«

»

Ιούλ 29

Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος για να μην μας κατασχέσουν και το κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας. Ευρώ και σπίτια δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Μάθημα Οικονομίας 9ο

Απίστευτο και όμως αληθινό. Κοιμάται ο λαός, κάνει τα μπάνια του και δεν καταλαβαίνει κάτι τόσο απλό.

Ή ευρώ ή σπίτια, και τα δυο μαζί δεν γίνονται.Γράφει ο Οικονομολόγος Ph.D Σπύρος Στάλιας.

Δεδομένου ότι το ιδιωτικό χρέος είναι 140% του ΑΕΠ και τείνει αυξανόμενο, μάλλον πάμε για άγριο ξεμπέρδεμα, τίποτα δεν θα μείνει όρθιο στην ελληνική κοινωνία.
Στα ιδιωτικά χρέη πρέπει να προστεθούν και τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς το δημόσιο, και κανονικά και αυτό καθ’ αυτό το δημόσιο χρέος, αφού όλα τα χρέη, ούτως ή άλλως, εφ όσον η χώρα μας δεν εκδίδει το νόμισμα της, ο ιδιωτικός τομέας καλείται να τα πληρώσει. (Σ.γ.: Αυτό βέβαια δεν μας το είπαν όταν θριαμβολογούσαν για την είσοδό μας στο ευρώ! Ότι εμείς θα πληρώναμε τα σπασμένα του δανεισμού των Κυβερνήσεων).
 
Κατά συνέπεια αυτό το άχθος είναι που θα οδηγήσει σε μια άνευ προηγουμένου κοινωνική αιματηρή έκρηξη. 
 
Ποια είναι η λύση που προτείνει το καθεστώς σε αυτό το πρόβλημα. Νέος διακανονισμός των δανείων και πάει λέγοντας, που φυσικά δεν ικανοποιεί ούτε τους δανεισθέντες ούτε τις τράπεζες, αφού των μεν οι αμοιβές διαρκώς μειώνονται ενώ οι τράπεζες θα πρέπει να οδηγηθούν σε νέα ανακεφαλαιοποίηση. Φαύλος κύκλος.
 
Εδώ τώρα, λόγω των σοφών μνημονίων, ασκείται ακριβώς μια απροσανατόλιστη πολιτική που επιτείνει το πρόβλημα. Τα επί 8 χρόνια τώρα, αναποτελεσματικά μνημόνια, στηρίζονται στη βαθειά πίστη ότι η μείωση των ονομαστικών και πραγματικών αμοιβών, των αυξημένων φόρων και η μείωση των δαπανών του κράτους θα φέρει πίσω την οικονομία στην πλήρη απασχόληση και την ανάπτυξη. (Σ.γ.: Ουδέν αναληθέστερον τούτου. Σε σημείο που να σκεπτεται κανείς ότι επίτηδες έστησαν οι τραπεζίτες και οι μαφιόζοι της Ε.Ε. τον μηχανισμό του ευρώ για να σαπίσουν στα χρέη τους αδύνατους λαούς).
 
Αλλά αυτή η πολιτική της μείωσης των αμοιβών γενικώς οδηγεί στη μείωση της ενεργού ζήτησης, η όποια μείωση επιβαρύνει τα χρέη των επιχειρήσεων, των εργαζομένων και των συνταξιούχων.
 
Αλλά η λιτότητα επίσης συμπαρασύρει και τις τιμές των αξιών προς τα κάτω. Να σας θυμίσω ότι δεν υπάρχει μη εξοφλήσιμο χρέος, αρκεί μόνον τα υποθηκευμένα στοιχεία να μην χάνουν την αξία τους, πολλώ δε μάλλον όταν η αξία αυτών αυξάνεται. Σε τελευταία ανάλυση, πουλάς τα υποθήκευμα και εξοφλείς.
 
Λόγω πτώσης των τιμών όμως των υποθηκευμένων αξιών, των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, όλοι θα βρεθούν χωρίς περιουσία και η χώρα με ελλιπή παραγωγική βάση, αφού οι τιμές πέφτουν αλλά η αξία των χρεών (δανείων) παραμένει σταθερή λόγω ευρώ.
 
Η πεμπτουσία της Ευρωζώνης είναι αυτή. Η χαρά των Τραπεζιτών! (Σ.γ.: Σου δίνουν ένα ευρώ και παίρνουν πίσω ένα ευρώ και 20 λεπτά του ευρώ).
 
Λόγω αυτού θα γίνει, αργά ή γρήγορα η κοινωνική έκρηξη.
 
Τι μας λέει όμως αυτή η ιστορία. Οδηγηθήκαμε εδώ επειδή ακριβώς η Κυβέρνηση μας δεν μπορεί, λόγω ευρώ και ευρωζώνης, να ασκήσει ελεύθερη δημοσιονομική και νομισματική πολιτική, γιατί μόνο αυτές οι πολιτικές μπορούν να λύσουν το πρόβλημα.
 
Λένε πολλοί, ότι οι οπαδοί του Εθνικού Νομίσματος, δεν έχουν σε αυτό το πρόβλημα λύση. 
 
Μάλλον έχουν και καλή λύση νομίζω. 
 
Ας υποθέσουμε ότι επιστρέφουμε στο Εθνικό Νόμισμα. Αμέσως η Κυβέρνηση μπορεί να ασκήσει ανεξάρτητη δημοσιονομική και νομισματική πολιτική, εισοδηματική πολιτική, συναλλαγματική πολιτική και εμπορική (δασμολογική) πολιτική, πολιτικές που σήμερα, εκ κατασκευής της ευρωζώνης, ασκούν για λογαριασμός της η ΕΚΤ και η Γραφειοκρατία των Βρυξελλών μέσω του Στουρνάρα και των ανδρεικέλων της Βουλής και της Εκτελεστικής Εξουσίας, με στόχο την προστασία του τραπεζικού κεφαλαίου.
 
Στο θέμα μας. Καθώς οι γενναίες κρατικές δαπάνες (και μην ακούτε θεωρίες περί ελλειμμάτων σε μια χώρα που εκδίδει το νόμισμα της, δεν υπάρχουν ελλείμματα) θα μεταφράζονται σε αυξημένα μεικτά κέρδη των επιχειρήσεων αυτές θα μπορούν να ανταπεξέλθουν μετά στην εκπλήρωση των δανείων τους. Μην ξεχνάμε τα ελλείμματα του δημόσιου τομέα είναι τα πλεονάσματα του ιδιωτικού τομέα και αντιστρόφως. Επί πλέον οι κρατικές δαπάνες θα συγκρατήσουν τις τιμές των ακινήτων από περαιτέρω πτώση και αντιθέτως σταδιακά θα αυξάνονται οι τιμές των ακινήτων. Τέλος η Κεντρική Τράπεζα μπορεί να διευρύνει την νομισματική βάση και έτσι να αυξήσει την ζητούμενη ρευστότητα στην Οικονομία.
 
Άρα επιχειρήσεις και νοικοκυριά σώζονται μόνο από ένα Κράτος που εκδίδει το Νόμισμα του.
 
Αλλά υπάρχει και μια άλλη λύση. Διαγραφή των χρεών των νοικοκυριών. Και πάλι δεν θα υπάρξει πρόβλημα.
 
Μην ακούτε ότι αυτά δεν γίνονται. Κάπως έτσι έκανε ο Ρούζβελτ και πρόσφατα ο Ομπάμπα, αλλά όχι τόσο γενναία όπως ο πρώτος.

* Ο Σπύρος Στάλιας είναι επικεφαλής του Οικονομικού Τομέα του Ε.ΠΑ.Μ.

 
spyrdonstalias@hotmail.com

http://teleytaiaexodos.blogspot.gr/2017/07/phd_25.html

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>