«

»

Φεβ 28

Μπορούμε να στηριζόμαστε στους συμμάχους μας;

Ανάγκη για πνευματική, πολιτική, οικονομική και γεωπολιτική ενηλικίωση του Ελληνισμού

Αν είμασταν Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο, Δανία κ,λπ. δεν θα μας ένοιαζε (τουλάχιστον την σήμερον ημέραν) αν έχουμε τη Γερμανία ή τη Γαλλία σύμμαχο και γείτονες χώρες, Όμως εμείς έχουμε την ατυχία να βρισκόμαστε σε άλλο γεωγραφικό μήκος και πλάτος. Ανατολικά συνορεύουμε με χώρα που ανέκαθεν είχε και έχει γεωπολιτικές βλέψεις αλλά και πολιτισμικές, θρησκευτικές και ιστορικές διαφορές.

Ισχυρή Κύπρος σημαίνει απρόσβλητη από την εγγυήτρια(;) Τουρκία


Δια της απροκάλυπτης και ωμής χρήσης ισχύος στον θαλάσσιο χώρο γύρω από την Κύπρο, η Τουρκία έχει, μέχρι στιγμής, επιτύχει να αδρανοποιήσει τις έρευνες για υδρογονάνθρακες που διεξήγαγε η Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτή δεν είναι μια απλή πρόκληση όπως αναφέρεται αλλά κάτι πολύ σοβαρότερο. 

Αν η Τουρκία καταφέρει και παγιώσει αυτήν την κατάσταση τότε θα έχει καταφέρει να ακρωτηριάσει σε τέτοιον βαθμό τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας ώστε να πάψει να θεωρείται “πλήρες” και κανονικό κράτος.

Στην πραγματικότητα, δηλαδή, η Κυπριακή Δημοκρατία δέχεται μεγάλης κλίμακας επίθεση που απειλεί άμεσα την κρατική της υπόσταση. Με ελάχιστη δόση υπερβολής θα μπορούσαμε να πούμε πως ό,τι συμβαίνει στην Κύπρο σήμερα αποτελεί μια από τις πιο σοβαρές επιθέσεις εναντίον ανεξάρτητου κράτους από άλλη χώρα, οι οποίες έχουν σημειωθεί στο πλανητικό σύστημα μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Όσο δε πιο σύντομα κατανοήσουμε τη σοβαρότητα της κατάστασης τόσο καλύτερα, αν θέλουμε να σχεδιάσουμε μια στρατηγική επιβίωσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Βόρεια συνορεύουμε με τη Βουλγαρία ένα κράτος που από το 1000 μ.χ. είχαμε τεράστιες συγκρούσεις, πολέμους και πάντα οι βλέψεις των Βουλγάρων ήταν η επέκταση στη θάλασσα του Αιγαίου. Επίσης Βόρεια συνορεύουμε με το μόλις ανεξαρτητοποιηθέν (μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας γιατί το επέβαλλαν με το έτσι θέλω, πρώτοι οι Γερμανοί και στη συνέχεια το ΝΑΤΟ), κράτος των Σκοπίων. Ένα κράτος Σλαβικής προέλευσης που αποτελούσε μέρος της Δαρδανίας αλλά με τη εγκατάσταση Σλάβων από τον 6ο αιώνα και μετά αποτελεί ένα σύμφυρμα Ιλλυριών (Αλβανών), Σλάβων, κι Ελλήνων. Αυτό το σύμφυρμα υποκινούμενο από την πλειοψηφία των Σλάβων ευρισκόμενο σε συνθήκες ομαδικής υστερίας πιστεύει, διακηρύττει και προπαγανδίζει σε όλο τον κόσμο ότι αποτελεί το γηγενές, γνήσιο, ανόθευτο και καθαγιασμένο γεωπολιτικό χώρο, κληρονομιά των αρχαίων Μακεδόνων του Μ. Αλεξάνδρου.   

Ποιο δυτικά και προς βορράν πάλι βρίσκεται η Αλβανία μια χώρα που οι αντιθέσεις, αντιπαραθέσεις, τόσο θρησκευτικές, όσο και πολιτικές μαζί της ήσαν από την εποχή του Χότζα ιδιαίτερα πολύ μεγάλες και συγκρουσιακές.

Όλα όσα αναφέραμε συντείνουν στο συμπέρασμα ότι αν έχεις τέτοιους γείτονες   τι να τους κάνεις τους πιο άσπονδους εχθρούς σου. Όπως είπαμε από τον Μεσαίωνα οι γείτονές μας εύχονταν, προσεύχονταν, (κυρίως στον Αλλάχ) να σβήναμε από τον χάρτη σαν Έλληνες και να ερήμωνε ο τόπος από ελληνισμό ώστε να μπορούσαν να διαμελίσουν την πατρίδα μας και να έπαιρνε ο καθένας ό,τι περισσότερο και καλλίτερο μπορούσε. Κάτι τέτοιο παρατηρούμε ότι γίνεται σήμερα κυρίως για οικονομικούς λόγους (μετανάστευση της νεολαίας σε άλλους τόπους άλλα μέρη) αλλά κι εποικισμός της χώρας από μουσουλμάνους πρόσφυγες και λαθρομετανάστες

Το πώς μπορούν 10 εκατομμύρια Έλληνες (συνεχώς μειούμενοι δημογραφικά αλλά και λόγω της μετανάστευσης), να τα βάλλουν με τα 80 εκατομμύρια Τούρκων, τα 7.128 εκατομμύρια Βουλγάρων, τα 2,8 των Αλβανών και τα 2,07 Σλαβόφωνους των Σκοπίων (σύνολο 92 εκατομμύρια ανθρώπων) αποτελεί μαγική εικόνα ή φαντασίωση τύπου δονκιχοτισμού. Απλώς δεν μπορούμε να τα βάλλουμε μαζί τους σε μια συντονισμένη επίθεση από όλες τις μεριές, από το Αιγαίο και τη Θράκη μέχρι τα βόρεια σύνορά μας. Αλλά ούτε και με την Τουρκία μπορούμε να τα βάλλουμε αν και έχει ανοίξει πολλά πεδία μάχης. ¨Ένα παραπάνω δεν πολυνοιάζει τον ηγέτη της ο οποίος όπως έκαναν οι σουλτάνοι και οι πασάδες στο παρελθόν, τους ενδιέφερε το αποτέλεσμα, όχι οι χιλιάδες των νεκρών Τούρκων. Εμείς μετράμε τις ανθρώπινες απώλειες αλλιώς, με τον ορθόδοξο τρόπο. Οι απώλειες να είναι όσο το δυνατόν λιγότερες και η θυσία τους να πιάνει όσο περισσότερο τόπο γίνεται.

Ποια λύση λοιπόν έχουμε να προτάξουμε με βάση τις εμπειρίες μας από την εποχή της ανεξαρτησίας του ελληνικού κρατιδίου και τα ιστορικά θέσφατα από την εποχή των πρώτων εθνοσυνελεύσεων μέχρι σήμερα, προκειμένου να υπερασπιστούμε τη πατρίδα μας;

Η πίστη στον ρόλο της Δύσης

Δυστυχώς, τόσο το κυπριακό όσο και το ελλαδικό σύστημα εξουσίας δείχνουν να είναι βυθισμένα σε μια ληθαργική “ψυχραιμία”. Δεδομένων μάλιστα και των πρόσφατων εξελίξεων στο Αιγαίο, όπου η Τουρκία ημιεπισήμως προσάρτησε τα Ίμια, θέτοντας τέλος στο καθεστώς των “γκρίζων ζωνών” που ίσχυε μέχρι σήμερα, και απειλεί ότι 18 νησιά μας της ανήκουν και πάση θυσία θα τα διεκδικήσει,, αναρωτιέται κανείς τι περισσότερο πρέπει να γίνει για να χάσουν την “ψυχραιμία” τους.

Η μόνη στρατηγική που δείχνει να υπάρχει από πλευράς της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι η προσμονή πως κάποιος άλλος έξω από μας θα έλθει η Ε.Ε.; οι ΗΠΑ; το ΝΑΤΟ; για να βάλει στη θέση της την Τουρκία. Όμως, αυτή είναι μια τελείως πεπλανημένη φαντασιωτική σκέψη που δεν στηρίζεται σε κανένα σίγουρο ντοκουμέντο. Οι ΗΠΑ ανέκαθεν είχαν την Τουρκία σαν το χαϊδεμένο τους παιδί γιατί συνορεύει απευθείας με την Ρωσία και άρα με τις βάσεις τους έχουν άμεση πρόσβαση στον εχθρό. Από ανέκαθεν έχουν κάνει μια τεράστια γεωπολιτική επένδυση στην Τουρκία, η σημασία της οποίας έχει μεγαλώσει και δεν έχει μικρύνει τα τελευταία χρόνια. Κι αυτό, λόγω της μετάλλαξης του “βαθέος εσωτερικού” της Ευρασίας που προκαλεί η ανάπτυξη του κινεζικού “Δρόμου του Μεταξιού” (One Belt One Road).

Και για αυτόν αλλά και για άλλους λόγους, το πιο πιθανόν είναι ότι η Ουάσιγκτον, στον ορατό χρονικό ορίζοντα θα ακολουθήσει μια πολιτική ακραίου κατευνασμού έναντι της Άγκυρας. Θα αποφύγει να συγκρουστεί μαζί της, ακόμη και αν οι μεταξύ τους σχέσεις επιδεινωθούν περαιτέρω. Αν η προσμονή σε μια αμερικανική αποφασιστική παρέμβαση υπέρ των ελληνικών συμφερόντων είναι ανεδαφική, η πίστη στην ευρωπαϊκή στήριξη αγγίζει τα όρια της αυτοτύφλωσης.

Η ΕΕ ως σύνολο στερείται ολοκληρωτικά των δομών που θα της επέτρεπαν να λειτουργήσει αποφασιστικά υπέρ της Κύπρου και της Ελλάδας, ακόμη και αν το ήθελε. Τα επιμέρους ευρωπαϊκά κράτη είναι και απρόθυμα, αλλά και παντελώς αδύναμα, ώστε να προσφέρουν κάτι καλύτερο από λεκτική συμπαράσταση. Το ισχυρότερο δε από όλα, η Γερμανία, είναι όχι μόνο ο απόλυτος ορισμός της ιδιοτέλειας και του πολιτικού συμφέροντος αλλά και ο υποκινητής και ταραξίας πολλών συρράξεων ανέκαθεν με πιο πρόσφατη τη μεσολάβησή της στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας έχοντας στόχο την  εξασθένιση και ει δυνατόν την οικονομική παράλυση και αποδιοργάνωση της Σερβίας με την οποία πάντα είχε διαφορές και μια υποσυνείδητη αλλά και φανερή απέχθεια κι εχθρότητα.

Ούτε, όμως, και η Αίγυπτος ή το Ισραήλ μπορούν να στηρίξουν αποφασιστικά την Κύπρο. Ναι μεν έχουν επενδύσει σε μια ουσιαστική συμμαχία με τη Λευκωσία, πλην όμως πολύ δύσκολα θα έπαιρναν την απόφαση να εμπλακούν σε μια επικίνδυνη αντιπαράθεση με την Άγκυρα για να σώσουν την Κύπρο, τη στιγμή μάλιστα που η ίδια δεν κάνει τίποτε για να σώσει τον εαυτό της. Στη δύσκολη στιγμή τα συμφέροντά τους θα υπερασπίζονταν κι όχι της Ελλάδας ή της Κύπρου.

Η μετάλλαξη του Δικαίου της Θάλασσας

Ακόμη πιο ανεδαφική είναι η άποψη ότι επειδή η Τουρκία παραβιάζει με ωμό τρόπο το Διεθνές Δίκαιο, η Κύπρος, με κάποιον τρόπο, θα καταφέρει να δικαιωθεί. Όμως, το Δίκαιο της Θάλασσας είναι μια δυναμική έννοια που διαρκώς εξελίσσεται και όχι μια παγιωμένη κατάσταση.

Η νέα φάση του ανταγωνισμού χερσαίων και ναυτικών δυνάμεων στην περιφέρεια της Ευρασίας, που αναμένεται να αποτελέσει τον βασικό παράγοντα διαμόρφωσης του διεθνούς συστήματος τα επόμενα χρόνια, οδηγεί χώρες όπως η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία, η Βραζιλία, αλλά και οι ΗΠΑ, σε μια εξαιρετικά διευρυμένη αντίληψη των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων στις θαλάσσιες περιοχές γύρω από αυτές και στην επιβολή των θέσεών τους στις μικρότερες χώρες.

Οι τελευταίες, ακόμη και αν δικαιωθούν στα διεθνή δικαστήρια, όπως έγινε με τις Φιλιππίνες, το ανατολικό Τιμόρ κ.ά. βλέπουν ότι η δικαίωσή τους μένει στα χαρτιά. Η πειρατική συμπεριφορά της Τουρκίας, λοιπόν, δεν είναι προϊόν της “παράνοιας” του Ερντογάν. Αποτελεί στοιχείο της δηλωμένης και μακρόπνοης στρατηγικής της Άγκυρας να εξελιχθεί σε έναν ανεξάρτητο πόλο ισχύος του διαμορφούμενου πολυπολικού διεθνούς συστήματος και να παίξει κύριο ρόλο στηριζόμενη στα 80 εκατομμύριά της.

Η γεωπολιτική ενηλικίωση της Ελλάδας

Εν κατακλείδι λοιπόν, κανείς δεν πρόκειται να έλθει να σώσει την Κυπριακή Δημοκρατία. Αν θέλει να σωθεί και να μην οδηγηθεί σε μια οξύτατη γεωπολιτική απομείωση, που σε βάθος χρόνου θα μπορούσε να οδηγήσει σε γεωπολιτική εξάλειψη, θα πρέπει να επενδύσει στον ίδιο της τον εαυτό. Και να αντιληφθεί ότι η Τουρκία δεν είναι ανίκητη. Σε κανένα επίπεδο. Η ισχύς της συμβαδίζει με δομικές αδυναμίες, αντιφάσεις και προβλήματα, ενώ οι φιλοδοξίες της προκαλούν αντιζηλίες, αντιπαλότητες και ανταγωνισμούς με πολλές χώρες.

Όμως, η όποια προσπάθεια αντιμετώπισης της τουρκικής απειλής θα πρέπει να εδράζεται σε έναν πυρήνα αποτρεπτικής στρατιωτικής ισχύος. Βέβαια, αυτό ακούγεται εξοργιστικά κωμικό σε όσους έχουν επιβάλλει στον εαυτό τους την άποψη ότι η Κύπρος δεν θα είχε την παραμικρή πιθανότητα σε περίπτωση στρατιωτικής εμπλοκής με την Τουρκία. Υπό προϋποθέσεις, κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι σε θέση να αναπτύξει μια αποτρεπτική στρατιωτική μηχανή έναντι της Τουρκίας που να καλύπτει τόσο τα εδάφη της όσο και τις θαλάσσιες εκτάσεις γύρω από αυτήν. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για την Ελλάδα, μόνο αν έχεις γένια μπορείς να ξυστείς.

Το πώς μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο στην Κύπρο, είναι μια μεγάλη συζήτηση που ξεφεύγει από τα περιορισμένα όρια αυτού του κειμένου. Ωστόσο, εδώ μπορούμε να πούμε πως οι διεθνείς εξελίξεις στον χώρο της στρατιωτικής τεχνολογίας, τέχνης και επιστήμης, επιτρέπουν σε μικρές χώρες, όπως είναι η Κύπρος, να αναπτύξει αποτελεσματικά πλέγματα αντιπρόσβασης και άρνησης εισβολής στο νησί αλλά και διασφάλισης των κυριαρχικών της δικαιωμάτων στη στεριά και τη θάλασσα έναντι πολύ ισχυρότερων θεωρητικά δυνάμεων.

Για παράδειγμα, τα προϊόντα της λεγόμενης “Πυραυλικής Επανάστασης” (Missile Revolution) επιτρέπουν την ανάπτυξη φθηνών πυραυλικών συστημάτων μεγάλου βεληνεκούς που μπορούν να προσβάλουν πολεμικά πλοία σε μεγάλες αποστάσεις από τις ακτές, στο πλαίσιο δικτυοκεντρικών αρχιτεκτονικών μάχης.

Σε κάθε περίπτωση, τόσο η Ελλάδα όσο και η Κυπριακή Δημοκρατία θα πρέπει κάποια στιγμή να αφήσουν πίσω τους την παιδική περίοδο της υψηλής τους στρατηγικής και να πάψουν να πιστεύουν σε καλοκάγαθους γίγαντες που θα έλθουν για να τις σώσουν και να αρχίσουν να επενδύουν στον εαυτό τους, χωρίς ηττοπάθεια και χωρίς μεταφυσική ανάγνωση της ισχύος και των δυνατοτήτων του αντιπάλου. Όταν αυτό επιτευχθεί θα μπορούμε να αρχίσουμε να μιλάμε για ρεαλιστική χάραξη εξωτερικής πολιτικής και διαμόρφωση αποτρεπτικών στρατηγικών έναντι του τουρκικού ιμπεριαλισμού. Οι καλοκάγαθοι αυτοί γίγαντες ΜΟΝΟ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΟΥΣ ΚΟΙΤΟΥΝ και μας έχουν πετάξει στα σκουπίδια από δημιουργίας του ελληνικού κράτους. Τίποτα δεν δίδαξε στους Έλληνες η Μικρασιατική καταστροφή; Μας παρακίνησαν να εισβάλουμε στην Ιωνία και στη συνέχεια όχι μόνο μας εγκατέλειψαν και τα βρήκαν με τον Κεμάλ, αλλά στη παραλία της Σμύρνης έκοβαν τα χέρια και το λαιμό των γυναικόπαιδων που ανέβαιναν πάνω στα πολεμικά τους πλοία για να σωθούν. Γιατί άραγε εξακολουθούμε να κλείνουμε τα μάτια στις προδοσίες τους με το πογκρόμ των Τούρκων στους Έλληνες Κωνσταντινουπολίτες το 1955, στις κρεμάλες των Βρετανών στην Κύπρο, την εισβολή της τριτεγγυήτριας Τουρκίας στην Κύπρο με την άλλη εγγυήτρια Μ. Βρετανία να κάνει τον ψόφιο κοριό αν όχι να βοηθά τους Τούρκους, πιστή στην αρχή του διαίρει και βασίλευε;  Αν έχεις τέτοιους φίλους και συμμάχους όπως είπαμε, και είσαι τόσο αδύναμος στρατιωτικά, οικονομικά και ηθικά ώστε να προσβλέπεις σ’ αυτούς να σε βοηθήσουν, καλλίτερα να συμμαχήσεις με τους εχθρούς σου και να φιλιώσεις μαζί τους παρά με τους Αμερικάνους, Άγγλους, Ρώσους, Ολλανδούς, Γάλλους, Πορτογάλους και βάλε.

Το άρθρο τούτο γράφτηκε εξ αιτίας άρθρου του Κώστα Γρίβα το Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018 στο slpress.gr, μέσω http://teleytaiaexodos.blogspot.gr/

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>