ελληνικό σχολείο στην Ίμβρο. Ένα αποτέλεσμα εντατικών προσπαθειών από διπλωματικούς κύκλους, από την Εκκλησία, αλλά και από ομογενειακούς και πολιτικούς φορείς στην Ελλάδα και την Τουρκία. Αρκετοί Ίμβριοι, μάλιστα, έχουν επιστρέψει τα τελευταία χρόνια στην ιδιαίτερη πατρίδα τους και προσπαθούν με σκληρή δουλειά να χτίσουν ένα μέλλον πάνω στα ερείπια. Το πείσμα και επιμονή τους αξίζουν τον θαυμασμό αλλά και την υποστήριξή μας. Οι πληγές του παρελθόντος, φυσικά, δεν σβήνουν όσα χρόνια κι αν περάσουν. Όμως οι χαρούμενες φωνές μικρών παιδιών στα άλλοτε ερειπωμένα σοκάκια αποτελούν τη μεγαλύτερη πηγή αισιοδοξίας για το μέλλον. Να χτυπήσουμε ξύλο να μην ανατραπεί αυτή η ευχάριστη εξέλιξη.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΘΑΝΑΣΗΣ Θ. ΝΙΑΡΧΟΣ

Σ.γ.: Μην χτυπάτε ξύλο και μην εμπιστεύεστε την τουρκική ηγεσία, σύντομα θ’ αλλάξουν συμπεριφορά, ιδίως τώρα που βρισκόμαστε σαν Έθνος και λαός σε μια περίοδο πτώσης, παρακμής και οικονομικού αδιεξόδου. Ας είναι καλά η Κομισιόν που ουδέποτε μας ευνόησε σε τίποτα. Αν έχεις τέτοιους φίλους σαν την γερμανοκρατούμενη Ε.Ε. καλλίτερα να έχεις φίλους τον τούρκικο λαό, εξαιρώντας φυσικά την μεγαλοαστική πολιτική και οικονομική τούρκικη ολιγαρχία η οποία παίζει πάντα το ίδιο παιχνίδι εις βάρος του τούρκικου λαού και των γειτόνων της. Τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα!

Γεώργιος Ευαγγελάτος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>