«

»

Αυγ 14

Αφιερωμένο ιδιαίτερα σε αυτούς που κάθε Κυριακή πρωί κι ανήμερα της Παναγιάς πάνε για ψάρεμα.

Αφιερώνεται επίσης στα 10 εκατομμύρια Έλληνες, προφανώς επτά (όσοι απέμειναν μετά από τόσα ατυχήματα, θανάτους από άθλια νοσοκομειακή περίθαλψη, έλλειψη φαρμακευτικής αγωγής και θεραπείας, μετά από τη μετανάστευση των παιδιών μας, χωρίς να περιλαμβάνουμε τα θύματα από τους ντόπιους και αλλοδαπούς μαφιόζους κι εγκληματίες, ούτε όσους αποβίωσαν από τα εγκεφαλικά και τα εμφράγματα λόγω ότι τους ζήταγε το κράτος και οι τράπεζες, την κεφαλή τους επί πίνακι και τους απείλησαν με κατάσχεση του σπιτιού τους).

 

Κάθε Κυριακή τους βλέπω να ψαρεύουν οι ίδιοι και οι ίδιοι. Ιδιαίτερα εκείνος ο φίλος με το άσπρο σορτς, το μπλε πουκάμισο και την κάσκα του εξερευνητή στο κεφάλι. Από της επτά το πρωί.

Αμάν ρε φίλε τίποτα άλλο δεν έχεις να κάνεις;

Αλλά έχεις δίκιο, έτσι ξεφεύγεις και δεν σκέπτεσαι την τραγική για όλους εμάς ελληνική πραγματικότητα. Για σένα μια γόπα ή ένα χταπόδι με την οχταποδιέρα είναι τρελό κατόρθωμα!

 Όμως αυτό είναι όλο; Τι κρύβεται πίσω από αυτόν τον αποσυρμένο τρόπο σου; Μήπως ένα βόλεμα; Μήπως δεν αντέχω να προβληματίζομαι. Μη μου του κύκλους ταράττετε; Θέλω να μη σκέπτομαι τη μιζέρια μου. Ή μήπως μια απέραντη ραθυμία, τεμπελιά και σκόλη κάτω από μια επίφαση απόσυρσης;

Ας δούμε τι είναι η ραθυμία πρώτα· η απροθυμία για σοβαρή εργασία, η οκνηρία, η αδιαφορία, η νωθρότητα, η χαυνότητα. Ο ράθυμος αρέσκεται να είναι αργός, χαλαρωμένος, χαυνωμένος. Κι αν με πολύ άργητα (ιδιαίτερα αν εργάζεται για ένα χαυνωμένο Δημόσιο σαν το ελληνικό) αποφασίσει να κάμει κάποιες ενέργειες οι κινήσεις του είναι νωχελικές και άτονες. Ήξερα μια υπάλληλο μηχανικό του Πολυτεχνείου παρακαλώ, η οποία δήλωνε στην υπηρεσία που εργαζότανε ότι έχει να ελέγξει κάποια οικόπεδα και σπίτια  και την έκανε από της 7 έως της 10π.μ. σε κάποια καφετέρια. Πίσω, στο γραφείο της κόσμος περίμενε στην ουρά και παρακαλούσε την Παναγιά και όλους τους Αγίους να έρθει. Σε μια άλλη υπηρεσία οι υπάλληλοι βρήκαν το κόλπο. «Έχουμε έλλειψη προσωπικού και πρέπει να επισκεφθώ τα επτάνησα», έτσι καμιά δουλειά δεν προχωρούσε. Για μια υπογραφή για να πάρει μια αρωγή για το σεισμοπαθές του ο άλλος περίμενε μήνες, χρόνια. Καλή ώρα σαν εμένα που περιμένω ακόμη να πάρω την αρωγή για ένα άχρηστο σεισμοπαθές, ανοίκιαστο από το 2008, για το οποίο πλήρωνα ΕΕΤΗΔΕ κι αργότερα ΕΝΦΙΑ χωρίς να μου αποδίδει τίποτα άλλο από μείον, τίποτα, ένα πλήρες μηδενικό.

Αλλά τι λέω τα λεφτά από τις πυρκαγιές του 2007 στην Πελοπόννησο ακόμη τα περιμένουν τα θύματα και πολλοί έχασαν τα παιδιά τους και τους πατεράδες τους που αποτεφρώθηκαν. Κανείς δεν νοιάζεται για μια ελάχιστη αποζημίωση. Κράτος όχι πατέρας βέβαια, αλλά ούτε και πατριός. Κράτος δήμιος για τους υπηκόους. Και πίσω από αυτό κρύβεται κάποιος ράθυμος, κάποιος βολεμένος. Να δούμε ως πότε θα ανεχθούν το κηφηναριό οι Γερμανοί Ναζί που ανέλαβαν την επιτροπεία της χώρας και εποπτεύουν κάθε υπουργό και κάθε διοικητή πίσω από κάθε Υπουργείο.

Η χαυνότητα του ράθυμου είναι ακόμη μεγαλύτερη στα πνευματικά. Κυρίως είναι πνευματική. Αν σύχναζε το πρωί της Κυριακής στην εκκλησία θα ήταν ασφαλώς συνεπής στη δουλειά του είτε στο Δημόσιο, είτε στο ελεύθερο επάγγελμά του. Το όποιο και νάνε.

Παναγία μου ήρθε η ώρα να κοιμηθείς κι εσύ! Ελέησέ μας, ελέησε την Ελλάδα μας!

Ένας τέτοιος τύπος δεν έχει προθυμία να εργασθεί όχι για το Θεό, ούτε για την ψυχή του και φυσικά ούτε προς ωφέλεια των αδελφών του. Τους έχει γραμμένους στο πάπλωμα πάνω στο οποίο σέρνεται σαν φίδι χωρίς ανακούφιση.

Αδιαφορεί πέρα ως πέρα για τον πνευματικό του καταρτισμό, αγνοεί την έννοια της λέξης αυτοσυνειδησία, κι αρνείται να παρακολουθεί το χάλι αυτού του σερνόμενου φιδιού που λέγεται Εγώ. Αναβάλλει να εκτελέσει ακόμη και στοιχειώδη καθήκοντα που αφορούν τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες που κάθε άνθρωπος έτσι κι αλλιώς, έχει. Να φτιάξη π.χ. την κάνουλα του σπιτιού του που τρέχει μήνες τώρα. Η αναβολή γι’ αυτόν σημαίνει ματαίωση, έτσι στην πορεία του ημερήσιου ή εβδομαδιαίου προγράμματος συνήθως πέφτει έξω και τα πιο πολλά τελικά δεν τα κάνει. Κι όσα κάνει, δεν τα κάνει με όρεξη και πνοή δημιουργίας αλλά σαν αγγαρεία, άτονα κι ανόρεχτα.

Ο ράθυμος σιγά-σιγά απορρυθμίζεται, ναρκώνεται, αποκοιμίζεται, βυθίζεται στον λήθαργο της νεύρωσης από την οποία πάσχει και σαν υπόστρωμα έχει την μελαγχολία που φτάνει στην χειρότερη των περιπτώσεων στην κατάθλιψη που θερίζει κάθε του κίνητρο. Το νεύρο της ψυχής του δεν αντιδρά ούτε στο καλό ούτε στο κακό. Συχνά πίσω από τη ραθυμία υποκρύπτεται η φιληδονία. Αν ευκαιριακά ανοίξει κάποιους σεξουαλικές πύλες απόλαυσης τον βλέπεις και ζωντανεύει μαζί με το εν στύσει όργανό του. Γεμίζει αδρεναλίνη, ξεχειλίζει και τότε είναι έτοιμος για οποιαδήποτε σεξουαλική παράβαση, μοιχεία, πορνεία, παιδοφιλία, ακόμη και κτηνοβασία, αρκεί να φτάνει στον οργασμό.

Ο οργασμός τον κατευθύνει, τον ελέγχει και στο μυαλό του δεν υπάρχει άλλη σκέψη από την προσωρινή ευχαρίστηση. Αν αυτή λήψει πέφτει ξανά στη τεμπελιά, χάνει πάλι το όποιο ενδιαφέρον. Γίνεται επομένως δούλος των ηδονών κι εξαχρειώνεται, διαφθείρεται εύκολα , ψάχνει να βρει τρόπους έκφυλης απόλαυσης. Στο μυαλό του ο παντί τρόπω οργασμός κυριαρχεί. Η θέλησή του δεν αντιστέκεται σε κανένα φιλήδονου τύπου πειρασμό. «Δεν λέει ποτέ όχι, δεν θα το κάνω αυτό!»

Στη γνωστή ευχή του Μικρού Αποδείπνου προς την Υπεραγία Θεοτόκο λέμε: «άσπιλε, αμόλυντε, άφθορε, άχραντε…», ομολογούμε τη μεγάλη ζημιά που παθαίνουμε από τη ράθυμη διάθεσή μας! «μη βδελύξη με (μη με σιχαθείς) τον αμαρτωλόν, τον εναγή (μολυσμένο), τον αισχροίς λογισμοίς και λόγοις και πράξεσιν όλον εμαυτόν αχρειώσαντα (όλο τον εαυτό μου εξαχρείωσα) και τη των ηδονών του βίου ραθυμία γνώμη δούλον γενόμενον (και θεληματικά με την ραθυμία μου, αλλιώς την πνευματική μου αμέλεια κι αδιαφορία, στα οποία μ’ έφεραν οι ηδονές του βίου, έγινα δούλος των).

Ο Μέγας Βασίλειος παρατηρεί ότι, όταν κυριευόμαστε από νυσταγμό, (νωθρότητα, υπνηλία) η ψυχή μας γίνεται «νωθρωτέρα της του Θεού εννοίας». Δεν πηγαίνει καν η σκέψη μας στον θεό.

Στη γειτονιά μου λίγο παρακάτω, υπάρχει ένα ουζάδικο, μεζεδοπωλείο και παρακολουθώ από τις 9 το πρωί οι πάντα ίδιοι πελάτες του, τι συμπεριφορά επιδεικνύουν. Διαβάζουν την τυπική εφημερίδα, άντε και κάποια αθηναϊκή, πίνουν το ουζάκι τους, κοιτάνε τους περαστικούς χαζά και λίγο κουτσομπολίστικα, και αν αλλάζουν καμιά κουβέντα είναι για τις ανοησίες του Τσίπρα, τις ψεύτικες υποσχέσεις που δεν τήρησε, κι άντε να έρθει οι Κυριάκος να τους «σώσει». Κάποιου άλλοι διαφωνούν και η συζήτηση ανάβει.   Έτσι περνάει όλη η ημέρα τους.  Κάτι πνευματικότερο, ούτε να το σκεφτείτε. Δεν πηγαίνει καθόλου η σκέψη τους στον θεό κι ας βρίσκονται μερικοί λίγα βήματα πριν τον συναντήσουν. Σωστά ερείπια, άνθρωποι σκαμμένοι από τη βιοπάλη, και τις κακουχίες της ζωής. Όλο με τα γήινα και τα κάτωθεν του ομφαλού τους ασχολούνται, τα της κοιλίας και της γενετήσιας ζωής. Μόνο για τον Θεό δεν ασχολούνται και δεν δίνουν δεκάρα. Τα ίδια Κυριακές, γιορτές.

Όταν κυριεύεται κάποιος από ραθυμία «καταφρονεί των κριμάτων (λόγων) του Θεού». Υποτιμά τις εντολές Του, περιφρονεί τους νόμους του και τα προστάγματά του, Το ελαφρότερο που μπορεί να κάνει είναι να αργολογεί και να περνά ανώφελα και απροβλημάτιστα τη μέρα του και τη ζωή του. Πολύ περισσότερο, ούτε που περνάει από το μυαλό του ράθυμου να συμμορφωθεί στο άγιο θέλημά Του. Γκρινιάζει για την τρέχουσα κατάσταση, γκρίνια για τη γυναίκα για το παιδί του, γκρινιάζει για όλα και του φταίνε όλοι οι άλλοι. Δεν έχει μάτια για να δει τη δική του ακηδία (απροθυμία, αδιαφορία). Γι’ αυτό ακηδία από ραθυμία πολύ λίγο διαφέρουν.

Ερώτημα μέγα προκύπτει· από πού προέρχεται η ραθυμία; «από καταφρονήσεως» απαντά ο ιερός Χρυσόστομος. Δηλαδή από την περιφρόνηση του θελήματος του Θεού και κατά προέκταση την επιβολή του δικού μας θελήματος. Του «έτσι θέλω εγώ». Περιφρονώντας το θεϊκό θέλημα η καρδιά ψύχεται, γίνεται σιγά αλλά σταθερά χέρσο έδαφος ικανό για να φυτρώνουν μόνο αγκάθια και τριβόλια.Έτσιν αναπτύσσεται η αμέλεια, η ραθυμία, ο νυσταγμός η ακηδία της ψυχής. «ενύσταξεν η ψυχή μου από ακηδίας». (Ψαλμός 118, στ. 28).

Αν δεχτούμε ότι πίσω από κάθε αμαρτωλή πράξη και συνέργια βρίσκεται κι ένας δαίμονας, ο ράθυμος δεν χρειάζεται δαίμονα να τον βάλει σε πειρασμό, μόνος του εκθέτει τον εαυτό του σε πειρασμό· μόνος του πέφτει και τσακίζεται. «και διαβόλου ουκ όντως καταπίπει, και εις βάραθρα πολλά κακίας εαυτόν καταβάλλει» αναφέρει ο Χρυσόστομος. Ο διάβολος έχει πείρα αιώνων. Γνωρίζει άριστα την διαφορετικότητα της συμπεριφοράς, των συναισθημάτων και της σκέψης των ανθρώπων. Αιώνες τους μελετάει. Στην αρχή ξεγελά τους απρόσεκτους. Υποσκελίζει τους ραθυμότερους. Όταν όμως διαπιστώνει ότι δεν του προβάλλουμε καμιά αντίσταση, κάνει οικονομία δυνάμεων, δεν υποβάλλεται καν στον κόπο να μας πολεμήσει. Μας αφήνει και πέφτουμε μόνοι μας στα βάραθρα της κακίας.

Η ραθυμία από πολλούς θεωρείται ακίνδυνο πάθος, αλλ’ είναι «το πάντων χαλεπώτατον».  Ό,τι υποφέρουμε σαν άτομα και σαν λαός τις ώρες τούτες, από τη ραθυμία και την απόλυτη ενασχόληση με την ύλη τα υποφέρουμε. Η καθημερινή πραγματικότητα το επιβεβαιώνει και με πλήθος παραδειγμάτων. Είχαμε τόσα χρόνια μάθει στην ευκολία του δανεισμού, στην κατανάλωση ρούχων, τροφίμων, αυτοκινήτων, άχρηστων προϊόντων γιατί το ίδιο έκανε και ο γείτονας. Γενικά είμασταν όλοι θύματα της τρυφής και της απειθάρχητης, εγωκεντρικής ζωής. Δεν σκεφτόμασταν το αύριο, δεν μας ενδιέφερε η πνευματική μας ωριμότητα αλλά πόσα χρήματα είχε η τσέπη μας. Επενδύαμε στον εύκολο πλούτο κι όχι στην πνευματική προσπάθεια για ωρίμανση μέσα από την άσκηση, τον περιορισμό της ικανοποίησης τρυφηλών επιθυμιών και υλικών αγαθών. Τέτοιοι αγώνες είναι εύκολοι γι’ αυτούς που αγωνίζονται με διάθεση να νικήσουν τον εαυτό τους και το υλικό του φρόνημα. Για όσους έχουν μάθει στην τρυφή και τη ραθυμία όλα φαίνονται μαύρα και δυσκατόρθωτα. Η ραθυμία τους αχρηστεύει τόσο τα άτομα όσο και τους λαούς. Αν είναι όρθιοι, τους κάνει να πέσουν, αν είναι γονατισμένοι δεν τους αφήνει να σηκώσουν κεφάλι. Μένουν πεσμένοι.

Ο Ιούδας ήταν απόστολος, αλλ’ εξ αιτίας της ραθυμίας του κυριεύτηκε από το πάθος της φιλαργυρίας κι έγινε προδότης. Οι άφρονες παρθένες λόγω ραθυμίας δεν εισήλθαν στον γάμο του Νυμφίου αλλά έμειναν απέξω γιατί δεν φρόντισαν να κάνουν έστω τις απαραίτητες προετοιμασίες. Ο Σολομώντας ήταν σοφός, αλλά κυριεύτηκε από τον νυσταγμό της ψυχής κι έπεσε χαμηλά. Άλλοι εξ αιτίας της ραθυμίας οδηγούνται στην απόγνωση, την απελπισία, το άγχος και τον πανικό. Τέλος ο νευρωσικός τεμαχίζει, διαιρεί, διαμερισματοποιεί τον εαυτό του για να διατηρήσει μια στοιχειώδη γαλήνη. Το ψάρεμα και η προσδοκία της επιβράβευσης την αγκίστρωση του ψαριού είναι ένας καλός και κοινωνικά αποδεκτός τρόπος να ξεχνάμε τις αγωνίες και τα άγχη μας. Όχι πολύ διαφορετικός όμως από το να σκοτώνουμε την ώρα μας με το διαολοκούτι, την τηλεόραση, το να το παίζουμε θεατές σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα κάθε Κυριακή. Ακόμη και να δικαιολογούμαστε ότι την Κυριακή θα πάμε για δουλειά με την κατάργηση της Κυριακής αργίας από την αριστεροδεξιά κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι μια ακόμη προσπάθεια να καλύψουμε την τραγική πολυδιάσπασή μας από το κύριο καθήκον. Την αποδοχή κι εφαρμογή στην πράξη του θελήματος του δικού Του κιν όχι του δικού μας. Ο αγώνας να ισχύσει το δικό μας δεν είναι απλά εγωιστικός είναι παλινδρόμηση σε νηπιακή ηλικία. Και αληθινά στην Ελλάδα κάθε μέρα συναντά κανείς νευρωσικά άτομα που πάσχουν από προσκολλήσεις της νηπιακής αν όχι και βρεφικής ηλικίας.

Για να ξεπεράσεις την ραθυμία δεν μπορείς να υποκύπτεις στον πειρασμό της τροφικής νιρβάνας (στοματική φάση ψυχοσεξουαλικής ανάπτυξης).

Ούτε της υπερβολικής καθαριότητας, όπως κάνουν οι νοικοκυρές προσποιούμενες τη βρώμα και τη σκόνη σαν αιτία για να μην πατήσουν στην εκκλησία τις Κυριακές και τις μεγαλογιορτές, ή «πρέπει να πάω στο γραφείο γιατί έχουμε έξοδα κι έχω δουλειά να τελειώσω και η Κυριακή είναι η μόνη ευκαιρία που μου δίνεται», ή να βλέπω πρωί της Κυριακής και του Δεκαπενταύγουστου τον γείτονα να πλένει το αμάξι του, γιατί αυτές μόνο οι μέρες κι οι ώρες τον βολεύουν, (πρωκτική φάση ψυχοσεξουαλικής ανάπτυξης).

Όσο για την ελληνική νεολαία τι καλλίτερο παράδειγμα προσκόλλησης στη γενετήσια και σεξουαλική φάση ψυχοσεξουαλικής ανάπτυξης από το να κοιμάται μετά από μια οργιώδη νύκτα με τη φιλενάδα την Κυριακή το πρωί, ή να πηγαίνει εκδρομή με τον αυτοκίνητο του μπαμπά τους φίλους και τα κορίτσια. Όχι, για ψαλμωδίες θα πάμε στον ελεύθερο χρόνο μας;

Πως μπορεί να αντιμετωπισθεί η Ραθυμία;

Μπορεί λοιπόν κανείς να ξεφύγει από την ραθυμία, αυτή την παράλυση της ψυχής, την έκλυση του νου, την οκνηρία και αδιαφορία για τον πνευματικό αγώνα,  την άσκηση, το μίσος για την εκτέλεση κάποιων από τα στοιχειώδη θρησκευτικά καθήκοντα;

Η εγρήγορση και η προσευχή είναι τα δύο πνευματικά όπλα που συνιστά ο ίδιος ο Ιησούς για να υπερνικούμε τη ραθυμία και να αντιμετωπίζουμε νικηφόρα τον πειρασμό. Αυτός πήγαινε να σταυρωθεί κι οι μαθητές του οι ταλαίπωροι κοιμούνταν νυσταγμένοι και κατάκοποι μετά από το τελευταίο δείπνο. «γρηγορείτε και προσεύχεσθε, ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν», (Ματθαίος, Κεφ. 16, στ, 41). Η εγρήγορση και η προσευχή είναι ξίφος και μάχαιρα κατά των παθών.

Τα πιο αποτελεσματικά όπλα στα χέρια κάθε αγωνιστή του καλού αγώνα! Είναι η μόνη λύση για να επιστρέψει στη βάση εκκίνησης και ο ελληνικός λαός, ο οποίος λόγω της κακομαθημένης, ράθυμης κι εκφυλισμένης ζωής 2 αιώνων που ζει, απόταν μπήκαν οι Αυστριακοί και οι λοιποί Ευρωπαίοι στη ζωή μας κι ανέλαβαν να μας περάσουν τον πολιτισμό τους μας διέλυσαν, μας κατάστρεψαν ηθικά και πνευματικά. Και συνεχίζουν να μας συντρίβουν τις ρίζες μας, τις ηθικές μας αρχές, την ταυτότητά μας σαν Έθνος ανάδελφο. Έσπειραν παντού απάτριδες, εφιάλτες, αρνησίθρησκους, υλιστές αστομαρξιστές, οικονομικά τέρατα και μας απομυζούν από το πρώτο δάνειο που πήραμε πριν ακόμη απελευθερωθούμε. Και μυαλό δεν βάλαμε. Γι’ αυτό θα συνεχίσουμε να χτυπάμε το κεφάλι μας πάνω στα ξυλοκέρατα του πολιτισμού τους. Κάνοντας μάλιστα με τον πηθικισμό και τη δουλοφροσύνη που μας κατέχει χειρότερη χρήση, αν όχι σπατάλη κι από τους ίδιους. Στο  καιρό της ακηδίας φαίνονται οι βιασταί. Και όσοι διακατέχονται από το αίσθημα της ανάγκης για αυτογνωσία  αργά, αλλά σταθερά, θα τους οδηγήσει στην αλλαγή τρόπου ζωής μέσα από τον πόνο της οικονομικής, ηθικής, πνευματικής, πολιτικής υποδούλωσης κι εξαθλίωσης σε αλλόφυλους και μισητές όποιου ορθόδοξου κι ελληνικού τρόπου ζωής. Μόνο έτσι με την επώδυνη αλλαγή του νοός, τουτέστι την αυθεντική μετάνοια θα υπερνικηθεί η ραθυμία 200 μείον 4 χρόνων.

Αμάν βρε αδέρφια· 196 χρόνια άσωτης κι έκλυτης ζωής, με χαμένες πατρίδες, σφαγές, μετανάστευση εσωτερική κι εξωτερική, πληθυσμιακής εισβολής από αλλοθρήσκους, με τεράστιο δημογραφικό πρόβλημα, δεν υπάρχει ενσυναίσθηση σε τίποτα;

Βαδίζουμε εκόντες άκοντες στο δρόμο της απώλειας;

«Δεινόν η ραθυμία! Μεγάλη η μετάνοια», ψάλλουμε σε τροπάριο της Μεγάλης τετάρτης.

Φτασαμε στο σημείο να αναρωτιόμαστε:

«Λέγε μας λοιπόν και σύ, παράλυτε και έκλυτε, ποιος είναι ο κακός γονεύς σου; Ποια είναι τα τέκνα σου; Ποιοι είναι αυτοί πού σε πολεμούν; Και ποιος ο φονευτής σου»;

Και μια φωνή η φωνή του ράθυμου, μας αποκρίνεται:

«Εγώ σε αυτούς πού ασκούν πραγματικά την ζωή της υπακοής, και της ταπείνωσης «ούκ έχω πού την κεφαλήν κλίναι». Σε όσους έχω τόπο, τους ευρίσκω στην ησυχία και συζώ μαζί τους. Οι ιδικές μου μητέρες είναι πολλές και διάφορες: Άλλοτε η ψυχική αναισθησία, άλλοτε η λησμοσύνη των άνω, και μερικές φορές η υπερβολική κόπωσις σωματική και ψυχική. Τα ιδικά μου τέκνα είναι: Οι μετακινήσεις από τον ένα τόπο στον άλλο πού γίνονται μαζί μου, η παρακοή στον πνευματικό πατέρα, η λησμοσύνη της Κρίσεως, και μερικές φορές η εγκατάλειψις της ορθόδοξης ζωής. Ιδικοί μου αντίπαλοι, από τους οποίους τώρα έχω δεθή, είναι η ψαλμωδία και το εργόχειρο. Εχθρική σ’ εμένα είναι και η σκέψις του θανάτου, αλλά εκείνη πού με θανατώνει τελείως είναι η προσευχή, ενωμένη με την βεβαία ελπίδα των μελλόντων αγαθών. Για το ποιος όμως εγέννησε την προσευχή ερωτήσατε την ίδια». Να παρακαλούμε τον Άγιο Θεό αδέρφια να μεταβάλλει τη ραθυμία μας σε σπουδή κι εγρήγορση. «Κύριε τρέψον εις σπουδήν την ράθυμόν μου προαίρεσιν!»

Αν με τη βοήθειά σου γίνει αυτό, όλα τα άλλα διορθώνονται. Ο λαός, το Έθνος θα ανανήψει. Θα πρόκειται για Νίκη…

Κι όποιος την κατέκτησε, είναι δόκιμος για κάθε καλό έργο. Αμήν

Καλό Δεκαπενταύγουστο με Υγεία και αγάπη για την πατρίδα και το λαό μας! Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΣΚΕΠΕΙ!

Ευχαριστώ τον πατέρα Ευστράτιο γιατί ο λόγος του, έγινε πηγή έμπνευσης για μένα!

Ευαγγελάτος Γεώργιος

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>