Ο πατήρ Ηλίας Υφαντής αποκαλύπτει δια του προφήτου Ωσηέ πότε θα δουν οι Έλληνες άσπρη μέρα κι όχι περιόδους φιλήδονης απόλαυσης και επώδυνης κατοχής.

Τα βάσανα και τις εξορίες, μεταναστεύσεις των παιδιών μας, το κίνδυνο αφανισμού από την επέκταση του Ισλάμ αλλά και από τις εκτρώσεις και όλες τις ηθικές μας πτώσεις, τα πέρασαν και οι Εβραίοι την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης. Ίσως ρωτήσει κανείς: Μα καλά, δεν βρισκόμαστε στην μετά Χριστόν ιστορική περίοδο; Δεν έχουμε πολιτισμική, οικονομική και πολιτική εξέλιξη όσο και τεχνοκρατική πρόοδο που βοηθά στην ανέλιξη της ανθρωπότητας, στην ψυχική της ωρίμανση; Η απάντηση φαίνεται από τα όσα περιγράφει ο Ωσηέ να είναι μια επανάληψη του τότε.

Η ανθρωπότητα αλίμονο εξακολουθεί να αναπτύσσεται εκτελώντας φαύλους κύκλους, περιστρέφεται σε ένα ατέλειωτο σπιράλ αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων ομάδων, συλλογικοτήτων και τέλος λαών. Το ΕΓΩ κυριαρχεί η καρδιά, το συναίσθημα της αγάπης και της αλληλεγγύης, υποχωρεί σε σημείο όπου μόνο ο πόλεμος και το ομαδικό θανατικό αναγκάζει τους λαούς να συνέρχονται για λίγο. Και μετά πάλι η διχοστασία, η γκρίνια, η αυθαιρεσία, η απιστία στο Θεό, η αδιαφορία να εφαρμοσθεί το θέλημά Του ως εν ουρανώ και επί γης. Επομένως ζούμε σε καιρούς όχι Καινής Διαθήκης με κέντρο της ζωής την Ανάσταση μετά από τις καθημερινές δοκιμασίες που έτσι κι αλλιώς όλοι οι άνθρωποι, υφίστανται. Καθ’ ότι όλοι είμαστε υποκείμενοι στους Νόμους της θνητότητας (πόνο, φθορά, θάνατο) και της μηχανιστικής αυτοτέλειας της Φύσης με ό,τι συνεπάγεται αυτό (σεισμούς, εκρήξεις ηφαιστείων, λοιμούς, τσουνάμι, πυρκαγιές, πλημμύρες, τυφώνες, χιονοστιβάδες, κατολισθήσεις κ.λπ.).

Για τον πρόλογο Ευαγγελάτος Γεώργιος

Αλλά ας δούμε πως ο Ωσηέ περιγράφει την εποχή του και τη δική μας, καθώς ο πατέρας Ηλίας Υφαντής μας τον ξαναφέρνει στην επικαιρότητα.

Ο πολύπαθος προφήτης Ωσηέ

Έζησε πριν από 28 αιώνες στο Ισραήλ. Που σημαίνει ότι ήταν περίπου σύγχρονος του Ομήρου και του Ησιόδου. Και, όταν εκείνοι μιλούσαν με τη μούσα τους, για να δημιουργήσουν τα έπη τους, αυτός μιλούσε με το Θεό και αγωνιζόταν εναντίον της θρησκευτικής αλλοτρίωσης και του κοινωνικού κατεστημένου. Και μάλιστα με τόση σφοδρότητα, ώστε, αν ζούσε πριν από 60-70 χρόνια στον τόπο μας, η κάλπικη «εθνικοφροσύνη» κατά πάσα πιθανότητα θα τον είχε μεταβάλει σε «κόκκινο κρίνο» σε κάποια αλάνα εκτελέσεων. Και βέβαια ο λόγος μας για τον προφήτη Ωσηέ, που η μνήμη του γιορτάζεται στις 17 Οκτωβρίου.
Όπως ο ίδιος μας λέει, η γυναίκα του τον απατούσε. Γι’ αυτό και για ένα χρονικό διάστημα τη χώρισε. Αλλά κατόπιν τη συγχώρεσε και την ξαναπήρε στο σπίτι του. Πιθανότατα όμως η αναφορά του στη συζυγική απιστία να ήταν απλά μια παραστατική εικόνα της αποστασίας των Εβραίων από το Θεό. Αφού άλλωστε και ο Χριστός αργότερα θα μιλήσει για» γενεά τη μοιχαλίδα και διεστραμμένη»…
Κύριοι υπαίτιοι της θρησκευτικής και κοινωνικής διαστροφής του καιρού του ήταν η πολιτική και θρησκευτική ηγεσία. Οι εκπρόσωποι των οποίων πάνω απ’ το θέλημα του Θεού και την αγάπη για το συνάνθρωπο έβαζαν τα συμφέροντά τους και την απάνθρωπη θρησκεία του Βάαλ, που απαιτούσε ακόμη και ανθρωποθυσίες. Γι’ αυτό και ο Ωσηέ χαρακτηρίζει τη θρησκευτικότητα αυτού του είδους «πορνεία» και «μοιχεία». Γι’ αυτό και επιλέγει να εκσφενδονίσει πρωταρχικά τους μύδρους του εναντίον του ιερατείου:
«Το ιερατείο», λέει, εξ ονόματος του Θεού ο προφήτης, «μοιάζει με συμμορία ληστών. Ψευδορκίες και δολοφονίες πολλαπλασιάζονται και αίματα επί αιμάτων συσσωρεύονται! Κάνουν συμφωνίες και παίρνουν αποφάσεις με ψεύτικους όρκους. Και η δικαιοσύνη τους είναι σαν δηλητηριώδες φυτό. Καλλιεργούν την αδικία και γι’ αυτό θα θερίσουν το μίσος. Ο λαός μου καταστράφηκε από την έλλειψη γνώσης. Γι’ αυτό, επειδή αυτοί απέρριψαν τη γνώση μου, απορρίπτω κι εγώ αυτούς από λειτουργούς μου «!…
Ο Γιεχωβά αντιμετωπίζει τους Εβραίους, όπως και ο προφήτης την άπιστη γυναίκα του. Προσπαθεί με προσωρινές τιμωρίες να τους φέρει στο σωστό δρόμο. Αλλά τελικά πείθεται ότι δεν πρόκειται για κάποια περιστασιακά παραστρατήματα αλλά για ολοσχερή διαστροφή. Και συμπεραίνει πως μόνο μια μεγάλη καταστροφή μπορεί να επιφέρει μια ουσιαστική μεταστροφή και επιστροφή.
«Κάποτε οι Εβραίοι, λέει ο προφήτης, έμοιαζαν με πολύκαρπο αμπέλι. Αλλά, όσο πλουσιότεροι είναι οι καρποί και ευφορότερη η χώρα, που τους πρόσφερε ο αληθινός Θεός, τόσο περισσότερα θυσιαστήρια χτίζουν στους ψεύτικους ξένους θεούς»…
Όμως θα ’ρθει η ώρα, που θα δώσουν λόγο για τις πράξεις τους: «Μη χαίρεσαι και μη γλεντοκοπάς Ισραήλ. Τ’ αλώνια με το σιτάρι και τα πατητήρια των σταφυλιών με το κρασί θα τα χάσεις. Άλλοι θα πάνε αιχμάλωτοι στην Αίγυπτο κι άλλοι στην Ασσυρία. Και θα φάνε ακάθαρτο και πικρό ψωμί. Κι εδώ τα πολύτιμα κι αγαπημένα σας πράγματα θα τα σκεπάσουν αγκάθια…».
Το κήρυγμα όμως της καταστροφής επισύρει την αγανάκτηση των Ισραηλιτών κατά του προφήτη, οι οποίοι τον χαρακτηρίζουν ανόητο και τρελό: «Ανόητος είναι, λένε, ο προφήτης, τρελός είναι ο άνθρωπος του πνεύματος»!

Όταν όμως θα ’ρθει η καταστροφή οι Εβραίοι, πάνω στην ανάγκη τους, θα θυμηθούν το Θεό: Γι’ αυτό και ο προφήτης εξ ονόματος του Θεού προλέγει γι’ αυτούς: «Στην ανάγκη σας θα με αναζητήσετε. Αλλά με τις θυσίες των βοδιών και των προβάτων δεν θα με βρείτε! Εγώ δεν θέλω την αγάπη, που σαν την πρωινή δροσιά γρήγορα εξατμίζεται. Εγώ θέλω η σχέση μου μαζί σας να είναι, όπως αυτών, που αρραβωνιάζονται και παντρεύονται από αιώνια αγάπη. Δεν θέλω τα πρόβατα σας και τα βόδια σας. Γνώση κι εμπιστοσύνη στο Θεό σας θέλω. Δικαιοσύνη, και ευσπλαχνία για το συνάνθρωπό σας. Σπείρετε δικαιοσύνη, για να θερίσετε αγάπη…».
Αυτά έλεγε στους Εβραίους ο Ωσηέ «τω καιρώ εκείνω». Όμως τι, άραγε, θα είχε να πει σε μας σήμερα; Μήπως τα ίδια; Ή και ακόμη χειρότερα! Γιατί και σήμερα δεν υπάρχει θεογνωσία. Γιατί βέβαια θεογνωσία δεν είναι οι κοιλάρες, οι βιλάρες και οι πολυτελείς κουρσάρες κάποιων κληρικών. Ούτε ακόμη η πολυτέλεια των ναών και των ιερατικών-και κυρίως των αρχιερατικών-αμφίων. Και ασφαλώς δεν υπάρχει καμιά θεογνωσία στους πολιτικούς, που ψάχνουν για δικαιοσύνη χωρίς το Θεό. Γιατί ασφαλώς, όπου δεν υπάρχει θεογνωσία ούτε και δικαιοσύνη μπορεί να υπάρξει.
Που σημαίνει ότι ο προφήτης Ωσηέ έρχεται να πει σε μας τους σημερινούς κάλπικους χριστιανούς και κληρικούς και πολιτικούς ότι βρισκόμαστε πολύ μακρύτερα απ’ το Θεό απ’ όσο οι σύγχρονοί του Εβραίοι. Και ότι ζούμε στην προϊστορία όχι μόνο της Καινής αλλά και αυτής ακόμη της Παλαιάς Διαθήκης. Και ασφαλώς κάτι παρόμοιο θα είχε να πει και σ’ όλους αυτούς που διατείνονται ότι είναι ο περιούσιος λαός του Θεού και ότι ζουν σύμφωνα με τη νομοθεσία του Μωυσή και τη διδασκαλία των προφητών τη στιγμή που η πραγματικότητα φωνάζει ότι κάποιοι ανάμεσά τους είναι πρωταγωνιστές της παγκόσμιας κακοδαιμονίας…
Γεγονός που σημαίνει ότι θα χρειαστούμε πολλές χιλιετίες, για ν’ αποκτήσουμε τη θεογνωσία και τη δικαιοσύνη και πολύ περισσότερο την ανθρωπιά, που ζητούν από εμάς οι προφήτες και το Ευαγγέλιο. Έτσι ώστε να είμαστε αληθινοί άνθρωποι και χριστιανοί. Και όχι κάλπικοι, όπως τώρα. Που από το ένα μέρος δοξολογούμε το Θεό κι από το άλλο χειροκροτούμε και προσκυνούμε τους κανακάρηδες του πολύμορφου σατανισμού…

Από το facebook του πατρός Ηλία Υφαντή.

Leave a Reply

Your email address will not be published.