«

»

Σεπ 04

Οι μέθοδοι χειραγώγησής μας από τη Νέα Τάξη. Μέρος 2ο

14.Η καλλιέργεια φόβων -ο φόβος του χάους.
Το Σύστημα για να επιτύχει για να επιτύχει το στόχο της απόλυτης επικυριαρχίας επί των λαών, και ειδικά του ελληνικού λαού, διαχέει κάθε είδους φόβο μέσα στη συλλογική μας συνείδηση. Κυρίως διαχέει το φόβο που θα μπορούσε να ονομαστεί με το γενικό όνομα φόβος του χάους, που σχεδόν περικλείει όλους τους άλλους. Είναι ο φόβος ότι αν το πολιτικό κατεστημένο που κυβερνά καταρρεύσει, κανείς δε θα μπορέσει να συγκρατήσει την κοινωνία σε τάξη και θα επέλθει διάλυση και χάος.
Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο! Είναι το πολιτικό κατεστημένο σε κάθε χώρα, τμήμα του Παγκόσμιου Κατεστημένου, που δημιουργεί αταξία (σκεφθείτε τα όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη τον τελευταίο καιρό) και συνεπώς διάλυση στις κοινωνίες, ώστε στη συνέχεια να επιβάλει τη δική του, τη (σ.γ.: φασιστο-ναζιστική) “Νέα Τάξη”.
Θα πρέπει να τονιστεί ότι όλες οι αναφερόμενες τεχνικές χειραγώγησης έχουν σχέση με την επιβολή της βουλήσεως του Συστήματος, επάνω στη βούληση των πολιτών. Όταν το Σύστημα θέλει να μην περάσει στο λαό μια “εγερτική” κατάσταση, ένα πολιτικό σχήμα που έχει Αρχές και προτείνει ουσιαστικές διεξόδους στο αδιέξοδο Τ.Ι.Ν.Α του Συστήματος, χρησιμοποιεί διαφορετικές μεθόδους.
Αυτές δε θα σχολιαστούν γιατί είναι σχετικά απλές και τις γνωρίζουμε όλοι. Χρησιμοποιεί την απαξίωση, τη διαστρέβλωση, το “θάψιμο”, την καταφυγή στη δήθεν γραφικότητα ή στον δήθεν λαϊκισμό, στη διύλιση για να βρει λάθος στα πρόσωπα ή στην προσπάθειά τους, στις “κατά παραγγελίαν” αρνητικές κριτικές και κυρίως στο παντοτινό υπ’ αριθμόν ένα όπλο του που είναι ένας δικός του “Δούρειος ίππος”, για να διαλύσει την κατάσταση εκ των “έσω”. (Σ.γ.: Ευνοείται ο διχασμός, η διαφωνία, η εμφυλιοπολεμική αντίδραση, η εσωτερική διαμάχη και διάλυση, κάθε συλλογικής προσπάθειας ώστε να αποτύχει εκ των ένδον). Και ό,τι άλλο μπορείτε να προσθέσετε.

Ποιοι είναι οι φίλοι και ποιοι οι εχθροί;

Τις παρακάτω τεχνικές δεν τις είχα εντοπίσει, όταν έγραφα το βιβλίο. Είναι και αυτές εξαιρετικά σημαντικές.
15. Η τακτική της ισοπέδωσης.
Αυτή η τακτική αρχίζει από την Παιδεία όπου, αποκλείοντας την αριστεία, αυτή οδηγείται σε μια προς τα κάτω ισοπέδωση της μαθησιακής επίδοσης και καλλιέργειας. Και φθάνει ως την πολιτική κονίστρα όπου οι μετριότητες ισοπεδώνουν τα πάντα. Αν τολμήσει να αναμειχθεί ένας εξέχων, τον “κατεβάζουν” αμέσως στο δικό τους ανάστημα -έχουν τα προπαγανδιστικά όργανά τους και πολλούς τρόπους να το επιτυγχάνουν αυτό. Με αποτέλεσμα ο αληθινά εξέχων να αποσυρθεί τρέχοντας από τον ενεργό πολιτικό αγώνα.
Δεν έχει καθόλου άδικο ο λαός να αποφαίνεται για τους 300 της Βουλής πως “όλοι ίδιοι είναι”, αφού πράγματι το Σύστημα έχει φροντίσει ώστε στα έδρανά της να κάθεται μια ισοπεδωμένη ποιότητα και μάλιστα της πιο χαμηλής, το δυνατόν, στάθμης.
Ωστόσο, αυτή η ισοπεδωτική προπαγάνδα, έχει καταφέρει ώστε μέσα στον ελληνικό λαό να έχει περάσει η ίδια ισοπεδωτική αντίληψη για τον εαυτό του! Αυτό είναι πάρα πολύ καθηλωτικές για την τωρινή πορεία και την μελλοντική εξέλιξή του.
Πάρα πολλοί Έλληνες, άλλοι ηθελημένα (αυτό εμπίπτει στον “κωδικό” 9!) και άλλοι ανεπιγνώστως πιστεύουν, αλλά και το εκφράζουν, ότι όλοι οι Έλληνες είναι “ξοφλημένοι” συνειδησιακά, ότι είναι αχρείοι, τεμπέληδες, αραχτοί, ραγιάδες, καταναλωτικά ζόμπι, της αρπαχτής και της ρεμούλας και τόσα άλλα. Είμαστε λοιπόν ο πάτος του πλανήτη! Είμαστε;

Τέτοιες ισοπεδωτικές κρίσεις είναι πολύ αρνητικές για τον “υγιή” λαό, όσος ελάχιστος και αν είναι αυτός, επειδή αυτός και μόνον αυτός είναι το υγιές φύραμα, που μπορεί να ζυμώσει το νέο “Ελληνικό άρτο”. Είναι πολύ αρνητικές για την ψυχική του ισορροπία της οποίας η αυτοεκτίμηση είναι η βάση (9!) και τελικά για τη δυνατότητά του να λειτουργήσει ως ενεργό και δυνατό φύραμα, που έτσι εκμηδενίζεται. Εδώ απαιτείται μεγάλη προσοχή από όλους μας και όσοι δεν εκτελούν “διατεταγμένη” υπηρεσία, ας το κατανοήσουν.
16. Η προπαγάνδα υπέρ της κοινωνικής ανοχής και η επιβολή της διά αντιρατσιστικών νόμων. (Ένας “κωδικός” μεγάλης αποτελεσματικότητας).
Κάθε κοινωνία θέτει (προς αυτοθέσμισή της, όπως θα έλεγε ο Καστοριάδης) Αξίες, ή καλύτερα να πω Αρχές, που έχουν γεννηθεί από τα κοινά βιώματα των μελών της, πρωτίστως θρησκευτικά, αλλά και αυτά του κοινού τους βίου (κατ’ ουσίαν αυτές οι δύο πηγές αλληλοπλέκονται), βιώματα δηλαδή από τις σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ τους.
Όταν ο κ. Χ. Γιανναράς επαναλαμβάνει το “να αληθεύει ο βίος”, ένα από όσα εννοεί είναι νομίζω αυτό: οι Αρχές, “τα όσια και τα ιερά” του κοινωνικού βίου, έχουν γεννηθεί από την άμεση βιωματική εμπειρία, που ως τέτοια δεν μπορεί να είναι ψεύτικη. Η εναλλακτική είναι μια εγκεφαλικά κατευθυνόμενη συμπεριφορά, διαφόρων -κυρίως εγωκεντρικών- σκοπιμοτήτων. Δυστυχώς, ο σύγχρονος άνθρωπος τείνει να εγκαταλείψει την πρώτη και να εκδηλώνει τη δεύτερη, που δεν είναι ό,τι καλύτερο για τη συνοχή μιας κοινωνίας.[2]
Αυτές οι Αρχές, που έχουν προκύψει από τα κοινά βιώματα ενός συνόλου, δεν αμφισβητούνται από τα μέλη του. Τις σέβονται όλοι, αλλιώς θεωρούνται “ξένα” μέλη και ίσως άξια αποβολής από το κοινωνικό σώμα. Θα το διανοείτο ποτέ νεανίας στην αρχαία Αθήνα να σχίσει το πέπλο της θεάς Αθηνάς κατά τα Παναθήναια ή να διαταράξει την πομπή, που όδευε μέσω της Ιεράς Οδού προς την Ελευσίνα κατά την έναρξη των Ελευσινίων; Ποτέ! Όχι γιατί θα τον περίμενε άμεσος θάνατος, αλλά απλά επειδή δεν είχε διαφορετικά “όσια και ιερά” από του άλλους ή…καθόλου “όσια και ιερά”!
Αυτός ο κοινός άξονας Αρχών, θρησκευτικών, πολιτικών, οικονομικών, οικογενειακών, που εκφράστηκε με πρότυπο τρόπο στις αρχαίες ελληνικές πόλεις και συνεπώς στην Τέχνη τους (από την αγγειογραφία ως την αρχιτεκτονική και τη δραματουργία) είναι που συνέχει μια κοινωνία και την κρατάει “ζωντανή” μέσα στο χρόνο.
Αυτός της προσδίδει την “ταυτότητά” της, το ιδιαίτερο και μοναδικό πρόσωπό της. Αν κομματιαστεί ο άξονας αυτός, η κοινωνία-Έθνος διαλύεται και γρήγορα περνάει στην Ιστορική ανυπαρξία. Αν χαθεί η ταυτότητά της, σε λίγο δε θα είναι παρά μια “περιοχή” στο χάρτη, όπου κατοικούν διάφορες “μειονότητες”: φυλετικές, θρησκευτικές, εθνοτικές, ιδεολογικές, πολιτικές και όποιες άλλες.
Αρκετοί “Έλληνες” διανοούμενοι είναι τόσον ανερμάτιστοι, αν δεν εκτελούν εντεταλμένη υπηρεσία, ώστε να προτρέπουν τους Έλληνες να εγκαταλείψουν την πάμφωτη ελληνική ταυτότητα (όταν λειτουργεί, γιατί τώρα έχει “θολώσει”) και να προσλάβουν την ευρωπαϊκή. Την ευρωπαϊκή, ποια απ’ όλες; Τη γαλλική, τη γερμανική, την αγγλική, την ισπανική, τη σουηδική;[3]
Δεν είναι μία η ευρωπαϊκή ταυτότητα και αυτό το γεγονός είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Πρέπει, λοιπόν, να μας πουν οι κύριοι αυτοί ποια από όλες αυτές τις ταυτότητες θέλουν να προσλάβουμε και να μας δικαιολογήσουν γιατί την θεωρούν ανώτερη της ελληνικής-οι ανελλήνιστοι! (Ας μου συγχωρεθεί, αλλά τους αξίζει).
Άκουσα κάποτε σε μια διάλεξη μια παραβολή του Πέρση μυστικιστή Τζελαλεντίν Ρουμί για τον κινέζικο και τον ελληνικό πολιτισμό που θα την αναφέρω, επειδή είναι εκπληκτική. Και το επίσης εκπληκτικό είναι ότι Τζελαλεντίν Ρουμί είχε κατανοήσει τη βαθύτατη ουσία του ελληνικού πολιτισμού, κάτι που ίσως αδυνατούν να επιτύχουν πολλοί Έλληνες “διανοούμενοι” σήμερα.
Κάποιος αυτοκράτορας κάλεσε Κινέζους και Έλληνες (ποιους άλλους;) για να διερευνήσει τις διαφορές του πολιτισμού τους.
-Είμαστε οι καλύτεροι καλλιτέχνες είπαν οι Κινέζοι. -Κι’ όμως εμείς υπερέχουμε, είπαν οι Έλληνες.
Κι ο αυτοκράτορας τους παραχώρησε δύο τοίχους σε αντικριστά δωμάτια να τους διακοσμήσουν. Οι Κινέζοι ζήτησαν εκατοντάδες χρώματα. Οι Έλληνες πήραν σφουγγάρια και νερό και βάλθηκαν να πλένουν τον τοίχο.
Όταν τελείωσαν, ο αυτοκράτορας ενθουσιάστηκε με την εκπληκτική τέχνη των Κινέζων. Όταν πήγε στους Έλληνες, αυτοί τράβηξαν την κουρτίνα που χώριζε τα δύο δωμάτια και ο τοίχος, που τον είχαν κάνει “καθρέφτη”, αντανάκλασε τέλεια τη σχεδόν “συμπαντική ζωγραφιά” των Κινέζων.
Ο αυτοκράτορας έμεινε άφωνος …και πήρε το μήνυμα: οι Έλληνες είναι “όλα” (είναι οι Οικουμενικοί Έλληνες!) αρκεί να κάνουν τον τοίχο τους -την ταυτότητά τους- καθαρό σαν καθρέφτη! Εμείς σήμερα, μπορούμε να το πάρουμε αυτό το μήνυμα;
Και ποιοι επιβάλλουν, διά των κυβερνήσεων που ελέγχουν, τον κάθε είδους αντιρατσισμό; Τα μέλη της Παγκόσμιας Ελίτ, ο προσωποποιημένος ρατσισμός της έσχατης και πιο απάνθρωπης μορφής. Οι άνθρωποι, που ενώ αποτελούν το 8% του παγκόσμιου πληθυσμού, συγκεντρώνουν στα χέρια τους το 85% του παγκόσμιου πλούτου, ενσαρκώνοντας τον πιο ακραίο οικονομικό και ολιγαρχικό ρατσισμό εναντίον της ανθρωπότητας, (από αυτούς 68 άνθρωποι συγκεντρώνουν το μισό -50%- του παγκόσμιου πλούτου!) επιβάλλουν, διά νόμου, σε όλους τους πολίτες που βρίσκονται στην ακτίνα επιρροής της ΝΠΤ να μην είναι ρατσιστές!
Δηλαδή τους επιβάλλουν να ανέχονται τα πάντα, κονιορτοποιώντας κάθε Αρχή, που θεμελίωνε και στήριζε την κοινωνία τους. Και αφού κάθε δική τους τάξη (ιεράρχηση) Αρχών καταρρεύσει, να τους επιβάλουν τη “Νέα Τάξη” “τους”. Ειπώθηκε πρόσφατα ότι οι αντι-ρατσιστικοί νόμοι διαλύουν τη (σημερινή υποτυπώδη) “δημοκρατία” και ασφαλώς έτσι είναι. Όμως συμβαίνει κάτι περισσότερο: διαλύουν την ίδια την κοινωνία.[4]

‘Ενα παράδειγμα από την εφαρμογή του παραθύρου του Overton στα MME τελικά επικρατεί το πιο ισχυρό και μαζικό έντυπο και τηεοπτικό όργανο κατεύθυνσης κι ελέγχου της μάζας (mainstream).

Και δεν υπονοείται διόλου εδώ το να μην έχουμε ανοχή στις προσωπικές μας σχέσεις, η κοινωνική όμως ανοχή είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Η ανοχή αυτή γκρεμίζει όλα τα “όσια και τα ιερά” μιας κοινωνίας, ενός Έθνους. Τελικά, μαθαίνοντας ένα εθνικό κοινωνικό σύνολο να ανέχεται τα πάντα, η ανοχή επεκτείνεται και στο πολιτικό πεδίο. Ανέχεται και εκεί τα πάντα. Και τελικά, για όλα αυτά μαζί, είναι (σ.γ.: μια καλοφτιαγμένη συνταγή για)  ένα ανεκτικό, “μελλοθάνατο” Έθνος!
17. Προπαγάνδα υπέρ τού “κάνε ό,τι θέλεις”.
Αυτό το “κάνε ό,τι θέλεις”, ότι σου αρέσει και σε ικανοποιεί ατομικά, σχετίζεται άμεσα με την προηγούμενη προπαγάνδα-μέθοδο χειραγώγησης. Πρόκειται για την επίπλαστη ελευθερία που προσφέρεται αφειδώς από το Σύστημα και που την ενισχύει μέσω της “καλλιεργούμενης” κοινωνικής ανοχής. Ανώδυνες και ανέξοδες οι ελευθερίες αυτές για το Σύστημα. Ή μάλλον, όχι, κάτι περισσότερο: το θρέφουν και το διαιωνίζουν, γιατί διαλύουν τον κοινό άξονα Αξιών της κοινωνίας, άρα τη συνοχή της που είναι και η δύναμή της απέναντι σε αυτό.
“Κάνε ότι θέλεις”, για να πιστεύεις ότι είσαι ελεύθερος και να μην κατανοήσεις ποτέ πόσο αλυσοδεμένος είσαι στον πολιτικο-οικονομικό τομέα. Τομέα, που περιορίζει αφάνταστα και την λεγόμενη “προσωπική ελευθερία” σου. Κι ωστόσο, μάλλον αυτό δεν το αντιλαμβάνεσαι, εξακολουθείς να πιστεύεις ότι είσαι ένας ελεύθερος πολίτης, ενώ δεν είσαι παρά ένας παρίας, (σ.γ.:ένας δουλοπάροικος φτωχής Πεονίας), για τον οποίο “άλλοι” αποφασίζουν και ρυθμίζουν τα πάντα. Από το αν θα μείνεις απόψε στο σπίτι με μια μακαρονάδα κι αυτή χωρίς σάλτσα ή αν θα βγεις με την παρέα σου, όπως θα ήθελες, για να δείτε μια καλή θεατρική παράσταση.
“Κάνε ό,τι θέλεις”, για να μην κατανοήσεις ποτέ τις αλυσίδες σου και προσπαθήσεις να τις σπάσεις.
18. Καλλιεργείται το μύθευμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ναι, δε σε σκοτώνουν σαν το σκυλί στ’ αμπέλι, όπως επί φεουδαρχίας. Τώρα, αν σε σκοτώσει κάποιος τιμωρείται. Αν όμως το Σύστημα σε αναγκάσει, με άδικο τρόπο, να πέσεις απ’ το μπαλκόνι σου, θα τιμωρηθεί κανείς; Πού είναι τα “ανθρώπινα δικαιώματά” σου; Τα κατάπιε το Σύστημα! Κατά συνέπεια τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν ισχύ μόνον στις διαπροσωπικές σχέσεις. Στη σχέση του πολίτη με το Σύστημα δεν έχουν καμία ισχύ. Ανάγονται και αυτά, νομίζω, στην καλλιέργεια μιας ψευδεπίγραφης ελευθερίας που, ωστόσο, θα μπορούσε να είναι ουσιαστική, αλλά γι’ αυτήν πρέπει να δοθούν αγώνες.
Γράφουν εκθέσεις οι εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ ότι στην Ελλάδα καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Πού θα απευθυνθούμε να βρούμε το δίκιο μας; Μπορούμε στα διεθνή δικαστήρια, αλλά στην Ελλάδα δεν κουνιέται φύλλο, είτε από φτώχεια, αφού μια τέτοια προσφυγή απαιτεί πολλά χρήματα, είτε από ενσωμάτωση στο Σύστημα.
Δεν θα έπρεπε να υπάρχει ένας διεθνής δικαστικός θεσμός που να κινείται αυτεπαγγέλτως, όπως στην περίπτωση ποινικού αδικήματος από φυσικό πρόσωπο; Αυτό θα ήταν μια κάποια ουσιαστική προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το Σύστημα, αλλά όσο αυτό κυριαρχεί, δεν θα επιτρέψει ποτέ έναν τέτοιο θεσμό!
Όταν μια ηγεμονεύουσα κάστα, δίνει στους πολίτες “δικαιώματα”, υποδηλώνεται, για όσους μπορούν να το διακρίνουν, ότι τους έχει στερήσει την πολιτική ελευθερία. Ποιοι είχαν δικαιώματα στην αρχαία Αθήνα; Μόνον οι δούλοι! Δεν μπορούσες να σκοτώσεις ένα δούλο, να τον προσβάλεις, να τον κακομεταχειριστείς, χωρίς την ανάλογη τιμωρία, από την οποία δεν γλύτωνε βέβαια κανείς.
Άρα τα δικαιώματα των αρχαίων δούλων, ήταν πολύ πιο ουσιαστικά από αυτά των σημερινών “ελεύθερων πολιτών”. Οι αρχαίοι Έλληνες πολίτες, ωστόσο, τι “δικαιώματα” μπορούσαν να έχουν έναντι της πόλης τους, αφού αυτοί οι ίδιοι ήταν οι κύριοι της ζωής και της “μοίρας” της (τους);
19. Ο “χειρισμός” της είδησης.
Η επιλογή (διαλογή) των ειδήσεων, ο τρόπος εκφοράς τους ως λόγος (ας ξαναθυμηθούμε εδώ τους λεκτικούς κώδικες!), η ιεράρχησή τους, η δημοσίευση “αλλοιωμένων” ειδήσεων και “πληρωμένων” αναλύσεων από όλα τα συστημικά ΜΜΕ παγκοσμίως, αποτελούν μία από τα κορυφαίες τεχνικές χειραγώγησης των ανθρώπων.
Ουδέν άλλο σχόλιο. Το θέμα είναι παγκοίνως γνωστό, παρά μία μόνον προτροπή: ας διακόψουμε κάθε σχέση με τα συστημικά ΜΜΕ και κυρίως την τηλεόραση. Ένα πρώτο βήμα για να αρχίσουμε να σπάμε τις αλυσίδες μας, εφ’ όσον κατ’ εξοχήν μέσα από αυτά (αυτήν) περνάει ο έλεγχος του νου και της βουλήσεώς μας, δηλαδή η χειραγώγησή μας.
20. Η διασπορά ιδεολογικών -ισμών μέσα στο κοινωνικό σώμα.
Θα μπορούσε να αναφερθεί και αυτή μέθοδος χειραγώγησης, που άρχισε να αναπτύσσεται μετά τη Γαλλική επανάσταση (στην ουσία είναι μία επέκτασις του “διαίρει και βασίλευε”) και “λειτουργεί” μέχρι σήμερα. Δεν θα αναπτυχθεί πλήρως εδώ, παρά μόνον ακροθιγώς, εφ’ όσον αυτή αποτελεί ένα ολόκληρο, ιδιαίτερο κεφάλαιο.
Οι ιδεολογικοί -ισμοί δεν είναι γέννημα κοινών βιωμάτων των ανθρωπίνων συνόλων, είναι εγκεφαλικά γεννήματα κάποιων διανοουμένων για να ερμηνεύσουν ή να χειραγωγήσουν αυτά τα βιώματα. Συνεπώς, δεν έχουν την καθολική αποδοχή των κοινωνιών παρά μόνον, πάντα διασπαστικά, ενός μέρους τους. Η καθολική αποδοχή τους μόνο διά της βίας μπορεί να συμβεί, άρα πρόσκαιρα.
Αποκτούν οι διάφοροι αυτοί -ισμοί οπαδούς, “εγκεφαλικώ τω τρόπω”, θεωρητικά, οι οποίοι εν είδει τυφλών και κωφών “κλείνουν απέξω” κάθε άλλη ανθρώπινη βιωματική εμπειρία, εκτός τον -ισμό που έχουν “τακτοποιήσει” καλά μέσα στον εγκέφαλό τους και έχουν συνδέσει το “εγώ” και τη σημαντικότητα της ύπαρξής τους με αυτόν. Και οι θρησκείες έχουν την κατάληξη -ισμός, αλλά είναι αναμφισβήτητο ότι “ριζώνουν” μόνον όταν αποτελέσουν κοινό βίωμα ανθρωπίνων συνόλων. (Δεν εξετάζεται εδώ αν είναι αληθείς ή όχι).
Υπό αυτήν την έννοια, ο αναρχικός ποτέ δε θα κατανοήσει ούτε θα προσεγγίσει τον αληθινό Χριστιανό. Ο πρώτος ακολουθεί “συνταγές”, που τον εντάσσουν σε έναν ελκυστικό -ειδικά για τους νέους- τρόπο βίου, επειδή είναι βίος συλλογικός και με ισχυρή μεταξύ των ομοϊδεατών αλληλεγγύη, αυτό όμως δεν έχει τόση σημασία, σημασία έχει ότι ακολουθεί συνταγές. Είναι “οπαδός”, άρα “κλειστός” σε κάθε άλλη ανθρώπινη στάση και εμπειρία.
Ο δεύτερος ακολουθεί τα βιώματα της καρδιάς του, που μπορεί να είναι ελλιπέστατα, αλλά είναι βιώματα -εφ’ όσον δεν συμβάλλει ιδιαίτερα η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και εφ’ όσον έχει εγκαταλειφθεί προ πολλού ο πρότυπος συλλογικός βίος εκείνων των πρώτων που μετείχαν σε αυτό το βίωμα “της Θυσίας-Ανάστασης”.
Πώς και πότε, λοιπόν, θα ειρηνεύσουν και θα συστοιχηθούν αυτά τα μέλη της ίδιας κοινωνίας; Γκρεμίζοντάς την δια της βίας για να χτίσουν μιαν άλλη στα πρότυπά τους, όπως πολλοί “-ισμό-κηδες” ονειρεύονται; Έφερε όμως ποτέ η βία μακροχρόνιο αποτέλεσμα στις κοινωνίες; Συμβαίνουν ρηξικέλευθες και μόνιμες κοινωνικές αλλαγές, αν αυτές δεν είναι αποτέλεσμα αναγκών λάθος λέξη(συνθηκών) που έχουν προκύψει από τα ίδια τα βιώματα του λαϊκού υποκειμένου; Και τότε ναι, τα βιώματα αυτά μπορούν να φέρουν “ανατροπές”, καμιά φορά και βίαιες.
Η διάσπαση, ωστόσο, της ελληνικής κοινωνίας που προκαλείται λόγω -ισμών, (ιδεολογικών μεταξύ τους και ιδεολογικών vs βιωματικών) είναι υπαρκτή, λειτουργεί “άψογα” στο εδώ και τώρα, ώστε η κοινωνία να κυριαρχείται από “άλλες” δυνάμεις, που είναι ενάντιες και στους μεν και στους δε. Πόσο απλό θα ήταν “να δώσουν τα χέρια” εναντίον αυτών των δυνάμεων! Αλλά το “εγώ” του κάθε ιδεολογικού -ισμού, που παγιώνεται προσωπικά μέσα στους οπαδούς του, δυστυχώς δεν τους το επιτρέπει. Και το εκλογικεύουν (θυμηθείτε την Ιδεατή Εικόνα), προβάλλοντας ότι πρέπει να διατηρήσουν την θεωρητική (ιδεολογική) καθαρότητα του -ισμού τους. Και “ας καεί” όλη η υπόλοιπη κοινωνία.
Μερικές φορές διαβάζω σχόλια αναγνωστών στο διαδίκτυο και λυπάμαι κατάκαρδα. Οι Έλληνες δεν ομονοούν πια σε τίποτα. Ο καθένας και η άποψή του. Πλήρης διάλυση του κοινωνικού ιστού, ούτε καν σε μόρια, αλλά σε ατομικά υποσωματίδια. Και όχι μόνον δεν ομονοούν, αλλά επιτίθενται ο ένας στον άλλο, αφού ο καθένας νομίζει ότι αυτός κατέχει την αλήθεια και όλοι οι άλλοι είναι ηλίθιοι.
Τα think-tank της χειραγώγησης τα έχουν καταφέρει τόσο καλά, που μόνον ένα θαύμα θα μπορούσε να ενώσει όλους τους Έλληνες με ομό-νοια και ομο-ψυχία, Και το θαύμα αυτό το επιτελεί σιγά-σιγά και αθόρυβα ο πόνος. Ο πόνος της συμφοράς, της οδύνης, της φτώχειας, που όλο και θα οξύνεται, τους οδηγεί να κατανοούν όλο και πιο βαθιά, ότι τους “συνέχει” κάτι: το ίδιο Εθνικό DNA, η ίδια Πατρίδα, ο ίδιο Πνευματικό βίωμα, το ίδιο παρελθόν, το ίδιο μέλλον.

Επίλογος.
Ευτυχώς ξυπνάμε σιγά-σιγά οι Έλληνες από την ψυχο-πνευματική νάρκωση στην οποία μας έχουν υποβάλλει. Όμως όχι όλοι μαζί. Υπάρχουν πολλές δυνατές και αφυπνισμένες συνειδήσεις που έχουν πλήρη επίγνωση τού τι ακριβώς συμβαίνει και γιατί. Για το λόγο αυτό είναι επιφορτισμένες με τη βαριά ευθύνη και το καθήκον να βγάλουν από τη νάρκωση ή, για να το εκφράσουμε αλλιώς, από το Μάτριξ μιας πλήρως ελεγχόμενης συνείδησης στην απεραντοσύνη της ελεύθερης συνείδησης, όλους τους υπόλοιπους ΕΛΛΗΝΕΣ.
Όσοι έχετε αποδεχτεί την πολύ μεγάλη δύναμη που έχουν οι μέθοδοι-“κωδικοί” χειραγώγησης, δε θα πρέπει να εξοργίζεστε με την απάθεια και αδράνεια του ελληνικού λαού.
Ο ελληνικός λαός είναι αυτή τη στιγμή ένας “μαγεμένος” λαός, με “μαγεία” κατασκότεινη και ζοφερή. Τι άλλο είναι η μαγεία παρά η προσπάθεια κάποιου να υποκλέψει τη βούληση ενός άλλου ανθρώπου και να του επιβάλλει τη δική του, οδηγώντας τον στην σύγχυση, στην παθητικότητα και τελικά στην καταστροφή;
Στον ελληνικό λαό έχουν εφαρμοστεί όλοι οι “κωδικοί” χειραγώγησης που ανιχνεύσαμε ως τώρα -ίσως δε εμβαθύνοντας στο θέμα, να ανακαλύψουμε κι άλλους- που είναι πανίσχυροι τρόποι αλλοίωσης της νοήσεώς του και υποκλοπής της βουλήσεώς του.

Δεν μπορεί πια να αντιδράσει ο ελληνικός λαός, παρά μόνον ελάχιστοι, που είχαν τόσο ισχυρή νοητική και συνειδησιακή συγκρότηση, ώστε να μην τους πιάσουν όλα αυτά τα απίστευτα δυνατά “βοτάνια” χειραγώγησης. Και όσοι τυχόν ανήκουμε σ’ αυτούς, όσοι δεν κλείσαμε την επίγνωσή μας μέσα στο Μάτριξ, έχουμε πρώτιστο και αδήριτο καθήκον να διακόψουμε τη νάρκωση του ελληνικού λαού και να τον ξυπνήσουμε από την αυτο-παράδοση της βουλήσεώς του.
Πώς; Πρωταρχικά σπάζοντας όλους τους κωδικούς διά των οποίων τον χειραγώγησαν και τον χειραγωγούν και δίνοντας αυτήν τη γνώση στους -κατά Αριστοτέλη- “μεγάλους αριθμούς”. (Απεχθής ο όρος “μάζες”. Και είναι σχεδόν βέβαιο πως όσοι τον χρησιμοποιούν θρέφουν τον κρυφό εγωϊσμό της “αριστερής ή άλλης ανωτερότητας” απέναντι σε αυτές τις “μάζες”!).
Στην αρχή θα “ξυπνήσουν” λίγοι, όμως σίγουρα αυτή θα είναι μια αλυσιδωτή αντίδραση και σε ελάχιστο -σχετικά- χρόνο θα αποδεσμευτούν από τη φυλακή της “εικονικής πραγματικότητας” (το Μάτριξ) τόσοι, που θα είναι αρκετοί για μια εθνική έγερση και επανεκκίνηση.
Παραδείγματα για να κάνουμε το θέμα απλό, συνδυάζοντας δηλώσεις, αποφάσεις, τακτικισμούς κ.α. με τον κωδικό χειραγώγησης στον οποίο εμπίπτουν, μας δίνει άφθονα η πολιτική πραγματικότητα, παλαιότερη και τωρινή. Κάθε σχόλιο “συμβάντος” θα μπορούσε να συνοδεύεται από μια σύντομη αναφορά στο πώς αυτό επηρεάζει αρνητικά τη νόηση και τη βούληση των Ελλήνων, δηλαδή πώς τους χειραγωγεί, αν βέβαια αυτό συμβαίνει.
Φυσικά δεν εννοώ να αναφερόμαστε στους αριθμημένους κωδικούς χειραγώγησης και με τους τίτλους που αναφέρθηκαν εδώ, αλλά να πιάνουμε κάθε φορά το κρυφό “σήμα” της χειραγώγησης και να το αναμεταδίδουμε με εκθετική ένταση σχολιάζοντάς το, οπότε αυτομάτως το μεταβάλλουμε σε μήνυμα αποχειραγώγησης! Μία εξαιρετικά δημιουργική εργασία, αλλά και πράξη αντίστασης, εφ’ όσον η εξωτερική ελευθερία ενός λαού έχει ως βάση και προϋπόθεση την εσωτερική. Θα το προσπαθήσουμε;

[1]Karen Horney: “Οι συγκρούσεις του εσωτερικού μας κόσμου” σε μετάφραση των διακεκριμένων Κυπρίων, κ.κ. Τάκη Ευδόκα (ψυχιάτρου) και Α.Χριστοφίδη, (εκδ. Α. Καραβία) (σελ.130-152).

[2]Αν λάβουμε υπόψη τις 4 συνέχειες των άρθρων που ήδη δημοσιεύσαμε την ιστοσελίδα μας «Πώς να μετατραπείτε σε ανδρείκελα και μαριονέτες του συστήματος» με το παράθυρο συζήτησης του Overton γίνεται κατανοητό πως οι άνθρωποι του Συστήματος στηριγμένοι στις αρχές της Ψυχοτεχνολογίας ξέρουν τον τρόπο να περάσουν τις πιο έκφυλες, διεστραμμένες και ανήθικες θεωρίες σαν ένα νέο, μεταμοντέρνο, και προοδευτικό σύστημα Αξιών κι ας πρόκειται για ψυχολογική παλινδρόμηση των λαών στην εποχή των Σοδόμων και της Γομόρρας.  

[3]Προφανώς ένα μείγμα όλων αυτών των αποκλίσεων και ηθικών παρεκκλίσεων και διαστρεβλώσεων  που εμείς σαν ελληνικός λαός εθισμένοι τεχνηέντως στον πιθηκισμό σπεύδουμε να υιοθετήσουμε άκριτα κι επιπόλαια. Αυτή την τάση αυτοκαταστροφικού μιμητισμού  οι αρχές και εξουσίες πλανητικά αλλά και τοπικά την έχουν διαγνώσει από την εποχή της συγκρότησής μας σαν Έθνος και στα τελευταία χρόνια έχει καλλιεργηθεί από τι Σύστημα στον ύψιστο βαθμό. Με την τηλεόραση πρωτοστάτη. Τα greeklish είναι ένα ανατριχιαστικό όσο και παρακμιακό αποδεικτικό στοιχείο των παραπάνω.  

[4]Το χειρότερο από όλα με βάση την θεωρία του Overton είναι ότι κατοχυρώνουν με νόμο (policy) τις παρανομίες και τις ανομίες τους και αναγκάζουν τον ανίσχυρο, εξουθενωμένο πολίτη να γίνει  παράνομος αν ακολουθήσει το νόμιμο, ηθικό και τίμιο τρόπο ζωής ή να υποκύψει και να γίνει συνένοχος στους παράνομους σχιζοφρενιογόνους νόμους που ψηφίζουν  οι μαριονέτες που το Σύστημα έχει εγκαταστήσει σαν νομοθετικό και εκτελεστικό σώμα στην Βουλή των ανδρεικέλων και μαριονετών.

Πρωτοαναρτήθηκε από την φίλη Κατερίνα Χατζηθεοδώρου στις 29 Μαΐου 2017 στο:

http://destoolon.gr/2017/05/29/%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%AD%CE%B8%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CE%B9-%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%B3%CE%B7%CF%83%CE%AE%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7-%CE%BD%CE%AD%CE%B1/

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>