«

»

Οκτ 27

ΑΤΤΙΛΑΣ 74. Για να μην ξεχνάμε.

Τα εγκληματικά σχέδια των εξουσιαστών τα πληρώνουν οι αθώοι και απλοί πολίτες σαν παράπλευρες απώλειες και μετά…  ίχνος ενοχής!

Τον Μιχάλη Κακογιάννη τον είδα για πρώτη και τελευταία φορά στην ιδρυτική γενική Συνέλευση που διοργάνωσε ο Μίκης Θεοδωράκης στο Ϊδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης την 1η ΔΕεκέμβρη του 2011 όπου και πέσανε οι πρώτες χιλιάδες υπογραφές για την Ίδρυση της ΣΠΙΘΑΣ. Μια δυστυχώς αποτυχημένη προσπάθεια για να ξυπνήσει ο ελληνικός λαός ενάντια στις μεθοδεύσεις των Ευρωπαίων και ντόπιων δυναστών του.

Ήμουνα από τους πρώτους που έβαλαν την υπογραφή τους, διεύθυνση και τηλέφωνα για να ιδρυθεί παράρτημα της ΣΠΙΘΑΣ στην Πάτρα. Προς έκπληξή μου κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να έρθει σε επαφή μαζί μου. Κι όταν προσπαθούσα να επικοινωνήσω με τον Μίκη θεοδωράκη στο σπιτι του έβγαινε η κα Σοφία, αν δεν κάνω λάθος, ο φύλακας άγγελος του και έλεγε τα τετριμμένα. «Είναι απασχολημένος δεν μπορεί να σας μιλήσει”. Φυσικά ήξερα ότι ήταν άρρωστος και δεν επέμενα.

Αναλογίζομαι ακόμη τι δεν πήγε καλά και απέτυχε η ΣΠΙΘΑ να συσπειρώσει τους Έλληνες. Θυμάμαι τον ενθουσιασμό των εκατοντάδων συμμετεχόντων. Ανάμεσα σε αυτούς που βρίσκονταν στις πρώτες θέσεις κάτω -κάτω στο αμφιθέατρο, ανάμεσα στη Σοφία Σακοράφα και άλλους, βρισκόταν σε αναπηρικό καροτσάκι και ο Μιχάλης Κακογιάννης.

Τι απέγινε μτ την ΣΠΙΘΑ; Εικάζω ότι πέρα από τα γεράματα του ιδρυτή των Λαμπράκηδων, έπεσαν οι ίδιοι διαβρωτικοί παράγοντες κράτους-παρακράτους και διάλυσαν την ΣΠΙΘΑ. 

Όμως τον Μιχάλη Κακογιάννη τον τιμούσα πάντα και τον έβλεπα με σεβασμό και δέος. Ήταν οπωσδήποτε ένας μεγάλος πατριώτης. Είχα δει το ντοκιμαντέρ του ΑΤΤΙΛΑΣ 74 όταν προβλήθηκε στις αμερικάνικες κινηματογραφικές αίθουσες το 1975. Έτσι η προβολή της ταινίας στις14/9/2018 στο CineΡήξη από τα δρώμενα του  περιοδικού Άρδην μου ξύπνισε πολλές αναμνήσεις.

Τι είναι ο ΑΤΤΙΛΑΣ;

Τον Σεπτέμβριο του 1974 ο Μιχάλης Κακογιάννης ταξίδεψε στην Κύπρο, τον τόπο καταγωγής του, προκειμένου να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με την εισβολή των Τούρκων στις 20 Ιουλίου του 1974. Ήταν μια προσωπική προσπάθεια, «χωρίς προκατασκευασμένες ιδέες, χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα», είπε ο σκηνοθέτης ένα χρόνο αργότερα σε συνέντευξή του. «Πήγα χωρίς να έχω σκεφθεί τίποτε».

Το οδοιπορικό του Κακογιάννη είχε ως αποτέλεσμα τον «Αττίλα ’74», μια μνημειώδη καταγραφή της κατάστασης στην Κύπρο μετά το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή. Ο σκηνοθέτης δούλεψε τόσο με πολιτικά στελέχη όσο και με τον κυπριακό λαό. Απέσπασε μια μεγάλη συνέντευξη από τον Μακάριο, μίλησε με τον μετέπειτα ιδρυτή του κόμματος Δημοκρατικός Συναγερμός Γλαύκο Κληρίδη και το Νίκο Σαμψών που έμεινε στην Ιστορία επειδή ανέλαβε δοτός «πρόεδρος» της Κύπρου κατά το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου. Μίλησε με ανθρώπους της ΕΟΚΑ-Β αλλά και με τον απλό λαό που κατέθεσε μαρτυρίες για την τραγωδία που έπληξε την ελληνική κοινότητα του νησιού, δηλαδή περί το 82% του πληθυσμού της Κύπρου.

«Πέρα από καθετί, η ταινία μου είναι ένα ανθρώπινο ντοκουμέντο» αναφέρει ο Κακογιάννης. Πραγματικά ο φακός του σκηνοθέτη (διευθυντής φωτογραφίας ο Σάκης Μανιάτης) καταγράφει τις άθλιες συνθήκες ζωής στους προσφυγικούς καταυλισμούς (αγρότισσες ζουν σε σκηνές ανάμεσα σε κότες, εκδιωγμένες από τα σπίτια τους), το παράπονο ενός 15χρονου κοριτσιού που βιάστηκε από τους Τούρκους εισβολείς, εξαγριωμένους νέους από τη σύγχυση και την αβεβαιότητα για το αν ζει ή όχι κάποιο μέλος της οικογένειάς τους που χάθηκε στη ζώνη κατοχής. Η αποκορύφωση του δράματος στον «Αττίλα 74» φαίνεται στο χωρίς μεταβατικό στάδιο «πέρασμα» των Ελληνοκυπρίων από μια καλή ζωή στο καθεστώς του «πρόσφυγα μέσα στην ίδια τους τη χώρα», τη στιγμή που κάποτε διέθεταν υψηλότερο επίπεδο ζωής συγκριτικά με εκείνο των Ελλήνων, πόσο μάλλον των Τούρκων.

Η απουσία των συνεντεύξεων από Τουρκοκυπρίους δεν ήταν ευθύνη του Κακογιάννη.«Αρνήθηκαν» λέει στην ίδια συνέντευξη ο σκηνοθέτης. «Όταν βρισκόμουν εκεί κανείς Τουρκοκύπριος δεν μπορούσε να περάσει τη «γραμμή του Αττίλα». Στον Νότο, όπου ζουν πάντα πολλές χιλιάδες Τουρκοκύπριοι,οι περισσότεροι φοβούνταν να μιλήσουν. Μόνο ένας δήμαρχος εξομολογήθηκε πως ήθελε να ζήσει και να πεθάνει στο χωριό του».

Κι έχουν το θράσος ο Ερντογάν και οι συναυτώ να μιλούν για Τουρκική Δημοκρατία και τότε επί Ετζεβίτ και τώρα με αυτό το πράμα με τις μουστάκες και τη συνοδό κυρία με τη μαντήλα. Κύριε Ελέησον. Και φυσικά τον δέχεται η «δημοκρατικότερη Δύση”.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>