«

»

Ιαν 29

Κάρολος Γουσταύος Γιούνγκ:«Δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ ψυχωσικών ατόμων και πλήθους. Αμφότεροι ενεργούν υπό το κράτος πανίσχυρων απρόσωπων, παρορμητικών δυνάμεων».

Ακριβώς όπως τείνουμε να ερμηνεύουμε  τον κόσμο, με βάση τις πέντε αισθήσεις μας τι; περισσότερες φορές πέφτουμε έξω και καταλήγουμε σε αστείες υποθέσεις και συμπράσματα που πόρρω απέχουν από την πραγματικότητα. Ένα απλό παράδειγμα της καθημερινής ζωής: Βλέπουμε τα μικρόβια ή τους ιούς μέσα μας κι έξω από μας; Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν, στην κυριολεξία όμως τα αγνοούμε και τα συνειδητοποιούμε μόνο όταν υφιστάμεθα τις συνέπειές τους π.χ. τέτανος, πνευμονία εξ ιώσεως, εγκεφαλίτιδα λόγω ιλαράς κ.λπ.

Κατά τον ίδιο τρόπο κάνουμε κι άλλο επίσης σοβαρό λάθος, να νομίζουμε ότι οι άνθρωποι είναι όπως τους φανταζόμαστε πως είναι. Π.χ. βλέπουμε έναν ιερέα με θαυμάσια φωνή όταν ψέλνει, με καταπληκτικό λόγο στο κήρυγμα τον θεωρούμε το άκρον άωτον της αγιότητας και ξαφνικά μαθαίνουμε ότι επί σειράν ετών είχε καταστρέψει σεξουαλικά αγόρια και κορίτσια όντας θύμα των παιδόφιλων ενορμήσεών του. Μετά μένουμε εκπληκτοι κάτω από το βάρος των αποκαλύψεων.

Άρα δεν μπορούμε να βγάζουμε συμπεράσματα αγνοώντας τις δυνάμεις του συλλογικού και του ατομικού Ασυνειδήτου, και τις λοιπές ενδοψυχικές όσο και ψυχοκοινωνικές, και πολιτισμικές συνθήκες οι οποίες διαμορφώνουν τον χαρακτήρα των ατόμων και των λαών.

Λαμβάνοντας υπόψη όλες αυτές τις αόρατες για τον κοινό νου λειτουργίες ο Γιούνγκ αποκάλυψε ότι ήδη από τα όνειρα και την ψυχαναλυτική διαδικασία με αρκετούς ασθενείς είχε πειστεί ότι ερχόταν ο Α΄ παγκόσμιος Πόλεμος. Του το επιβεβαίωσε κι ένα συνθλιπτικό όραμα που είδε ο ίδιος τον Οκτώβρη του 1013, ερμηνεύοντας την τελική έκβαση των γεγονότων: «είδε μια καταστροφική πλημμύρα που σάρωνε την Ευρώπη, με δυνατά κίτρινα κύματα γεμάτα με κουφάρια πνιγμένων και τα επιπλέοντα χαλάσματα του πολιτισμού»[1]

Εξαγριωμένο πλήθος ή συσσωρευμένη τρέλα;

Τι δύστηνη μοίρα επιφύλαξε για τέσσερα ολάκερα χρόνια στους Ευρωπαίους να υποστούν θέλοντας και μη έναν πόλεμο μνημειώδους και τρομακτικής εντάσεως στα πεδία μάχης της Ευρώπης – έναν πόλεμο που κανείς δεν ήθελε  –   κανένας δεν ονειρευόταν ούτε μπορούσε να δώσει απάντηση ποιος ή τι ακριβώς προκάλεσε την αρχή αυτού του πολέμου και την συνέχισή του.

Κανείς δεν συνειδητοποίησε ότι ο Ευρωπαίος ήταν κατειλημμένος από μια δαιμονιώδη δύναμη που του υπέκλεψε κάθε ίχνος ελευθερίας και βούλησης ν’ αντισταθεί. Το άτομο ήταν ανίσχυρο σκουπίδι, αδύνατο ν’ αντισταθεί μπρος στις θηριώδεις δυνάμεις τις καταστροφικότητας που οι ηγέτες των λαών άφησαν να χυθούν προς τα έξω και να σαρώσουν τα πάντα στο πέρασμάτους.

Η καταστροφή που επέφερε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και οι εξουθενωτικές εκδηλώσεις της βαθιάς πνευματικής κρίσης που επακολούθησε στη συνέχεια φάνηκαν πως ήσαν αναγκαίες για να υψώσουν τείχη αμφιβολίας αν όλα λειτουργούσαν σωστά μέσα στο μυαλό του λευκού ανθρώπου. Σ.γ,: Επιτρέψτε μας να έχουμε τις ίδιες αμφιβολίες για τον εγκέφαλο του δυτικού ανθρώπου ακόμη και σήμερα, 73 χρόνια μετά από την λήξη του Β΄ Π.Π. και λαμβάνοντας υπόψη τους άπειρους αποικιοκρατικού τύπου πολέμους, εμφυλιοσπαραγμούς, εθνικιστικού τύπου ανατροπές, σφαγές και ενδοφυλετικές συγκρούσεις, τις επεμβάσεις από τους μεγάλους στους μικρούς λαούς υπό το πρόσχημα της τρομοκρατίας που δεν αφορούν μόνο τον λευκό άνθρωπο αλλά τον παγκόσμιο άνθρωπο  (κάθε Έθνους, κάθε φυλής, κάθε θρησκείας και πιστεύω), έχουμε όλο το δικαίωμα να αμφιβάλλουμε για την ορθή και υγιή λειτουργία του εγκεφάλου του.

Η αλλαγή του ανθρώπινου χαρακτήρα κάτω από την έξαρση και παραφορά των συλλογικών δυνάμεων που επιδρούν επάνω του είναι πανίσχυρη, απροσδιόριστη και αδύνατη να καταμετρηθεί.

Στην ουσία ζούμε διαρκώς στο χείλος ενός ηφαιστείου και απ’ όσο είναι δυνατό να γνωρίζουμε, δεν υπάρχει τρόπος να προστατέψουμε τους εαυτούς μας  από μια έκρηξη που θα καταστρέψει οποιονδήποτε και οτιδήποτε ευρίσκεται στα όρια της δυνατότητας να επέμβουμε εξολοθρευτικά δήθεν για τη  προστασία μας και την προστασία των ομοεθνών μας(;), των συμπατριωτών μας(;) κ.λπ. δικαιολογίες.

Η αλλαγή του ανθρώπινου χαρακτήρα κάτω από την έξαρση και παραφορά των συλλογικών δυνάμεων που επιδρούν επάνω του είναι πανίσχυρη, απροσδιόριστη και αδύνατη να καταμετρηθεί. Ένα ευγενικό, πονόψυχο και λογικό ον μπορεί να μεταμορφωθεί σε έναν μανιακό ή σε άγριο κτήνος.[2]

Είναι καλό πράγμα να διδάσκεις τη λογική και την αίσθηση του μέτρου, αλλά τι συμβαίνει αν έχεις για ακροατήριο ένα άσυλο ψυχοπαθών (πραγματικό τρελοκομείο) ή ένα πλήθος που ουρλιάζει και προτρέπει σε κάθε είδους δολοφονική και καταστροφική φρενίτιδα;

Δεν υπάρχει καμιά ιδιαίτερη διαφορά μεταξύ αυτών των δύο γιατί ο τρελός και το πλήθος ενεργοποιούνται και ωθούνται προς δράση υπό το κράτος το ίδιο πανίσχυρων, απρόσωπων, παρορμητικών δυνάμεων.[3] 

[1]Λούις Μάμφορντ: «Η Ουτοπία, οι δαίμονες της ψυχής και η προοπτική του ανθρώπου», εκδόσεις Νησίδες 2011, σελ.40.

[2]Ευαγγελάτου Γεωργίου: «Ανθρώπινη Καταστροφικότητα. Ανάλυση του Πολέμου και της Καταστροφικότητας από την Κοινωνική Ψυχολογία». Εκδόσεις ΑΠΑΝΤΑ ΚΟΙΝΑ, Αθήνα 1989, σς. 30-31.

[3]Carl Jung, CW 11, Pars 23ff

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>