«

»

Δεκ 01

Ποιες είναι οι Πύλες των Ινδιών και γιατί ο Μέγας Αλέξανδρος τις σφράγισε; Μέρος 9ο

Να γιατί το φαινόμενο Μέγας Αλέξανδρος είναι πρότυπο και υπόδειγμα στρατηγού, ψυχολόγου, πολιτικού, κυβερνήτη και διπλωμάτη ανά τους αιώνες. Αποτελεί ως και στρατηγικό είδωλο του West-Point!

H δόξα του παραμένει αμείωτη ως τα σήμερα

Στην περίφημη Στρατιωτική Ακαδημία του West-Point των Ηνωμένων Πολιτειών, το σημείο αναφοράς ως ο μεγαλύτερος στρατηλάτης που υπήρξε ποτέ στην Δύση είναι αναμφισβήτητα ο Μέγας Αλέξανδρος. Ο θαυμασμός για τον Αλέξανδρο από τους αξιωματικούς του Αμερικάνικου Στρατού αλλά και του Σώματος των Πεζοναυτών, φθάνει στο σημείο της ψύχωσης και της μονομέρειας.

Σε καμία άλλη Στρατιωτική Ακαδημία στον κόσμο δεν έχει γίνει τέτοια λεπτομερής ανάλυση των εκστρατειών, μαχών, σύνθεσης μονάδων, οπλισμού, επιμελητείας και διάρθρωσης του εκστρατευτικού σώματος του Μ. Αλεξάνδρου όπως στο West-Point.

Γράφει ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος.

Ο κύριος λόγος του θαυμασμού των Αμερικανών αξιωματικών είναι ότι ο Αλέξανδρος κατόρθωσε το ακατόρθωτο στην ζωή του ως πολεμιστής και διοικητής, δηλαδή να μην χάσει ούτε μία μάχη. Η αναφορά σε μάχες και όχι σε πολέμους δεν είναι τυχαία, ο Αλέξανδρος πριν γίνει Βασιλιάς ήταν αξιωματικός του πατέρα του Φιλίππου Β’ και δεν είχε την συνολική ευθύνη της εκστρατείας τότε, αλλά μόνο του σώματος του ιππικού που διοικούσε. Δεν τίθεται θέμα αμφισβήτησης της στρατηγικής ιδιοφυΐας του Μ. Αλεξάνδρου εδώ βέβαια, απλά σήμερα θα προσπαθήσω να δικαιολογήσω τον παγκόσμιο θαυμασμό σε αυτή τη στρατηγική ιδιοφυΐα και τη μοναδικότητα αυτού του ανθρώπου.

Θα προσπαθήσω να δώσω μία συνοπτική εικόνα των κατορθωμάτων του, κάτι που οι Ιστορικοί δεν κάνουν με ιδιαίτεροι επιτυχία, μιας και αναλώνονται κυρίως με τα Ιστορικά γεγονότα και όχι με τον Αλέξανδρο Στρατηγό/Διοικητή. Θα αρχίσω με την προσωπικότητα του Μ. Αλεξάνδρου, γιατί η προσωπικότητα του ανθρώπου, δηλαδή ο συνδυασμός Χαρακτήρα και Βιωμάτων, είναι το καθοριστικό στοιχείο της εξέλιξης και της ζωής του κάθε ανθρώπου. Ο Αλέξανδρος ήταν ιδιαίτερα ευφυής, μορφωμένος, μαχητικός, πολύ σκληρός, τολμηρός και θαρραλέος (σε σημείο απερισκεψίας), με υπέρμετρη φιλοδοξία, τακτικιστής, σκακιστής, αντισυμβατικός, με εξαιρετική αντίληψη της ψυχολογίας των άλλων, (σ.γ.:του πλήθους, αλλά μερικές φορές) βίαιος και με έντονα πάθη. Επιπλέον όλων των ανωτέρω, ήταν και εξαιρετικά τυχερός, καθώς ό,τι δοκίμαζε «του έβγαινε»! Αυτό σε καμία περίπτωση βέβαια δε μειώνει την αξία του ως στρατηγικού νου, γιατί όπως λένε και στις Στρατιωτικές Ακαδημίες, η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς…

Είχε δε το σπάνιο χάρισμα να είναι εξαιρετικός επιτελικός νους και συγχρόνως ηγέτης στη μάχη, με μία καταπληκτική αντίληψη του πεδίου μάχης και της εξέλιξης της σύγκρουσης, κάτι εξαιρετικά σπάνιο. Ελάχιστοι στρατηγοί του δυτικού κόσμου είχαν αυτή την ικανότητα μέχρι σήμερα. Ο Αλέξανδρος κατατρυχόταν από ένα μεγάλο σύμπλεγμα, η μητέρα του δεν ήταν από τη Μακεδονία, αλλά Ηπειρώτισσα, με αποτέλεσμα οι άλλοι αριστοκράτες Μακεδόνες να μην τον θεωρούν «γνήσιο Μακεδόνα» και να του αμφισβητούν το δικαίωμα στον θρόνο. Αυτό τον έκανε σε όλη του την ζωή να προσπαθεί να αποδείξει ότι ήταν πιο Μακεδόνας από όλους τους άλλους Μακεδόνες. Το κόμπλεξ αυτό σε συνδυασμό με την τρομερή του φιλοδοξία, τον έκανε να μην θεωρεί καμία νίκη και καμία κατάκτηση αρκετή, κάτι που τον οδήγησε μέχρι την Ινδία όπου αναγκάστηκε να διακόψει την εκστρατεία του μετά την νικηφόρα μάχη με τον Ινδό Βασιλιά Πώρο, γιατί ο στρατός του κουρασμένος μετά από χρόνια πολέμων, αρνήθηκε να τον ακολουθήσει στην ινδική ενδοχώρα (ουσιαστικά ο στρατός του στασίασε).

Πολλοί νομίζουν ότι η εκστρατεία του Αλεξάνδρου εναντίον των Περσών, ήταν μία εκστρατεία λίγο πολύ στο άγνωστο. Αυτό δεν είναι αλήθεια, οι Έλληνες ζούσαν, συναλλάσσονταν και συγκρούονταν (νικηφόρα τις περισσότερες φορές) με τους Πέρσες, για δύο αιώνες πριν την εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου. Κατά συνέπεια, οι Έλληνες γνώριζαν πολύ καλά τους Πέρσες. Ήταν οι «εφοπλιστές» τους, μιας και οι Πέρσες δεν είχαν στόλο (οι αναφορές στον Περσικό στόλο αφορά τον Ελληνικό στόλο της Ιωνίας και των Φοινίκων που ήταν σύμμαχοι ή υποτελείς των Περσών), αλλά υπηρετούσαν ενίοτε και ως μισθοφόροι των Περσών που τους είχαν σε μεγάλη εκτίμηση.

Για αιώνες ζούσαν μαζί τους στην Ιωνία και κατά καιρούς, πολλές ελληνικές Πόλεις-Κράτη υπήρξαν μέρος ή υποτελείς της Περσικής Αυτοκρατορίας. Ακόμα και οι «Ελλαδίτες» Έλληνες δεν πολεμούσαν πάντα τους Πέρσες, πολλές φορές συμμαχούσαν μαζί τους εναντίον των άλλων Ελλήνων, ή απλά έμεναν ουδέτεροι. Αυτό βέβαια γινόταν πάντα με πλούσια ανταλλάγματα από την πλευρά των Περσών (Μηδίσαντες όπως λεγόντουσαν από τους άλλους Έλληνες αυτοί που συμμαχούσαν με τους Πέρσες).

Άρα ο Αλέξανδρος και οι στρατηγοί του είχαν πολύ καλή πληροφόρηση για τους Πέρσες, τη δομή τους, τις στρατιωτικές τους δυνατότητες, τις τακτικές τους και τον εξοπλισμό τους. Το πλεονέκτημα των Ελλήνων ήταν η βαριά θωράκιση που έφεραν σε σχέση με του αθωράκιστους Πέρσες και ότι ήταν επαγγελματίες πολεμιστές, εξαιρετικά εκπαιδευμένοι σε σχέση με τον Περσικό Στρατό που ήταν μεν τετραπλάσιος ή πενταπλάσιος τις περισσότερες φορές του ελληνικού, αλλά αποτελείτο από επίστρατους, όχι ιδιαίτερα εμπειροπόλεμους άνδρες.

Το νέο στοιχείο στις μάχες της εκστρατείας του Αλεξάνδρου ήταν η Μακεδονική Φάλαγγα με τη Σάρισα, το μακρύ Μακεδονικό Δόρυ που ήταν διπλάσιο σε μήκος από το συνηθισμένο Δόρυ της εποχής και το πολυάριθμο Βαρύ Μακεδονικό Ιππικό. Η Μακεδονική Φάλαγγα ήταν ένα συμπαγές τετράγωνο, αποτελούμενο από 16×16 σειρές σε πυκνή διάταξη, που παρουσίαζε ένα αδιαπέραστο τείχος από τις μύτες των δοράτων μπροστά. Ο λόγος της ύπαρξης 16 σειρών σε βάθος, ήταν ότι όταν οι πρώτες σειρές εμπλέκονταν με τον αντίπαλο για αρκετή ώρα σε μάχη σώμα με σώμα και κουράζονταν. Ο επικεφαλής αξιωματικός έδινε τότε την εντολή να ανοίξει η διάταξη ώστε να περάσουν οι ξεκούραστες πίσω σειρές μπροστά και να συνεχίσουν τον αγώνα, επιτρέποντας να μετακινηθούν πίσω οι καταπονημένοι μπροστινοί μαχητές. Η δουλειά των πίσω σειρών ήταν να σπρώχνουν τους μπροστινούς τους ώστε να μεγιστοποιήσουν την ώθηση επί του αντιπάλου για να τον ανατρέψουν.

Παραδοσιακά, ο Ελληνικός Στρατός μέχρι τότε στηριζόταν σε πεζοπόρα τμήματα και το Ιππικό ήταν λίγο, καθώς ήταν περισσότερο ένα βοηθητικό σώμα που έδινε ένα πλεονέκτημα σε κυκλωτικές κινήσεις στο πεδίο της μάχης, ή βοηθούσε μία πτέρυγα της παράταξης που ήταν υπό πίεση κ.λπ. Οι Μακεδόνες και ειδικά ο Αλέξανδρος, έδωσε ιδιαίτερο βάρος στο ιππικό και αύξησε τον αριθμό του δραματικά, ώστε ο στρατός του να αποκτήσει το στοιχείο της μεγάλης κινητικότητας και τη δυνατότητα του αιφνιδιασμού του αντιπάλου. Αν συγκρίνουμε το μέγεθος του Περσικού Στρατού με τον Ελληνικό και κάνουμε και την αντίστοιχη σύγκριση του Ιππικού, θα δούμε ότι το Πεζικό των Περσών ήταν τουλάχιστον τετραπλάσιο του Ελληνικού, ενώ στο Ιππικό σώμα το Ελληνικό Ιππικό ήταν 8.000 βαριά οπλισμένοι Ιππείς, έναντι 10.000 ελαφρά οπλισμένων Περσών Ιππέων. Οι Έλληνες Ιππείς έφεραν πλήρη εξοπλισμό όπως οι πεζικάριοι, ίππευαν θεσσαλικά άλογα που ήταν μικρόσωμα μεν αλλά πολύ γρήγορα, ευέλικτα και με μεγάλη αντοχή στην καταπόνηση.

Η ιδιαιτερότητα στον εξοπλισμό των Ελλήνων Ιππέων ήταν το τρομερό σπαθί τους, το οποίο ήταν με μονή κόψη, ποιο πλατύ μπροστά και εμπροσθοβαρές (ένας συνδυασμός μπαλτά με σπαθί). Αυτό επέτρεπε στον αναβάτη να επιφέρει θανατηφόρα πλήγματα σε κάθε χτύπημα, κάτι ιδιαίτερα αποτελεσματικό στις μάχες με τους Πέρσες που δεν έφεραν καμία θωράκιση και χρησιμοποιούσαν ασπίδες από καλάμια με επένδυση βαμβακερή, που μπορούσαν να προσφέρουν σχετική προστασία μόνο έναντι ενός βέλους. Το πόσο αποτελεσματική ήταν η θωράκιση των Ελλήνων φαίνεται και από τις μικρές απώλειες που υφίσταντο σε κάθε μάχη σε σχέση με τις εκατόμβες των Περσών. Τα πλεονεκτήματα από την περσική πλευρά ήταν η γνώση των ελληνικών τακτικών (αλλά όχι του Αλεξάνδρου), η επιλογή του τόπου και του χρόνου της σύγκρουσης (μεγάλο πλεονέκτημα), η επιλογή της διάταξης δυνάμεων, συν την αστείρευτη επιμελητεία και πιο ξεκούραστο στρατό.

Ο Αλέξανδρος λοιπόν είχε να αντιμετωπίσει και να ανατρέψει στο πεδίο της μάχης, ουσιαστικά το πλεονέκτημα της αριθμητικής υπεροχής και την επιλογή του πεδίου της μάχης από τον αντίπαλο. Αυτό μπορούσε να γίνει μόνο με αιφνιδιασμό η χρησιμοποιώντας πρωτόγνωρες τακτικές στο πεδίο της μάχης. Ο Αλέξανδρος είχε το πλεονέκτημα της αντισυμβατικής σκέψης και προσπαθούσε μονίμως να αιφνιδιάσει και να παγιδεύσει τον αντίπαλο. Κλασικό παράδειγμα του αντισυμβατικού του μυαλού, ήταν η κοπή του Γόρδιου δεσμού. Κόβοντας τον Γόρδιο δεσμό αιφνιδίασε τους πάντες, ακόμη και τους επιτελείς. Όλοι είχαν επικεντρωθεί στο πως να λύσουν τον κόμπο, κανείς δεν σκέφτηκε να το κόψει, κάτι εξάλλου που δεν απαγόρευε ο χρησμός. Για να πετύχει τον αιφνιδιασμό του αντιπάλου προσπαθούσε να σκεφτεί όχι μόνο τι θα έκανε ο αντίπαλος αλλά και τι δεν θα έκανε. Σε αυτό χρησιμοποιούσε την εξαιρετική γνώση της συμβατικής στρατηγικής και συμβουλευόταν πάντα πριν από τη μάχη τους στρατηγούς του, ειδικά τον πολύπειρο και μπαρουτοκαπνισμένο Παρμενίωνα, το δεξί χέρι του συχωρεμένου του πατέρα του.

Το περίεργο για τους περισσότερους μελετητές της ζωής του Αλεξάνδρου ήταν ότι ο Αλέξανδρος ποτέ δεν ακολουθούσε στη μάχη την στρατηγική που υποδείκνυαν οι στρατηγοί του, έκανε μονίμως το ακριβώς αντίθετο. Ο λόγος εκ των υστέρων είναι προφανής, ο Αλέξανδρος άκουγε τους στρατηγούς και ήταν σαν να άκουγε τον αντίπαλο, επομένως για να τον νικήσει έπρεπε να κάνει το αντίθετο από την κοινή στρατηγική λογική και να τον αιφνιδιάσει με κάτι αναπάντεχο, ή να τον παρασύρει σε παγίδα, πράγμα που έκανε μονίμως! Κλασικό παράδειγμα είναι η περίφημη διάταξη της λοξής φάλαγγας, κάτι το οποίο δεν έχει αναλυθεί αρκετά από τους Ιστορικούς και ως προς το «γιατί λοξή φάλαγγα», αλλά και στο πού αποσκοπούσε αυτό. Ο Αλέξανδρος, στην μάχη των Γαυγαμήλων είχε να αντιμετωπίσει σε ανοιχτή πεδιάδα ένα πενταπλάσιο στρατό από τον δικό του.

Όσο και να ανέπτυσσε τον δικό του στρατό, αντιμετώπιζε το πρόβλημα ότι αραίωναν πολύ οι δικές του γραμμές, άρα κινδύνευε με διάσπαση του μετώπου σε κατά μέτωπο επίθεση, ή κινδύνευε να πλευροκοπηθεί και κυκλωθεί από τον εχθρό, ο οποίος εκτεινόταν σε μεγαλύτερο πλάτος. Σε αυτό το σημείο απέδειξε τη διάνοια του, σκεπτόμενος να βάλει στα δύο άκρα της ελληνικής παράταξης δύο Φάλαγγες σε λοξή διάταξη να προχωρούν μεν προς τον αντίπαλο, χωρίς να τον αντικρίζουν αλλά να αντικρίζουν τα πλάγια της παράταξης ώστε να μην μπορεί να κυκλωθεί. Επιπλέον, έβαλε στα δύο άκρα ως διοικητές τους δύο πιο έμπειρους στρατηγούς του, ώστε να μπορέσουν να αντέξουν την πίεση σε περίπτωση επίθεσης. Αυτό μπέρδεψε τους Πέρσες που δεν καταλάβαιναν την λογική της κίνησης του και τους έκανε διστακτικούς στο να επιτεθούν, κάτι που έδωσε πολύτιμο χρόνο στον Αλέξανδρο να στήσει την παγίδα που ήθελε με το ιππικό του και τους πελταστές (ελαφρύ πεζικό), εναντίον του Βασιλιά των Περσών.

Ο Αλέξανδρος ήταν πολύ σκληρός με τους αντιπάλους του, εκτέλεσε αρκετούς με μαρτυρικό θάνατο για παραδειγματισμό. Και είναι παροιμιώδης η σκληρότητα που έδειξε στην Τύρο και τον λαό της, μετά την κατάληψη της. Την μεν πόλη την ισοπέδωσε, τους δε κατοίκους (όσοι γλύτωσαν την σφαγή), τους έκανε όλους δούλους. Ο στρατός του Αλεξάνδρου ήταν υπόδειγμα επιμελητείας, είχε μηχανικούς, γιατρούς, επιστήμονες και τεχνίτες όλων των ειδικοτήτων μαζί του. Ο Αλέξανδρος, μετά την Περσική εκστρατεία δημιούργησε σημαντικότατο στόλο στον Περσικό Κόλπο. Μάλιστα, για την εκστρατεία στην Ινδία οι Ναύαρχοι του είχαν προτείνει να μεταφέρουν όλο το εκστρατευτικό σώμα για μεγαλύτερη ασφάλεια και ανάπαυση στην Ινδία με τα πλοία! Εκείνος ως στεριανός, προτίμησε να βαδίσει με τον στρατό του μέσω του σημερινού Αφγανιστάν και Πακιστάν προς την Ινδία, σε μία πορεία που αποδεκάτισε και καταπόνησε άσκοπα τον στρατό του. Ήταν ένα από τα ελάχιστα λάθη του (και ανεξήγητο εν πολλοίς) ως στρατηγός.

Μία άλλη του αδυναμία ήταν τα υπερβολικά ρίσκα που έπαιρνε σε ατομικό επίπεδο στο πεδίο της μάχης, κάτι ανεπίτρεπτο για ηγέτη. Αυτό του στοίχισε αρκετούς τραυματισμούς αλλά ευτυχώς όχι μοιραίους, κάτι που θα σήμαινε πιθανότατα την καταστροφή του ελληνικού σώματος σε περίπτωση θανάτου του.

Ο Αλέξανδρος ήταν επίσης πολύ επιδέξιος πολιτικός και κυβερνήτης και το απέδειξε αυτό κερδίζοντας την αγάπη των λαών που κατέκτησε (ιδιαιτέρως ασυνήθιστο και εντυπωσιακό επίτευγμα), η οποία αγάπη περιέργως κρατάει μέχρι σήμερα. (Σ.γ.:Ήταν όμως και πανέξυπνος διπλωμάτης, όταν βρέθηκε μπροστά στο γόρδιο δεσμό αντί να τα χάσει, γεγονός που θα έκανε σκόνη το γόητρο και το ως τότε με τόσο κόπο και ιδρώτα κτηθέν γόητρό του, αντιλήφθηκε ότι έπρεπε να δώσει μια λύση, αυτός και μόνο αυτός. 

Αλεξ gordios-desmos

Ένα πράγμα για το οποίο έμεινε στην ιστορία ο Αλέξανδρος ο Γ’ ο Μακεδών, ο Μέγας Αλέξανδρος, είναι η λύση του Γόρδιου δεσμού και η φράση “ό,τι δεν μπορεί να λυθεί, μπορεί να κοπεί! ”.

Πέρα από την ωραία, όμως, ιστορία νομίζω πως θα πρέπει να δούμε λίγο και τους συμβολισμούς που κρύβονται πίσω από αυτή.

Η φράση “ό,τι δεν μπορεί να λυθεί, μπορεί να κοπεί”, όπως την αναφέρει ο Αρριανός, είναι, βέβαια, η πιο δημοφιλής, θα πρέπει όμως να αναφέρουμε και την εκδοχή του Αριστόβουλου που συμμετείχε στην εκστρατεία του Αλεξάνδρου, έζησε από κοντά τα γεγονότα και υπήρξε πιθανώς αυτόπτης μάρτυρας, που υποστηρίζει πως ο Μέγας Αλέξανδρος δεν έκοψε τον δεσμό του ζυγού της άμαξας του βασιλιά Γορδίου με το ξίφος του, αλλά αφαίρεσε το μεγάλο ξύλινο καρφί που τον συγκρατούσε, έλυσε τον δεσμό αφαιρώντας τον πείρο από το τιμόνι του άρματος.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, και με όποιον τρόπο και αν τον έλυσε, ο συμβολισμός και το μήνυμα είναι το ίδιο.

Ο γόρδιος δεσμός συμβολίζει καθετί που είναι δύσκολο και δυσεπίλυτο, κάθε πρόβλημα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε είτε στην προσωπική είτε στην επαγγελματική είτε στην πολιτική ζωή. Όσον αφορά στον τρόπο επίλυσης του προβλήματος και το μέσο που χρησιμοποιήθηκε, σε κάθε περίπτωση ο συμβολισμός παραμένει ο ίδιος: το σπαθί συμβολίζει την αποφασιστικότητα και την τόλμη, και η αφαίρεση απλώς του ξύλινου καρφιού την ευφυΐα του Αλεξάνδρου.

Τι έκανε, λοιπόν, και τι πέτυχε ο Μέγας Αλέξανδρος:

Πρώτον, δεν δαπάνησε  πολύ χρόνο με το συγκεκριμένο πρόβλημα, δεν κάθισε να χρονοτριβεί κάτι που και από το τον βασικό σου στόχο σε απομακρύνει, και ψυχοφθόρο (απώλεια δυνάμεων σωματικών και ψυχικών) και ψυχαναγκαστικό είναι να κάνεις κύκλους γύρω από το ίδιο πράγμα, ξανά και ξανά, και λύση να μην βρίσκεις.

Έτσι, λοιπόν, αφού το εξέτασε για λίγο, όσο χρόνο χρειαζόταν κατά την κρίση του και με την έμφυτη οξυδέρκειά του, το αντιμετώπισε με αποφασιστικότητα και το έλυσε γρήγορα και εύκολα.

Και έτσι, λένε, επιβεβαιώθηκε ο χρησμός που ήθελε αυτόν που θα έλυνε το γόρδιο δεσμό κυρίαρχο της Ασίας. Επιβεβαιώθηκε, γιατί όποιος ξέρει να αντιμετωπίζει τα προβλήματα γρήγορα και αποφασιστικά, δείχνει ότι είναι ικανός ηγέτης, ότι μπορεί να οδηγήσει τον λαό του, το στράτευμά του εν προκειμένω, στο στόχο του ,παίρνοντας τις σωστές αποφάσεις.

Επιπλέον, πέτυχε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των στρατιωτών του, που πείστηκαν με τον τρόπο αυτό για τις ικανότητες του ηγέτη τους και τον ακολούθησαν στο τολμηρό εγχείρημά του.

Δεν μπορώ να πω σε ποιο βαθμό η ικανότητα αυτή της γρήγορης λήψης αποφάσεων και της άμεσης και αποτελεσματικής αντιμετώπισης των προβλημάτων είναι μια ικανότητα έμφυτη ή επίκτητη, μια ικανότητα που καλλιεργείται. (Σ.γ.: για μας είναι σύμφυτο με τον παρορμητικό χαρακτήρα του Αλέξανδρου). Σίγουρα, όμως, είναι κάτι που επιβάλλεται να έχει ένας ηγέτης και που μάλλον  απουσιάζει στην εποχή μας από πολλούς από αυτούς που κυβερνούν λαούς και “ποίμνια”, από πολιτικούς μέχρι θρησκευτικούς. Σ.γ.: Για τη θρησκευτικότητά. την πίστη του και την προβολή του σαν Υιός του Άμμωνα Δία, δεν θα ασχοληθούμε στη μελέτη αυτή.Το καλωσόρισμα της Πυθίας στον Ναό του Άμμωνα Δία στην Αίγυπτο «χαίρε παδιός» είναι αρκετό! 

https://arxaia-ellinika.blogspot.gr/2017/05/megas-aleksandros-gordios-desmos.html

Σ.γ:Το παρορμητικό της ιδιοσυγκρασίας του το έδειξε με τον φόνο του Κλείτου, του καλλίτερου ίσως φίλου του, που του έσωσε τη ζωή στον Γρανικό όταν γέλασε και τον ειρωνεύτηκε βλέποντάς τον ντυμένο με περσικά ρούχα: «Λυπούμαι το σοφό του δάσκαλο τον Αριστοτέλη που δεν έζησε να τον δει με τιάρα περσική»

Ευτυχίσαμε να έχουμε πολλές πηγές και όχι μόνο ελληνικές, για την ιστορία του Αλεξάνδρου, πράγμα που έχει επιτρέψει την διασταύρωση γεγονότων σε βαθμό που δεν είναι δυνατόν με άλλα ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα. Αναμφισβήτητα παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις πιο ενδιαφέρουσες και σαγηνευτικές προσωπικότητες του Δυτικού κόσμου και αυτό δικαίως. Θα κλείσω με μία αναφορά στους Πέρσες. Η Ιστορία δεν είναι ποτέ καλή με τους ηττημένους και οι Πέρσες δυστυχώς δεν αποτελούν εξαίρεση. Εμφανίζονται ως βάρβαροι, κάτι που δεν τους αξίζει, γιατί είχαν ένα σπουδαίο πολιτισμό και μία λαμπρή αυτοκρατορία. Πολλές φορές η μάχη του Μαραθώνα εμφανίζεται ότι έσωσε τον Δυτικό πολιτισμό από τους βαρβάρους. Διαφωνώ με αυτό, η μάχη του Μαραθώνα ήταν κρίσιμη μόνο για τους Αθηναίους, ούτε καν για το σύνολο των Ελλήνων. Κανείς δεν ξέρει τι θα είχε γίνει αν η μάχη είχε άλλον νικητή. Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε για ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αλλά προσωπικά πιστεύω ότι αυτό το γεγονός θα επηρέαζε μόνο το κράτος των Αθηνών και πιθανώς τον πολιτισμό που παρήγαγε σε κάποιο βαθμό. Οι λαοί και οι περιοχές που έζησαν υποτελείς στους Πέρσες (μεταξύ των οποίων οι περισσότερες ελληνικές Πόλεις-Κράτη της Ιωνίας), είναι απόδειξη ότι η κατοχή ή υποτέλεια στην Περσία, ούτε τη ζωή τους χειροτέρεψε, ούτε τον πολιτισμό τους σταμάτησε.

Cheap Offers: http://bit.ly/gadgets_cheap   

12 Ιανουαρίου 2017

http://koukfamily.blogspot.gr/2017/01/west-point.html  

Πέρα από τα όσα λέγονται για τον θρύλο τα θετικά και τα αρνητικά, και τα ψεγάδια που αδιαμφισβήτητα είχε ο Αλέξανδρος ισχύει αιώνια αυτό που είπε ο Κρέοντας στην “Αντιγόνη” του Σοφοκλή. Λέει ο Κρέοντας στη ρήση του στο Α’ επεισόδιο στιχ.162-277 “…Αδύνατο να μάθεις ανθρώπου κανενός φρόνημα, γνώμη και ψυχή, προτού ν’ ακονιστεί στην εξουσία και στο νόμο…”. Χαρακτηριστικά και βασικές αρετές του άξιου ηγέτη μέσα από τα λόγια αυτά αναδεικνύονται η ψυχή, το φρόνημα, η γνώμη- η ηθική υπόσταση, η δυναμική  και θαρραλέα αντιμετώπιση των προβλημάτων του κράτους, τα διοικητικά χαρίσματα και η αρίστη κρίση και ευθυκρισία στις αποφάσεις.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>