«Ντρέπομαι γι’ αυτό που ήμουν, γι’ αυτό που έκανα»: Η συγκλονιστική εξομολόγηση του οδηγού του τανκ που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο

Η πιο κάτω συγκλονιστική αφήγηση δείχνει περίτρανα το δηλητήριο που μπορεί να ποτίσει μια νοοτροπία μείγμα πατριδοκαπηλείας, εθνικισμού, ρατσιστικής αντίληψης και φασιστικής ιδεολογίας κάτω από την εγκεφαλόπλυση που κάνει ο ισχυρός τύραννος, ο ψυχοπαθητικός ηγεμόνας που έχει στην κωλότσεπη τα τανκς και το στρατό, γνωρίζει πως έχει τους Αμερικανούς φασίστες σίγουρους υποστηρικτές της τυραννίας του και πάσχει από το χιτλερικό μουσουλινικό σύνδρομο ναρκισσισμού. Στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτή ήταν η ψυχολογία κυρίως του Γιώργου Παπαδόπουλου και του Στυλιανού Παττακού και σε μικρότερο βαθμό, του Μακαρέζου, σε άγνωστο βαθμό του Ιωαννίδη.  

Η υπεροψία με την οποία είχαν αυτοί οι ναζιστοφασίστες εκπαιδευμένοι από την CIA, δηλητηριάσει τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις μόνο όσοι στρατεύθηκαν επί χούντας μπορεί να σας τη διηγηθούν. Την ώρα της διαφώτισης οι αξιωματικοί εκπαίδευαν τους Έλληνες στρατιώτες να πιστεύουν ότι σε περίπτωση ρήξης με την Τουρκία η Ανατολική Θράκη θα καταλαμβανόταν από τον ελληνικό στρατό σε ένα εικοσιτετράωρο και η κατάληψη της Κωνσταντινούπολης θα ήταν ένα παιχνίδι διότι οι Τουρκαλάδες δεν έχουν ψυχή, είναι δειλοί και θα βάζανε τα πόδια στην πλάτη υποχωρώντας για να σωθούν.

Αντί να συμβούν αυτά για τα οποία επέχαιραν και φανατίζονταν αξιωματικοί και στρατιώτες, συνέβη το αντίθετο. Χάσαμε μέρος της Κύπρου και δεν κουνήθηκαν τα «υπερήφανα ελληνικά στρατά» την ώρα της εισβολής του τουρκικού στρατού στην Κύπρο την αλήστου μνήμης 20 Ιούλη του 1974, επικατάρατη ημέρα Σάββατο. Όλοι οι αρχηγοί των Ε.Δ. συμπεριλαμβανομένης της κυβέρνησης των ανίκανων μαριονετών Ανδρουτσόπουλου βάλανε την ουρά «κάτω από τα σκέλια» και παρακαλούσαν τους Αμερικανούς να επέμβουν, τους Αμερικανούς που τα σχεδίασαν όλα αυτά, τους Αμερικανούς που έπεισαν τον Παπαδόπουλο να αποσύρει την ελληνική Μεραρχία από την Κύπρο και να αφήσει τα πυροβολεία της Κερύνειας χωρίς πολυβόλα και αφρούρητα. Δήθεν ότι ο ποιητής Ετσεβίτ ήταν πάνω από το βαθύ τουρκικό κράτος και τις υπερφίαλες επιδιώξεις του.

Αυτοί λοιπόν οι αλαζόνες λεβέντες θα δίσταζαν να τσακίσουν του κομμούνες του Πολυτεχνείου; Αφού είχαν σίγουρο πως θα τσάκιζαν τον απειράριθμο, αλλά λειψόκαρδο, τουρκικό στρατό και σε λίγα εικοσιτετράωρα θα παίρνανε την Κωνσταντινούπολη των 15 εξατομμυρίων. Φίδι που τους κούναγε.

Αλλά διαβάστε τα παρακάτω να δείτε σε τι μεγαλειώδη σύννεφα εθνικής, φαντασιωτικής παραφροσύνης και πατριωτικής αφροσύνης έπλεε η χούντα για να κατανοήσετε πόσο επικίνδυνοι είναι αριστεροί και δεξιοί φασισμοί με όποιο πατριωτικό επικάλυμμα κι αν είναι μετα-παραμορφωμένοι. Κάτω από αυτό το επικάλυμμα τόσο ο Χίτλερ όσο και ο Στάλιν αλλά και ο Τρούμαν και ο Χιροχίτο είχαν δίκαιο…

Ευαγγελάτος Γεώργιος 

«Ντρέπομαι γι΄ αυτό που ήμουν. Γι’ αυτό που έκανα. Τότε αισθανόμουν ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Στους «μαυροσκούφηδες» στο Γουδί είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα «παλιοκουμμούνια», όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές».

Ο Α. Σκευοφύλαξ, ο έφεδρος στρατιώτης του τεθωρακισμένου άρματος που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο, σε μια σπάνια συνέντευξη που έδωσε πριν λίγα χρόνια στο Βήμα, εξιστορεί όσα συνέβησαν τη μαύρη νύχτα που σημάδεψε τη σύγχρονη ελληνική ιστορία και στιγμάτισε για πάντα τη ζωή του.

Μνημονεύει τις δραματικές στιγμές που εκτυλίχθηκαν στους δρόμους της Αθήνας, τις ειρηνικές εκκλήσεις των φοιτητών που ηχούσαν στα αφτιά του σαν «κραυγές εχθρών της πατρίδας».

Τις διαταγές των αδίστακτων στρατιωτικών που πίστεψε ότι ήταν «πατριώτες». Θυμάται, τότε με χαρά, τον πόνο των φοιτητών που είδαν το όνειρό τους να τσαλακώνεται κάτω από τις ερπύστριες που ο ίδιος έθεσε σε κίνηση, τον τρόμο που ακολούθησε από τις λυσσαλέες επιθέσεις των αστυνομικών. Το απαράμιλλο θάρρος του φοιτητή που γύρισε και του είπε: «Τι κατάλαβες τώρα που μπήκες μέσα;» Την οργή που του προκάλεσε και λίγο έλειψε να τον οδηγήσει σε εν ψυχρώ δολοφονία.

«Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγμή…Αν έλεγε μια κουβέντα ακόμη, θα τον σκότωνα».

Ο κ. Σκευοφύλαξ δεν θα ξεχάσει τη φοιτήτρια που τραυματίστηκε κατά την εισβολή του τανκ, την κ. Πέπη Ρηγοπούλου. «Θα ήθελα να τη δω, να της πω…Δεν τολμάω όμως. Τα λόγια δεν σβήνουν τις πράξεις».

«Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Τι περιμένεις… Ούτε μια εφημερίδα δεν είχα διαβάσει μέχρι τότε. Είχα γίνει και εγώ φασίστας. Μέχρι που μπήκα μέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής μου».

«Την ημέρα εκείνη ήμουν υπηρεσία. Στον στρατό είχα δέκα μήνες. Ήμουν εκπαιδευτής στο Κέντρο Τεθωρακισμένων, στο Γουδί. Τότε οι «μαυροσκούφηδες» ήταν σώμα επιλέκτων. Πήγα εθελοντικά. Μόλις άρχισαν τα επεισόδια, μπήκαμε επιφυλακή. «Οι κομμουνιστές καίνε την Αθήνα» μας έλεγαν και εμείς τους πιστεύαμε. Θυμάμαι στο στρατόπεδο κάποιοι είχαν ραδιοφωνάκια και ακούγαμε στα κρυφά τον σταθμό του Πολυτεχνείου. «Παλιοκουμμούνια» θα καλοπεράσετε!» λέγαμε.

Για άλλη μια φορά τα τανκς του Παττακού κατεβαίνουν από το Γουδί

Στη 1.15 το πρωί της 17ης Νοεμβρίου φτάσαμε στη διασταύρωση των λεωφόρων Αλεξάνδρας και Κηφισίας. Λίγο αργότερα διασχίζαμε την Αλεξάνδρας, όταν στο ύψος του IKA, στη στάση Σόνια, σταματήσαμε γιατί ο δρόμος ήταν κλειστός. Υπήρχαν οδοφράγματα, φωτιές και ακινητοποιημένα λεωφορεία. Με διάφορες μανούβρες αριστερά – δεξιά, μπρος πίσω, άνοιξα τον δρόμο και προχωρήσαμε» θυμάται ο κ. Σκευοφύλαξ. Ο δρόμος για τα τανκς ήταν ανοιχτός πλέον προς το Πολυτεχνείο. «Όταν φτάσαμε στη διασταύρωση της λεωφ. Αλεξάνδρας και της οδού Πατησίων, μας έδωσαν εντολή να σταματήσουμε. Εκεί, στην πλατεία Αιγύπτου, μείναμε περίπου μία ώρα. Ο κόσμος θυμάμαι ότι μας φώναζε «είμαστε αδέλφια, είμαστε αδέλφια». Εγώ ήθελα να τους φάω. Τους έβλεπα σαν παράσιτα».

Φτάνοντας μπροστά στην πόρτα, έστριψα το άρμα προς το Πολυτεχνείο, με γυρισμένο το πυροβόλο προς τα πίσω. Θυμάμαι ότι σηκώθηκα από τη θέση μου και εγώ και το άλλο πλήρωμα. Δεκάδες φοιτητές κρέμονταν από τα κάγκελα, ενώ εκατοντάδες βρίσκονταν στον προαύλιο χώρο. Έδειχναν πανικόβλητοι.

Τότε ήρθε ο οδηγός εδάφους του άρματος και μου λέει: «Θα μπούμε μέσα, θα ρίξουμε την πύλη. Ετοιμάσου!. Πήρα θέση και ξεκίνησα. Δεν έβλεπα πολλά πράγματα, δεν είχα καλό οπτικό πεδίο, γιατί κοιτούσα πλέον από τη θυρίδα του άρματος. Δέκα εκατοστά πριν από την πόρτα, σταμάτησα. Σταμάτησα σκόπιμα. Αυτό φαίνεται στο βίντεο της εποχής. Στο φρενάρισμα, οι φοιτητές τρομαγμένοι έφυγαν προς τα πίσω. Αν έμπαινα με ταχύτητα, θα σκότωνα δεκάδες άτομα που εκείνη τη στιγμή ήταν κρεμασμένα στα κάγκελα.

Η ώρα της κρίσης

H καγκελόπορτα έπεσε αμέσως. Πίσω από τη σιδερένια πύλη ήταν σταθμευμένο το Μερσεντές το οποίο είχαν βάλει εκεί οι φοιτητές για να φράξουν την είσοδο. Το έκανα αλοιφή. H αριστερή ερπύστρια το έλιωσε. Με το που έπεσε η πύλη του Πολυτεχνείου εισέβαλαν οι αστυνομικοί για να συλλάβουν τους φοιτητές. Λίγο αργότερα κατέβηκα και εγώ από το άρμα και μπήκα στον χώρο του Πολυτεχνείου. Δεν υπήρχε νεκρός. Θα μπορούσε όμως και να υπάρχουν νεκροί».

Τα μεθεόρτια της βίας

Στο προαύλιο του Πολυτεχνείου ήταν πολύ χτυπημένοι, θυμάμαι ότι είδα πολλούς τραυματίες, ενώ τρεις-τέσσερις ήταν σωριασμένοι κάτω, ακίνητοι. Δεν ξέρω αν ήταν νεκροί. Δεν κοίταξα να δω. Κάποια στιγμή ένας φοιτητής όρμησε κατά πάνω μου και μου είπε: «Τι κατάλαβες τώρα που μπήκες;». Αφήνιασα. Έβγαλα το πιστόλι και προτάσσοντάς το γύρισα και του είπα ουρλιάζοντας: «Σκάσε, ρε κωλόπαιδο, μη σε καθαρίσω». Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγμή… Αν έλεγε μια κουβέντα παραπάνω, θα τον σκότωνα! Τέτοιος ήμουν. Ένας φασίστας».

Όπως περνούσαν οι φοιτητές θυμάμαι ότι έριχναν μέσα στο τανκ πακέτα τσιγάρα και ό,τι προμήθειες είχαν μαζί τους. Όταν γυρίσαμε στο Γουδί, το άρμα έμοιαζε με περίπτερο. Όσο σκέφτομαι ότι οι φοιτητές μας έδιναν σάντουιτς και τσιγάρα, μετά απ’ όσα τους κάναμε… Δεν μπορώ να το συχωρέσω αυτό το πράγμα στον εαυτό μου. Σκέφτομαι τι πήγα και έκανα!..».

«Είχαν μεγάλη ψυχή. Ήταν παλικάρια»

Μετά την απόλυσή του από τον στρατό ο Α. Σκευοφύλαξ θα μοχθήσει για να ζήσει. «Στο μεροκάματο η ζωή μου άλλαξε 180 μοίρες. Εργάτης κατάλαβα ότι δεν μπορώ να έχω τα ίδια αιτήματα με τους εργοδότες. Εμένα που μου έμαθαν να μισώ τους κομμουνιστές, ψήφισα δύο φορές το ΚΚΕ». όσες φορές θα τον ρωτήσουν τι σχέση έχει με τον «πορτάκια» του Πολυτεχνείου θα μιλήσει για «μακρινό ξάδερφο που σκοτώθηκε σε τροχαίο».

Χρόνια μετά, ο άνθρωπος που γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου θα πει για τους φοιτητές, τους νέους και τους εργαζόμενους που αγωνίστηκαν για την πτώση της χούντας: Είχαν μεγάλη ψυχή. Ήταν παλικάρια».

https://www.msn.com/el-gr/news/national/ντρέπομαι-γι-αυτό-που-ήμουν-γι-αυτό-που-έκανα-η-συγκλονιστική-εξομολόγηση-του-οδηγού-του-τανκ-που-εισέβαλε-στο-πολυτεχνείο/ar-BBPNFyc?ocid=spartandhp

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.