«

»

Ιούν 16

Αναμφισβήτητα ένωσε την Γερμανία, ως ηγέτης ή καθοδηγούμενος; αλλά την Ευρώπη;

Επί 16 χρόνια καγκελάριος ο Χέλμουτ Κολ, μέντορας της Αγγέλας Μέρκελ και αρχηγός επί χρόνια ολόκληρα του αστοχριστιανικού κόμματος με την ψευδεπίγραφη ονομασία  «Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα» πέθανε σήμερα σε ηλικία 87 ετών.

Ο Χέλμου Κολ στο απόγειο της δράσης του

Οι Γερμανοί του αποδίδουν ότι ένωσε τις δύο Γερμανίες, εμείς λέμε ότι απλώς όταν οι Δυνάμεις της Παγκοσμιοποίησης αποφάσισαν ότι ο κομμουνισμός έπρεπε να πέσει γιατί τους ήταν άχρηστος, έπεσε. Κι έπεσε την εποχή που καγκελάριος στη Δυτική Γερμανία έτυχε να είναι ο Χέλμουτ Κολ.

Οι ίδιες δυνάμεις της ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΏΝ όταν αποφάσισαν ότι έπρεπε να φύγει τον έστησαν στον τείχο με ένα πολιτικό σκάνδαλο δωρεάς στο κόμμα του (donation scandal) και τον ανάγκασαν να παραιτηθεί. Δεν τον χρειάζονταν πια. Ήταν καιρός να αλλάξουν πρόσωπο γιατί αυτοί που κατευθύνουν τις μοίρες της ανθρωπότητας δεν στέκονται στα πρόσωπα, στέκονται κι επιμένουν στον στόχο, στον μακροπρόθεσμο σκοπό που έχουν σχεδιάσει, κι αυτός είναι η ένωση του πλανήτη κάτω από έναν πλανητάρχη και μια παγκόσμια κυβέρνηση.

Ξέρουν καλά ότι όποιος παραμένει για πολλά χρόνια σε ηγετική θέση γίνεται αναχρονιστικός, επίμονος, πεισματάρης, μολύβι ασήκωτο που φέρνει εμπόδια στο ύψιστο σχέδιο τους (ultimate plan). Γι’ αυτό και τους αδειάζουν άσχετα αν ο κόσμος τους αγαπά και τους θεωρεί πατερούληδες όπως ένας Γερμανός έγραψε στο τweeter του: «Νόμιζα ότι θα σε είχα για πάντα καγκελάριο Χέλμουτ».

Αλλά και αν δεν το έκανε από τα παρασκήνια η Νέα Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων, θα το έκανε η φθορά και η θνητότητα των ανθρωπίνων δεδομένων και καταστάσεων, όπως το γήρας, η έκπτωση των πνευματικών δυνατοτήτων, η σωματική αδυναμία. Έτσι μετά από ένα ατύχημα στο σπίτι του, μια πτώση, τον ανάγκασε να παραμείνει σε αναπηρικό καροτσάκι μέχρι την ημέρα του θανάτου του.

Στην ηλικία των 15 ετών στις   20 Απριλιου του 1945, ο Κολ ορκίστηκε αναγκαστικά στη Νεολαία του Χίτλερ υπό τον αρχηγό της νεολαίας του Artur Axmann στο Berchtesgaden, μέρες πριν το τέλος του πολέμου.

Η ζωή του είχε αρκετά σκαμπανεβάσματα και δυσκολίες, αλλά τις άντεξε: Η πρώτη του γυναίκα Hannelor Renner με την οποία ηταν παντρεμένος 41 χρόνια, αυτοκτόνησε μη αντέχοντας την ασθένεια από την οποία έπασχε. Ο Κολ μετά από επτά χρόνια χηρείας ξαναπαντρεύτηκε την Maike Richter (όντας στο αναπηρικό καροτσάκι. Από την πρώτη απέκτησε δυο παιδιά.

Αξίζει πάντως να αναφερθούν οι κρίσιμες εκείνες μέρες όπου οι ανατολικογερμανοί συγκενρώνονταν  πίσω από το τείχος τουν Βερολίνου μέχρι την ημέρα που οι στρατιώτες του Κολπεργκ έπαυσαν να πυροβολούν όποιον προαπαθουσε να αποδραζσει. Το πλήθος ήταν τεράστιο και οι στρατιώτες δεν ήξεραν τι να κάνουν. Να προκαλέσιουν αιματοχυσία ή όχι; Όμοια και η Στάζι έιχε κυριολεκτικά τρελαθεί και δεν ήξερε πως να το χειριστεί μέχρι την ώρα, το Βράδυ εκείνο που έξω από την πύλη του Βραδεμβούργου κρεμίστηκε επιτέλους κάτω από την ισυρή  θέληση και πίεση των ανατολικογερμανών το φρικτό τειχος που χώριζε στα δύο το Βερολίνο.

Έτσι έκλεισε η περίοδος τιμωρίας των δύο Γερμανιών, χωρίς καλά-καλά να το καταλάβουν οι δύο ηγεσίες. Εκείνο το βράδυ ο Γιαρουζέλσκι ο δικτάτορας της Πολωνίας είχε ετοιμάσει ένα μεγάλο δέιπνο προς τιμήν του Χέλμουτ Κόλ και ο Κολ μαζί με τον Πολωνό ηγέτη μάθανε τα νέα: Ένα τεράστιο συγκεντρωμένο πλήθος γκρέμιζε το τείχος του Βερολίνου. Τελικά αναγκάστηκε μετά το δείπνο να γυρίσει στη Βόννη. Πήρε τον Γκορμπατσώφ τηλέφωνο και τον ρώτησε θα γίνει πάλι το ίδιο με την Ουγγαρία το 1955 ή την Τσεχοσλοβακία το 1968;

Ο Γκορμπατσώφ δεν έδειξε την προθυμία ούτε την επιθυμία να κατεβάσει τα τανκς και να περάσει για άλλη μια φορά ο σιδερόφρακτος οδοστρωτήρας πάνω από τα σώματα των ανθιστάμενων πατριωτών που σφάδαζαν για ελευθερία και για πραγματική ελευθερία.

Μέχρι τοτε τα πράγματα είχαν κάπως έτσι για τις δύο Γερμανίες:

Οι συζητήσεις στη Γιάλτα και το Πότσδαμ καθόρισε επίσης τη σχεδιαζόμενη κατοχή και διαχείριση της μεταπολεμικής Γερμανίας υπό το Συμμαχικό Συμβούλιο Ελέγχου, αποτελούμενο από τις Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία και Σοβιετική Ένωση. Κατά τη Διάσκεψη του Πότσδαμ το καλοκαίρι του 1945, μετά το τέλος των μαχών στην Ευρώπη, η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση αποφάσισαν να χωρίσουν τη Γερμανία σε τέσσερις ζώνες κατοχής. Κάθε χώρα θα είχε τον έλεγχο ενός τμήματος της Γερμανίας μέχρι να αποκατασταθεί η σταθερότητα στη χώρα.

Τα ομόσπονδα κράτη (Länder), του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας, Βραδεμβούργου, Σαξονίας, Σαξονίας-Άνχαλτ, Θουριγγίας, βρέθηκαν στη σοβιετική ζώνη κατοχής. Σοβιετικές όμως ενστάσεις σχετικά με οικονομικές και πολιτικές αλλαγές στις δυτικές ζώνες κατοχής, (π.χ. οι Αμερικανοι χάρισαν τις πολεμικές αποζημιώσεις  που όφειλε η Γερμανία μετά την ήττα της στον Β΄ Π.Π.), οδήγησαν την Σοβιετική Ένωση να αποχωρήσει από το Συμμαχικό Συμβούλιο Ελέγχου το 1948 και τη μετέπειτα εξέλιξη της σοβιετικής ζώνης κατοχής στην Ανατολική Γερμανία, συμπεριλαμβανομένου του τμήματος του Ανατολικού Βερολίνου. Παράλληλα, οι δυτικές ζώνες κατοχής αποτέλεσαν τη Δυτική Γερμανία.

Επισήμως, τόσο οι δυτικοί σύμμαχοι όσο και οι κομμουνιστές στη διάσκεψη του Πότσδαμ το 1945, ήταν προσηλωμένοι στη διατήρηση μιας ενοποιημένης Γερμανίας, τουλάχιστον στα χαρτιά. Το 1952, το Σημείωμα του Στάλιν πρότεινε την επανένωση της Γερμανίας και την απεμπλοκή της από την κεντρική Ευρώπη, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους αρνήθηκαν. Στο μεταξύ ο Στάλιν πέθανε το 1953 και ο ισχυρός σοβιετικός πολιτικός Λαβρέντι Μπέρια, συνέχισε την ιδέα για την επανένωση της Γερμανίας. Όμως ο Μπέρια συνελήφθη και απομακρύνθηκε από τα καθήκοντα του με ένα πραξικόπημα στα μέσα του 1953. Ο διάδοχός του, Νικίτα Χρουστσόφ, απέρριψε κατηγορηματικά την ιδέα της παράδοσης της Ανατολικής Γερμανίας, βάζοντας τέλος σε όποια σκέψη για ενοποίηση μέχρι την κατάρρευση του ανατολικογερμανικού καθεστώτος το 1989.

Παράλληλα μαζί με το διαχωρισμό της Γερμανίας μετά τον πόλεμο, χωρίστηκε και η πρώην πρωτεύουσα, το Βερολίνο σε τέσσερις τομείς. Η Ανατολική Γερμανία θεωρούσε το Ανατολικό Βερολίνο ως πρωτεύουσά του αν και η νομιμότητα αυτού αμφισβητήθηκε από τους δυτικούς συμμάχους καθώς η πόλη ήταν επίσημα κατεχόμενο έδαφος που διέπονταν από στρατιωτικό νόμο διοικούμενο από το Συμμαχικό Συμβούλιο Ελέγχου. Πρακτικά όμως, το Συμμαχικό Συμβούλιο Ελέγχου κατέστη αμφισβητήσιμο και καθώς ο Ψυχρός Πόλεμος εντεινόταν, η ανατολικογερμανική κυβέρνηση αγνόησε τους τεχνικούς νομικούς περιορισμούς στο πως ήταν δυνατό το Ανατολικό Βερολίνο να είναι η πρωτεύουσα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας.

Οικονομία

Ο σημαντικότερος κλάδος της οικονομίας της Ανατολικής Γερμανίας ήταν η βιομηχανία, με κατασκευή μηχανημάτων παραγωγής, τραίνων και αυτοκινήτων (Wartburg και Trabant). Μεγάλη ανάπτυξη επίσης είχαν και τα ναυπηγεία και οι χημικές βιομηχανίες, ενώ η κατασκευή καταναλωτικών ειδών ήταν ιδιαίτερα υποανάπτυκτη, γεγονός που την οδηγούσε σε σύναψη εμπορικών συμφωνιών με άλλα σοσιαλιστικά ή και καπιταλιστικά κράτη. Παράδειγμα αποτελούν οι συμφωνίες της με το ελληνικό κράτος για εισαγωγές αγροτικών προϊόντων με συνήθη τη προμήθευση της Ελλάδας με τεχνολογίες. Όλες οι μεγάλες εταιρίες είχαν κρατικοποιηθεί και οι αγρότες ήταν ως επί το πλείστον οργανωμένοι σε συνεταιρισμούς. Όσοι επιχειρηματίες δεν είχαν χάσει την επιχείρηση τους από κατάσχεση ή δεν την είχαν πωλήσει σε κρατικό όμιλο συνήθως την μετέφεραν στη Δυτική Γερμανία, γεγονός που μετά το 1961 ήταν αδύνατο, αφού με το στήσιμο του τείχους του Βερολίνου τα δυο κράτη πλέον είχαν διακόψει σχεδόν όλες τις εμπορικές επαφές. Ιδιωτικές επιχειρήσεις υπήρχαν αργότερα μόνο ως βιοτεχνίες, όπως κατασκευής παιχνιδιών ή σε ελεύθερα επαγγέλματα όπως η δικηγορία και η ιατρική. Σε σύγκριση με άλλες ανατολικές χώρες, η ΓΛΔ ήταν πιο ελεύθερη και εξελιγμένη.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εμπορικές συναλλαγές με άλλα σοσιαλιστικά κράτη και με κομμουνιστικά κόμματα σε καπιταλιστικές χώρες. Ενδεικτικά, τα προμήθευε με εξελιγμένες τεχνολογίες , ενώ σημαντική ήταν η βοήθειά της στις εκδόσεις. Ενδεικτικά, η ΛΔΓ παρείχε καταλυτική συμβολή στην έκδοση παράνομων εκδόσεων για παραγγελίες του ΚΚΕ, οι οποίες εκδόσεις διακινούνταν μετά στους κομμουνιστές της Ελλάδας, είτε στις Οργανωσεις Βάσεις είτε στις εξορίες.

 
Το Trabant, το πιο γνωστό αυτοκίνητο της ΛΔΓ, σε φωτογραφία εποχής.

Βιοτικό Επίπεδο

Το βιοτικό επίπεδο των ανατολικογερμανών ήταν από τα υψηλότερα του ανατολικού μπλοκ, πίσω μόνο από την Ουγγαρία του μεταρρυθμιστή Γιάνος Κάνταρ (János Kádár). Το κέντρο του Ανατολικού Βερολίνου, χωρίς να έχει τον πλούτο της Δύσης, δεν έδινε την εντύπωση της φτώχειας, όπως ήταν εμφανές π.χ. στο Βουκουρέστι. Οι κάτοικοι κινούνταν και τα καταστήματα δεν ήταν άδεια όπως στην Πολωνία. Μετά από μία αναμφίβολη ανάπτυξη, η αποτυχία του σοσιαλιστικού σχεδιασμού προκάλεσε την κρίση που οδήγησε στην κατάρρευση του συστήματος, υπάρχει βέβαια και μια άλλη άποψη. Η Ανατολική Γερμανία ποτέ δεν κατέρρευσε απο κάποια οικονομική κρίση, απόδειξη για αυτό αποτελεί το γεγονός ότι όλες οι συγκεντρώσεις οι οποίες έγιναν την περίοδο πριν απο την κρίση δεν είχαν οικονομικά αιτήματα. Το βασικό αίτημα των διαδηλωτών ήταν οι δημοκρατικές ελευθερίες. Η σοσιαλιστική οικονομία φαίνεται να είχε διάφορες δυσκολίες επιδιώκοντας να εξασφαλίσει για τον λαό της όλα τα βασικά απαραίτητα υλικά αγαθά χωρίς να αφήνει κάποια μερίδα πολιτών χωρίς αυτά. Η παραγωγική γήρανση, η γραφειοκρατία, τα απόβλητα, το αυξανόμενο τεχνολογικό χάσμα με τη Δύση θα φέρει τα ίδια προβλήματα όπως και σε άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης: τη χρόνια έλλειψη καταναλωτικών αγαθών, τις ουρές έξω από καταστήματα, τις απαρχαιωμένες υποδομές και μία συναλλαγματική ισοτιμία με τεχνητό τρόπο. Παρά τα χαμηλά ενοίκια, τη δωρεάν υγειονομική περίθαλψη και τις γενναιόδωρες άδειες μητρότητας και υποτροφιών, η καθημερινή ζωή στην πρώην Ανατολική Γερμανία ήταν μία σταθερή πηγή απογοήτευσης.

Το Νόμισμα

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία ξεκινούν τη νομισματική μεταρρύθμιση στις 20 Ιουνίου 1948 στο δυτικό τομέα, δρομολογώντας την αντικατάσταση του ράιχσμαρκ από το γερμανικό μάρκο. Οι σοβιετικές αρχές αντέδρασαν δημιουργώντας το ανατολικογερμανικό μάρκο που θα ισχύει στη δική τους ζώνη κατοχής. Από το 1949 έως το 1990, το νόμισμα άλλαξε πολλές ονομασίες. Από το «Deutsche Mark» την περίοδο 19491964, στο «Mark der Deutschen Notenbank» το 19641967 και τελικά στο «Mark der DDR» («Ostmark») το 19671990.

Με την νομισματική ένωση την 1-η Ιουλίου 1990, η ισοτιμία του δυτικού μάρκου ήταν 1 προς 1 και το ανατολικό μάρκο εγκαταλείφθηκε. Αυτή η απόφαση οδήγησε σε μεγάλη υπερτίμηση του ανατολικογερμανικού μάρκου.

Γεωγραφία

Η έκταση της Ανατολικής Γερμανίας αποτελεί σήμερα τα Ομόσπονδα κρατίδια Βρανδεμβούργο, Μεκλεμβούργο-Προπομερανία, Σαξωνία, Σαξωνία-Άνχαλτ, Θουριγγία. Μεγάλες πόλεις σε αυτή την περιοχή είναι μετά το Βερολίνο, η Λειψία, η Δρέσδη, το Μαγδεβούργο, το Πότσδαμ, η Ερφούρτη και το Κέμνιτς (πρώην Καρλ Μαρξ Σταντ).

Η Γερμανία το 1947 με ένα τμήμα της ν’ ανήκει στην Πολωνία.

Πολιτική

Η πολιτική ζωή στη ΛΔΓ είχε διαμορφωθεί με βάση τη λογική του κόμμουνιστικού κόμματος ως ρυθμιστή της οικονομίας. Διατρεβλώνοντας τις αρχές του σοσιαλισμού δεν εντάσσονταν στο Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας (Sozialistische Einheitspartei Deutschlands) οι πολιτικά ώριμοι πολίτες της χώρας, αλλά αντίθετα συμπεριλήφθηκαν όλοι οι πολίτες στις δομές του, γεγονός που προκαλούσε αντιφάσεις μέσα στο κόμμα και τις διααδικασίες του.

Κυρίαρχο πολιτικό κόμμα στη ΛΔΓ ήταν το Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας (ΕΣΚΓ), το οποίο δημιουργήθηκε το 1946 από την ένωση του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Άλλα πολιτικά κόμματα ήταν τα εξής: η (ανατολική) Χριστιανοδημοκρατική Ένωση,  το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας,το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας και το Δημοκρατικό Αγροτικό Κόμμα Γερμανίας. Όλα τα κόμματα μαζί με το ΕΣΚΓ και διάφορες άλλες μαζικές οργανώσεις (όπως η Ελεύθερη Γερμανική Νεολαία (ΕΓΝ)) αποτελούσαν το Εθνικό Μέτωπο της Δημοκρατικής Γερμανίας.

           Οι εορτασμοί για τα 40 χρόνια της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας.

Οι εκλογές λάμβαναν χώρα στη Βουλή (Volkskammer) αλλά ελέγχονταν πλήρως από το ΕΣΚΓ. Οι συνθήκες διεξαγωγής ήταν κάτι λιγότερο από μυστικές με τους ψηφοφόρους να έχουν το δικαίωμα να εγκρίνουν ή να αποδοκιμάσουν τους «καταλόγους ενότητας» που πρότεινε το Εθνικό Μέτωπο. Όπως στις περισσότερες κομμουνιστικές χώρες και στη ΛΔΓ τα ποσοστά έγκρισης έφταναν γύρω στο 90%.

Στη Volkskammer περιλαμβάνονταν, επίσης, εκπρόσωποι από μαζικές οργανώσεις, όπως η Ελεύθερη Γερμανική Νεολαία (Freie Deutsche Jugend ή FDJ), ή η Ελεύθερη Γερμανική Ομοσπονδία Συνδικάτων. Σε μια προσπάθεια να συμπεριληφθούν γυναίκες στην πολιτική ζωή της Ανατολικής Γερμανίας, υπήρξε μια Δημοκρατική Ομοσπονδία Γυναικών της Γερμανίας, με έδρες στη Volkskammer.

Η Στάζι είχε διεισδύσει στις περισσότερες ιδιωτικές δραστηριότητες της ΛΔΓ. Όλες οι επίσημες οργανώσεις, εκτός από την εκκλησία, ελεγχόταν πλήρως από την ανατολικογερμανική κυβέρνηση. Η εκκλησία είχε περισσότερη ελευθερία εφ’όσον όμως απείχε από την πολιτική δραστηριότητα.

Αθλητισμός και Πολιτισμός

Αθλητισμός

                                                        Η Καταρίνα Βιτ

Όπως οι περισσότερες χώρες του ανατολικού μπλοκ αλλά και οι ανεπτυγμένες της Δύσης, έτσι και η ΛΔΓ, χρησιμοποίησε τον αθλητισμό ως μέσο προπαγάνδας και εθνικής ταυτότητας.

Το κράτος ανέπτυξε ένα εκτεταμένο σύστημα δομών για την ανίχνευση και την κατάρτιση των νέων ταλέντων σε όλους τους κλάδους και ιδιαίτερα σε ολυμπιακά αθλήματα (στίβος, κολύμβηση), αλλά δεν δίστασε κάποιες φορές να επικροτεί τη συστηματική χρήση αναβολικών για να κερδίσουν τα μετάλλια και τους τίτλους.

Σημαντικές αθλήτριες της ΛΔΓ είναι η Μαρίτα Κοχ, της οποίας το παγκόσμιο ρεκόρ στα 400μ. (47.60) υπάρχει ως σήμερα αλλά και η Καταρίνα Βιτ με το χρυσό μετάλλιο στο καλλιτεχνικό πατινάζ στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Σεράγεβο το 1984.

Ιστορική ήταν η νίκη της ΛΔΓ επί της «αντιπάλου» Ομοσπονδιακής Γερμανίας, στα πλαίσια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974. Στον αγώνα πρώτου γύρου στο Αμβούργο οι Ανατολικοί κέρδισαν του Δυτικούς με 1-0 (γκολ του Γιούργκεν Σπαρβάσσερ).

Οφείλει, βέβαια, να σημειωθεί ότι στην ΛΔΓ δόθηκε για πρώτη φορά ουσιαστική πρόσβαση της νεολαίας, των εργατών και των αγροτών στον αθλητισμό. Οι δωρεάν εγκαταστάσεις καλής ποιότητας επέτρεπαν την επιλογή αθλήματος από ένα μεγάλο εύρος, ενώ η πρόσβαση στην σωματική άσκηση και ο διαθέσιμος χρόνος για την ενασχόλιση των λαϊκών μαζών με τον αθλητισμό δημιούργησε τις προϋποθέσεις για καλύτερες συνθήκες ζωής και καλύτερη φυσική κατάσταση του λαού. Η αξία των παροχών αυτών φαίνεται ακόμη περισσότερο, αν κανείς τις συγκρίνει με τις αντίστοιχες σε καπιταλιστικά κράτη, όπου η ενασχόληση με τον αθλητισμό αποτελεί πολυτέλεια, κυρίως λόγω του κόστους των διδάκτρων και του εξοπλισμού.

Πολιτισμός και σύμβολα

Η εκπαίδευση της Ανατολικής Γερμανίας ήταν στις προτεραιότητες της κομμουνιστικής κυβέρνησης. Το κράτος είχε το μονοπώλιο της εκπαίδευσης και η διδασκαλία, ήταν οργανωμένη σε κεντρικό επίπεδο, από το Κόμμα. Το σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης εκτός από τη μετάδοση της γνώσης, είχε την υποχρέωση και της πολιτικο-ιδεολογικής εκπαίδευσης, στηριγμένο στην αρχή της σύνδεσης την κοινωνία. Η αρχή αυτή είχε αναγνωριστεί και από τους αστούς θεωρητικούς και είχε εκφραστεί στη Γερμανία με θέσεις του Γερμανού μεταφραστή και φιλολόγου Σλάιερμαχερ (Schleiermacher). Σύμφωνα με την αρχή αυτή, κάθε κοινωνικο-οικονομικό σύστημα χρησιμοποιεί το εκπαιδευτικό σύστημα ως μέσο διάπλασης του πολίτη. Έτσι, το φεουδαρχικό ή το καπιταλιστικό σύστημα διαπλάθει πολίτες, που θα ανέχονται την εκμετάλλευσή τους από τον φεουδάρχη ή τον καπιταλιστή αντίστοιχα, ενώ ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός θέτει ως στόχο τον πολίτη, ενεργή μονάδα της κοινωνίας που μέσα από τα όργανα συσπείρωσής του (σωματεία, επιτροπές) διαμορφώνει τις συνθήκες εργασίας και ζωής του. Το «κρατικό μονοπώλιο στην εκπαίδευση» αποτελούσε την ευκαιρία για ίσες ευκαιρίες σε όλα τα παιδιά χωρίς την παρέμβαση ιδιωτών που αντιμετωπίζουν το παιδί σαν μαθητή αλλά και σαν πελάτη αφού πρωταρχικός στόχος ενός ιδιωτικού σχολείου είναι το κέρδος.

Το εκπαιδευτικό σύστημα βασίστηκε στην πρόταση για ενιαίο πολυτεχνικό σχολείο, όπου οι μαθητές αποκτούσαν γενικές γνώσεις, καλύπτωντας ένα μεγάλο φάσμα επιστημών, από λογοτεχνία και φυσική μέχρι μηχανική και κηπουρική. Στόχος του εκπαιδευτικού συστήματος ήταν να πλάσει ολοκληρωμένες προσωπικότητες στα παιδιά, τα οποία αποφοιτώντας από τις σχολικές μονάδες μπορούσαν να επιλέξουν πιο συνειδητά την μετέπειτα επαγγελματική τους αποκατάσταση. Το εκπαιδευτικό σύστημα της Λαοδημοκρατίας της Γερμανίας βασιζόταν και στην αντίστοιχη πείρα της ΕΣΣΔ, που είχε ήδη αποδείξει εκείνη την περίοδο την ανωτερότητά του. Ανωτερότητα που είχε αναγνωριστεί και απο Αμερικανούς ειδικούς και είχε οδηγήσει στην έκδοση του βιβλίου «Τι μαθαίνει ο Ιβάν που δεν μαθαίνει ο Τζόνυ», το οποίο πραγματευόταν τις διαφορές στα προγράμματα σπουδών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης από τη μία στην ΕΣΣΔ (Ιβάν) και από την άλλη στις ΗΠΑ (Τζόνυ). Συγκεκριμένα, δινόταν και το παράδειγμα της διδασκαλίας της λογοτεχνίας στις δύο χώρες. Ενδεικτικά στην ΕΣΣΔ προωθείτο η ενασχόληση με πρωτότυπα κείμενα κλασικής λογοτεχνίας, ενώ στις ΗΠΑ οι μαθητές και οι φοιτητές ασχολούνταν κυρίως με περιλήψεις λογοτεχνικών έργων της εποχής, των οποίων η αξία δεν είχε κριθεί ακόμη.

Το εθνικό έμβλημα αποτελείται από ένα σφυρί, ένα διαβήτη και στάχυα για να θυμίζει ένα από τα ονόματα της ΛΔΓ, το «κράτος των εργατών και των αγροτών» (Arbeiter-und Bauernstaat). Η εθνική εορτή, ήταν η «Ημέρα της Δημοκρατίας» (Tag der Republik) στις 7 Οκτωβρίου και εθνικός ύμνος το Auferstanden aus Ruinen («Αναστημένη από τα ερείπια»).

ΟιΗγέτες της πρώην Ανατολικής Γερμανίας

Βί λχελμ Πικ (1946-1950): Γεννηθείς το 1876, ο Πικ εντάχθηκε στο Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας το 1895. Απογοητεύτηκε από τη συνεργασία της ηγεσίας του κόμματος με τις συντηρητικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και σύντομα αποχώρησε από αυτό. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας. Έφυγε από τη Γερμανία με την άνοδο του Χίτλερ το 1933 και το 1949, όταν ιδρύθηκε η Ανατολική Γερμανία, έγινε ο πρώτος της πρόεδρος και γενικός γραμματέας του Σοσιαλιστικού Ενωτικού Κόμματος (SED) από το 1946 έως το 1950. Πέθανε το 1960.

Βάλτερ Ούλμπριχτ (1950-1971): Γεννήθηκε στη Λειψία το 1893. Ιδρυτικό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, εξελέγη γενικός γραμματέας του Σοσιαλιστικού Ενωτικού Κόμματος (SED) το 1950, μετά την αποχώρηση του Πικ και ηγέτης της Ανατολικής Γερμανίας. Παρέμεινε στη θέση αυτή έως το 1971 και πέθανε το 1973 στο Ανατολικό Βερολίνο.

Έριχ Χόνεκερ (1971-1989): Ο «αρχιτέκτονας» του Τείχους του Βερολίνου το 1961, ήταν ηγέτης της Ανατολικής Γερμανίας από το 1971 έως το 1989. Μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, κατέφυγε καταρχάς στη Σοβιετική Ένωση, αλλά εκδόθηκε το 1992 από τη νέα ρωσική κυβέρνηση στη Γερμανία, όπου και καταδικάστηκε για τη δολοφονία 192 Ανατολικογερμανών, που προσπάθησαν να ξεφύγουν από το καθεστώς. Ωστόσο, αποφυλακίστηκε λίγους μήνες αργότερα για λόγους υγείας και μετέβη στη Χιλή, όπου πέθανε εξόριστος το 1994.

Έγκον Κρεντς (1989): Ο Κρεντς διαδέχθηκε τον Χόνεκερ στην ηγεσία της Ανατολικής Γερμανίας για λίγους μήνες μέχρι την κατάρρευση του καθεστώτος. Ανέλαβε την προεδρία της χώρας στις 24 Οκτωβρίου 1989 και ενώ ο Χόνεκερ είχε ήδη παραιτηθεί έπειτα από μαζικές διαδηλώσεις των Ανατολικογερμανών. Υποσχέθηκε να προωθήσει τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, αλλά τον πρόλαβαν οι καταιγιστικές εξελίξεις με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το Νοέμβριο.

Ο Κρεντς παραιτήθηκε από την ηγεσία της Ανατ. Γερμανίας στις 7 Δεκεμβρίου. Το 1997 καταδικάστηκε σε φυλάκιση 6,5 ετών σχετικά με τη δολοφονία ατόμων που θέλησαν να διαφύγουν στο Δυτικό Βερολίνο, αν και ο ίδιος ο Κρεντς φαίνεται ότι δεν είχε δώσει εντολή για πυροβολισμούς όσων περνούσαν το Τείχος. Εξέτισε τελικά ποινή τριών ετών, από το 2000 έως το 2003, οπότε και αποφυλακίστηκε.

Ο πιο τρομακτικος από ολους τους ηγέτες της Ανατολικής Γερμανίας ήταν ο Έριχ Χόνεκερ. Κυβέρνησε υπό την σκιάν της πιο τρομοκρατικής, εγκληματικής μυστικής Αστυνομίας τη Στάζι της οποίας το περίφημο αρχείο, κατάσχεσαν μετά την πτώση της Ανατολικής Γερμανίας, οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ.

 

Ο Κολ βρέθηκε παρών στη δεδομένη ιστορική στιγμή της Ένωσης των δύο Γερμανιών, αλλά η πολιτική του θητεία οδήγησε τους λαούς της Ευρώπης σε μια πραγματική Ένωση; Ασφαλώς και όχι.

Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να ξέραμε αν ο Κολ ήταν ευχαριστημένος στα τελευταία χρόνια μετά από την οικονομική κρίση του 2008, με την πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά από όσα λέγονται κι όσα ακούγονται από τα ΜΜΕ, κανείς δεν του έθεσε αυτό το κρίσιμο ερώτημα. Όμως θα είχε πράγματι νόημα η γνώμη του; Και το σπουδαιότερο, θα μπορούσε να επηρεάσει επί το καλλίτερο και ορθότερο αυτή την Ένωση; Ασφαλώς όχι. Γιατί αν μπορούσε να εκφράσει έστω και την απαρέσκειά του γι’ αυτό που εμείς το ονομάζουμε Τέταρτο Ράιχ, θα το είχε ήδη κάνει. Και τότε κάποια αυτιά και κάποιο κανάλι θα το είχαν φέρει στη δημοσιότητα. Είχε απλά εκφράσει μια κάποια δυσαρέσκεια για τον τρόπο που η Άγγελα Μέρκελ χειριζόταν το χρέος των κρατών μέσα στην Ε.Ε. αόριστα όμως και χωρίς να πάρει πιο συγκεκριμένη θέση.

Άρα δεν μπορούμε να τον απαλλάξουμε από το μερίδιο της ευθύνης που φέρνει  απέναντι στην Ιστορία.

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>