«

»

Ιούν 05

Χωρίς την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος μάταιη η πίστη ημών, μάταιη και κάθε προσπάθεια ανατροπής του Καπιταλιστικού Κατεστημένου στην ελληνική πολιτεία

 

Η Επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος

Όποιος έχει αισθανθεί, νιώσει την εκστατική εμπειρία της επίσκεψης του Αγίου Πνεύματος μπορεί ν’ αντιληφθεί τα παρακάτω. Αν όχι περιττό ν’ ασχοληθεί πιο κάτω από τις γραμμές τούτες.

Νιώθει ότι η ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία αλλά ζωή και πράξη. Η θρησκεία, η όποια θρησκεία είναι στην ουσία δεισιδαιμονία. Πρώτον ο θρησκευόμενος είναι ένας δεισιδαίμων. Έχει κάποιες φαντασιώσεις περί Θεού, αόριστες και χαώδεις. Θα τις ονομάζαμε φαντασιοπληξίες. Δεισιδαιμονικά πάει εκκλησία, ζητώντας βοήθεια για να πάει καλά αυτός, η οικογένειά του, το κοπάδι του, οι υπηρέτες του, οι μετοχές του, ο πλούτος που συσσωρεύει. Οι Γερμανοί χριστιανοδημοκράτες τύπου Σόϊμπλε, Μέρκελ, Σουλτς είναι γνήσια πρότυπα δεισιδαιμονίας και προτεσταντικής ηθικής. Σημασία έχει να πληρώνεις το χρέος που δημιούργησες, ασχέτως ποιοι στο φόρτωσαν στις πλάτες σου. Ασχέτως αν είσαι τίμιος και συνεπής. Δεν μπορείς να πληρώσεις γιατί έχασες τη δουλειά σου; Θα χάσεις το σπίτι σου. Αν δεν αντέχεις τις συνέπειες αυτοκτόνησε, ξεπούλησε την περιουσία σου, εκπόρνευσε τη γυναίκα σου και την κόρη σου. Ας τα ήξερες αυτά πριν ο κος Γεωργίου παραφουσκώσει το έλλειμμα.  Dura Lex sed Lex, Σκληρός Νόμος αλλά Νόμος.

Ο δεισιδαίμων δεν είναι ανάγκη να είναι Γερμανός Λουθηρανός, ή Αμερικανός Ευαγγελικός, μπορεί να  και Έλληνας Ορθόδοξος. Γνωρίσαμε Μασώνο πολιτικό ο οποίος θρήσκευε κάθε Κυριακή πήγαινε στην Εκκλησία, έκανε και φιλανθρωπίες, έπαιρνε όμως μίζες σαν όλους του πολιτικούς της πιάτσας αλλά δεν ξέχναγε κάθε πρωί πριν ξεκινήσει μαζί με την προσευχή του, ένα γρήγορο «Πάτερ ημών» να αγγίζει και το πέταλο που είχε καρφώσει στην ξώπορτα του σπιτιού του για να έχει γούρι η ημέρα.

Για τον δεισιδαίμονα η θρησκεία και το να τα έχει καλά με το Θεό όπως το έχει φτιάξει στο μυαλό του, τον βοηθά να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες της ζωής, να ξεπερνά κατά κάποιο τρόπο τον φόβο του θανάτου, να υπομένει τη φτώχια του καθώς συμμετέχει καθημερινά στα συσσίτια της εκκλησίας, να υπερκαλύπτει με το «έχει ο Θεός» την ψυχολογική ανασφάλειά του.

Γι’ αυτό βλέπει κανείς πλούσιους να θρησκεύουν και να φτιάχνουν εκκλησιές. Δεν τους απασχολεί καθόλου ότι ο πλούτος τους προέρχεται από την εκμετάλλευση της εργασίας των εργατών, (του εργατικού ημερομισθίου) που έχουν υπό την επιχείρησή τους. Ποτέ δεν θα περάσει στο μυαλό τους ότι ο καπιταλισμός είναι υλισμός και ασυμβίβαστος με την Ορθοδοξία  που διακηρύττει διαπρύσια τη συμμετοχή στο κοινό ταμείο, προωθεί με πρότυπο τις πρωτοχριστιανικές κοινότητες το ΑΠΑΝΤΑ ΚΟΙΝΑ, και το ίσο κατά κεφαλήν εισόδημα. Αντίθετα προς τον καπιταλιστικό νόμο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας που δεν ντρέπεται να ομολογεί πως «ο θάνατός σου ζωή μου» και το «μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό» στη ζούγκλα της υλιστικής, σατανοκρατούμενης αστικής, κοινωνίας.

Όμοια και οι Μαρξιστές αδυνατούν να κατανοήσουν πως αν οι εργάτες ανεξαρτήτως ειδικότητας και γνώσεων, έχουν δουλειά κι εξαλειφθεί η φτώχια, και λευτερωθεί ο άνθρωπος από το καθημερινό άγχος να πεθάνει από την ανέχεια γιατί ο γλίσχρος μισθός που του δίνει ο εργοδότης στο αστικό κατεστημένο, δεν του φθάνει για να ζήσει, έτσι μετά σαν έχει γεμάτο το στομάχι του θα του είναι άχρηστη η θρησκεία. Γιατί να πιστεύει;

Σαν ιδέα η κοινωνία ισότητας, με το κράτος εργοδότη που γνοιάζεται για τους πολίτες του είναι μια ωραία φαντασιόπληκτη ιδέα. Στην πράξη, όπως και αποδείχτηκε, είναι ανεφάρμοστος ο Μαρξισμός. Γι’ αυτό και επικράτησε ο καπιταλισμός με την σκληρότερη μορφή του, να μας κυβερνούν άτεγκτοι, αδίστακτοι, τραπεζίτες τοκογλύφοι.

Γιατί και τα δυο συστήματα καπιταλιστικό και κομμουνιστικό απέτυχαν; Γιατί η πραγματική ισότητα προαπαιτεί να προηγηθεί η αυτοσυνειδησία, η καθαρτική εμπειρία της  συναισθηματικής αφομοίωσης, η ενσυναίσθηση, με λίγα λόγια να προϋπάρξει η θεραπεία της ανθρώπινης προσωπικότητας[1].

Βιώνοντας την Ορθοδοξία χωρίς την ψευτοεπίφαση πίστης και λατρείας-δεισιδαιμονίας, θεραπεύεται ο νους του ανθρώπου. Θεραπεύεται η ανθρώπινη προσωπικότητα και απόδειξη τούτου είναι η αλλαγή της συμπεριφοράς και του τρόπου ζωής μας. Απόδειξη είναι και ο βίος των αγίων. Μέσα από την συνεχή εξομολόγηση (ένα είδος συνεχούς ψυχαναλυτικής διαδικασίας με πρωταγωνιστή τον ιερέα –εξομολόγο ο οποίος διαθέτει πατερικό φρόνημα) και τη θεία κοινωνία, ο σκοπός της ζωής του πιστού είναι να οδηγηθεί στην ΚΑΘΑΡΣΗ και τον Φωτισμό.

Η κύρια μέριμνα του πιστού αλλά και του πνευματικού είναι η ενεργοποίηση του νοός, ή πνεύματος με καταλύτη τον ιερέα που διαθέτει πατερικό φρόνημα κι έχει βιώσει ανάλογες με των Ορθοδόξων Πατέρων, εμπειρίες.

Όπως ένας καλός μάγειρας δεν μπορεί να γίνει μάγειρς διαβάζοντας οδηγούς μαγειρικής αλλά χρειάζεται να θητεύσει σε κάποιον σεφ που θα τον εξασκήσει και θα του μεταφέρει τις εμπειρίες του, έτσι προχωράει και ο πιστός στην επαλήθευση και διαπίστωση της θεωρίας. Η  βάση, το θεμέλιο της εμπειρίας που διδάσκεται ο Ορθόδοξος είναι ο φωτισμός και η θέωση ή αλλιώς ο δοξασμός.

Στην ορθόδοξη Πατερική Παράδοση η θέωση, ή θεοπτία, ή δοξασμός δεν είναι ένεση θεότητας, εμβολιασμός θεότητας που σου δίνει το ΟΚ για τον Παράδεισο. Αφού ο άνθρωπος από την Κάθαρση, αγγίξει την Φώτιση έρχεται το Πνεύμα το Άγιο (κατά κάποιο τρόπο εγκαθίσταται) και προσεύχεται  μέσα του και αν ο Θεός θελήσει μπορεί να οδηγηθεί στη θέωση, θέαση, δοξασμό, glorificatio,  ή θεοπτία. Να του αποκαλυφθεί δηλαδή ο Θεός εν δόξει.

Κι επειδή στην Ορθοδοξία δεν υπάρχει ατομική σωτηρία αλλά σωτηρία ολόκληρου του εκκλησιαστικού σώματος, όλου του ποιμνίου, εφόσον όλοι οι πιστοί είναι μέλη Χριστού «είτε δοξάζεται ένα μέλος, συγχαίρει πάντα τα μέλη» (Α΄ Κορινθίους, 12ο Κεφ. Στ. 26) όταν φτάνει στη θέωση ένα μέλος, χαίρουν μαζί του όλα τα μέλη της εκκλησίας. Τούτο συμβαίνει με όλα τα χαρίσματα, τις διακονίες και τα ενεργήματα (δηλαδή τις διάφορες έκτακτες και υπερφυσικές ενέργειες και πράξεις) που επιτελούνται εν Πνεύματι Θεού, γιατί «πάντα ταύτα ενεργεί το έν και το αυτό Πνεύμα, διαιρούν ιδία εκάστω καθώς βούλεται.» (Α΄Κορ. 12ο Κεφ. Στ. 11).

Αντιλαμβανόμαστε επομένως πόσο μακριά βρισκόμαστε από τη συλλογική αγιοπνευματική αλλαγή και ανατροπή του πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού κατεστημένου στις οδυνηρές μέρες που ζούμε. Η εν Χριστώ ζωή του ορθόδοξου ποιμνίου δεν μπορεί να είναι τίποτα περισσότερο από «το γεννηθήτω το θέλημά σου Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, ως εν ουρανώ και επί της γης».

Δεν πρόκειται για μια απλή βελτίωση της συμπεριφοράς, μια ηθικοποίηση του ανθρώπου αλλά για θέωση, δηλαδή συμμετοχή στην δόξα του Θεού, θέα του Θεού, της Χάριτός Του, του ακτίστου φωτός Του. Ο άνθρωπος μόνο μέσω των ακτίστων εμεργειών του Πνεύματος μπορεί να θεωθεί, όχι ενούμενος με την ουσία του Θεού η οποία είναι ανέφικτος, απερινόητος και ακατάληπτος για τις ανθρώπινες θνητές δυνατότητες.

Ο Θεός εμφορούμενος από άγια Αγάπη και άγιο έρωτα προς το δημιουργήματά  του εξέρχεται από τον εαυτό του και ζητεί διακαώς να ενωθεί με τα πλάσματά Του. Τούτο πραγματοποιείται δια των ενεργειών του. Δια των ακτίστων ενεργειών Του. Διότι αν ήταν κτιστές, κάτι κτιστό θα ήταν έξω από τον άκτιστο Θεό, και κάτι κτιστό αδυνατεί να θεώσει τον υλικό, θνητό άνθρωπο με το θείο. Μια αγεφύρωτη απόσταση θα μας χώριζε μεταξύ του Θεού και εμάς τους θνητούς, χοϊκούς δούλους Του. Με το να επιτρέπει μέσω των ακτίστων θείων ενεργειών Του να ενώνεται μαζί μας με το δεσμό της εκστατικής Αγάπης, μπορούμε να κοινωνούμε, και να ενωνόμαστε με τη Χάρη Του χωρίς να ταυτιζόμαστε μαζί Του, όπως θα γινόταν αν ενωνόμαστε με την ουσία του. Πράγμα, όπως προείπαμε αδύνατο.

Οι άκτιστες αυτές ενέργειες είναι αυτές που φωτίζουν, αγιάζουν,  θεώνουν τον άνθρωπο, συντηρούν τη Φύση, τη ζωή, και καθοδηγούν μέσω των Συμπαντικών Νόμων[2], την Ιστορία και τη ζωή ενός εκάστου από μας και δημιουργούν και εξελίσσουν τον απέραντο κόσμο (συμπεριλαμβανομένου του διαστήματος) μέχρι σήμερα.

Δεν υπάρχει λοιπόν μια απλή εξωτερική, δεισιδαίμων σχέση του γνήσιου Ορθόδοξου πιστού με το Θεό αλλά μυστική ένωση μέσω της ακτίστου ενέργειας της θείας Χάριτος εν Αγίω Πνεύματι.

Αυτό δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανένα διότι στην πράξη ο  «καρπός του Πνεύματος εν πάση αγαθωσύνη και δικαιοσύνη και αληθεία» (Προς Εφεσίους, 5ο κεφ. στ.9) υπάρχει, υφίσταται και λαλεί. Αντίθετα ο έμπλεος Πνεύματος Αγίου είναι άνευ ουδεμίας αμφισβήτησης και εκ των ων ουκ άνευ σίγουρο ότι αποτελεί υπόδειγμα αυθεντικού πρότυπου που δεν μπορεί να γίνει συγκοινωνός και συνένοχος στα έργα του σκότους. Κι αντίθετα από αυτό συμβαίνει και αποτελεί αρχή και αποδεκτή συνενοχή στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας μας, οφείλει να βγάζει τα έργα της απάτης και της ατιμίας στο φως καταγγέλλοντάς τα και αποδεικνύοντας πόσο ολέθρια είναι για τους εγκληματίες όσο και για τα θύματά τους. (Εφεσίους, Κεφ. 5ο, στ. 11).

Να γιατί εξεπλάγησαν ο λαός και οι υπηρέτες των αρχιερέων και των Φαρισαίων όταν άκουσαν να μιλά την τελευταία ημέρα της γιορτής της Σκηνοπηγίας, (την Σουκότ) με άφατα λόγια θείας γνώσης και Σοφίας ώστε να πουν στους Φαρισαίους οι οποίοι τους έστειλαν να τον συλλάβουν: «Ουδέποτε ούτως ελάλησεν άνθρωπος, ως ούτος ο άνθρωπος». (Ιωάννης, κεφ. 7ο, στ. 46).

Τι είπε ο Ιησούς την εσχάτη ημέρα της γιορτής της Σκηνοπηγίας; στάθηκε με απαράμιλλο θάρρος μπρος στο πλήθος γνωρίζοντας ότι υπήρχαν ανάμεσά του εχθροί που τον μισούσαν για την παρρησία, την αυθεντικότητα, τη σοφία και τα θαυμαστά Του έργα και είπε: «εάν κάποιος διψά για την εσωτερική γαλήνη και την μακαριότητα της θείας ζωής ας έρθει προς εμένα και ας πίνει ελεύθερα. Κοντά μου θα ικανοποιηθούν όλοι οι ευγενείς του πόθοι και θα αναπαυθεί ψυχικά. Εκείνος που πιστεύει σε μένα σύμφωνα με όσα λέγει η Γραφή θα τρέξουν από την κοιλιά του ποταμοί ύδατος ζώντος που θα τρέχει πάντοτε για να ποτίζεται τόσο ο ίδιος όσο και οι ερχόμενοι σε σχέση μαζί του. Τα λόγια αυτά τα έλεγε για το Άγιο Πνεύματο οποίο επρόκειτο να λαμβάνουν μετά την Ανάληψή Του εκείνοι που θα πίστευαν σ’ αυτόν…», (Ιωάννης, Κεφ.7ο, στίχοι 38-39). Εννοούσε  φυσικά την Κάθοδο του Αγίου Πνεύματος από την ημέρα της Πεντηκοστής και στο εξής.

[1]Πρωτοπρ. Ιωάννου Ρωμανίδου, Πατερική Θεολογία, Εκδόσεις ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ, Θεσ/νικη 2004, σελ.126.

[2]Οι Συμπαντικοί Νόμοι μπορούν να κατηγοριοποιηθούν στους 1) Φυσικούς Νόμους, Βαρύτητα, αδράνεια κ.λπ. που επηρεάζουν τόσο τη μη ζωντανή ύλη όσο και τα έμβια όντα. 2) Οι Νόμοι των ενστίκτων αυτοσυντήρηση και αναπαραγωγή, σ’ αυτόν υπάγονται τα φυτά, τα ζώα και ο άνθρωπος και  3)Οι Νόμοι της Ηθικής όπως της δικαιοσύνης, της ανταπόδοσης, και της Αγάπης που αφορούν τον άνθρωπο και μόνο. Νικολάου Ψαρουδάκη: Το Κατεστημένο υπό το Φως του Χριστιανισμού, Μέρος Πρώτο, Εκδόσεις Μήνυμα, Αθήνα 1971.

1 Σχόλιο

  1. Μαρία Κ.

    Συμφωνω απολυτα. Το Αγιο Πνευμα ειναι το αλφα και το ωμεγα στα παντα. Παραμονη του Αγ.Πνευματος βρισκομουν στην Συμη στον Αρχαγγελο Μιχαηλ τον Πανορμιτη!!!!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>