Και μην ξεχνούμε για το υπόλοιπο της ζωής μας: Μια φορά μονάχα ζούμε…

Εύχομαι να ζούμε καθημερινά με μνήμη θανάτου. Δεν αλλάζουμε αλλιώς!

Είναι αδύνατο να αποκτήσει, ο άνθρωπος με τους τόσους πειρασμούς και καθημερινούς περισπασμούς, οι περισσότεροι άχρηστοι και αχρείαστοι, αλλά σκόπιμα επιβεβλημένοι στον λαό, αυτοσυνειδησία.

Να που έρχεται ένα παλιό, ταπεινό, που δεν του δίναμε ιδιαίτερη σημασία τραγούδι, όταν το τραγούδαγε η εθνική μας αοιδός, η Σοφία Βέμπο, να μας θυμίσει τη θνητότητά μας.

Ακούστε το από την μαργαρίτα Ζορμπαλά:

και ψιθυρίστε μαζί μας τα πιο κάτω λόγια του Μίμη Τραϊφόρου σε μουσική Κώστα Γιαννίδη:

Πόσο κουτοί είμαστε οι δυο πόσο κουτοί
ενώ η ζωή μας είναι τόσο λιγοστή
εμείς την παίρνουμε στα σοβαρά
λες και θα ζήσουμε κι άλλη φορά
 
Και δε σκεφτόμαστε το χρόνο που κυλά
να τον περάσουμε χαρούμενα κι απλά
και τον γεμίζουμε στη συμφορά
λες και θα ζήσουμε κι  άλλη φορά
 
Μια φορά μονάχα ζούμε
όλοι ερχόμαστε και γρήγορα περνούμε
μια φορά μονάχα ζούμε
στον κόσμο αυτό και γι’ αυτό
 
Η ζωή μας κάθε μέρα κάθε βράδυ
ας κυλάει μέσ’ το γέλιο μέσ’ το χάδι
γιατί όλοι σοβαρά ας το σκεφτούμε
μια φορά μονάχα ζούμε

Ενώ μι’ αγάπη μας τυλίγει αληθινή
κι είν’ η ζωή μας σαν τον ήλιο φωτεινή
λένε τα χείλη μας λόγια πικρά
λες και θα ζήσουμε κι άλλη φορά

Κι οι δυο δεν το `χουμε ποτέ συλλογιστεί
ότι θα σπάσει της ζωής μας η κλωστή
και τυραννιόμαστε τόσο σκληρά
λες και θα ζήσουμε κι άλλη φορά

Μια φορά μονάχα ζούμε
όλοι ερχόμαστε και γρήγορα περνούμε
μια φορά μονάχα ζούμε
στον κόσμο αυτό και γι’ αυτό

Η ζωή μας κάθε μέρα κάθε βράδυ
ας κυλάει μέσ’ το γέλιο μέσ’ το χάδι
γιατί όλοι σοβαρά ας το σκεφτούμε
μια φορά μονάχα ζούμε

Ευαγγελάτος Γεώργιος

1 comment

    • Dian on January 3, 2019 at 1:53 pm
    • Reply

    ΠΟΙΗΜΑ
    Θυμάσαι τη μέρα που δανείστηκα
    το καινούριο σου αυτοκίνητο και το τρακάρισα;
    Νόμισα πως θα με σκότωνες, μα δεν το έκανες.
    Και θυμάσαι τη φορά που επέμενα να πάμε στη θάλασσα
    και εσύ έλεγες ότι θα βρέξει και έβρεξε;
    Νόμιζα πως θα μου ‘λεγες , “Στο ‘ χα πει” Μα δεν το έκανες
    Θυμάσαι τη φορά που φλερτάρισα με όλους τους άντρες
    για να σε κάνω να ζηλέψεις και συ ζήλεψες;
    Νόμιζα πως θα με παραιτούσες, μα δεν το έκανες.
    Θυμάσαι τη φορά που λέρωσα τη ταπετσαρία
    του αυτοκινήτου σου με κρέμα φράουλα;
    Νόμισα πως θα με χτυπούσες, μα δεν το έκανες.
    Και θυμάσαι τη φορά που ξέχασα να σου πω πως
    ο χορός ήταν επίσημος κι ήρθες με το μπλου τζιν;
    Νόμιζα πως θα έφευγες, μα δεν το έκανες.

    Ναι, υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που δεν τα έκανες.
    Αλλά με δέχτηκες και μ’ αγάπησες και με προστάτεψες.

    Υπήρχαν χιλιάδες πράγματα που ήθελα να σου ανταποδώσω
    ¨Όταν θα γύριζες από το Βιετνάμ.
    Αλλά δε γύρισες!

Leave a Reply

Your email address will not be published.