«

»

Ιούν 09

Η λειτουργία του οργασμού μέσο κυριαρχίας και υποταγής. Μέρος 1ο

Γραφικές αναφορές

Όταν αναφερόμαστε στο θέμα αυτό είναι αδύνατο να μην το προσεγγίσουμε εξ αρχής από θρησκευτικής και ηθικής πλευράς. Θεωρούμε και τις δύο θεμελιώδεις και ακρογωνιαίους λίθους του δυτικού πολιτισμού και βασικές προϋποθέσεις για την ανάπτυξη της κοινωνικής ζωής.

Η σεξουαλικότητα έχει μεγάλη και αναπόσπαστη σχέση με την ελευθερία της βούλησης,  την παραβατικότητα και την ανθρώπινη αδυναμία προς κάθε τι φιλήδονο κι ευχάριστο ως προς τις σαρκικές απολαύσεις, ενώ ταυτόχρονα φαντάζει απεχθές και αποκρουστικό ό,τι απαιτεί αγώνα, δυσκολία, πόνο και καταβολή κόπου για να επιτευχθεί.

Δια των ανωτέρω, υπαινισσόμαστε την υπό του Δημιουργού καίρια προειδοποίηση προς τον Αδάμ: «την ίδια μέρα που θα φας από το δένδρο της Γνώσης του καλού και του κακού, θα πεθάνεις» (Γεν. 2, 17).


‘Adam et Eve se dissimule à la vue de Dieu.’
Schnorr von Carolsfeld, Julius
1794-1874. Gravure sur bois, coloriée post.
Tirée de : La Bible Illustrée, Leipzig
(Georg Wigand) 1860, f. 9.
Berlin, coll.Archiv f.Kunst & Geschichte

Ταυτόχρονα με την  παρακοή του ηθικού νόμου από τους πρωτόπλαστους και την από τον Δημιουργό Θεό επιβληθείσα τιμωρία «θάνατος» ώστε να συναισθανθούν την παράβαση και να διορθώσει μέσα από επώδυνους τρόπους που η θνητότητά μας απαιτεί, σκληρή εργασία, επώδυνη εγκυμοσύνη, κληρονομικά μεταδιδόμενες νόσοι, άλλων μορφών ασθένειες (όπως οι ιώσεις, οι μικροβιακές λοιμώξεις, από ακτινοβολίες, κ.ά.) ατυχήματα, γεράματα, κ.λπ. την λανθασμένη απόφασή τους να γίνουν Θεοί στη θέση του Θεού.

 «Και ως Θεοί έσεσθαι» τους είπε ο Εωσφόρος. Και αυτόν άκουσαν και συνεχίζουν να ακούουν με αποτέλεσμα από την εποχή του Αδάμ και της Εύας, κι αν θέλετε του Άβελ και του Κάϊν, οι άνθρωποι επί γενεές γενεών ευρίσκονται σε ενδοψυχικές και περιβαλλοντικές συγκρούσεις και δεν παύουν να  είναι αμφίσημοι, βαθιά διχασμένοι.

Ενδόμυχα, όσον αφορά τη λειτουργία και την διαδικασία του οργασμού ένα είναι γεγονός. ότι βιώνουν μια έντονη ενδοψυχική σύγκρουση, και παραμένουν έως τις ημέρες μας αδιόρθωτοι, μη έχοντας μάθει το μάθημά τους, διαιωνίζοντας κι επαναλαμβάνοντας με τη μια μορφή ή την άλλη, την παράβαση των Πρωτοπλάστων.

Ήδη πολύ πριν τη θανατηφόρα παραβίαση της απαγόρευσης, ο Θεός είχε θέση όρια στον τρόπο συμπεριφοράς του ανθρώπου, κινητοποίησε με απλοϊκό αλλά πάνσοφο τρόπο, το αξιακό σύστημα του άπειρου και αθάνατου έως τότε δημιουργήματός του βάζοντας στο κέντρο της ζωής του, (στο μέσον του παραδείσου) τον Ηθικό Κώδικα, το καλό και το κακό. «Ζήσετε ευτυχισμένοι μέσα στον κήπο, χωρίς να μπείτε στον πειρασμό να γνωρίζετε το καλό και το κακό, μην αγγίξετε καν το δένδρο, πολύ περισσότερο μη φάτε από αυτό, γιατί τα μάτια της συνείδησής σας θα ανοιχτούν και τότε θα ευρίσκεσθε σε κάθε σκέψη, πράξη ή συμπεριφορά στη ζωή σας υπό το κράτος του πειρασμού και θα γευτείτε το θάνατο. Από εκείνη τη στιγμή και στο εξής θα υπεισέρχεσθε στη διαδικασία του πειρασμού και θα παρακαλάτε να σας σώσω από το πονηρό και μοχθηρό πνεύμα». «Πάτερ ημών, μη εισενέγκεις ημάς, εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού». (Ματθ. 6, 13).

Ασφαλώς με την έννοια του πειρασμού εννοούσε κάθε τι που θα οδηγούσε τον άνθρωπο σε σύγκρουση και στην ανάγκη ν’ αποφασίσει τι δρόμο ν’ ακολουθήσει, τον αγαθό ή τον στρεβλό; Καθώς και τι σκέψη να επεξεργαστεί στο μυαλό του πονηρή ή αγαθή και αθώα; Αλλά και τι συναισθήματα να τρέφει και να διαμορφώνει στην ψυχή του για τον εαυτό του και τους συνανθρώπους του, θετικά, (αγάπης, στοργής, συμπάθειας και φιλαλληλίας) ή αρνητικά; Όπως μίσους, οργής, λαγνείας, απληστίας, κυριαρχίας και λατρείας του ΕΓΩ, υποταγής και δουλικότητας στον αλαζόνα ισχυρό, καταστροφικότητας, εκμετάλλευσης ή και δολοφονικής παρόρμησης κατά του πλησίον;

Στη μελέτη μας αυτή εξετάζουμε τη σοβαρότητα, τις επιπτώσεις, τη βαρύτητα και την επίδραση όπου η λαγνεία και η επιθυμία του οργασμού, έχει στον άνθρωπο και τη παγκόσμια ιστορία.

Σύμφωνα με την ιουδαϊκή και  τη χριστιανική θρησκεία η επιθυμία του οργασμού είναι αποτέλεσμα της καταστρατήγησης και παραβίασης του ηθικού νόμου, του θεϊκού θελήματος.  Ο Θεός δημιούργησε τη ψυχή και το σώμα εξ αρχής αθάνατα και άφθαρτα, μετά την παράβαση το σώμα έγινε φθαρτό και ενεδύθη τους δερμάτινους χιτώνες[1] ήτοι τις ανάγκες επιβίωσης και διατήρησης της ζωής μέχρι να επέρθει (η τιμωρία) ο θάνατος του σώματος.

Δερμάτινοι χιτώνες, προσαρμογή στη νέα κατάσταση (της θνητότητας) για λόγους επιβίωσης

Μέσα στους δερμάτινους χιτώνες εμπεριέχονται τρία είδη νόμων αναγκαίων για την επιβίωση του ανθρώπου και της φύσης. Πρώτα οι Φυσικοί Νόμοι, καθολικής ισχύος για την ύλη, οργανική και ανόργανη, τα φυτά, τα ζώα και τον άνθρωπο. Για παράδειγμα η βαρύτητα, η αδράνεια, η κατασκευή κάθε υλικού αντικειμένου ή έμβιου όντος από μόρια, άτομα, και μικρότερα σωματίδια τα οποία σε τελική μορφή μπορούν να αποτελούν υλικά σωματίδια όσο και ενεργειακά κατά την κβαντική θεωρία του Μαξ Πλανκ κ.ά. Να έχουν δηλαδή διπλή υπόσταση, υλική όσο και ενεργειακή, συγκείμενη από απειροελάχιστες ενεργειακές ποσότητες ικανές με τη διάσπαση του ατόμου και του πυρήνα ή τη σύντηξη αυτού, να καταστρέψουν τον πλανήτη.

Επακολουθούν οι Νόμοι του Ενστίκτου οι οποίοι ενυπάρχουν μόνο στα ζώα και στον άνθρωπο και διαιρούνται σε δύο κατηγορίες. Στη διατήρηση της ζωής και στην αναπαραγωγή και διαιώνισή της.

Η αναζήτηση τροφής για τα ζώα είναι μια καθημερινή ανάγκη όπως και η διατροφή, η εργασία και η συνεχής απασχόληση για τον άνθρωπο. Μόνο οι πεθαμένοι δεν εργάζονται στον πλανήτη γη. Ακόμη και οι τεμπέληδες έχουν αντικείμενο απασχόλησης θέλοντας και μη. Η ανάγκη του σώματος να ενδυθεί για να αντέξει στις καιρικές συνθήκες, να τραφεί για να μεταβολίσει τις εισερχόμενες τροφές, και να ταΐσει τα κύτταρα του κορμιού του είναι κάποιες από τις λογικές απαιτήσεις οι οποίες θεωρούνται εκ των ων ουκ άνευ για να συνεχισθεί η ζωή του ζώου όσο και του ανθρώπου. Σε πιο πρωτόγονο βαθμό και τα φυτά έχουν ανάγκη τροφής μέσω της ρίζας τους.

Τρίτος και τελευταίος νόμος, αφορά αποκλειστικά τον άνθρωπο και είναι μοναδικό απόκτημα, κατάκτηση, επιβεβλημένη συνθήκη(;)  είναι ο Ηθικός Νόμος. [2] Ο νόμος που όπως είδαμε, ο ίδιος ο άνθρωπος συνετέλεσε να του επιβληθεί, απ’ όταν άνοιξε το κουτί της Πανδώρας, καταλύοντας την εντολή του Δημιουργού του· τρώγοντας τον απαγορευμένο καρπό από το δένδρο της Γνώσης του Καλού και του Κακού. Από τη στιγμή εκείνη της νοητικής αναγνώρισης και ενσυναίσθησης της εμπειρίας του κακού και του καλού, τίθεται υπό  δοκιμασία η ελευθερία της Βούλησής του και καλείται να επιλέξει ελεύθερα την υποταγή και τη σκλαβιά στο κακό ή την αυτόβουλη  υπακοή στο καλό. Δεν μπορεί όσο και να το θέλει να μείνει ουδέτερος και να μη συμμετέχει στην έτσι κι αλλιώς επιβεβλημένη σ’ αυτόν συνθήκη, DURA LEX SED LEX. Κάθε σκέψη, κάθε πράξη, κάθε συμπεριφορά του ανθρώπου από την ώρα της ηθικής έκπτωσης ελέγχεται για την αξία της ή την απαξία της από τον ίδιο, την συνείδησή του, από τη φύση, αλλά και από το ανθρώπινο δικαστήριο ή εκείνο της μέλλουσας Κρίσης.

Από εκεί και πέρα ο Ηθικός νόμος, σαν πνευματικός νόμος διέπει μόνο κι αποκλειστικά τις ανθρώπινες ενέργειες είτε πρόκειται για την εργασία, τη συμπεριφορά του προς τον πλησίον σαν κοινωνικό ον, σαν ερωτική-σεξουαλική οντότητα στον τρόπο προσέγγισης του άλλου φύλου.

Σχετική άποψη με τον Νικόλα Ψαρουδάκη έχουν και οι πατέρες της Εκκλησίας οι οποίοι μιλούν για λογιστικόν, θυμικόν κσι επιθυμητικόν. Στο πρώτο υπάγεται η λογική και η δυνατότητα του ανθρώπου να παίρνει πρωτοβουλίες και αποφάσεις, το δεύτερο αφορά το συναίσθημα, τις μεταβολές και μεταπτώσεις του ψυχικού του κόσμου και το τρίτο την λειτουργία του ενστίκτου τόσο της επιβίωσης όσο και της αναπαραγωγής. Εκεί υπάγεται η επιθυμία της αμαρτίας η οποία συνοδεύει τον άνθρωπο και παραμένει ακόμη και μετά τη νέα γέννηση ή αναγέννηση του ανθρώπου εκ του μυστηρίου της βάπτισης.

Σ’ αυτή την επιθυμία της αμαρτίας εμπεριέχεται η ενστικτώδης ενόρμηση του οργασμού κι από το λογιστικό και το βαθμό συνειδητοποίησης του Ηθικού Νόμου τον οποίον έχει έκαστος άνδρας και γυναίκα εξαρτάται πως θα τη χειριστεί κι εφαρμόσει στην πράξη. Θετικά ή αρνητικά, με φυσιολογικό ή παθολογικό (διαστροφικό) τρόπο.    

Στην διαστροφική ψυχο- και σωματοπαθολογική χρήση, της λειτουργίας του οργασμού θα αναφερθούμε στη συνέχεια του δοκιμίου αυτού.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

 

[1]Παναγιώτη Νέλλα: «ΖΩΟΝ ΘΕΟΥΜΕΝΟΝ”, Εκδόσεις Εποπτεία ΑΘΗΝΑ 1979.

[2]Εισηγητής της τριάδας αυτών των Νόμων, φυσικοί, ενστικτώδεις και Ηθικός Νόμος ή Νόμος της Αγάπης, ήταν ο Νικόλας Ψαρουδάκης στο βιβλίο του «Το Κατεστημένο υπό το Φως του Χριστιανισμού» στον οποίο τους πρωτοαναφέρει. Εκδόσεις ΜΗΝΥΜΑ, Αθήνα 1972, σελίδες 69-70.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>