Η αξιολογότερη ανάλυση του ρόλου του Σιωνισμού και η σχέση του με τα ανατρεπτικά κινήματα των Παγκοσμιοποιητών. Μέρος 4ο

Ποιο είναι λοιπόν το μυστικό του Ρουβίκωνα;

Γιατί επέλεξαν κάποιοι να δώσουν αυτό το όνομα σε μια μπαχαλάκικη οργάνωση, που προστατεύεται συστηματικά από όλες τις δομές του καθεστώτος;

Ποιος τους εξοπλίζει και τους καθοδηγεί; Γιατί δεν συλλαμβάνονται όταν διαπράττουν έκνομες ενέργειες;

Έχω τώρα στον νου μου μια πολύ ερεθιστική θεωρία συνωμοσιολογίας, από αυτές που συχνά επαληθεύονται μετά από καιρό και αφήνουν το πόπολο σαν λιωμένο παγωτό.
Άλλωστε ποτέ δεν μου έπεισαν οι «επίσημες» εξηγήσεις, που 9 στις 10 φορές επιχειρούν να συγκαλύψουν ένα γεγονός, παρά να το διαφωτίσουν…

Νομίζω ότι είναι πλατιά γνωστό, πως η ονομασία «Εβραίος» [ivri, στη γλώσσα του Ιούδα] είναι σημιτικής καταγωγής και σημαίνει: «αυτόν που διέβη υδάτινο σύνορο»
Κατα πάσαν πιθανότητα, οι Εβραίοι έλαβαν αυτή την ονομασία από άλλους λαούς της ανατολικης μεσογείου, όταν διέβησαν τον Ιορδάνη ποταμό, κατά την πορεία προς τη Γη Χαναάν, μετά την έξοδο τους από την  Αίγυπτο.
Σε μια δεύτερη εκδοχή, αυτή η ονομασία τους δόθηκε, όταν ο Αβραάμ διέβη τον Ευφράτη ποταμό, κατά τη μετανάστευση του ποιμενικού λαού του, από τη Μεσοποταμία προς την Παλαιστίνη.

Όπως και να ‘χει το πράγμα, ο Εβραίος είναι ο άνθρωπος της λαθροεισβολής και του λαθρεποικισμού. Αυτός δηλαδή που διαβαίνει υδάτινα σύνορα, εισβάλλοντας λάθρα σαν καρκινικό κύτταρο, στο σώμα μιας άλλης κοινωνίας, που την κατατρώγει και στο τέλος την εξοντώνει.
[Τους συσχετισμούς με το σήμερα, με το δόγμα του Σοκ, με τη λαθρομετανάστευση και τη λαθροεισβολή, σας τους αφήνω για άσκηση…] .

Οι ίδιοι οι Εβραίοι στον καιρό της Βίβλου, αυτοπροσδιοριζόντουσαν κυρίως ως Ισραηλίτες [οι γιοι του Ισραήλ].
Ο Ισραήλ είναι μια εναλλακτική ονομασία του γενάρχη τους Ιακώβ και σημαίνει: «αυτόν που ενδυναμώνει ο Θεός«.

Σήμερα η ονομασία «Ισραηλίτες» χρησιμοποιείται κυρίως για να υποδηλώσει τον «περιούσιο λαό» της Βίβλου, ενώ «Ισραηλινοί» αποκαλούνται σήμερα οι πολίτες του κράτους του Ισραήλ και όλες μαζί οι φυλές του Ισραήλ, χαρακτηρίζονται με τη φυλετική [και όχι εθνοτική] ονομασία: «Εβραίοι»

Ο Εβραίος συνεπώς είναι ο άνθρωπος που έχει ταυτιστεί πιο πολύ απ’ όλους τους ιστορικούς λαούς, με τη μετανάστευση, όχι όμως και με τον αποικισμό.

Αντιθέτως, είναι συνήθης στρατηγική των Εβραίων, να μην δημιουργούν αποικίες, στις οποίες να έχουν την πολιτική και στρατιωτική εξουσία, πέραν φυσικά από τις πόλεις της γης Χαναάν, που υποτίθεται ότι τους την είχε τάξει ο Ιεχωβάς τους και τις θεωρούν δικαιωματικά δικές τους.
Για τον Εβραίο υπάρχει μοναχά μία κοιτίδα και αυτή είναι η γη που ποτίζει ο ποταμός Ιορδάνης και δεσπόζει το όρος της Σιών. Εκεί δηλαδή όπου ο Σολομώντας έχτισε τον ναό σύμβολο της Εβραϊκής φυλής και φυλάσσονταν η Κιβωτός της Διαθήκης.
Σε όλες τις άλλες χώρες, στις οποίες πιθανόν να μεταναστεύσουν εβραϊκοί πληθυσμοί, οι Εβραίοι επιβιώνουν [και εν τέλει κυριαρχούν] ως παράσιτοι ή ως καρκινώματα.

Ο Εβραίος δηλαδή δεν καταχτά, όπως έπρατταν όλες οι ιστορικές φυλές του λευκού ανθρώπου.
Δεν δημιουργεί νέες πόλεις ως αποικίες μιας μητροπόλεως, στις οποίες να εγκαθιδρύει τον πολιτισμό του και τον τρόπο ζωής του, όπως παραδείγματος χάριν έκαμαν οι Έλληνες, δημιουργώντας έτσι Εφέσσους και Όλβιες και Συρακούσες και Αλεξάνδρειες.

Ο Εβραίος εγκαθίσταται σε μία ξένη χώρα, αρχικώς ύπουλα και λαθραία, εκμεταλλευόμενος συνήθως τις οικονομικές ή πολιτικές αδυναμίες της και αρχίζει να την κατατρώγει εκ τω έσω, διαλύοντας βαθμηδόν, τους αξιακούς της κώδικες, τις συλλογικές της ταυτότητες, τον παραγωγικό της ιστό και τη συλλογική της μνήμη. (Σ.γ.: Κάτι που συμβαίνει με τις ελληνικές κυβερνήσεις σήμερα. Αλλοιώνουν για χάριν της ειρήνης και της αλληλεγγύης μεταξύ των Βαλκανίων της ιστορία μας, παραδίδουν αμαχητί το όνομα Μακεδονία στους Σλάβους αποίκους του 6ου αιώνα, μαζί με την μακεδονική γλώσσα και δημιουργούν μια δήθεν μακεδονική ταυτότητα και έθνος. Ο νοών νοείτω!).

Έτσι έκαμαν στην αρχαία Αίγυπτο, κατά τη διάρκεια της κατάκτησης της από τους συγγενείς της Υξώς, φτάνοντας σιγά-σιγά να πάρουν στα δικά τους χέρια, σχεδόν όλη τη διαχείριση των αγροτικών εσόδων του Νείλου και στη συνέχεια την οικονομική και κοινωνική δύναμη μιας κοινωνίας, που αργοπέθαινε.

Γι’ αυτό και μετά την απελευθέρωση της Αιγύπτου από τους Φαραώ του Νότου και τη μεταφορά της πρωτεύουσας της, οι νέοι Φαραώ σαν άλλοι Χίτλερ, ξήλωσαν όλους τους απογόνους του Ιακώβ από τα οικονομικά και διοικητικά πόστα τους και τους έκαμαν δούλους, μέχρι που βρέθηκε ο δικός τους Φαραώ, ονόματι Μωϋσης (σ.γ.:ως Μεσσίας απελευθερωτής) να τους βγάνει από την Αίγυπτο, απαλλάσσοντας τους διαδόχους των Ραμσή από τον μπελά τους.

Τα ίδια έκαμαν και στην Ισπανία αναγκάζοντας την Ισαβέλλα και τον Φερδινάνδο να τους πετάξουν έξω από την επικράτεια των βασιλέων της Καστίλης, τα ίδια προσπάθησαν να κάμουν και στη Γερμανία του μεσοπολέμου, τα ίδια πάνω-κάτω έκαμαν και συνεχίζουν να κάμουν, όπου εγκαθίστανται, σαν κακοήθης όζος.

Ο Εβραίος εν ολίγοις δεν δημιουργούσε ούτε Αλεξάνδρειες, ούτε Βυζάντια, ενσωματώνοντας έτσι τους καταχτημένους λαούς στον δικό του πολιτισμό αλλά αντιθέτως διέλυε και κατέτρωγε τις ακμάζουσες κοινωνίες στις οποίες κατόρθωνε να εισχωρήσει [όχι ως καταχτητής, διότι δεν είχε ιστορικά τέτοιες δυνάμεις] αλλά ως λαθροεισβολέας, που δουλεύει υπόγεια.

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.