Οκτ 31

Ξύπνησαν τώρα και τα Αλβανά!

Βλέποντας την πολιτική συμβιβασμού-κατευνασμού και καθολικής υποχώρησης μιας κυβέρνησης άπειρης, αδύναμης που στηρίζεται σε μια ισχνή συμμαχία με έναν αστάθμητο πολιτικό σαν τον Καμμένο και με παραιτημένο των υπουργό εξωτερικών ακόμη και τα Αλβανά ξύπνησαν. Δείχνουν τον χαρακτήρα τους, την ωμότητα και το πρωτόγονο στοιχείο που κρύβουν κι έκρυβαν τόσο καιρό τα απομεινάρια του Χότζα ο οποίος ανάστησε γενεές επί γενεών με τη τυραννική εξουσία του.

Κι όλος αυτός ο εσμός θέλει να μπει σε μια ας το πούμε πολιτισμένη Ευρώπη, στην ουσία τη ληστοσυμμορία των τραπεζών και των χρηματοπιστωτικών οίκων. Κι όμως τόσουης Αλβανούς (όχι Βορειοηπειρώτες) θρέψαμε και θρέφουμε από το 1990.

Δυστυχώς ισχύει το όμοιος ομοίω αεί πελάζει. Εκείνο που αδυνατούμε να καταλάβουμε είναι τι θέλει ο ελληνισμός με όλο αυτό το συνονθύλευμα και κακό συναπάντημα; Μήπως έχουμε αλλοτριωθεί σε τέτοιο βαθμό που τους μοιάζουμε. Αν λάβουμε υπόψη τον Φαήλο Κρανιδιώτη να βομβαρδίσουμε τις εγκαταστάσεις της αστυνομίας τους, ίσως. Οφθαλμός αντί οφθαλμού, ότι εφαρμόζει το Ισραήλ στους βάρβαρους της Μουσουλμανίας. ασφαλώς έτσι γινόμαστε το ίδιο με τους πρωτανθρώπους γείτονές μας.

Δεν υπάρχουν διεθνείς κανόνες; Ασφαλώς. Να μην τους προωθήσουμε στην Σκύλλα της Ευρωπαϊκής Ένωσης τους αρκεί να παραμείνουν όπως και η Τουρκία στη Χάρυβδη που τόσα χρόνια, αν όχι αιώνες, βρίσκονται.

Την βαρβαρότητά τους πάντως την εξήντλησε ο πρωθυπουργός τους Έντυ Ράμα με τον μήνυμά του. Ας ακούσουμε τι είπε ο φιλάνθρωπος παροτρύνοντάς μας να ικετεύσουμε τον Θεό που δεν έγινε μεγαλύτερο κακό από τη δολοφονία ενός τρελού.

Σχολιάζοντας το γεγονός στο Twitter, ο Αλβανός πρωθυπουργός χαρακτηρίζει «εξτρεμιστική ανοησία» την ενέργεια του Έλληνα ομογενή και ισχυρίζεται ότι θα ήταν καλύτερο η Ελλάδα να προσεύχεται και να ευχαριστεί τον Θεό που δεν χάθηκε καμία αθώα ζωή.

«Αγαπητοί γείτονες, αντί να χαρακτηρίζετε απαράδεκτη την απώλεια της ζωής ενός τρελού που πυροβόλησε κατά της αστυνομίας μας, η οποία εκτέλεσε μόνο το καθήκον της, ελάτε μαζί μας να ευχαριστήσουμε το Θεό που καμία αθώα ζωή δεν χάθηκε σήμερα από την εξτρεμιστική ανοησία».

Το tweet του Ράμα

Από ό,τι ξέρουμε δεν δολοφονούν τους τρελούς τους στην Αλβανία κι έχουν τα ίδια φάρμακα με μας οι ψυχίατροί τους. Ο Ράμα δεν είναι βέβαια ψυχίατρος αλλά κάτι ξέρει από ψυχοπάθεια, άλλο αν ο Κατσίφας ήταν ένας πατριώτης Έλληνας και όχι τρελός. Ας δούμε τι λένε οι δικές τους εφημερίδες.

Τράβα τα μαλλιά σου που δεν έχεις Ράμα

Τρελός ο Εντι Ράμα με πιστοποίηση!

 «Η χρήση βίας έναντι της μητέρας και της συζύγου του εκείνης της περιόδου υποχρέωσαν τις Αρχές να εφαρμόσουν για τον ασθενή Ράμα ειδική ιατρική αγωγή, η οποία συνεχίστηκε στο Παρίσι. 

Η διάγνωση του ιατρικού team, όπως φαίνεται και από την κλινική καρτέλα του, ήταν «βεβαρημένη σχιζοφρένεια», με συμπτώματα χρήσης βίας που εμφανίζεται έναντι των μελών της οικογένειας και λοιπών ατόμων. 

Η σχιζοφρένεια προκάλεσε επιθετική κατάθλιψη και διακυμάνσεις μνήμης, που συνοδεύονταν από αϋπνίες του ασθενή Ράμα» συνεχίζει το δημοσίευμα της «TEMA», που ταράζει τα νερά στην Αλβανία.


Καλλιόπη Σουφλή

Αποκαλύψεις για το ψυχιατρικό ιστορικό του Αλβανού πρωθυπουργού Εντι Ράμα, που περιλαμβάνει και βία κατά της μητέρας του

Ο Εντι Ράμα, ο ανθέλληνας Αλβανός πρωθυπουργός, που προχωρά ακάθεκτος στο γκρέμισμα των περιουσιών των Ελλήνων της Χειμάρρας, είναι ψυχοπαθής! 

Αυτό υποστηρίζει αλβανική εφημερίδα, παρουσιάζοντας μάλιστα καρτέλες νοσοκομείου από τη δεκαετία του ’80 και αποκαλύπτοντας νέα δεδομένα για το παρελθόν του κ. Ράμα.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, οι καρτέλες της Νευροχειρουργικής Κλινικής των Τιράνων αποδεικνύουν ότι ο 53χρονος σήμερα πολιτικός έχει βεβαρημένο παρελθόν σχιζοφρένειας και νοσηλεύτηκε για τον λόγο αυτόν, τη δεκαετία του 1980, στα Τίρανα και στο Παρίσι.

Ο εκδότης της εφημερίδας «TEMA» Μέρο Μπάζε είναι αυτός που τόλμησε να προχωρήσει στις αποκαλύψεις κατά του Αλβανού πρωθυπουργού, δημοσιεύοντας την καρτέλα ασθενούς και άλλες ιατρικές γνωματεύσεις που αποδεικνύουν -σύμφωνα με όσα υποστηρίζει- πως νοσηλεύτηκε στη Νευροχειρουργική Κλινική του Νοσοκομείου Αρ. 5 των Τιράνων για σχιζοφρένεια!

Σύμφωνα με την «TEMA» -που κάθε άλλο παρά φιλελληνική είναι-, o κ. Ράμα έχει νοσηλευτεί συστηματικά στη νευροχειρουργική κλινική του εν λόγω νοσοκομείου κατά τη δεκαετία του 1980 και αργότερα. Κατόπιν, ύστερα από συστάσεις της αρμόδιας ιατρικής επιτροπής, εστάλη στο Παρίσι για πιο εξειδικευμένη παρακολούθηση και εντατική θεραπεία. «Οι πρώτες ενδείξεις της ασθένειας του Ράμα χρονολογούνται από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, πράγμα που συμπίπτει με τις τακτικές επισκέψεις του στα νοσοκομεία.

Επιθετικός
Οπως αναγράφεται στις κλινικές καρτέλες και βάσει των ομολογιών των θεραπόντων ιατρών, ο ασθενής Ράμα εμφανιζόταν ιδιαίτερα επιθετικός όχι μόνο στα κοινωνικά περιβάλλοντα, αλλά και με τα μέλη της οικογένειάς του. 

Αυτό υποχρέωνε την οικογένεια να ζητά πάντα τη βοήθεια του νοσοκομείου. 

Εκείνη την εποχή, έχοντας υπόψη ότι ο πατέρας του, Κριστάκ Ράμα (γλύπτης, μέλος του Πολίτμπιρο επί Χότζα), ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος της νομενκλατούρας, «στον Εντι επιφυλασσόταν ιδιαίτερη μέριμνα στους νοσοκομειακούς θαλάμους όπου νοσηλευόταν» σημειώνει η εφημερίδα, αποκαλύπτοντας λεπτομέρειες που προκάλεσαν αίσθηση στη γειτονική μας χώρα και έγιναν θέμα συζήτησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Η διάγνωση του ψυχιατρικού team, όπως φαίνεται και από την κλινική καρτέλα του, ήταν «βεβαρημένη σχιζοφρένεια», με συμπτώματα χρήσης βίας που εμφανίζεται κατά των μελών της οικογένειας και λοιπών ατόμων. 

Η σχιζοφρένεια προκάλεσε επιθετική κατάθλιψη και διαταραχές των γνωστικών λειτουργιών, που συνοδεύονταν από αϋπνίες του ασθενή Ράμα» συνεχίζει το δημοσίευμα της «TEMA», που ταράζει τα νερά στην Αλβανία.

https://attikanea.blogspot.com/2018/10/t.html

Σ.γ.:Να γιατί επιμένουμε ότι οι πολιτικοί πρέπει να εξετάζονται κατά τακτά διαστήματα από επιτροπή ψυχιάτρων όπως επιμένει και ο Dr David Owen

Οκτ 31

Ανοησίες για λαϊκή κατανάλωση του λαού που πιστεύουν ότι τρώει αιώνια κουτόχορτο!

Μετά τα γεγονότα με τον Κώστα Κατσίφα στους Βουλιαράτες δεν νομίζω να περιμένετε πως το ΝΑΤΟ θα επέμβη υπέρ μας ή θα αποδώσει δικαιοσύνη στην διεστραμμένη και φασιστική πολιτική της κυβέρνησης Έβντυ Ράμα.

Όχι φίλοι μου μας θέλει όλους του βαλκάνιους σε διέγερση και έτοιμους να βγάλουμε τα μάτια μας.

Γύρο γύρο όλοι και στη μέση ο Μανώλης ΝΑΤΟ

Όσο για την κυβέρνησή μας αυτή μας κλείνει τα μάτια με δικαιολογίες της πολάκας, πχ το ΝΑΤΟ έχει ανάγκη τη ΠΓΔΜ για να κυκλώσει στρατιωτικά τον παλιό του, πατροπαράδοτο εχθρό, τη Ρωσία. Τη μόνη χώρα της Ευρώπης που αντιστέκεται στην αλαζονεία της Αμερικάνικης υπερφίαλης αυτοκρατορικής πολιτικής. Το αμερικάνικο κατεστημένο δεν μπορεί να ανεχθεί, δεν θέλει αντίπαλους επί του πλανήτη, για να έχει τον απόλυτο έλεγχό του. Δηλαδή να τον αφαιμάσσει αδιαμαρτυρητί.

Το πόσο έχει ανάγκη τη FYROM αν θέλετε και τη Βαλκανική όλη φαίνεται από τα παρακάτω απλά και λογικά συμπεράσματα, αρκεί να βάλετε το μυαλό σας να δουλέψει. ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ…

Γιατί οι Αμερικανοί θέλουν την ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ

Προκειμένου να εμφανιστεί η Συμφωνία των Πρεσπών ως μεγάλη πρωτοβουλία της με στόχο τη ρύθμιση – επιτέλους – μιας χρονίζουσας ενοχλητικής εκκρεμότητας, η ελληνική κυβέρνηση, με τη βοήθεια «εργαλείων» της στο χώρο των media, αμφισβητεί το αμερικανικό πατρονάρισμα και τη διακηρυγμένη – ακόμη και δημόσια – επιθυμία της Ουάσιγκτον να εντάξει αυτή τη χώρα στο ΝΑΤΟ.

Τα επιχειρήματα που διατυπώνουν οι κυβερνητικοί αβανταδόροι αλλά και οι επαγγελματίες κλακαδόροι των αμερικανικών διπλωματικών κινήσεων συνοψίζονται σε γενικές γραμμές ως εξής:

● Οι ΗΠΑ δεν καίγονται να εντάξουν την ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ για να πιέσουν (και) στρατιωτικά τη Ρωσία.

● Το ΝΑΤΟ έχει ήδη βάσεις στα Βαλκάνια που βρίσκονται (Βουλγαρία- Ρουμανία) ακόμη πιο κοντά στη Ρωσία.

● Μέλη του ΝΑΤΟ έχουν επίσης γίνει πρώην χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας, οι οποίες επίσης βρίσκονται δίπλα στη Ρωσία.

● Επίσης, η ίδια επιχειρηματολογία αναδεικνύει το γεγονός ότι σε διμερές επίπεδο οι ΗΠΑ βρίσκονται στρατιωτικά στην καρδιά των Βαλκανίων, καθώς σε κοινό έδαφος Κοσόβου και ΠΓΔΜ έχουν εγκαταστήσει μια από τις μεγαλύτερες βάσεις τους στον κόσμο.

Άρα, συμπεραίνουν οι… κυβερνητικοί αναλυτές, η ιστορία της ΠΓΔΜ είναι ήσσονος σημασίας για τους Αμερικανούς αφού έτσι κι αλλιώς είναι στα Βαλκάνια.

Οι απολογητές των κυβερνητικών επιλογών ωστόσο φαίνεται να αγνοούν πως:

● Για τις ΗΠΑ το ΝΑΤΟ αποτελεί – εκτός των άλλων – τον μηχανισμό ρυμούλκησης των συμμάχων τους (Γερμανών, Γάλλων, κ.λπ.) στην αντιρωσική (στην προκειμένη περίπτωση) ατζέντα τους. Για τους Αμερικανούς η νομιμοποίηση της δράσης τους μέσα από τη συμμετοχή των συμμάχων είναι μείζονος σημασίας για την εικόνα τους και για τη διαχείριση της αμερικανικής κοινής γνώμης.

● Πράγματι το ΝΑΤΟ αφομοίωσε στις δομές τους τις χώρες του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας αγγίζοντας τα ρωσικά σύνορα. Ωστόσο, όλοι γνωρίζουμε την αντίδραση της Ρωσίας στην Κριμαία και τη (διχοτομημένη) Ουκρανία.

Κατά τα λοιπά, οι …κυβερνητικοί αναλυτές, για να εξηγήσουν τα ανεξήγητα, αποδίδουν την πρωτοφανή αμερικανική (και δυτική) ανάμειξη στα εσωτερικά της ΠΓΔΜ ώστε να περάσει με κάθε τρόπο και κάθε μέσον η Συμφωνία των Πρεσπών στο ειλικρινές ενδιαφέρον τους για τη δημοκρατία, την πρόοδο και την ειρήνη…

Του Δημήτρη Μηλάκα

http://www.topontiki.gr/article/295187/giati-oi-amerikanoi-theloyn-tin-pgdm-sto-nato

Τι άλλο να περιμένει κανείς;

 

Οκτ 30

Χριστιανοί εν πολέμω. Μέρος 5ο

Από τα προηγούμενα άρθρα διαφαίνεται η ανάγκη οι Χριστιανοί σε κρίσιμες ώρες όπου διακυβεύιονται τα ιερά και τα όσια, της πίστης, της οικογένειας του Έθνους, τα ιδεώδη της πατρίδας της θρησκείας και της κοινωνικής συνοχής, επίτρέπεται η χρήση βίας και η ανάγκη ακόμη και δια των όπλων να επιδιωχθεί να διατηρηθεί και να συνεχίσει την ένδοξη πορεία κι επιβίωσή του το γένος των Ελλήνων, και να μην επιτραπεί η αλλοίωση της εθνικής μας συνείδησης, και πάνω από όλα η ορθόδοξη πίστη μας.

Δυο ερωτήματα τίθενται στην παρούσα κρίσιμη στιγμή για όλους τους Έλληνες.

Ερώτημα πρώτον, υπάρχει δημοκρατία στην Ελλάδα; Τηρούνται οι δημοκρατικοί θεσμοί και νόμοι; Σαφώς και ΟΧΙ.

Ερώτημα δεύτερον, επικρατεί σε όλους τους τομείς, και τις υπηρεσίεςτου κράτους το χάος, η φαυλότητα, το κομματικό συμφέρον και η χρήση αν όχι η κατάχρηση των νόμων ώστε να υπερισχύει το δίκαιο των δανειστών και ένα πολιτικό σύστημα ενισχυόμενο από τα Μέσα Κοινωνικής Αποχαύνωσης που αποσαρθρώνει την έννοια της ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης; Αναντίρρητα ΟΧΙ.

Τι καλούμεθα τότε σαν χριστιανοί να πράξουμε κι εν γνώσει ότι δεν μπορεί ο ένας στην Αθήνα, ο άλλος στην Θεσσαλονίκη και ο τρίτος στην Πάτρα, να παίρνει το δίκαιο από μόνος του χωρίς να υπάρχει η έγκριση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού;

Την απάντηση προσπαθούν να την δώσουν αρκετοί προβληματιζόμενοι πιστοί και μη πιστοί αδερφοί μας συνέλληνες. Σήμερα θα παρουσιάσουμε τη γνώμη του Γεώργιου Ιεροδιακόνου, ενός ανθρώπου φίλου, που αγωνίζεται για τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία αλλά δεν έχει σχέσεη με την ορθόδοξη πίστη. Πλην όμως αυτά που διακηρύττει δεν είναι άνευ αξίας και οφείλουν να μας προβληματίσουν. Τα έχει αναρτήσει στο facebook με ημερομηνία 31 Μαρτίου 2018.

Ο φίλος και συναγωνιστής Γιώργος Ιεροδιάκονος

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΟΠΛΟΚΑΤΟΧΗ ΚΑΙ ΠΑΛΛΑΪΚΗ ΑΜΥΝΑ

Η εκχώρηση του αποκλειστικού δικαιώματος οπλοκατοχής σε μια πολιτική ελίτ και στα εκτελεστικά της όργανα (τα σώματα ασφαλείας), δεν είναι ένδειξη δημοκρατίας. Είναι ακριβώς το αντίθετο. Είναι η παντελής έλλειψη δημοκρατίας!

Αφορμή για την συγγραφή του παρόντος, αποτέλεσε το πρόσφατο περιστατικό με τον 88χρονο που υποχρεώθηκε να χρησιμοποιήσει το όπλο του, προκειμένου να προστατέψει εαυτόν, την οικογένεια και την περιουσία του από τους εισβάλλοντες ληστές.

Δεν θα επεκταθώ περισσότερο στο συγκεκριμένο περιστατικό για να μην αναλώνω παραγράφους και σελίδες σε μακρόσυρτους προλόγους και μπαίνω κατ’ ευθείαν στο ζήτημα. Το θέμα λοιπόν, συνοψίζεται στο χιλιοειπωμένο ερώτημα:…

Οπλοκατοχή ή όχι;

Το ερώτημα για να απαντηθεί πρέπει προηγουμένως να ξεκαθαριστεί από ποια σκοπιά τίθεται. Από την δημοκρατική, ή την ολιγαρχική; Διότι, διαφορετικά προσεγγίζει το δίλημμα μια δημοκρατική πολιτεία και διαφορετικά μια δεσποτική. Διότι, δεν είναι διόλου τυχαίο που, σε όποιες χώρες ιστορικά ανέλαβαν την διακυβέρνηση ολοκληρωτικά καθεστώτα, ή κατοχικές, ξένες Δυνάμεις, το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να κατάσχουν τα όπλα από τους ιδιώτες και να ποινικοποιήσουν την οπλοκατοχή.

Τα παραδείγματα άπειρα, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Από την σπαρτιατική ηγεμονία μετά τον πελοποννησιακό πόλεμο, οπόταν οι νικητές αφόπλισαν τις υποτελείς πόλεις-κράτη, μέχρι και την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η οποία επίσης επέβαλε την απαγόρευση οπλοκατοχής για τα υποτελή έθνη. Το ίδιο και οι ευρωπαϊκές Ηγεμονίες του Μεσαίωνα, τα ευρωπαϊκά Πριγκιπάτα αργότερα, μέχρι και τα σύγχρονα εθνικά κράτη της γηραιάς Ηπείρου. Μέχρι και η Σοβιετική Ένωση προέβη σ’ αυτή την «ενδεδειγμένη» πράξη, αφοπλισμού των ιδιωτών.

Η ποινικοποίηση της οπλοκατοχής επιβάλλεται πάντοτε από εκείνους που επιχειρούν να καθυποτάξουν την ατομική, πολιτική και Εθνική ελευθερία. Ένα άοπλο Έθνος, είναι ένα υποδουλωμένο Έθνος.

Άπειρα επίσης και τα παραδείγματα λαϊκών εξεγέρσεων, των οποίων πάντοτε η πρώτη πράξη εκδήλωσής τους ήταν η έφοδος κατά των φρουραρχείων και των οπλοστασίων του Κράτους. Το ίδιο έγινε και το 64 μ.Χ. στην Ιουδαία, με την επανάσταση του Μαναήμ, το ίδιο και στην εξέγερση των Θεσσαλονικέων το 490 μ.Χ. Οι πρώτοι, επιτιθέμενοι κατά του οπλοστασίου του Ηρώδη και οι δεύτεροι κατά του φρουραρχείου της πόλης. Πρώτο μέλημα τους δηλαδή, ήταν η απαλλοτρίωση όπλων από τους δυνάστες που τους απαγόρευαν να έχουν δικά τους.

Ουσιαστικά, η τελευταία φορά στην ιστορία που επιτρεπόταν στους πολίτες να φέρουν οπλισμό, ήταν κατά την περίοδο της δημοκρατίας στην κλασική Αθήνα με τον θεσμό του πολίτη-οπλίτη. Για έρθει μετά από 2.000 χρόνια απόλυτου σκοταδισμού, να υιοθετηθεί αυτός ο δημοκρατικός θεσμός από τους «πατέρες» της Αμερικανικής ανεξαρτησίας.

Κυριολεκτικά, ένας από τους κυριότερους λόγους για τους οποίους μεγαλούργησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, είναι το Σύνταγμα της χώρας. Ένα Σύνταγμα επανάσταση για την εποχή που εκπονήθηκε, αποτελεί μέχρι σήμερα ένα σύγχρονο μνημείο ελευθερίας.

Αμέσως μετά την επιτυχία της αμερικανικής επανάστασης του 1776, οι πατέρες του αμερικανικού έθνους είχαν να αντιμετωπίσουν πλέον τους «Φεντεραλιστές», οι οποίοι οραματίζονταν μια ισχυρή κεντρική διοίκηση, υπερεξουσίες του προέδρου, ασφυκτικό έλεγχο των (12 τότε) Πολιτειών και το κυριότερο, αφοπλισμό των πολιτών και θέσπιση ενός τακτικού στρατού υπό τον έλεγχο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Ο Φεντεραλιστής Νώε Γουέμπστερ έγραφε: «Για να καταφέρει να κυβερνήσει ένας τακτικός στρατός πρέπει πρώτα να αφοπλίσει τους πολίτες, κάτι που γίνεται σε όλα σχεδόν τα βασίλεια της Ευρώπης. Η ανώτατη διοίκηση στην Αμερική δεν μπορεί να επιβάλει άδικους νόμους όταν όλοι οι πολίτες οπλοφορούν».

Απέναντί τους, οι αντιφεντεραλιστές προέβαλλαν την λογική μιας αδύναμης κεντρικής κυβέρνησης, ως εγγύηση για την ελευθερία των πολιτών. Κρίσιμο σημείο της διαμάχης ήταν ποιος έχει την στρατιωτική ισχύ στο νέο κράτος. Οι αντιφεντεραλιστές υποστήριζαν ότι οι πολίτες που φέρουν όπλα, μπορούν να αντισταθούν όχι μόνο σε έναν εξωτερικό εχθρό, αλλά κυρίως σε ένα επίδοξο δικτάτορα.

Στο τέλος, παρά την σφοδρή αντίδραση των «Φεντεραλιστών», πέτυχαν να ενταχθεί στο Σύνταγμα του 1787 η «Χάρτα Δικαιωμάτων των Πολιτών», που εμπεριέχει τις γνωστές συνταγματικές τροπολογίες και, κυριότερα την δεύτερη τροπολογία, που λέει ότι: «μια καλά ρυθμιζόμενη πολιτοφυλακή είναι αναγκαία για ένα ελεύθερο κράτος και το δικαίωμα των πολιτών να κατέχουν και να φέρουν όπλα δεν πρέπει να φαλκιδευτεί».

Ορίζεται μάλιστα σαφώς, ότι αυτό το δικαίωμα αφορά, όχι μόνο για να προστατεύονται πρωτίστως από κάποιον εξωτερικό εισβολέα, αλλά από έναν μελλοντικό εσωτερικό δυνητικό δυνάστη, ήτοι ένα κράτος που θα υποπέσει στον ολοκληρωτισμό.

Το παράδειγμα του αμερικανικού Συντάγματος, ακολούθησαν στη συνέχεια κι άλλα κράτη. Όπως η Ελβετία, όπου όλοι οι πολίτες, ηλικίας 18-34 ετών, αφού εκπληρώσουν την στρατιωτική τους θητεία, εφοδιάζονται με ένα επιθετικό τυφέκιο ή πιστόλι, το οποίο κρατούν μονίμως στο σπίτι τους, για την περίπτωση που κληθούν να υπερασπιστούν την πατρίδα τους. Κι εδώ αξίζει να δούμε τον βαθμό εγκληματικότητας σ’ αυτή τη χώρα, για να αντιληφθούμε γιατί κινείται σε τόσο χαμηλά επίπεδα, σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου απαγορεύεται η οπλοκατοχή. Διότι, πολύ απλά, στην Ελβετία ο μέσος πολίτης εκπαιδεύεται σε αυτήν την κουλτούρα ευθύνης.

Το Ισραήλ επίσης, αν και δεν φημίζεται για τις δημοκρατικές ευαισθησίες του, προσεγγίζει το ζήτημα στις αντικειμενικές του διαστάσεις, προτάσσοντας το δικαίωμα –αλλά και το καθήκον- όλων των κοινωνικών τάξεων να φέρουν περήφανα ένα όπλο, με το οποίο ασκούνται σε αυστηρό πλαίσιο από το κράτος.

Ακόμα και στο ελληνικό σύνταγμα (άρθρο 4, παρ. 6), ορίζεται πως «κάθε Έλληνας που μπορεί να φέρει όπλα είναι υποχρεωμένος να συντελεί στην άμυνα της πατρίδας, σύμφωνα με τους ορισμούς των νόμων». Κι όμως! Παρά του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος -αλλά και υποχρέωσης- των Ελλήνων πολιτών στην άμυνα της πατρίδας, εν τούτοις οι αναφερόμενοι νόμοι και πληθώρα υπουργικών αποφάσεων, που συνταγματικά θα έπρεπε να καθορίζουν το ρυθμιστικό πλαίσιο αυτού του δικαιώματος, έρχονται παντελώς αυθαίρετα, να το περιορίσουν έως εκμηδενίσουν.

Το επιχείρημα ότι ένας εγκληματίας δεν θα παρανομήσει αν απαγορεύεται η οπλοφορία, είναι τρομακτικά έωλο. Ο εγκληματίας θα εγκληματίσει ούτως ή άλλως και θα βρει τρόπο να προμηθευτεί όπλο. Στις πολιτείες της Νέας Υόρκης και της Καλιφόρνιας, όπου οι πολιτειακοί νόμοι είναι δρακόντειοι σε σχέση με τις υπόλοιπες πολιτείες αναφορικά με την έκδοση CCW (άδεια κεκαλυμμένης οπλοφορίας), τα ποσοστά εγκληματικότητας είναι σε δυσθεώρητα επίπεδα σε σχέση με την υπόλοιπη χώρα. Αντιθέτως, σε πολιτείες όπως η Γιούτα, η Αριζόνα, το Τέξας, η Ιντιάνα και τόσες άλλες, όπου η πολιτική οπλοφορία είναι διαδεδομένη, η εγκληματικότητα βρίσκεται πάντοτε σε χαμηλά επίπεδα.

Από την άλλη, στη Βραζιλία, όπου νόμιμη άδεια οπλοφορίας μπορούν να έχουν μόνο αστυνομικοί και άτομα σε επαγγέλματα υψηλού κινδύνου, τα εγκλήματα με όπλα είναι πέντε φορές περισσότερα απ’ ότι στις ΗΠΑ. Στην Βρετανία επίσης, από τη στιγμή που ο Τόνι Μπλερ αποφάσισε τον πλήρη αφοπλισμό της κοινωνίας των πολιτών, η εγκληματικότητα χτύπησε κόκκινο.

Τα παραδείγματα, βέβαια, είναι πολλά. Όπως οι περιοριστικοί νόμοι της Γαλλίας στο ζήτημα της οπλοκατοχής, που άφησαν ουσιαστικά τους Γάλλους πολίτες έρμαια στα τρομοκρατικά χτυπήματα στο Παρίσι. Αν υπήρχαν νομίμως οπλοφορούντες πολίτες στο Μπατακλάν, θα θρηνούσαμε τόσα θύματα; Το πιθανότερο είναι πως όχι. Αντίθετα, στην Τσεχία από τότε που θεσπίστηκε το νομικό πλαίσιο περί πολιτικής οπλοφορίας, η εγκληματικότητα έπεσε.

Η υστερία, λοιπόν, δεν πρέπει να κατευθύνεται εναντίον της οπλοφορίας αυτής καθ’ εαυτής. Αυτά που πρέπει να απαιτούνται από μια ευνομούμενη Πολιτεία είναι ένα πολύ αυστηρό νομοθετικό πλαίσιο για το ποιοι είναι ικανοί να φέρουν όπλα, η πολύ τακτική ψυχιατρική παρακολούθησή τους, ο τακτικός έλεγχος για το πού φυλάσσονται αυτά τα όπλα (κλειδωμένα σε ασφαλές σημείο εντός της οικίας, μη προσβάσιμα από ανήλικα παιδιά) και η εκπαίδευση του πολίτη από τα σχολικά χρόνια του για το πόσο σοβαρό προνόμιο, αλλά και τεράστια ταυτοχρόνως ευθύνη, αποτελεί ένα τέτοιο δικαίωμα. Κανείς δεν πρέπει να ξεχνά ότι ο πολίτης-οπλίτης ήταν αυτός που κράτησε την Ελλάδα ελεύθερη κατά τη διάρκεια των Περσικών Πολέμων.

Η απαγόρευση των όπλων είναι τόσο ανόητη, όσο το να απαγορεύσεις τα μαχαίρια, επειδή μπορεί να κόψεις το δάκτυλό σου. Δεν είναι τα όπλα που σκοτώνουν, αλλά οι άνθρωποι! Η εγκληματικότητα δεν συνδέεται τόσο με το δικαίωμα οπλοκατοχής ή όχι, αλλά με τις ιδιαίτερες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που επικρατούν σε κάθε χώρα. Επομένως, η απαγόρευση δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Ίσα-ίσα που ωφελεί τους επίδοξους εγκληματίες, που έχουν μπροστά τους άοπλους, άβουλους και, ως εκ τούτου, ανυπεράσπιστους πολίτες.

Η απαγόρευση της οπλοκατοχής όμως, οδηγεί στην απαγόρευση της ατομικής, πολιτικής και εθνικής ελευθερίας. Ένα άοπλο Έθνος είναι ένα υποδουλωμένο Έθνος. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που μετά την επιβολή του 1ου μνημονίου στην Ελλάδα, η κυβέρνηση Παπανδρέου διέταξε την αφαίρεση του οπλισμού των Μονάδων Εθνοφυλακής στην περιοχή της κεντρικής και δυτικής Μακεδονίας. Ο αφοπλισμός της Εθνοφυλακής ήρθε ως προϋπόθεση για την «δανειακή διευκόλυνση» εκ μέρους των «εταίρων», διότι τόσο η ελληνική κυβέρνηση, όσο και οι Ευρωπαίοι ηγέτες -κυρίως οι δεύτεροι- έπρεπε να αποσοβήσουν και το παραμικρό ενδεχόμενο δυναμικής αντίστασης του λαού.

Επιβάλλεται λοιπόν, οι πολίτες μιας δημοκρατικής χώρας, όχι απλά να κατέχουν όπλα, αλλά και να ασκούνται σ’ αυτά από την εφηβική τους ηλικία -θεσμικά και οργανωμένα, βέβαια- έτσι ώστε η έννοια «πολίτης-οπλίτης» της δημοκρατικής αρχαιότητας να καταστεί ξανά αξιακός τρόπος ζωής. Κι αυτό το δικαίωμα της οπλοκατοχής, θα πρέπει να είναι σαφώς συνταγματικά κατοχυρωμένο με τον θεσμό του Σώματος Παλλαϊκής Άμυνας.

Στα πλαίσια του Σώματος Παλλαϊκής Άμυνας, όλοι οι ενήλικοι πολίτες θα πρέπει να δύνανται να έχουν στο σπίτι το ατομικό τους όπλο για την προάσπιση τόσο του ασύλου της εστίας τους, όσο και της νομιμότητας στην πόλη, αλλά και για την προάσπιση του δημοκρατικού πολιτεύματος. Τα όπλα αυτά θα πρέπει να παρέχονται αδασμολόγητα στους πολίτες-οπλίτες, με την υποχρέωση βεβαίως, να τα δηλώσουν στις Αρχές. Τα δε ζητήματα δράσης, συντονισμού και εκπαίδευσης του Σώματος Παλλαϊκής Άμυνας, αλλά και γενικά των πολιτών-οπλιτών, θα πρέπει να ρυθμίζονται με σαφήνεια με σχετικό νόμο από το κοινοβούλιο.

Ειδικά για την χώρα μας, λόγω της θέσης στην οποία βρίσκεται γεωγραφικά, η ανάγκη ανάπτυξης οργανωμένων Σωμάτων Παλλαϊκής Άμυνας σε κάθε Δήμο –και ιδιαίτερα στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και στις παραμεθόριες περιοχές της βορείου Ελλάδος- καθίσταται τόσα αναγκαία, όσο σε καμιά άλλη χώρα στον πλανήτη.

Με τον εξ ανατολών επίδοξο επιβουλέα ευρισκόμενο μονίμως με το δάκτυλο στην σκανδάλη και τον μεγαλοϊδεατισμό και τις αλυτρωτικές βλέψεις των βορείων γειτόνων μας, εφησυχασμός και εθνική αυτοκτονία καθίστανται έννοιες ταυτόσημες.

Ειδικότερα μάλιστα, με την έξαρση των μεταναστευτικών ροών και την, συνεχώς αυξανόμενη, έκρηξη της εισαγόμενης εγκληματικότητας, το να εμμένει κάποιος σε πολιτικές αποκλειστικής ανάθεσης της αντιμετώπισής της σε Σώματα πραιτοριανών, ενέχουν αν μη τι άλλο, και την εγγενή ανασφάλεια κρατούντων έναντι του υποτελή λαού τους.

Σε τελική ανάλυση, οι ελλοχεύοντες κίνδυνοι για τον λαό, ως απότοκοι αυτών των πολιτικών, δεν είναι μόνο εξωγενείς, αλλά κυρίως προέρχονται ακριβώς από εκείνους που έχουν τους ιδιαίτερους ταξικούς τους λόγους να κρατούν τον λαό τους αφοπλισμένο.

Η ανάγκη λοιπόν, ανάπτυξης ενός οργανωμένου θεσμού Παλλαϊκής Άμυνας, είναι τόσο κραυγαλέα αδήριτη, όσο και το ιστορικό χρέος του καταδυναστευόμενου λαού να ανατρέψει ανεπιστρεπτί την πολιτικο-οικονομική κάστα που τον κρατά σε ομηρία και μόνιμη καταστολή. Και μάλιστα, με πλήρη επίγνωση των επιπτώσεων στον τομέα της εθνικής ασφάλειας.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΟΣ 1 Απριλίου 2018

Επανέρχομαι διότι λησμόνησα να συμπεριλάβω μια απαραίτητη συνταγματική αναφορά στο δικαίωμα του πολίτη να υπερασπίζεται την εστία του. Στο σύνταγμα θα πρέπει να υπάρχει ρητή αναφορά, που θα μπορούσε να διατυπωθεί ώς εξής:

«Κάθε Έλληνας Πολίτης, δικαιούται να χρησιμοποιεί όλα τα μέσα, για να υπερασπιστεί την κατοικία του. Στην περίπτωση σωματικών βλαβών ή φόνου, η οποία τελέσθηκε εντός της κατοικίας του από τον ιδιοκτήτη ή τους ένοικους αυτής, σε άτομο/άτομα, τα οποία εισέβαλαν με αποδεδειγμένη πρόθεση τέλεσης εγκληματικής πράξης, ο ιδιοκτήτης και οι ένοικοι αυτού αυτοδικαίως και αμέσως απαλλάσσονται από οποιαδήποτε κατηγορία, ενώπιον των δικαστικών αρχών».

https://metopoeleftheriellada.blogspot.com/2018/03/blog-post_48.html?m=1

Οκτ 28

Χριστιανοί εν πολέμω. Μέρος 4ο

 

Χριστιανισμός και πόλεμος. Πότε είναι ανεκτός ο πόλεμος στη Χριστιανική πίστη;

 Πατήρ Γεώργιος Μούλτος

Πηγή: Απομαγνητοφωνημένη εκπομπή από το ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας. Σειρά αντιαιρετικών εκπομπών με τον Π. Γεώργιο Μούλτο.

Πρώτη μετάδοση: 26 Οκτωβρίου 2008.

Χριστιανοί πολεμούν χριστιανούς. Αμφότεροι θεωρούν πως έχουν δίκιο

Βρισκόμαστε ενόψει της Εθνικής Εορτής και παρατηρούμε ότι η Εκκλησία τη συνδυάζει με μια γιορτή της Παναγίας την εορτή της Αγίας Σκέπης που θυμίζει την προστασία της Θεοτόκου στο λαό μας στις δύσκολες ώρες των εχθρικών επιδρομών.

Στις εθνικές εορτές που θυμίζουν τους αμυντικούς πολέμους του έθνους μας παρατηρούμε ότι συνδυάζονται με επίσημες δοξολογίες και με προσευχή. Αυτοί οι συνδυασμοί εκφράζουν την αλήθεια ότι η Εκκλησία ευλογεί τους δικαίους και αμυντικούς πολέμους. Άλλωστε όπως λέει και ο στίχος «τη σημαία του 21’ κρατάει ένας δεσπότης». Είναι επίσης γνωστό ότι ο Άγιος Κωνσταντίνος στον κρίσιμο εκείνο πόλεμο μετά από τον οποίο έγινε μονοκράτορας πολέμησε με το λάβαρο, το οποίο είχε επάνω το Σταυρό και τη φράση «Εν τούτω Νίκα».

Αυτή η αλήθεια ότι δηλαδή η Εκκλησία ευλογεί τους δικαίους και αμυντικούς πολέμους, δίνει λαβή στους αιρετικούς και μάλιστα στους μάρτυρες του Ιεχωβά, να λένε ότι η Εκκλησία ευλογεί τους πολέμους και τους φόνους και ότι έρχεται σε αντίθεση με τη φωνή του Θεού που εντέλλεται: «ου φονεύσεις», και με τη φωνή του Ευαγγελίου που λέει: «αγαπάτε τους εχθροὺς υμών». Οι αιρετικοί λοιπόν, συμμορφούμενοι τάχα με το λόγο του Θεού αρνούνται να πάρουν όπλο, εμφανίζονται σαν ειρηνιστές ενώ εμάς μας λένε φιλοπόλεμους.

Όλα ετούτα είναι υποκριτικά και αυτό φαίνεται από το παρακάτω απόσπασμα ενός περιοδικού που εκδίδουν, το περιοδικό «Ξύπνα». Σ’ ένα άρθρο γράφουν: «Πρέπει να υπερασπίζεστε τον εαυτό σας; Ποια είναι η άποψη της βίβλου; Από Γραφική άποψη αυτός που ενεργεί για να αμυνθεί, δεν θα ήταν ένοχος αίματος. Άρα μερικοί χριστιανοί μάρτυρες του Ιεχωβά μπορεί να διερωτώνται αν θα έπρεπε να οπλιστούν για να είναι έτοιμοι για μια πιθανή επίθεση. …Άρα η Αγία Γραφή δίνει σε ένα άτομο το δικαίωμα να υπερασπίζεται τον εαυτό του ή να υπερασπίζει άλλους έναντι σωματικής βλάβης». Ενώ λοιπόν για την υπεράσπιση της περιουσίας ή του εαυτού τους λένε ότι μπορούν να έχουν ένα όπλο, για την υπεράσπιση της πατρίδας λένε ότι απαγορεύεται ο φόνος.  

Ποια είναι η αλήθεια λοιπόν στο θέμα αυτό; Έχει επίκαιρο ενδιαφέρον στις μέρες μας, τώρα που η ανθρωπότητα πάντα ζει κάτω από τη σκιά της απειλής κάποιου πυρηνικού ολοκαυτώματος να ανατρέξουμε στο λόγο του Θεού για να βρούμε τις απαντήσεις. Ανοίγουμε πρώτα την Παλαιά Διαθήκη, την οποία ο Θεός δεν κατέλυσε αλλά «επλήρωσε». «Ουκ ήλθον καταλύσαι, αλλὰ πληρώσαι» λέει ο Κύριος.

Διαβάζουμε στο βιβλίο του Δευτερονομίου ότι όταν οι Ισραηλίτες έφτασαν στη γη της επαγγελίας, ο Θεός τους έδωσε την εντολή να χρησιμοποιήσουν πρώτα ειρηνικά μέσα προς τους κατοίκους, όμως, όπως λέει στο 20ο κεφάλαιο και στους στίχους 10 ως 13: «εαν δε μη υπακούσωσί σοι και ποιώσι προς σε πόλεμον», δηλαδή εάν δεν δεχτούν τα ειρηνικά μέσα τότε να πολιορκήσεις τη γη, να επιμείνεις πολεμώντας μέχρι να την παραδώσει ο Κύριος στα χέρια σου και τότε θα φονεύσεις κάθε άνδρα σε αυτό το μέρος. Αυτά τα λέει το Δευτερονόμιο. Ο ίδιος Θεός που είπε: «οὐ φονεύσεις», εδώ δίνει εντολή στους Ισραηλίτες να φονεύσουν όλους τους εχθρούς. Διαβάζουμε ακόμη ότι ένας από τους πατριάρχες, δηλαδή τους γενάρχες του ισραηλιτικού λαού, ο δίκαιος Αβραάμ, σε κάποια περίπτωση για να ελευθερώσει τον ανηψιό του τον Λωτ, επέπεσε με 318 δικούς του ανθρώπους κατά των εχθρών και τους κατέκοψε, όπως λέει στη Γένεση στο 14ο κεφάλαιο.

Στα βιβλία των Βασιλειών της Παλαιάς Διαθήκης διαβάζουμε ότι στην εποχή που έζησε ο Σαούλ, που ήταν ο πρώτος βασιλιάς των Ισραηλιτών και ο Σαμουήλ ο προφήτης, o οποίος τον έχρισε πρώτο βασιλέα των Εβραίων,[1] έγινε παντελής αφανισμός των Αμαληκιτών, που ήταν ένας πολεμοχαρής λαός. Αφανίστηκαν όλοι από ανθρώπου έως κτήνους. Στο ίδιο βιβλίο διαβάζουμε ότι ο προφήτης Ηλίας μετά από εκείνη την προσευχή που έγινε πάνω στο Καρμήλιον όρος, όταν ο Θεός έριξε φωτιά και έκαψε το σφάγειο που ήταν επάνω στο βωμό, τότε προς τιμωρία κατέκοψε όλους τους ιερείς της αισχύνης, κατά εκατοντάδες. Ακόμη στα βιβλία των Αριθμών και Δευτερονομίου διαβάζουμε για πολλούς πολέμους που έκαναν οι Ισραηλίτες που ήταν την εποχή εκείνη ο περιούσιος λαός, ο ευλογημένος λαός του Θεού, πολέμους που τους έκαναν από την περίοδο του Μωυσή και του Ιησού του Ναυή μέχρι την εποχή των Κριτών και των Βασιλέων, όπως του βασιλιά Δαυίδ, για τον οποίο ο Θεός είπε: «εύρον Δαυῒδ τον του Ιεσσαί, άνδρα κατὰ την καρδίαν μου». Ο Δαυίδ ήταν ευάρεστος στο Θεό, παρόλο που είχε κάνει πολλούς πολέμους. Είχε πολεμήσει ο Δαυίδ ακόμη και εναντίον ομογενών, όπως έγινε όταν κήρυξε επανάσταση ο γιός του ο Αβεσσαλώμ. Τέλος, για το θέμα του πολέμου στο βιβλίο της Εξόδου (17ο κεφ.) γίνεται αναφορά στη νίκη των Ισραηλιτών κατά των Αμαληκιτών, η οποία έγινε καθώς ο Μωυσής προσευχόταν με υψωμένα σταυροειδώς τα χέρια του και με κίνδυνο της ζωής του για να στέψει ο Θεός τον αγώνα των Ισραηλιτών με τη νίκη.

Τα παραδείγματα που αναφέραμε από την Παλαιά Διαθήκη σημαίνουν ότι ο Θεός θέλει τους πολέμους και τα αίματα; Η απάντηση είναι φυσικά όχι. Αυτά τα σημεία της Παλαιάς Διαθήκης να ερμηνευτούν οικονομικώς. Ο Ισραηλιτικός λαός ήταν τότε ο μόνος που είχε την αληθινή πίστη. Έπρεπε όμως να επιβιώσει μέχρι να έρθει ο Μεσσίας κι αυτό ήταν δύσκολο γιατί οι Ισραηλίτες ήταν ολιγάριθμοι και γύρω τους υπήρχαν πολλοί πολεμοχαρείς λαοί. Ο Θεός λοιπόν κατ’ οικονομίαν έγινε προστάτης των Ισραηλιτών και πολεμούσε για λογαριασμό τους. Άρα στην περίοδο την προχριστιανική ο Θεός ανέχθηκε τον πόλεμο με απώτερο σκοπό να έρθει η ειρήνη.   Αυτός ο απώτερος σκοπός φαίνεται σε μια προφητεία του Ησαΐα που λέει: «Κύριε ειρήνη δος ημίν», δηλαδή ας σταματήσουν οι πόλεμοι, δώσε μας την ειρήνη, «Κύριε κτίσε ημάς, εκτός Σου άλλον ουκ οίδαμεν», δεν γνωρίζουμε άλλον από εσένα, «το όνομά Σου ονομάζομεν», Εσένα πιστεύουμε και Εσένα ομολογούμε.

Με αφορμή την επέτειο του 1940 και ως προς το θέμα του πολέμου ας δούμε τί μας λέει και η Καινή Διαθήκη. Η Καινή Διαθήκη είναι η περίοδος από την σάρκωση του Κυρίου μας και μετά, περίοδος κατά την οποία ήρθε η πολυπόθητη ειρήνη που λαχταρούσαν στην Παλαιά Διαθήκη. Το μήνυμα για τον ερχομό της ειρήνης ακούστηκε τη νύχτα της Γεννήσεως του Σωτήρα. Οι Άγγελοι έλεγαν: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ, και επὶ γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία». Επίσης, ο Κύριος συχνά έλεγε σαν χαιρετισμό το: «Ειρήνη υμίν». Στη Γεσθημανή δε, όταν πήγε ο όχλος να τον συλλάβει και ο Πέτρος τράβηξε το μαχαίρι για να τον υπερασπιστεί ο Κύριος του είπε να βάλλει το μαχαίρι στη θέση του γιατί: «Πας ο μαχαίραν χρώμενος εν μαχαίρα  απολείται». Τον εμπόδισε να χρησιμοποιήσει βία και συμπλήρωσε λέγοντας: «Ηδυνάμην πλείους, ή δώδεκα λεγεώνας παραστήσαι Αγγέλων», δηλαδή αν ήθελα να χρησιμοποιήσω βία θα μπορούσα να έχω εδώ αναρίθμητους αγγέλους να με υπερασπιστούν.

Η διδασκαλία του Κυρίου γενικότερα είναι διδασκαλία αγάπης και ανεξικακίας. Ο Κύριος έλεγε ότι αντίθετα προς το πνεύμα το προχριστιανικό που έλεγε το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» και «οδόντα αντί οδόντος», αφού συμπλήρωσε το νόμο το Μωσαϊκό, πρόσταξε ότι οι Χριστιανοί δεν πρέπει να αντιστέκονται στον πονηρό. «Αλλ’ όστις σε ραπίζει εις την δεξιὰν σιαγόνα σου, στρέψον αυτώ και την άλλην». Επίσης, ο Κύριος συμβούλευε: «Αγαπάτε τους εχθροὺς υμών,  ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς». Όταν δίδαξε τί να λέμε στην προσευχή μας, δίδαξε την Κυριακή προσευχή, το «Πάτερ ημών» μια φράση του οποίου είναι «Άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν…», δηλαδή συγχώρησε εκείνους που μας βλάπτουν όπως και εμείς συγχωρούμε. Σημαίνουν όλα αυτά ότι ο Χριστός δίδαξε την κατάργηση κάθε βίας και εξουσίας; Αν είναι έτσι πώς μπορεί να σταθεί το κράτος που στηρίζεται στη δύναμη και την πολιτική εξουσία; Άραγε ήθελε ο Χριστός τα χριστιανικά έθνη να σταυρώνουν τα χέρια έναντι των επιδρομέων που δεν σέβονται τίποτα; Για να απαντήσουμε σωστά και όχι επιπόλαια, όπως κάνουν οι αιρετικοί, οι οποίοι παριστάνουν τους ειρηνιστές, πρέπει να δούμε γενικότερα τη διδασκαλία του Κυρίου. Αυτά τα παραδείγματα που αναφέραμε από την Καινή Διαθήκη είναι μια όψη της διδασκαλίας Του. Διαβάζοντας όμως ολόκληρη την Καινή Διαθήκη παρατηρούμε ότι η αγάπη που κήρυξε ο Κύριος συμβαδίζει με μια άλλη διδασκαλία Του, εκείνη περί της δικαιοσύνης. Η δικαιοσύνη είναι απόρροια της αγάπης. Η αγάπη συχνά επιβάλλει ποινή και τιμωρία χάριν σωφρονισμού και επανορθώσεως των παρεκτρεπομένων.

Ας αναφέρουμε κάποια σχετικά παραδείγματα. Θυμηθείτε την παραβολή εκείνου του δούλου που χρώσταγε μύρια τάλαντα. Τον συγχώρεσε ο κύριός του γι’ αυτό που χρώσταγε, όταν όμως είδε την αχαριστία του, αφού έπιασε τον άλλο σύνδουλό του και τον έβαλε φυλακή για ένα ευτελές ποσό, τότε είπε να τον παραδώσουν στους βασανιστές και να τον βάλλουν στη φυλακή. Βλέπουμε δηλαδή σε αυτήν την παραβολή ότι η αγάπη και η ανοχή του Θεού παραχωρούν κάποτε τη θέση τους στην ποινή και την τιμωρία, δηλαδή στη δικαιοσύνη. Το ίδιο βλέπουμε και σε μια άλλη παραβολή, εκείνη των κακών εργατών του αμπελώνος που αναφέρεται στο 21ο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου. Εκείνοι οι κακοί γεωργοί, όταν τους έστελνε το αφεντικό τους δικούς του ανθρώπους να πάρουν τους καρπούς, τους έδερναν, τους σκότωναν, ως και που σκότωσαν και τον γιό του. Ρωτάει, λοιπόν, ο Κύριος λέγοντας την παραβολή, ποιά θα πρέπει να είναι η τιμωρία αυτών των κακών δούλων. Του απάντησαν οι ακροατές: «κακοὺς κακώς απολέσει αυτούς και τον αμπελώνα εκδώσεται άλλοις γεωργοίς» και ο Κύριος συμφώνησε με αυτό. Τους κακούς γεωργούς έπρεπε να τους τιμωρήσει. Το ίδιο βλέπουμε και στην παραβολή των ταλάντων, όπου ο Κύριος τον ράθυμο δούλο, ο οποίος είχε κρύψει το τάλαντο και το παρέδωσε ως είχε στο αφεντικό του όταν γύρισε, διέταξε να τον βγάλουν έξω στο «πυρ το εξώτερον». 

Ας πούμε μερικά ακόμη παραδείγματα από την Καινή Διαθήκη. Ο ίδιος ο Κύριος είχε πει όταν κάποιος σε ραπίσει στη μια σιαγόνα να γυρίσεις και την άλλη. Όταν Τον χαστούκισαν κατά τη σύλληψή Του και κατά την ανάκριση στο σπίτι του αρχιερέως, ο Κύριος δεν έστρεψε και το άλλο μάγουλο στο ράπισμα αλλά ζήτησε το λόγο. Είπε: «ει κακώς ελάλησα, μαρτύρησον περι του κακού· ει δε καλώς, τί με δέρεις»; Το γεγονός αυτό μας βοηθάει να καταλάβουμε σωστότερα τί εννοούσε ο Κύριος να γυρίσουμε και το άλλο μάγουλο.

Στους υποκριτές επίσης γραμματείς και φαρισαίους, ενώ ο Κύριος ήταν ο κήρυκας της αγάπης, μίλησε με πολύ αυστηρή γλώσσα και με ιερή αγανάκτηση. Ας θυμηθούμε εκείνα τα φοβερά «Ουαί», τα οποία εκτόξευσε εναντίον τους. Τους ονόμασε υποκριτές και χρησιμοποίησε βαρείς χαρακτηρισμούς εναντίον τους, τους είπε όφεις, γεννήματα εχιδνών.

Σε άλλη περίπτωση ο Κύριος, όπως είπε στο 10ο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου: «Μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επὶ την γήν· ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην αλλὰ μάχαιραν», δεν ήλθα να φέρω ειρήνη στον κόσμο αλλά μάχαιρα. Υπάρχουν δηλαδή στιγμές κατά τις οποίες το κακό πρέπει να παταχθεί. Και να παταχθεί με τη δύναμη. Σε άλλη παραβολή Του ο Κύριος, σε αυτήν του κακού ποιμένος, λέει ότι ο κακός ποιμένας βλέπει το λύκο να έρχεται και αφήνει τα πρόβατα και φεύγει. Κάτι τέτοιο το καυτηριάζει ο Κύριος γιατί όταν τα πρόβατα κινδυνεύουν εμείς έχουμε υποχρέωση να τα προστατέψουμε και όχι να τα εγκαταλείπουμε. Άρα σε καιρό επιδρομής πολεμοχαρών ανθρώπων έχουμε καθήκον να μην αφήσουμε τους αμάχους να τους σκοτώσουν, να τους βιάσουν, να τους αφανίσουν αλλά είναι ανάγκη να αμυνθούμε και να πολεμήσουμε εναντίον των λύκων.  Επίσης, ας θυμηθούμε και την περίπτωση που ο γλυκύς και πράος Ιησούς που έλεγε: «μάθετε απ’ εμού, ότι πράος ειμί· και ταπεινὸς τη καρδία» υπήρξε στιγμή που μπροστά στην ασέβεια και την ιεροκαπηλία, πήρε φραγγέλιο. Πήρε ένα σχοινί, το έκανε μαστίγιο και άρχισε να χτυπάει τους εμπόρους εκεί στο ναό, να ανατρέπει τα τραπέζια τους και να τους λέει ότι έκαναν το ναό του Θεού οίκο εμπορίου. Ακόμη, όταν ο Κύριος πλησίαζε στο πάθος Του και είδε την Ιερουσαλήμ είπε εκείνα τα λόγια που δείχνουν φιλοπατρία και πατριωτισμό. «Ιερουσαλὴμ Ιερουσαλήμ, η αποκτείνουσα τους προφήτας και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς αυτὴν, ποσάκις ηθέλησα επισυναγαγείν τα τέκνα σου, ον τρόπον όρνις επισυνάγει τα νοσσία αυτής υπὸ τας πτέρυγας, και ουκ ηθελήσατε». Πόσες φορές δεν θέλησα να μαζέψω τα παιδιά σου και να τα προστατέψω όπως η όρνιθα βάζει τα κοτόπουλα κάτω από τα φτερά της, αλλά δεν θελήσατε.

Την ίδια θέση τηρούν και οι άγιοι σε αυτά τα θέματα. Όταν πήγαν κάποιοι στρατιωτικοί στον Ιωάννη τον Πρόδρομο για να γίνουν μαθητές του και του είπαν τί να κάνουμε, εκείνος δεν τους είπε αφήστε τη δουλειά σας, αφήστε τα όπλα σας, αφήστε τα στρατιωτικά σας καθήκοντα αλλά τους είπε: «Μηδέν ποιείτε παρά των διατεταγμένων και αρκείσθε τοις  οψωνίοις ημών», να μην κάνετε δηλαδή, καταχρήσεις, να μην πιέζετε τους ανθρώπους για να τους αρπάζετε χρήματα, να αρκείσθε στον μισθό σας. Επίσης, έχουμε λόγια της Αγίας Γραφής που είναι επαινετικά για ανθρώπους που ήταν στρατιωτικοί, ήταν άνθρωποι της εξουσίας και των όπλων. Ο Χριστός σε όλη την Καινή Διαθήκη δύο μόνο περιπτώσεις αναφέρει στις οποίες επαίνεσε κάποιους ανθρώπους. Η μια από αυτές τις περιπτώσεις ήταν ο έπαινός Του προς έναν εκατόνταρχο, ο οποίος έδειξε μια υψηλού επιπέδου πίστη και είπε ο Κύριος ότι τέτοια πίστη δεν βρήκα ούτε στους Ισραηλίτες. Αυτός ο εκατόνταρχος ήταν Ρωμαίος, ήταν στρατιωτικός. Το ίδιο βλέπουμε στην περίπτωση του Κορνηλίου του εκατοντάρχου που και αυτός επαινέθηκε από το Θεό.

Ακόμη, μας λέει ο Απόστολος Παύλος ότι ο πολιτικός άρχοντας «ου γαρ εική την μάχαιραν φορεί, Θεού γαρ διάκονος εστί». (Ρωμαίους Επιστολή). Δηλαδή δεν φορά τα όπλα του άσκοπα, αλλά διακονεί τον Θεό. Επομένως, το να υπάρχουν όπλα και δύναμη και εξουσία είναι από το Θεό και άρα για να υπάρχουν αυτά επιτρέπεται η χρήση τους για σωστούς σκοπούς. Ο δε Απόστολος Πέτρος λέει στην Α’ Καθολική του Επιστολή στο 2ο κεφάλαιο: «υποτάγειτε  ουν πάσι ανθρωπίνῃ κτίσει  διά τον Κύριον», να είμαστε δηλαδή νομιμόφρονες και να υπακούμε στις εξουσίες.

Το συμπέρασμα λοιπόν από τα χωρία που αναφέραμε είναι ότι η πίστη η χριστιανική δεν είναι εναντίον των όπλων και της εξουσίας γενικά, αλλά σε αυτήν την παρούσα φάση του κόσμου, τα ανέχεται διότι δεν υπάρχει τελειότητα. Υπάρχουν όμως ελαττώματα και πάθη και αδυναμίες. Χρειάζεται, επομένως, να υπάρχει η απειλή του όπλου ώστε να περιορίζονται οι κακοί άνθρωποι. Παράλληλα, όμως το Ευαγγέλιο αγωνίζεται με μεθόδους πνευματικές και εσωτερικές να κόψει τα πάθη και τις κακίες από τις οποίες προέρχονται οι πόλεμοι, μέχρι να εξαλειφθούν οι πόλεμοι και να έρθει το τέλειο. Και με αυτή τη μέθοδο την πνευματική, πέτυχε η πίστη σπουδαιότατα αποτελέσματα. Έτσι καταργήθηκε η δουλεία. Καταργήθηκε με την πειθώ και τον λόγο. Υψώθηκε επίσης η θέση της γυναίκας, η οποία ήταν τραγική την εποχή του Κυρίου. Βελτιώθηκαν οι όροι εργασίας. Ανυψώθηκε το βιοτικό και πνευματικό επίπεδο της κοινωνίας. Εάν ο Κύριος κήρυττε αφοπλισμό πριν καθαρθούν οι καρδιές θα κήρυττε ένα πράγμα εντελώς ανεφάρμοστο.

Η χριστιανική πίστη λοιπόν θεωρεί στον παρόντα κόσμο τον πόλεμο και τη χρήση των όπλων προς άμυνα βέβαια, σαν ένα αναγκαίο κακό. Επομένως, όταν κινδυνεύουν τα αγαθά της ζωής, η τιμή, η ελευθερία, η πατρίδα και η οικογένεια, οφείλουμε σαν χριστιανοί να τα υπερασπιστούμε πολεμώντας και μέχρι θανάτου αν χρειαστεί. Ο Κύριος έλεγε: «Μείζονα ταύτης αγάπη ουδείς έχει ίνα τις θει την ψυχήν αυτού υπέρ των φίλων αυτού», δηλαδή δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από το να θυσιαστεί κανείς για αυτούς που αγαπάει. Επομένως, όταν θυσιαστεί κανείς στον πόλεμο για να υπερασπίσει τη γυναίκα του, τα παιδιά του, τους δικούς του είναι επαινετή πράξη. Εννοείται βέβαια ότι οι χριστιανοί πριν φτάσουν στη χρήση των όπλων οφείλουν να εξαντλήσουν κάθε ειρηνικό μέσο και μόνο σαν έσχατο όπλο να χρησιμοποιήσουν τον πόλεμο.

Ας δούμε τώρα πώς οι Άγιοι Πατέρες, στοιχιζόμενοι με την Αγία Γραφή και την λοιπή Ιερά  Παράδοση, αντιμετωπίζουν το θέμα. Ο Μέγας Αθανάσιος λέει τα εξής: «Ενώ η αφαίρεση της ζωής του άλλου ανθρώπου βιαίως, δηλαδή ο φόνος, είναι καθ’ εαυτόν παράνομος, το να πεθάνεις στον πόλεμο, άρα και το να φονεύσεις τους εχθρούς, και ορθό είναι και νόμιμο είναι και αξιέπαινο». Άρα λοιπόν, όχι η στρατιωτική ιδιότητα, αλλά η κακία είναι που βλάπτει, η αποθηρίωση, το μίσος και η απανθρωπιά. Έχουμε επίσης, πολλούς αγίους, οι οποίοι υπήρξαν στρατιωτικοί, ο Άγιος Γεώργιος, ο Άγιος Δημήτριος, οι Άγιοι Θεόδωροι ο Στρατηλάτης και ο Τήρων, ο Άγιος Μηνάς και άλλοι. Έχουμε περιπτώσεις αυτοκρατόρων, όπως ο Μέγας Κωνσταντίνος, οι οποίοι ενθαρρύνθηκαν στον αγώνα κατά των αντιπάλων από θείες οπτασίες. Είναι γνωστό το όραμα που είδε ο Μέγας Κωνσταντίνος την παραμονή της κρίσιμης μάχης. Μέσα στο καταμεσήμερο είδε στον ουρανό έναν φωτεινό σταυρό περικυκλωμένο από αστέρια και με τη φράση «Τούτῳ Νίκα», με αυτόν δηλαδή το σταυρό, να νικήσεις. Ο ίδιος ο Άγιος Κωνσταντίνος δίδαξε στους στρατιώτες του την εξής προσευχή: «Κύριε του ουρανού και της γης Εσένα μόνο αναγνωρίζουμε Θεό μας, Εσένα γνωρίζουμε βασιλιά μας, Εσένα επικαλούμαστε βοηθό, από Σένα αντλήσαμε τις νίκες, με τη βοήθειά Σου γίναμε ανώτεροι των εχθρών, σε Εσένα οφείλουμε τα αγαθά. Από Σένα περιμένουμε και τα μέλλοντα αγαθά. Εσένα παρακαλούμε όλοι τον βασιλιά μας Κωνσταντίνο και τα παιδιά του τα ευσεβή, να φυλάς και να μακροημερεύουν». Επίσης, είναι γνωστό από την ζωή της Εκκλησίας μας ότι, οι χριστιανοί της εποχής του Βυζαντίου απέδιδαν τις νίκες κατά των εχθρών στην Παναγία. Τον Ακάθιστο Ύμνο τον συνέθεσαν οι χριστιανοί μετά από εκείνη τη θαυματουργική προστασία της Βασιλεύουσας, της Κωνσταντινουπόλεως από την επιδρομή των Αβάρων.

Ακόμη, οι χριστιανοί  επί τουρκοκρατίας θεωρούσαν ότι αρχηγός τους και επικεφαλής τους ήταν ένας κληρικός, ο Πατριάρχης. Όταν δε το 1821 κηρύχθηκε η Επανάσταση, οι Έλληνες που επαναστάτησαν, πολέμησαν «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία». Μάλιστα, οι ήρωες του ΄21 αντλούσαν δύναμη για τον αγώνα τους από την προσευχή και τη Θεία Μετάληψη. Αλλά και οι ήρωες του 1940 που τους θυμόμαστε με ευγνωμοσύνη αυτές τις μέρες στη Μεγαλόχαρη απέδωσαν τη νίκη τους κατά των φασιστών Ιταλών, διότι είχαν προσβάλλει τη Θεοτόκο με τον τορπιλισμό της Έλλης μέσα στο λιμάνι της Τήνου.

Πάντως, να πούμε ότι παρόλο που η βίαιη αφαίρεση της ζωής που συμβαίνει στον πόλεμο, γίνεται ανεκτή από την Εκκλησία δεν παύει να φέρνει και κάποιο μολυσμό στον άνθρωπο και επειδή ο κλήρος εκπροσωπεί την πιστότερη εικόνα του ουρανίου Βασιλέως, γι’ αυτό και ο φόνος στον πόλεμο αποτελούσε ανέκαθεν κώλυμα για την είσοδο στον κλήρο. Στο βιβλίο των Παραλειπομένων αναφέρεται ότι ο βασιλιάς Δαυίδ, εμποδίστηκε να κτίσει ναό για τον Κύριο γιατί δεν ήταν τελείως αγνός λόγω των πολέμων. Κι όμως ο Δαυίδ ήταν αρεστός στο Θεό. Επίσης, κατά τους Βυζαντινούς χρόνους όταν ο βασιλεύς Φωκάς ζήτησε να συγκαταλέγονται στους μάρτυρες και αυτοί που πεθαίνουν για την πατρίδα, του αρνήθηκαν οι Πατέρες προβάλλοντας ένα κανόνα του Μεγάλου Βασιλείου που έλεγε: «Τους φόνους στον πόλεμο οι Πατέρες μας δεν λογάριασαν για φόνους. Νομίζω έκαναν αυτή τη συγκατάβαση διότι αυτοί πολέμησαν για την σωφροσύνη και την ευσέβεια. Πάντως, καλό είναι να συμβουλεύουμε εκείνους που σκότωσαν στον πόλεμο να απέχουν κάποιο διάστημα από την Αγία Κοινωνία λόγω του ότι δεν είναι καθαρά τα χέρια τους.

Αδελφοί μου, ο πόλεμος είναι κακό πράγμα. Κανείς δεν αμφιβάλλει περί αυτού. Ο πόλεμος αποθηριώνει τον άνθρωπο, καταστρέφει τη ζωή και τα αγαθά της, χαλαρώνει τις ηθικές αξίες. Γι’ αυτό και βλέπουμε σε εποχές πολέμου μπορούν να συμβούν προδοσίες, μαυραγοριτισμός και άλλα παρόμοια. Οπότε διερωτώμεθα γιατί ο Θεός που είναι Πανάγαθος ανέχεται τον πόλεμο και τον επιτρέπει αφού χωρίς αμφιβολία είναι κάτι κακό;

Πρώτα, πρέπει να επισημάνουμε ότι ο Θεός δεν δημιουργεί τον πόλεμο. Αιτία του πολέμου είναι η διεστραμμένη ανθρώπινη φύση. Στην Καθολική Επιστολή του Ιακώβου, λέει: «Πόθεν εν ημίν πόλεμοι και μάχαι;», δηλαδή «από πού προέρχονται οι πόλεμοι και οι μάχες;», «ουχί εντεύθεν εκ των ηδονών ημών;», «δεν είναι από τις κακίες μας;» Ο Θεός όμως θα λέγαμε επωφελείται από τους πολέμους, τους χρησιμοποιεί για τις αιώνιες βουλές Του. Είναι αποδεδειγμένο ότι από άποψη συνόλου από ένα πόλεμο, ωφελείται η ανθρωπότητα παρά την καταστροφικότητά του. Καμιά μεγάλη σύρραξη  που συνέβη δεν απέληξε τελικά κατά του πολιτισμού. Πολλές φορές από τους πολέμους και τις θλίψεις ανέβλυσε νέα ζωή, ανώτερη και ωραιότερη από την προηγούμενη, τόσο από πλευράς τεχνικού πολιτισμού, όσο και από πλευράς πνευματικής. Και αυτό γιατί υπό την πίεση του πολέμου το ανθρώπινο πνεύμα εντείνει τις δυνάμεις του για ανακάλυψη νέων τεχνικών μεθόδων, αλλά και για τη δημιουργία νέων ιδεωδών και για την εξόρμηση δημιουργίας μιας νέας ζωής μετά τον πόλεμο. Το κυριότερο είναι ότι ο Θεός χρησιμοποιεί τον πόλεμο σαν μέσο κρίσεως του κόσμου. Οι λαοί που έχουν φρόνηση, πίστη, ανδρεία επικρατούν εις βάρος αυτών που δεν έχουν αυτές τις αρετές και είναι λαοί άξιοι διαγραφής. Αυτό φυσικά είναι προς όφελος της ζωής. Με τον πόλεμο ο Θεός αποδίδει στον καθένα κατά τα έργα του. Τιμωρεί εκείνους που περιυβρίζουν τους θείους νόμους και καθαρίζει τον κόσμο.    

Κατά καιρούς προτάθηκαν διάφορες μέθοδοι για να σταματήσουν οι πόλεμοι. Πίστεψαν μερικοί ότι η φιλοσοφία θα δώσει ένα σύστημα δικαίου για να εξουδετερώσει την ανισότητα και την αδικία. Οι ανθρωπιστές πίστεψαν ότι ένας κοινός πολιτισμός θα εξουδετερώσει την φιλοπατρία, τη φιλαυτία, την ιδιοτέλεια, τα οποία και δημιουργούν πολέμους. Άλλοι πίστεψαν σαν αντίδοτο του πολέμου τη διεθνοποίηση της επιστήμης, άλλοι τους παγκόσμιους συνδέσμους των εργατών, οι οποίοι θα μπορούσαν να γκρεμίσουν τις κεφαλαιοκρατικές τάσεις που δημιουργούν τους πολέμους. Άλλοι θεώρησαν ότι η κοινωνία των εθνών, ο ΟΗΕ λόγου χάριν, και οι συμμαχίες και οι συνασπισμοί θα μπορούσαν να αποτελέσουν εμπόδιο των πολέμων. Άλλοι πάλι θεώρησαν ότι για να μην ξεσπάσει πόλεμος, η λύση ήταν οι πολεμικές προπαρασκευές με το σλόγκαν: «Εαν θέλεις ειρήνη, παρασκεύαζε πόλεμο». Όλα αυτά δείχνουν ότι, οι άνθρωποι σε όλα και παντού μπορεί να πιστέψουν, αλλά όχι εκεί που πρέπει, δηλαδή στον Ιησού Χριστό. Όπως τότε που γεννήθηκε ο Χριστός δεν βρέθηκε τόπος για να γεννηθεί, έτσι και τώρα στην εποχή μας δεν υπάρχει τόπος στις καρδιές για Εκείνον. Με όλα συμβιβάζονται οι άνθρωποι, με το χρήμα, με τις μυστικές εταιρίες, τους συνεταιρισμούς, με τη δύναμη. Με το Χριστό, ωστόσο, δεν σκέφτονται να συμβιβαστούν. Κι όμως ΜΟΝΟ ο Χριστός μπορεί να δώσει λύση στο πρόβλημα του πολέμου. Ο χριστιανισμός χρησιμοποιεί σαν βάση και μέσο την αρετή, δηλαδή την αγάπη, τη δικαιοσύνη, την αλήθεια, τη θυσία. Καταπολεμεί τον πόλεμο η πίστη μας, όχι με τη δύναμη, αλλά με την αναγέννηση και την αλλαγή του ανθρώπου. Πετυχαίνει νίκες όχι με τα όπλα, αλλά με τη θυσία, όπως το βλέπουμε στο παράδειγμα του Κυρίου και των μαρτύρων. Ο χριστιανισμός δεν εναντιώνεται στον πατριωτισμό, που είναι θεάρεστος, αλλά τον βάζει υπηρέτη στο θείο θέλημα. Ο πόλεμος θα περιοριστεί αρχικά με τη δικαιοσύνη και θα εκλείψει με την εκκοπή των παθών.  Η βασιλεία του Θεού είναι το ιδανικό στο οποίο πρέπει να αποβλέπουμε, για να έρθει στον κόσμο η ειρήνη.

27-10-2016.

http://www.oodegr.com/oode/koinwnia/ethnika/polemos_1.htm

[1] Ο ίδιος ο Θεός ήταν αντίθετος στη στέψη Βασιλέα των Εβραίων από τον Σαμουήλ εκφράζοντάς του τις αμφιβολίες του για την αλλαγή πολιτεύματος. «Διότι δούλοι του βασιλιά σας θα γίνουν τα παιδιά σας τα κορίτσια σας, και θα σας καταπατά τις περιουσίες καταχρώμενος αυτές για την τσέπη του κ.λπ.”. Ο Σαμουήλ τα μετέφερε αυτά στον Ισραηλιτικό λαό αλλά αυτοί επηρεασμένοι από τους γύρω άπιστους πολυθεϊστές λαούς επέμεναν για βασιλέα αντι των Κριτών που είχαν ως τότε ηγέτες. Και ο Θεός δημοκρατικότατα υποχώρησε και επέτρεψε στον Σαμουήλ να χρίσει τον Σαούλ πρώτο βασιλιά του Ισραήλ. (Α’  Βασιλειών, κεφ. 8, στ. 10-22).

Οκτ 28

Χριστιανοί εν Πολέμω. Μέρος 3ο

Τελικά όταν η βαβραρότητα ξεπερνά τα όρια της αγάπης η μόνη λύση είναι η άμυνα

Ρώσοι ιερείς ευλογούν τα όπλα στην Κριμαία

Η Α’ εν Νικαία Σύνοδος με τον 12 ον κανόνα της επιβάλλει αυστηρόν επιτίμιον εις τους εκ των Χριστιανών επανερχομένους εις τον στρατόν και φαίνεται εκ πρώτης όψεως ότι απαγορεύει εις τους Χριστιανούς την στρατιωτικήν υπηρεσίαν ως κάτι ασυμβίβαστο με την Χριστιανικήν διδαχήν.
Η Εκκλησιαστική ποινή όμως αυτή αναφέρετε όχι στην πράξη αλλά στα ελατήρια αυτής.
Οἱ δὲ προσκληθέντες μὲν ὑπὸ τῆς χάριτος, καὶ τὴν πρώτην ὁρμὴν ἐνδειξάμενοι, καὶ ἀποθέμενοι τὰς ζώνας, μετὰ δὲ ταῦτα ἐπὶ τὸν οἰκεῖον ἔμετον ἀναδραμόντες, ὡς κύνες, ὡς τινάς καὶ ἀργύρια προέσθαι, καὶ βενεφικίοις κατορθῶσαι τὸ ἀναστρατεύσασθαι· οὗτοι δέκα ἔτη ὑποπιπτέτωσαν, μετὰ τὸν τῆς τριετοῦς ἀκροάσεως χρόνον
Οι περί ων ο λόγος Χριστιανοί αποστρατεύτηκαν εκουσίως αποφασισμένοι να δεχθούν το Χριστιανικόν μαρτύριον αλλά μεταμελήθησαν, μετά δε την άρνησην της πίστεως ενήργησαν δια προσφοράς αργυρίων και δώρων ώστε να επανέλθουν εις την πρότερη κατάστασην, δηλαδή να επανέλθουν εις το στράτευμα. 
Όσοι λοιπόν έφυγαν από το στράτευμα αλλά μετά αρνήθησαν την πίστην και επανήλθαν εις τον στρατόν τιμωρούνταν με τον εν προκειμένω κανόνα της Εκκλησίας με το δεκαετές επιτίμιο των υποπιπτόντων και βγαίνουν από τον Ναό μαζί με τους Κατηχουμένους.
Επί τρία έτη θα υπάγονται εις την τάξιν των ακροωμένων και επί δέκα έτη εις την τάξιν των υποπιπτώντων.
Έτσι αυτός ο κανόνας τιμωρεί την πτώσην, δηλαδή την άρνησην της πίστεως, και όχι την στρατιωτικήν υπηρεσίαν, την οποία βλέπουμε ότι δεν μπορούσαν οι Αρχιερείς να απαγορεύσουν χωρίς να έλθουν εις αντίθεσην με το πνεύμα της Ευαγγελικής διδασκαλίας.
Το συμπέρασμα ότι η αρχαία Εκκλησία δεν αποδοκιμάζει ούτε τον πόλεμον, ούτε την στρατιωτικήν υπηρεσίαν, αποδεικνύεται τρανώς και από τας Λειτουργίας αλλά και τους ύμνους της.  
Τι δε άλλον είναι ο Ακάθιστος Ύμνος ειμή η συγκινητικοτέρα έκφρασις της τιμής, της αινέσεως και της ευγνωμοσύνης της Εκκλησίας προς την Θεοτόκον ως προς την υπέρμαχον Στρατηγόν και προστάτιδα αυτής ταύτης της Εκκλησίας και του Έθνους ημών; Όχι μόνον η αρχαία Εκκλησία και ημείς, αλλά και η Γραφή υμνεί και πλέκει το εγκώμιον όσων ηγωνίσθησαν υπέρ της δικαιοσύνης του Κυρίου. Εβρ.11,34 ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων·
Όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος εν τω αγώνι αυτού κατά του Μαξεντίου καθιέρωνε το εξ’ οράματος πολύκροτον λάβαρον, Χ-Ρ  ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ, ως στρατιωτικήν σημαίαν, απεκάλυπτε την Θείαν βουλήν περί αναγκαίων πολέμων και εις την περίοδον της Καινής Διαθήκης. Το συνταρακτικόν εκείνον όραμα ήτο το αίτιον αλλαγής του Κωνσταντίνου, ο δε Μαξέντιος είς τα ύδατα κατεβυθίσθει ως άλλος Φαραώ και επνίγει. 
Ο Λακτάντιος ανεγνώρισεν την Θεϊκήν βοήθειαν και απέδωσε τας νίκας του Κωνσταντίνου εις αυτήν, εννοών ότι η προτέρα γνώμην του ήτο εκτός πνεύματος της Εκκλησιαστικής διδασκαλίας.
Εις το περιστατικόν του εκατοντάρχου ο Κύριος τον εγκωμιάζει μεγάλως για την μεγάλη πίστη του η οποία μάλιστα είναι υπεράνω ολοκλήρου του Ισραήλ. Λουκ.7,9 ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ Ἰησοῦς ἐθαύμασεν αὐτόν, καὶ στραφεὶς τῷ ἀκολουθοῦντι αὐτῷ ὄχλῳ εἶπε· λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον.  
Το επάγγελμα του δεν τον εμπόδιζε να έχει αυτή την μεγάλη πίστη ούτε ο Χριστός τον προτρέπει να αφήσει το επάγγελμα του στρατιωτικού.
Άλλος εκατόνταρχος, ο Κορνήλιος, ο οποίος, αν και ήτο στρατιωτικός, η Γραφή τον αποκαλεί ευσεβή. Ἀνὴρ δέ τις ἐν Καισαρείᾳ ὀνόματι Κορνήλιος, ἑκατοντάρχης ἐκ σπείρης τῆς καλουμένης Ἰταλικῆς εὐσεβὴς καὶ φοβούμενος τὸν Θεὸν σὺν παντὶ τῷ οἴκῳ αὐτοῦ. Πραξ. 10,1-2
Δεν θα ήτο δυνατόν να αποκαλεστεί έτσι εάν είχε ένα μεγάλο κώλυμα όπως η στρατιωτική υπηρεσία. Αντιθέτως η Γραφή αποκαλεί ευσεβή τον Κορνήλιο και ευσεβή τον στρατιώτη που στέλνει ο Κορνήλιος εις την Ιόππην.  
Είδες άραγε αναγνώστα πολλούς που δεν το άξιζαν να τους αποκαλεί η Γραφή ευσεβείς ; Καταλαβαίνεις πόσο μεγάλη τιμή είναι αυτή ;
Θα αποκαλούσε ποτέ ευσεβή ο Θεός έναν που καταπατεί τις εντολές ;
Φωνήσας δύο τῶν οἰκετῶν αὐτοῦ καὶ στρατιώτην εὐσεβῆ τῶν προσκαρτερούντων αὐτῷ.
Η στρατιωτική υπηρεσία δεν εμποδίζει Κορνήλιο και τον στρατιώτη από το να είναι ευσεβείς, ούτε τον απόστολο να βαπτίσει τον Κορνήλιο και αυτό δηλώνει περίτρανα ότι η Γραφή δεν απορρίπτει την στρατιωτικήν υπηρεσίαν και κατ’ επέκτασην τον στρατόν και πως θα μπορούσε άλλωστε αφού είναι έκδικος Θεού.
Από τοιούτων Ευαγγελικών ιδεών ορμωμένη η Εκκλησία εδέχετο ως νόμιμον το καθεστώς της στρατιωτικής υπηρεσίας, εφ’ ης εστηρίζετο η προστασία και η άμυνα του Κράτους. 
Η Εκκλησία λοιπόν δεν εφρόνει ότι το στρατιωτικόν στάδιον ήτο αμαρτωλόν έργον ούτως ώστε ο στρατιώτης να μην είναι δυνατόν να αποκαλεσθεί ευσεβής, να βαπτισθεί Χριστιανός ή αργότερα να διαπρέψει ως Άγιος.
Δια τούτο δεν είναι ολίγοι οι Άγιοι Μάρτυρες της Εκκλησίας οι προερχόμενοι εκ του στρατού, και δη και των βαθμούχων αυτού, ως ο Άγιος Μηνάς ο οποίος εορτάζει σήμερον 11η Νοεμβρίου.
Εις την περίπτωσην του δεσμοφύλακος, ο οποίος ήτο στρατιωτικός, ο Απόστολος προτρέπει τον δεσμοφύλακα να βαπτισθεί και να σωθεί. Αυτός βαπτίζεται με όλο τον οίκο του, όμως ούτε προτρέπεται από τους αποστόλους, ούτε εγκαταλείπει την στρατιωτική υπηρεσία του μετά το βάπτισμα και συνεχίζει ενώ είναι πια Χριστιανός να είναι υπό τα διαταγάς των στρατηγών όπως μαρτυρεί η Γραφή.
Ἡμέρας δὲ γενομένης ἀπέστειλαν οἱ στρατηγοὶ τοὺς ῥαβδούχους λέγοντες· ἀπόλυσον τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους ἀπήγγειλε δὲ ὁ δεσμοφύλαξ τοὺς λόγους τούτους πρὸς τὸν Παῦλον, ὅτι ἀπεστάλκασιν οἱ στρατηγοὶ ἵνα ἀπολυθῆτε νῦν οὖν ἐξελθόντες πορεύεσθε ἐν εἰρήνῃ.  
Ο Παύλος όμως απαντά: δείραντες ἡμᾶς δημοσίᾳ ἀκατακρίτους, ἀνθρώπους Ρωμαίους ὑπάρχοντας, ἔβαλον εἰς φυλακήν καὶ νῦν λάθρᾳ ἡμᾶς ἐκβάλλουσιν; οὐ γάρ, ἀλλὰ ἐλθόντες αὐτοὶ ἡμᾶς ἐξαγαγέτωσαν.
Διατί το πράττει αυτό ο Παύλος; Μήπως θίχτηκε το εγώ του; Όχι αλλά κοίταξε πως τους κηρύττει τις εντολές του Χριστού. Απαιτεί να έλθουν οι ίδιοι οι στρατηγοί να τον ελευθερώσουν ώστε με αυτό να καταλάβουν ότι επέβαλαν άδικες και αδικαιολόγητες ποινές και έτσι τους διδάσκει ότι δίδασκε πριν από αυτόν ο Ιωάννης στους στρατιώτες, ότι δηλαδή πρέπει να είναι δίκαιοι και τίμιοι. 
Τους κηρύττει τον λόγο του Θεού μέσω του ελέγχου την αδικίας τους, αλλά πουθενά δεν τους ελέγχει διότι είναι στην στρατιωτική υπηρεσία. Έχει άδικον λοιπόν ο Τερτυλλιανός που είπε ότι οι εντολές αυτές του Βαπτιστού δόθηκαν πριν την Χάρη.
Αυτή είναι η διδασκαλία της Καινής Διαθήκης. Ούτως εδίδασκαν οι απόστολοι και οι συνεχιστές τους διότι ούτως εδίδασκε ο Χριστός αφού εκείνος ήταν που είπε Ἀπόδοτε τά τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι και βλέπουμε καθαρά το ότι ο Χριστός δεν μας λέγει ότι η κοσμική εξουσία είναι απορριπτέα και η οποία κοσμική εξουσία θα καλέσει ενίοτε και εις πόλεμον ως διάκονος Θεού.
Ας δούμε και το παράδειγμα του αποστόλου των Εθνών ο οποίος δεν απεμπολεί άκριτα τα δικαιώματα του και την αξιοπρέπεια του, ούτε απορρίπτει την κοσμική εξουσία αλλά λέγει εἰ μὲν γὰρ ἀδικῶ καὶ ἄξιον θανάτου πέπραχά τι, οὐ παραιτοῦμαι τὸ ἀποθανεῖν· εἰ δὲ οὐδέν ἐστιν ὧν οὗτοι κατηγοροῦσί μου, οὐδείς με δύναται αὐτοῖς χαρίσασθαι· Καίσαρα ἐπικαλοῦμαι.
Δηλαδή, αν αδικώ και έχω διαπράξει κάτι άξιο της θανατικής ποινής δεν αρνούμαι να καταδικαστώ σε θάνατο. Αν όμως τίποτα δεν είναι αληθινό από εκείνα που αυτοί με κατηγορούν κανείς δεν έχει την εξουσία να με χαρίσει για να με θανατώσουν. 
Κάνω έφεση στον Καίσαρα και ζητώ να δικαστώ ενώπιον του. 
Δεν δέχεται ο απόστολος την επικράτησην της αδικίας ώστε το κακό να ευημερήσει. 
Αλλού ο ουρανοβάμων Παύλος παρατηρεί ότι εις τινάς περιπτώσεις αδύνατον εστί το ειρηνεύειν, εἰ δυνατόν, λέγει, τὸ ἐξ ὑμῶν μετὰ πάντων ἀνθρώπων εἰρηνεύοντες.
Ο Κύριος όταν στον οίκο του Αρχιερέως εις άξεστος υπηρέτης τον ράπισε αδίκως, δεν έστρεψε και την άλλην σιαγόναν αλλά ελέγχει τον υπηρέτη ζητώντας του τον λόγο. 
Εις άλλη περίπτωσην δεν διστάζει να εκδιώξει βιαίως, με το μαστίγιο που έφτιαξε ο ίδιος, τους εμπόρους από τον Ναό αφού η ειρήνη και η πραότητα δεν σημαίνει απάθεια εμπρός στο κακό και άκριτη απεμπόληση του δικαίου. 
Εις δε την Αποκάλυψην, εμφανίζεται ως πολεμιστής καθήμενος επί λευκού ίππου και εκ του στόματός του εκπορεύεται ρομφαία δίστομος οξεία (δηλαδή κοφτερό δίκοπο σπαθί). 
Η παγκόσμιος ειρήνη θα είναι καρπός της τηρήσεως των Χριστιανικών εντολών εκ μέρους όλων των ανθρώπων και όχι καρπός της άνευ διακρίσεως υποχωρητικότητος μερικών. Ως εκ τούτου η πλήρης επικράτησή της πραγματικής ειρήνης επί της Γης θα γινόταν εάν δέχονταν όλοι την διδασκαλία του Κυρίου. 
Χωρίς τους νόμους και την απόδοση του δικαίου η κοινωνία μετατρέπεται εις ζούγκλαν εις την οποίαν επικρατεί ο νόμος του ισχυρού και το άδικον, ενώ όσο περνά ο καιρός θα διαστέλλεται η αδικία, και ο άδικος έχοντας κατά νου την υποχωρητικότητα θα επιδράμει με μεγαλύτερη αρπακτική βουλιμία.
Ο Χριστός δεν καταργεί στρατό και αστυνομία, ούτε καταδικάζει την απόδοση δικαιοσύνης και την τιμωρία των ενόχων, ειδάλλως εάν το έκανε εισάγει τον νόμο της αναρχίας, αλλά διδάσκει την κατάργηση της αυτοδικίας και το πνεύμα εκδικήσεως.
Μια ερμηνεία του μηνύματος της αγάπης του Ευαγγελίου ως διδαχή, υποχωρητικότητος, καταργήσεως των θεσμών της ευνομούμενης πολιτείας, μη διώξεως των ενόχων, ακρίτου απεμπολήσεως του δικαίου, δεν είναι ερμηνεία του μηνύματος αγάπης του Ιησού αλλά μεγίστη παρερμηνεία.

Ομιλία Σεβασμιώτατου Χρύσανθου με την συμμετοχή ενός άλλου.τρίτου.ιερέως

Ο Θεός θέλησε να την εκφωνήσει ξανά ακριβώς 100 έτη μετά.

http://panoszero.blogspot.com/2014/11/blog-post.html

 

Οκτ 28

Χριστιανοί εν Πολέμω. Μέρος 2ο

 

Πόλεμος και Χριστιανός

Άγιος Μηνάς

Εγγράφη Τρίτη, Νοεμβρίου 11, 2014 ανήμερα της εορτής του Άγιος Μηνάς Πόλεμος και Χριστιανός

Ο Χριστιανός στον πόλεμο. Όπλα και Χριστιανός. 
Χριστιανισμός και πόλεμος. Στράτευση Χριστιανών.

Αγαπητοί σήμερα θα δούμε ένα θέμα το οποίο είναι το εξής εάν επιτρέπεται ο πόλεμος και τα όπλα από την διδασκαλία του Χριστιανισμού.
Διαβάζοντας την Βίβλον βλέπουμε καθαρά ότι το ιδανικόν το οποίον οφείλουν να επιδιώκουν άτομα ή έθνη είναι η ειρήνη, για αυτό και ο Χριστιανισμός ονομάζεται Βασίλειον ειρήνης και ο αρχηγός αυτού, ο Βασιλεύς Κύριος Ιησούς Χριστός, καλείται Βασιλεύς και Άρχων ειρήνης. Όμως καθώς είναι γνωστό υπάρχουν περιστάσεις κατά τις οποίες η Αγία Γραφή επιτρέπει τον πόλεμο χαρακτηρίζοντας τον ως μέγιστη καταστροφή και ως Θεία τιμωρία.
Πολλάκις βλέπουμε εις την Παλαιάν Διαθήκην τον πόλεμον. 
Η ιστορία του Ισραήλ περιέχει έναν μακρύ κατάλογο πολέμων οι οποίοι διεξήχθησαν αδεία, διαταγή, και βοηθεία Θεού. Αλλά και στους Ψαλμούς βλέπουμε τον Δαυίδ να συντάσσει Ψαλμούς είτε επινίκιους, είτε ικετήριους. Ψαλμοί 9,19,20,59 κλπ. 
Είναι φανερό λοιπόν ότι ο πόλεμος επιτρέπεται στην Παλαιά Διαθήκη υπό όρους. 
Οι δε Εβραίοι προτού εμπλακούν εις πόλεμον ζητούσαν την βουλή του Θεού υπό τους λίθους ουρίμ και θουμίμ εκ του αρχιερατικού χρυσοκεντήτου Εφόδ ή σε κάποιους από τους προφήτας. 
Ως έμβλημα δε της βοηθείας Θεού μεταφερόταν στην εκστρατεία και η Κιβωτός της Διαθήκης. 
Ο πόλεμος όχι μόνο δεν απαγορεύεται αλλά εις ορισμένας περιπτώσεις συνιστάται. 
Πως όμως; Ως το τελευταίον καταφύγιον και ορίζονται κάποιοι κανόνες ώστε να περιοριστούν οι καταστροφές κατά του εχθρού και αυτός ο πόλεμος ονομάζεται πόλεμος παρά Θεού, ὅτι παρὰ τοῦ Θεοῦ ὁ πόλεμος Α’ Παραλ. 5,22.
Το ερώτημα είναι όμως εάν εις την εποχήν της Καινής Διαθήκης και υπό τον θεσμό του βασιλείου της ειρήνης επιτρέπεται ο πόλεμος. Υπό πρώτης όψεως ίσως φανεί ότι ο πόλεμος δεν επιτρέπεται αφού δεν συμβιβάζεται με το Χριστιανικό πνεύμα της αγάπης και της ειρήνης που είναι γνώρισμα του Χριστιανού. 
Η αγάπη όχι μόνο προς τους φίλους αλλά και προς τους εχθρούς, η επί του Όρους ομιλία και έτερα σημεία εις την Γραφήν συνιστούν την αγαθότητα, την μη χρήση βίας, την εγκαρτέρησιν. Όλα τα παραπάνω δεικνύουν ότι ο Χριστιανισμός προτρέπει προς την ειρήνην και συνιστά την αγαθότητα, όμως πρέπει να γίνει φανερή η έκτασις της εφαρμογής των διδασκαλιών αυτών.
Εάν επί παραδείγματι ένα Χριστιανικό κράτος προσβληθεί, τι οφείλει να πράξει κατά το πνεύμα του Ευαγγελίου ; Εν τοιαύτη περιπτώσει θα έπρεπε να εκλέξει εν εκ των δυο, ή την υποχώρησιν ή την αντίστασιν απέναντι εις τον εχθρόν. 
Αλλ’ η εκλογή του πρώτου θα συνεπήγετο με απώλεια ελευθερίας και αργά η γρήγορα θα επικρατούσαν τα έθνη τα θρασύτερα και τα αδικότερα. Η τοιαύτη δε επικράτησις της αυθαιρέτου βίας και της καταφανούς αδικίας δεν είναι σύμφωνος με την διδασκαλίαν του Ευαγγελίου, του οποίου εξάλλου σκοπός είναι η εξάπλωσις της βασιλείας σε όλη την Γη. 
Αν δούμε τι συμβούλεψε ο Ιωάννης ο πρόδρομος όταν ρωτήθηκε από κάποιους στρατιωτικούς τι οφείλουν να κάνουν ώστε να αποκτήσουν την βασιλεία του Θεού, βλέπουμε ότι δεν απαιτεί από αυτούς την παραίτηση από το στρατιωτική θέση τους και περιορίζεται στην σύσταση ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν καὶ στρατευόμενοι λέγοντες· καὶ ἡμεῖς τί ποιήσομεν; καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· μηδένα συκοφαντήσητε μηδὲ διασείσητε, καὶ ἀρκεῖσθε τοῖς ὀψωνίοις ὑμῶν. 
Οπωσδήποτε εάν το Ευαγγέλιο απαγόρευε απολύτως τον πόλεμο ο Βαπτιστής θα όφειλε να συστήσει αποχήν από την στρατιωτικήν υπηρεσίαν τους η οποία προϋποθέτει τον πόλεμον.  
Ο Ιωάννης δεν απαιτεί παρ’ αυτών την παραίτησην από του στρατιωτικού σταδίου και περιορίζεται εις την ανωτέρω σύστασιν.
Ομοίως και ο Κύριος όταν ομιλεί προς τον εκατόνταρχο στην Καπερναούμ όχι μόνο δεν τον κατακρίνει για το στρατιωτικό του βαθμό αλλά δίδει μεγάλο έπαινο στην πίστη του λέγοντας ότι δεν βρήκε τέτοια πίστη σε ολόκληρο τον Ισραήλ, ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ Ἰησοῦς ἐθαύμασεν αὐτόν, καὶ στραφεὶς τῷ ἀκολουθοῦντι αὐτῷ ὄχλῳ εἶπε· λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον. Λουκ 7,9.
Εις άλλον σημείον βλέπουμε τον απόστολο Πέτρο κατά την μετάβαση του μετά το γνωστό όραμα στον εκατόνταρχο στην Καισάρεια τον Κορνήλιο ώστε να τον κατηχήσει.
Ο απόστολος λέγει πολλά εις αυτόν, μάλιστα του αποκαλύπτει και την βουλή του Θεού περί την εις Χριστόν επιστροφή των Εθνικών, και θα ήτο παράλογο ενώ έχει αναφέρει τόσα να προβαίνει σε βάπτιση του Κορνηλίου και της οικογενείας του χωρίς να αναφέρει οτιδήποτε περί απαγόρευσης στρατεύσεως ή να μην έχει ζητήσει από τον Κορνήλιο πριν την εισαγωγή του στον Χριστιανισμό με το βάπτισμα, την αποστράτευση.
Θα μιλήσουμε εις επόμενη παράγραφον με περισσότερας λεπτομέρειας περί των ανωτέρω.
Επιπλέον βλέπουμε ότι ο Κύριος αλλά και οι Απόστολοι δείχνουν σεβασμόν προς το Ρωμαϊκό καθεστώς, σεβόμενοι τας δικαστικάς αρχάς, πληρώνοντας τους νενομισμένους φόρους, αναγνωρίζοντας τον στρατιωτικόν οργανισμόν. 
Ο Παύλος δε, ομιλεί περί των «θεοσύστατων εξουσιών” στις οποίες οφείλει να υποταχθεί πάσα ψυχή και περί των πολιτικών αρχόντων ως τιμωρών, όχι των αγαθών, αλλά των κακοποιών οι όποιοι είναι οι μόνοι που πρέπει να φοβούνται την πολιτική αρχή διότι αυτή ουκ οικεί την μάχαιραν φορεί αλλά ως διάκονος Θεού έχει άδεια να κάνει χρήση αυτής κατά των κακοποιών, ανεξαρτήτως εάν αυτοί ανήκουν στο κράτος ή είναι εξωτερικοί εχθροί οι όποιοι επιβουλεύονται την ανεξαρτησία και την ελευθερία του.
Ο πόλεμος λοιπόν επιτρέπεται ως θεομηνία, ως ενός είδους Θεϊκής οργής, προς τιμωρία της ασεβείας και της αδικίας αλλά και ως αναγκαίο μέσον προς υπεράσπιση της δικαιοσύνης και της ελευθερίας των λαών κατά των εξωτερικών εχθρών. 
Μια πράξις έκτακτος ήτις ενώ φαίνεται ότι ανατρέπει την ειρήνην την ησυχίαν και την τάξιν, αποβλέπει κυρίως εις την εξασφάλισιν αυτών. 
Λέγει ο Χριστός, ουκ ήλθον βαλείν ειρήνη αλλά μάχαιραν, ως τον αναγκαίον πρόδρομον της ασφαλούς και μονίμου ειρήνης. Ότι τούτο μάλιστα ειρήνη, όταν το νενοσηκός αποτέμνηται, όταν το στασιάζον χωρίζηται. Ούτω γαρ δυνατόν τον ουρανόν τη γη συναφθήναι. Επεί και ιατρός ούτω το λοιπόν διασώζει σώμα, όταν το ανιάτως έχον εκτέμη και στρατηγός όταν κακώς ομονοούντας εις διάστασιν αγάγη. Ούτω και επί του πύργου (ο Χρυσόστομος εννοεί τον πύργο της Βαβέλ, δεῦτε καὶ καταβάντες συγχέωμεν ἐκεῖ αὐτῶν τὴν γλῶσσαν) γέγονεν εκείνου, την γάρ κακήν ειρήνην η καλή διαφωνία έλυσε και εποίησεν ειρήνην, λέγει ο Χρυσόστομος.
Το ερώτημα περί Χριστιανικής διδασκαλίας και πολέμου δεν είναι τωρινό. 
Και κατά τους πρώτους χρόνους το ερώτημα ετέθη εξ αφορμής των εν τω Ρωμαϊκώ στρατώ υπηρετούντων Χριστιανών.
Ο Τερτυλλιανός ενόσω ήτο εις την Εκκλησίαν απολογούμενος υπέρ του Χριστιανισμού προς τους Εθνικούς ανέφερε χωρίς καμία αποδοκιμασία προς τους Χριστιανούς που είχαν παραμείνει εις την στρατιωτικήν υπηρεσίαν μετά την μεταστροφήν τους, ότι ενώ αυτοί είναι χθεσινοί, έχουν πολλαπλασιαστεί τόσο ώστε κατέλαβαν τα πάντα και πόλεις και κώμας και φρούρια και στρατόπεδα, μόνον, λέγει ο Τερτυλλιανός, στους Εθνικούς ναούς δεν θα δει κανείς Χριστιανούς. 
Απευθυνόμενος δε εις τους Ρωμαίους επάρχους επισημαίνει εις αυτούς το γεγονός ότι οι Χριστιανοί ευρίσκονται εις τας Ρωμαϊκάς λεγεώνας και πολεμούν μαζί τους.
Δυστυχώς αδίκησεν τον εαυτόν του και εξέπεσεν εις τον Μοντανισμόν. 
Τότε δε ήτο που εξέφερε την αλλοπρόσαλλον γνώμην ότι όταν ο Κύριος απηγόρευσε την χρήσην της μάχαιρας εις τον απόστολον Πέτρον αφόπλιζε συγχρόνως και όλους τους Χριστιανούς, δια τούτο δεν είναι επιτρεπτόν εις αυτούς το στρατιωτικόν επάγγελμα. Απηγόρευε δε ο Τερτυλλιανός εις τους βεβαπτισμένους την υπηρεσίαν εν τω στρατώ.
Όταν εκπέσεις εις την αίρεσιν αι πλάναι επέρχονται η μια όπισθεν της άλλης.
Ο Πέτρος εξάγων εκ της θήκης την μάχαιραν, πηγαίνει πρωτίστως ενάντια εις την Θεϊκήν βουλήν της σωτηρίας δια Σταυρού η οποία ήδη του έχει γνωστοποιηθεί. Η πράξη του όχι μόνο δεν ήταν υπό την διαταγή κάποιας κοσμικής εξουσίας αλλά ήτο άκριτος αφού εξέθετε τους μαθητάς ως στασιαστάς, γεγονός το οποίο θα επέφερε την σύλληψή των, ήτο δε και ασύνετος αφού ακόμη και εάν εξουδετερωνόταν ο Μάλχος, οι λιγοστοί μαθητές θα εφονεύοντο υπό των πολυαρίθμων αντιπάλων χάνοντας την ευκαιρία να αγωνισθούν ύστερον, επιπλέον ως είπαμε η πράξις αυτή ήτο ενάντια στην Θεϊκήν βουλήν. Για αυτό και ο Χριστός του ομιλεί για το ποτήριον που πρέπει να πίει, εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς τῷ Πέτρῳ· βάλε τὴν μάχαιραν εἰς τὴν θήκην· τὸ ποτήριον ὃ δέδωκέ μοι ὁ πατήρ, οὐ μὴ πίω αὐτό;
Η δε παρατήρησις του Ιησού είναι φανερόν ότι απευθύνεται κυρίως προς τους διώκτας αφού αυτοί είναι εν αδικία και επιτιθέμενοι εις έναν ο οποίος ουδέν κακόν εποίησε. 
Το λεχθέν περί λεγεώνων αγγέλων οι οποίες θα μπορούσαν να παραταχτούν εναντίων των διωκτών δεικνύει αφενός ότι ο Ιησούς εκλέγει την στιγμήν κατά την οποίαν θα θυσιαστεί και αφετέρου ότι η άμυνα εναντίων των αδίκων είναι νόμιμος, ἢ δοκεῖς ὅτι οὐ δύναμαι ἄρτι παρακαλέσαι τὸν πατέρα μου, καὶ παραστήσει μοι πλείους ἢ δώδεκα λεγεῶνας ἀγγέλων;
Όταν οι σταυρωτές ήθελαν να λιθοβολήσουν τον Κύριο αυτός ως παντοδύναμος Θεός πιθανόν έγινε αόρατος ή εκρατήθησαν οι οφθαλμοί των διωκτών, αφού ο Ευαγγελιστής μας αναφέρει ότι ενώ είχαν πιάσει λίθους και ήταν έτοιμοι να τον λιθοβολήσουν αυτός «ἐκρύβη” και διέφυγε διερχόμενος ανάμεσα σε ανθρώπους που μόλις πριν μια στιγμή τον είχαν έμπροσθεν των οφθαλμών τους. 
Το σχέδιον του Θεού ήτο να σταυρωθεί και ο Χριστός δεν αφέθηκε έρμαιον εις τας δόλιας διαθέσεις των Φαρισαίων που ήθελαν να τον βγάλουν από την μέση εδώ και τώρα, ἦραν οὖν λίθους ἵνα βάλωσιν ἐπ᾿ αὐτόν Ἰησοῦς δὲ ἐκρύβη, καὶ ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ διελθὼν διὰ μέσου αὐτῶν, καὶ παρῆγεν οὕτως. 
Έτσι και ο Χριστιανός ως μαθητής Χριστού δεν θα γίνει έρμαιο του κάθε κακούργου θυσιάζοντας το δίκαιο του ή την ζωή του άκριτα. Ως απλούς άνθρωπος δεν δύναται να γίνει αόρατος, έτσι θα αναγκαστεί να αμυνθεί και θα θυσιαστεί όχι όταν το ζητήσει ο αδίστακτος άδικος αλλά όταν το απαιτεί το δίκαιο.
Ο Χριστός θυσιάστηκε στον Σταυρό και όχι στον Ναό όπου ήθελαν να τον λιθοβολήσουν.
Ο Ωριγένης έλαβε αφορμή να μιλήσει περί της σχέσεως των Χριστιανών με τον πόλεμο από την επίθεση του Κέλσου. Ο Κέλσος ρωτά πόθεν προέρχονται οι Χριστιανοί, ποία είναι η πατρίδα τους και ποίος ο νομοθέτης τους και ο Ωριγένης απαντά, προερχόμαστε και ονομαζόμαστε εκ του Ιησού Χριστού ο οποίος μας παρήγγειλε να μεταβάλουμε τας ρομφαίας μας εις άροτρα και τους σειρομάστας (δηλαδή τις λόγχες, σειρομάστης = αγκαθωτή λόγχη) εις δρέπανα, για αυτό και οι Χριστιανοί δεν χρησιμοποιούμε τα σπαθιά μας εναντίον κανενός έθνους. 
Παραδεχόταν μεν ότι υπάρχουν πόλεμοι οι οποίοι είναι προς άμυνα της πατρίδος, αγωνιζόμενοι δὲ διὰ τῶν πρὸς θεὸν εὐχῶν ὑπὲρ τῶν δικαίως στρατευομένων καὶ ὑπὲρ τοῦ δικαίως βασιλεύοντος, ἵνα τὰ ἐναντία πάντα καὶ ἐχθρὰ τοῖς δικαίως πράττουσι καθαιρεθῇ, αλλά παραδόξως δεν επιθυμούσε να μάχονται οι Χριστιανοί και να χύνουν το αίμα τους.
Ο Λακτάντιος, αρχικώς, απαγορεύει εις τον Χριστιανόν να φέρει όπλα, η υπηρεσία του Χριστιανού λέγει είναι όχι εις τον στρατόν αλλά υπέρ της δικαιοσύνης.
Παρά την μεγάλη των πολυμάθεια Τερτυλλιανός και Ωριγένης ηστόχησαν. 
Η γνώμη τους, όπως και αυτή η συγκεκριμένη του Λακτάντιου περί του θέματος, δεν είναι σύμφωνος προς το φρόνημα και το πνεύμα της Εκκλησίας.
Είναι ενδιαφέρον ότι ο εκ Σίκκης Αρνόβιος, διδάσκαλος του Λακταντίου και τέως πολέμιος του Χριστιανισμού, ο οποίος καίτοι ως εκ της σπουδής μετά της οποίας εκλήθη ήδη προ του βαπτίσματος αυτού να απολογηθεί υπέρ του Χριστιανισμού δεν είχε προλάβει ως ήτο επόμενον να γνωρισθεί βαθύτερον μετά της Χριστιανικής διδασκαλίας, εν τούτοις επί του σημείου τούτου φαίνεται ότι ποσήγγισε περισσότερον εις το πνεύμα της Εκκλησιαστικής διδασκαλίας. 
Η ειρήνη κατά τον Αρνόβιον είναι η ευκταία κατάστασις εν τω Χριστιανισμώ ήτις θα επικρατήσει μετά την αποδοχήν της ειρηνοφίλου διδασκαλίας του Ευαγγελίου.
Κατά τον ιστορικόν Ευσέβιον, ο Απολλινάριος επίσκοπος Ιεραπόλεως Φρυγίας, διηγείται περί της κεραυνοβόλου λεγεώνος και φαίνεται ευνοϊκώς διακείμενος υπέρ της στρατιωτικής υπηρεσίας των Χριστιανών. 
Το γεγονός έχει ως εξής, ο Μάρκος Αυρήλιος εξεστράτευσε εναντίων των Μαρκομάννων. 
Οι Μαρκομάννοι ήταν αρχαία Γερμανική φυλή, η ονομασία της οποίας σημαίνει άνθρωποι των συνόρων. Ο Μάρκος Αυρήλιος πολέμησε δια μεγάλο διάστημα εναντίον αυτών και των συμμάχων τους Κουάδων, τους ενίκησε το 176. 
Σε κάποια στιγμή υπήρξε φοβερά έλλειψις ύδατος και εξ αιτίας αυτού του γεγονότος το στράτευμα είχε έρθει σε μεγάλη δυσκολία, η καταστροφή ήτο προ των πυλών. Τότε μια λεγεώνα που αποτελούνταν από Χριστιανούς προσευχήθηκε και αμέσως κεραυνοί και πολύ βροχή έπεσε η οποία έσωσε στο στρατό από το να καταστραφεί εξ αιτίας της ελλείψεως ύδατος. 
Έτσι η λεγεώνα αυτή ονομάστηκε «Κεραυνοβόλος Λεγεών”. 
Περί αυτών των στρατιωτών ο Απολλινάριος Ιεραπόλεως αλλά και ο πατέρας της Εκκλησιαστικής Ιστορίας Ευσέβιος oμιλούν ως περί καλών Χριστιανών των οποίων ο Θεός εισακούει τις προσευχές τους.
Όχι μόνον πριν από σχεδόν 2000 χρόνια αλλά και τώρα είναι πασίγνωστα τα θαύματα του Κυρίου και της Θεοτόκου και γενικώς η άνωθεν βοήθεια που έλαβαν οι ένδοξοι Έλληνες στρατιώται οι οποίοι ηρωικώς μάχονταν στα χιονισμένα βουνά ή αργότερα αντιστέκονταν εις την κατοχήν της πατρίδος μας υπό των σύγχρονων Μαρκομμάνων. 
Ο Κλήμης Αλεξανδρείας δεν προτρέπει τους Χριστιανούς να απομακρυνθούν από την στρατιωτικήν υπηρεσίαν αλλά τους λέγει να πειθαρχούν και να έχουν υπακοή εις τας στρατιωτικάς αρχάς.  Η πίστη σε βρήκε υπό τα όπλα, μην τα εγκαταλείψεις αλλά υπάκουε εις τον αρχηγόν σου του οποίου ο λόγος της στρατολογίας είναι η υπηρεσία της δικαιοσύνης. Βλέπουμε τον Κλήμη να αναφέρει αυτό που λέγει ο Παύλος και ο Ιωάννης. 
Για αυτό και αι Αποστολικαί Διαταγαί περιλαμβάνουν την εξής σχετικήν οδηγίαν,
στρατιώτης προσιών διδασκέσθω, «μη αδικείν, μη συκοφαντείν, αρκείσθαι δε τοις διδομένοις οψωνίοις”, πειθόμενος προσδεχέσθω, αντιλέγων δε αποβαλλέσθω. 
Οσάκις παρουσιάζεται τις των στρατιωτών θέλων να λάβει το βάπτισμα πρέπει να διδάσκεται ούτος, ότι οφείλει να αρκείται εις τον μισθόν του αποφεύγων πάσα αδικία κατά του πλησίον. Εάν δεν το αποδεχόταν αυτό δεν γινόταν δεκτός, εάν αποδεχόταν την τήρηση του ηθικού αυτού κανόνος τότε γινόταν δεκτός εις το Χριστιανικόν βάπτισμα άνευ άλλης υποχρεώσεως.
Σε αυτούς τους χρόνους αστυνομία και προσωπικόν δια την είσπραξην των εισφορών δεν υπήρχε και έτσι οι στρατιώτες είχαν πολλά καθήκοντα, εφόσον ήταν σε τέτοια θέση κάποιοι εκμεταλλεύονταν την εξουσία τους προς ίδιον όφελος, αδικώντας.
Εδώ παρατηρούμε ότι έχουμε ακριβώς την ίδια συμβουλή με αυτήν του Ιωάννη του Βαπτιστού.
Έτσι εννόησε η πρώτη Εκκλησία τα περί στρατιωτικής υπηρεσίας, αι διδαχαί του Βαπτιστού έχουν ισχύν και εις την περίοδον της χάριτος. Καταπέφτει λοιπόν η σαθρή ένστασις ότι ο Ιωάννης συμβούλευε αυτά εις τους στρατιώτας προ της χάριτος ενώ τώρα ισχύει άλλως.
Ενδιαφέρον έχει τοπική σύνοδος, συνελθούσα εν Δύση το 314, οπού εξωεκκλησιάζει παν Χριστιανό ο οποίος λιποτακτούσε εν καιρώ ειρήνης. 
Ο δε Μέγας Αθανάσιος, ο οποίος τόσο ηρωικά αγωνίστηκε κατά των Αρειανών, έχει την θέση ότι όχι μόνον επιτρέπεται η στρατιωτική υπηρεσία στους Χριστιανούς αλλά και ο πόλεμος κατά των εχθρών είναι αξιέπαινος. Το να φονεύσει κανείς, λέγει ο Αθανάσιος, δεν είναι επιτρεπτόν, εις καιρόν πολέμου όμως η αναίρεσις των πολεμίων είναι νόμιμη και αξιέπαινος. Εις την προς Αμμούν επιστολήν λέγει τα εξής: Φονεύειν ουκ έξεστιν, αλλ’ εν πολέμω αναιρείν τους αντιπάλους, έννομον τε και επαίνου αίτιον. 
Στην ίδια θέση με τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας είναι και ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων. 
Ο Αμβρόσιος παρατηρεί ότι η απόφασις του Αθανασίου είναι αληθής προκειμένου περί του δικαίου πολέμου.  Δίκαιος πόλεμος κατά τον Αμβρόσιο είναι αυτός που αποβλέπει στην άμυνα της πατρίδος.
Την εξήγηση του Αθανασίου ασπάζονται και άλλοι των σύγχρονων του Εκκλησιαστικοί συγγραφείς. Αυτή την εξήγησην έχει προφανώς κατά νου και ο Μέγας Βασίλειος όταν διατυπώνει τον 13ον κανόνα του εκφέρων την γνώμην ότι αν οι αρχαιότεροι πατέρες εσυγχώρησαν τους εν πολέμω φόνους το έπραξαν αφορώντες εις τον ιερόν σκοπόν αυτών. 
Τους εν πολέμοις φόνους οι Πατέρες ημών εν τοις φόνοις ουκ ελογίσαντο, εμοί δοκεί, συγγνώμην διδόντες τοις υπέρ σωφροσύνης και ευσεβείας αμυνομένοις.
Επειδή ο Εκκλησιαστικός νομοθέτης Βασίλειος εκφράζει εν τη συνεχεία του αυτού κανόνος την ατομικήν του συμβουλήν περί αποχής εκ της Θείας Κοινωνίας αυτών που φόνευσαν εις πόλεμο δια τρία έτη, διαμαρτύρονται σφοδρώς οι αρχαίοι ερμηνευταί αυτού κατά της τοιαύτης του θείου πατρός αυστηρότητος, χαρακτηρίζοντας την συμβουλήν του, φορτικήν.
Και επειδή οι περί ων ο λόγος Κανονολόγοι, Ζωναράς, Βαλσαμών και Αριστηνός ερμηνεύουν και το πιστεύω της εποχής τους επί του ζητήματος, είναι κατάλληλο να γνωρίσουμε την σκέψη τους.
Ου κατ’ επιταγήν φησίν ο Άγιος, τους εν πολέμοις αναιρούντας επι τριετίαν απέχεσθαι της κοινωνίας, αλλά κατά συμβουλήν, πλην φορτική η τοιαύτη δοκεί συμβουλή, συμβαίη γαρ αν εκ ταύτης, μηδέποτε τους στρατιώτας μεταλαβείν των θείων Δώρων, και μάλιστα θάρσος ενδεικνυμένους, και αριστείς, ου γαρ αν ποτέ σχοίεν αδείαν επί τριετίαν ηρεμήσαι. Οίμαι γούν, ως ούποτε η του μεγάλου Βασιλείου υποθήκη αύτη εκράτησε. Ζωναράς. 
Δια του παρόντος κανόνος υποτίθησιν ο Άγιος συμβουλευτικώς, τους εν πολέμω φονεύσαντας επέχεσθαι της κοινωνίας δι’ όλην τριετίας, καν οι Πατέρες τοις τοιούτοις συγγνώμην δεδώκασι, και μετά φονέων αυτούς ουκ ελογίσαντο, αγωνισαμένοις υπέρ της ευσεβείας και της σωφροσύνης των μελλόντων αιχμαλωτισθήναι πιστών. Ούτως δε ο κανών, αξίως τη αγιοπρεπεία του θείου Πατρός εξετέθη, ουκ ενεργεί δε, δια το συμπίπτειν, ει τούτο δοθή, μηδέποτε τους στρατιώτας μεταλαμβάνειν των θείων αγιασμάτων. Βαλσαμών.
Ουδέ ο μέγας ούτος ανήρ την κρίσιν αυτών αποδοκιμάζει, δια το υπέρ σωφροσύνης και ευλαβείας αμύνεσθαι τον πολεμιστήν, λέγει για τον Βασίλειο ο Αριστηνός.
Εάν οι ασχολούμενοι με τους αλλεπάλληλους πολέμους αποκλείονται από την Θεία Κοινωνία θα είναι δια βίου αποκλεισμένοι από την Μετάληψην το οποίο δια τους Χριστιανούς είναι αφόρητος καταδίκη. Άλλως τε γιατί να μην θεωρούνται καθαροί αυτοί που αγωνίζονται υπέρ της πίστεως και των αδελφών τους ώστε αυτοί να μην συλληφθούν από τους πολεμίους ή για να ελευθερωθούν οι αιχμάλωτοι ; Διότι εάν ήθελαν ευλαβηθούν τους βαρβάρους ώστε να μην τους φονεύσουν για να μην μολύνουν τα χέρια τους, τότε έχουν χαθεί όλα, και οι άδικοι και θρασείς θα γίνουν κυρίαρχοι των πάντων. Αυτό συλλογιζόμενοι και οι παλαιοί Πατέρες δεν συγκατέλεξαν μεταξύ των φονέων τους εν πολέμω φονεύοντες αλλά τους συγχώρησαν επειδή πολέμησαν χάριν της σωφροσύνης και της ευσεβείας, καθώς είπε και ο Μέγας Βασίλειος, διότι εάν υπερισχύσουν οι άδικοι και οι βάρβαροι, τότε ούτε ευσέβεια θα υπάρξει, ούτε σωφροσύνη, και η μεν Χριστιανική ευσέβεια θα παραγκωνιστεί, αφού αυτοί θα επιβάλουν άλλα θρησκεύματα, στην δε σωφροσύνη δεν θα επιτραπεί σε κανέναν να μετέλθει αλλά θα εκβιαστούν και οι άλλοι να μετέχουν εις το υπόδειγμα των αδίκων. Λέγει ο Κύριος, μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ, κανείς δεν έχει μεγαλύτερη αγάπη από εκείνον πού θυσιάζει την ζωή του για χάρη των φίλων του.
Οίμαι γούν, ως ούποτε η του μεγάλου Βασιλείου υποθήκη αύτη εκράτησε,  συμπεραίνει ο Ζωναράς, δηλαδή, φρονώ λοιπόν ότι η συμβουλή του Μεγάλου Βασιλείου δεν εφηρμόσθη ποτέ εν τη Εκκλησία. Ούκ ενεργεί, δεν είναι σε ισχύ, συμπληρώνει ο Βαλσαμών.
Τόσω δε μόνον εχρησίμευσεν η προκειμένη αυτή αυστηρά υποθήκη. 
Όταν αργότερα ο αυτοκράτωρ Νικηφόρος ο Φωκάς, ο απαλλάξας την Κρήτην υπό των Σαρακηνών, απήτησεν υπό Συνόδου όπως η Εκκλησία μεταξύ των Αγίων μαρτύρων κατατάσσει και τους εν πολέμοις πίπτοντας και να απονέμωνται εις αυτούς ίσες τιμές και ύμνοι.
Οι τότε Αρχιερείς, ίνα αποφύγωσι την ξένην προς τον Χριστιανισμόν ιδέαν του περί ιερού πολέμου κατά των απίστων εις τον οποίον οι πεσόντες θα ήσαν μάρτυρες ώσπερ λέγουσι οι τζιχαντισταί, απέρριψαν την εν λόγω πρόταση λέγοντας ότι δεν είναι δίκαιο το να συναριθμηθούν μαζί με τους σφαγιασθέντες εν διωγμούς οι εν πολέμω πεσόντες ους ο Μέγας Βασίλειος ως μη καθαρούς τας χείρας επί τριετίαν των αγιασμάτων απείρξεν.
Αποδέχτηκε όμως η Σύνοδος αυτή την σχετικήν περί του θέματος σύστασιν του Αθανασίου καθ’ ην οι εν πολέμοις αριστεύσαντες δέον να τιμώνται μεγάλων τιμών και τιμητικών στηλών αίτινες να κηρύττωσι τα κατορθώματα αυτών ως αναιρούντων τους αντίπαλους και πράγμα ποιούντων έννομον και επαίνου άξιον.
Ο Αυγουστίνος Ιππώνος ήτο ο συγγραφεύς ο οποίος ησχολήθηκε περισσότερον με το θέμα. 
Ο Αυγουστίνος παρακινήθηκε κατά πρώτον να εκφέρει γνώμην περί πολέμου εξ αιτίας ενός παλαιού φίλου του και άλλοτε ομοφρόνου του Μανιχαίου, Φαύστου. 
Ο Φαύστος προσέβαλλε την αυθεντικότητα της Παλαιάς Διαθήκης και αρνιόταν ιδιαίτερα τας διηγήσεις περί πολέμου που περιέχει, ιδίως δε τας διηγήσεις περί των πολέμων του Μωυσέως, τους οποίους δεν ήτο δυνατόν να δικαιολογήσει άλλως αφού φρονούσε ότι ο πόλεμος είναι πράξις εγκληματική.
Απαντώντας εις τον Φαύστον ο Αυγουστίνος κάνει διάκριση μεταξύ πολέμων αδίκων, που κινούνται από φιλοδοξία και πολέμων δικαίων διατασσόμενων από τον Θεό ή παρά της νομίμου πολιτικής αρχής προς τιμωρία της αδικίας ή προς επανόρθωση ενός μεγάλου αδικήματος.
Λέγει ότι το να τολμούμε να μέμφουμε τον Θεό διότι διέταξε τον πόλεμο ή να αρνούμαστε να πιστέψουμε ότι ο δίκαιος και αγαθός Θεός επέταξε τον πόλεμο αυτό είναι γνώρισμα ανθρώπου ανικάνου να κατανοήσει την ενέργειαν της Θείας Προνοίας.
Αλλού ο Αυγουστίνος αντιμετωπίζει τον πόλεμο από γενικότερη άποψη. 
Χωρίς αμφιβολία, λέγει ο Αυγουστίνος, ο πόλεμος είναι φοβερή μάστιγα αλλά μάστιγα υπό την Θεία Πρόνοια, μάστιγα την οποία ο Θεός καταφέρει είτε προς ηθικοποίησην των διεφθαρμένων κοινωνιών και προς τιμωρία των αμαρτωλών, είτε προς δοκιμασία των δικαίων. Επομένως ο πόλεμος δεν είναι πάντοτε κακός, κακός αποβαίνει εάν ενεργηθεί άνευ δικαίας αιτίας ή εάν υπάρξουν εις αυτόν υπερβολές. 
Για αυτό ο στρατιώτης επί τη διαταγή των αξιωματικών δύναται και οφείλει να κτυπήσει κατά του εχθρού άνευ δισταγμού ή τύψεων συνειδήσεως. 
Κάνοντας αυτό δεν παραβαίνει την εντολή ου φονεύσεις γιατί είναι εκτελεστής δικαίας αποφάσεως, απεναντίας εάν φερόταν με άλλο τρόπο θα ήταν ένοχος παραβάσεως καθήκοντος.
Ενώ ο Αυγουστίνος εκφράζει μια θέση επιδοκιμασίας του αμυντικού πολέμου που είναι σύμφωνος με την Αγίαν Γραφήν, στιγματίζει τους κατακτητικούς πολέμους τους οποίους χαρακτηρίζει ως ληστρικούς και ακόμη πιο πολύ αποδοκιμάζει τον εμφύλιο πόλεμο.

http://panoszero.blogspot.com/2014/11/blog-post.html από το Ορθόδοξο Ιστολόγιο

Οκτ 28

Χριστιανοί εν Πολέμω. Μέρος1ο

Ἐρώτηση: Πῶς πρέπει νὰ ἐνεργοῦν οἱ χριστιανοὶ σὲ καιρὸ πολέμου; …

Γράφτηκε από τον/την Orthros Ενεργό 21 Οκτωβρίου 2013.

Ἐρώτηση:

Σεβαστοὶ πατέρες χαίρετε!

Σᾶς παρακαλῶ πολὺ νὰ μοῦ ἀπαντήσετε πῶς πρέπει νὰ ἐνεργοῦν οἱ χριστιανοὶ σὲ καιρὸ πολέμου. Παίρνουν ὅπλα καὶ σκοτώνουν προκειμένου νὰ ἀγωνιστοῦν ὑπὲρ τῆς πίστεως τῆς πατρίδος καὶ τῆς οἰκογένειάς τους ἢ μήπως ἁπλὰ προσεύχονται καὶ δέχονται ἀκόμα καὶ τὴν ἀφαίρεση τῆς ζωῆς τους ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς προκείμενου νὰ μὴν σκοτώσουν ;

Δὲν θὰ ἤθελα προσωπικὴ ἄποψη ἀλλὰ μία ἀπάντηση ποὺ νὰ βασίζεται σὲ λόγο τοῦ Εὐαγγελίου , σᾶς παρακαλῶ. Εὐχαριστῶ θερμά!

Ἀπάντηση:

Τὸ πρῶτο παράδειγμα στρατιωτικῆς ὑπηρεσίας βρίσκεται στὴ θεόπνευστη καί ἀποδεκτή ἀπό τήν Ἐκκλησία μας Παλαιὰ Διαθήκη (Γένεση,κεφ. 14), ὅταν ὁ ἀνηψιὸς τοῦ Ἀβραὰμ, ὁ Λὼτ, ἀπήχθη ἀπὸ τὸν Χοδολλογομέρ, βασιλιὰ τῆς Αἰλάμ, καὶ τοὺς συμμάχους του. Ὁ Ἀβραὰμ ἔσπευσε σὲ βοήθεια τοῦ Λὼτ συγκεντρώνοντας 318 ἐκπαιδευμένους ἄντρες ἀπὸ τοὺς δούλους του καὶ νίκησε τὶς ξένες δυνάμεις.

Ἀργότερα στὴν ἱστορία, τὸ ἔθνος τοῦ Ἰσραὴλ ἀνέπτυξε μόνιμο στρατό. Ἡ αἴσθηση ὅτι ὁ Θεὸς ἦταν ὁ Πολεμιστὴς ποὺ προστάτευε τὸ λαὸ Του ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴ στρατιωτική τους δύναμη ἴσως ἦταν ἕνας λόγος ποὺ ὁ Ἰσραὴλ ἦταν ἀργὸς στὸ νὰ συγκεντρώνει στρατό. Ἡ συγκέντρωση ἑνὸς μονίμου κανονικοῦ στρατοῦ στὸ Ἰσραὴλ ἦρθε μόνο ὕστερα ἀπὸ τὴν ἀνάπτυξη ἑνὸς δυνατοῦ πολιτικοῦ συστήματος ἀπὸ τὸν Σαούλ, τὸ Δαβὶδ καὶ τὸν Σολομώντα. Ὁ Σαοὺλ ἦταν ὁ πρῶτος ποὺ εἶχε μόνιμο στρατὸ (Α’ Σαμουὴλ 13:2, 24:2, 26:2). Ὡστόσο, ὁ στρατὸς ἔπρεπε νὰ ὑποστηρίζεται μὲ τροφὴ καὶ ἄλλες προμήθειες ἀπὸ τὰ σπίτια τῶν στρατιωτῶν (Α’ Σαμουὴλ 17:17-19).

Αὐτὸ ποὺ ἄρχισε ὁ Σαούλ, τὸ συνέχισε ὁ Δαβίδ. Αὔξησε τὸ στρατό, ἔφερε μισθωτοὺς στρατιῶτες ἀπὸ ἄλλες περιοχὲς ποὺ τοῦ ἦταν πιστοὶ (Β’ Σαμουὴλ 15:19-22), καὶ ἀνέθεσε τὴν ἡγεσία τοῦ στρατοῦ του σὲ ἀρχιστράτηγο (τὸν Ἰωάβ). Κάτω ἀπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ Δαβὶδ τὸ Ἰσραὴλ ἔγινε πιὸ ἐπιθετικὸ στὴ στρατιωτικὴ πολιτική του, ἀπορροφώντας τὶς γειτονικὲς χῶρες ὅπως τοὺς Ἀμμωνίτες (Β’ Σαμουὴλ 11:1, Α’ Χρονικῶν 20:1-3). Ὁ Δαβὶδ ἵδρυσε ἕνα σύστημα μὲ ἐναλλασσόμενους στρατιῶτες σέ 12 ὁμάδες 24 ἀντρῶν ποὺ ὑπηρετοῦσαν ἕνα μήνα τὸ χρόνο (Α’ Χρονικῶν 27). Παρ’ ὅλο ποὺ ἡ βασιλεία τοῦ Σολομώντα ἦταν εἰρηνική, αὐτὸς ἐπέκτεινε ἀκόμα περισσότερο τὸ στρατό του, προσθέτοντας ἅρματα καὶ ἁρματηλάτες (Α’ Βασιλέων 10:26). Ὁ μόνιμος στρατὸς συνέχιζε (παρ’ ὅλη τή διαίρεση τοῦ βασιλείου μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Σολομώντα) ἕως τὸ 586 π.Χ., ὅταν ὁ Ἰσραὴλ ἔπαψε νὰ ὑπάρχει σὰν πολιτικὴ ὀντότητα.

Στήν Καινή Διαθήκη μπορεῖ ἀπό τή μιά νά διδάσκει ὁ Χριστός «ὅποιος σέ ραπίσει στό δεξί μάγουλο, στρέψε σ᾿ αὐτόν καί τό ἄλλο”, ἀλλά ὅταν ὁ Ἴδιος ραπίσθηκε στό δικαστήριο ἀπό ἕναν δοῦλο, ζήτησε τό δίκαιό Του, χωρίς νά γυρίσει ἀπό τήν ἄλλη μεριά. Δηλαδή ὁ Χριστιανός δέν εἶναι καρπαζοεισπράκτορας ἀλλά πάντα πρέπει νά διακρίνει τήν κάθε περίπτωση καί ὅποτε χρειάζεται νά ἀντιδρᾶ εἴτε μέ τό λόγο εἴτε μέ τήν πράξη.

Ἀπό τή μιά μᾶς συμβουλεύει ὁ Χριστός «ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν”, ἀπό τήν ἄλλη ὅμως δέν κατηγορεῖται μέσα στό Εὐαγγέλιο πουθενά τό ἐπάγγελμα τοῦ στρατιωτικοῦ, πού κατ᾿ ἐξοχήν ἔχει νά ἀντιμετωπίσει ἐχθρούς· ἀντιθέτως στό κατά Λουκᾶ 3:14 ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής συμβουλεύει τούς στρατιωτικούς νά μή συκοφαντοῦν, νά μήν ἐκβιάζουν, νά ἀρκοῦνται στό μισθό τους.

Ὁ Ἰησοῦς ἐπίσης θαύμασε ὅταν ἕνας Ρωμαῖος ἑκατόνταρχος (ἀξιωματικὸς ἐπικεφαλῆς ἑκατὸ στρατιωτῶν) Τὸν πλησίασε. Ἡ ἀνταπόκριση τοῦ ἑκατόνταρχου στὸν Ἰησοῦ δήλωνε τὴν κατανόησή του γιὰ τὴν ἐξουσία, καθὼς καὶ τὴν πίστη του στὸν Ἰησοῦ (Κατὰ Ματθαῖον 8:5-13). Ὁ Ἰησοῦς δὲν κατήγγειλε τὸ ἐπάγγελμά του! Πολλοὶ ἑκατόνταρχοι ποὺ ἀναφέρονται στὴν Καινὴ Διαθήκη ἐπαινοῦνται σὰν Χριστιανοί, Θεοφοβούμενοι, καὶ ἄντρες καλοῦ χαρακτήρα (Κατὰ Ματθαῖον 8:5,8,13, 27:54, Κατὰ Μάρκον 15:39,44-45, Κατὰ Λουκᾶ 7:2,6, 23:47, Πράξεις 10:1,22, 21:32, 22:25-26, 23:17,23, 24:23, 27:1,6,11,31,43, 28:16).

Μήν ξεχνᾶμε ἐπίσης καί τούς κατ᾿ ἐξοχήν ἁγίους στρατιωτικούς-πρότυπα ἅγιο Γεώργιο καί ἅγιο Δημήτριο.

Ἀπό τή μιά γνωρίζουμε πώς ὁ Χριστιανός δέν ἔχει μιά συγκεκριμένη γήϊνη πατρίδα, ἀφοῦ ἐλπίζει στή σίγουρη πατρίδα τοῦ Παραδείσου, ἀπό τήν ἄλλη βλέπουμε τόν ἴδιο τόν Χριστό νά ὑπερεκχειλίζει ἀπό πατριωτικό πόνο γιά τήν Ἱερουσαλήμ ὅταν λέει ¨Ἱερουσαλήμ Ἱερουσαλήμ πού σκοτώνεις τούς προφῆτες… πολλές φορές θέλησα νά συγκεντρώσω τά παιδιά σου ὅπως ἡ ὄρνιθα τά κλωσόπουλά της κάτω ἀπό τά φτερά της καί δέν θελήσατε¨. Σίγουρα βέβαια ὅταν λέει Ἱερουσαλήμ ἐννοεῖ κυρίως τήν Ἐκκλησία, ἀλλά δέν μποροῦμε νά παραθεωρήσουμε καί τήν κυριολεκτική της σημασία ὡς πατρίδα τοῦ Χριστοῦ. Ἑπομένως μᾶς διδάσκει νά πονᾶμε καί νά γνοιαζόμαστε τήν πατρίδα μας. Δέν λέει βέβαια νά πάρουν ὅπλα σέ περίπτωση πού ἐλλοχεύει ἡ κατάργηση τῆς ἐλευθερίας, ἀλλά ἀπαντᾶ σέ ἐρώτηση τῶν Φαρισαίων ¨τά τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι¨. Αὐτό δέν σημαίνει ἔμμεσα, ὑπακοή στήν πατρίδα ὅταν σέ καλεῖ στήν ἐκτέλεση τῶν στρατιωτικῶν σου ὑποχρεώσεων;

Ἀπό τή μιά ¨Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί¨, ἀπό τήν ἄλλη ὁ Χριστός παίρνει πάλι ἀπό ἀγάπη τό φραγγέλιο γιά νά βγάλει ἔξω ἀπό τό ναό τοῦ Σολομῶντος τούς θεοκαπήλους γιά νά μή μετατραπεῖ ὁ ναός σέ οἶκο ἐμπορίου. Ἄν ἡ πατρίδα μας κινδυνεύει νά γίνει οἶκος τοῦ μουσουλμάνου Τούρκου ἤ τοῦ παπικοῦ Γερμανοῦ, δέν πρέπει νά πάρουμε φραγγέλιο, δηλ. ὅπλο; Δέν θά εἴμαστε συνυπεύθυνοι ἄν ἀλλαξοπιστήσουν τά παιδιά μας, οἱ συμπατριῶτες μας;

Τελικά τί θέλει ὁ Χριστός νά κάνουμε;

Εἶναι ἀνάγκη πρῶτα ἀπ᾿ὅλα νά ἐνεργοῦμε θεόπνευστα μέ τή χάρη τοῦ Ἀγίου Πνεύματος. Στή συνέχεια νά προσευχόμαστε καί νά θέτουμε στά χέρια τοῦ Θεοῦ τό κάθε πρόβλημα. Κατόπιν νά θυμόμαστε τά λόγια τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου ὁ ὁποῖος ἔλεγε ὅτι τό θέμα δέν εἶναι ἡ στρατιωτική ζωή ἤ ἡ ἄρνησή της, ἀλλά ἡ ἐνάρετη ἤ ἁμαρτωλή συμπεριφορά μας πού μᾶς κάνει ἀντιπάλους τοῦ Σωτήρα μας.

Ἑπομένως βλέποντας σφαιρικά τήν Ἁγία Γραφή παρατηροῦμε πώς δέν ὑπάρχουν ἀντιφάσεις στήν οὐσία. Ἀλλά ἁρμονία δύο ἀρετῶν τοῦ Χριστοῦ· τῆς ἀγάπης καί τῆς δικαιοσύνης· μέ κίνητρο τήν ἀγάπη ἐφαρμόζεται ἄλλες φορές ἡ συγχωρητικότητα καί ἡ μακροθυμία τοῦ Χριστοῦ, ὅπως στή σταύρωση, ἄλλες φορές ἡ δικαιοσύνη, ὅπως στήν παραβολή τῶν 10 παρθένων ὅπου οἱ πέντε λαμβάνουν μέρος στούς γάμους ἐπειδή φρόντισαν νά ἔχουν λάδι γιά τίς λαμπάδες τους, ἐνῶ οἱ ἄλλες πέντε δικαίως μένουν ἔξω τοῦ νυμφῶνος δηλ. ἔξω ἀπό τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, ἐπειδή οἱ ἴδιες δέν προνόησαν νά ἔχουν λάδι.Ὄχι ἐπειδή ὁ νυμφίος τίς ἔβγαλε.

Ὁ κάθε πόλεμος εἶναι συνέπεια τῆς ἀπουσίας τῆς ἀγάπης καί τῆς δικαιοσύνης τοῦ Χριστοῦ. Ἄρα ἡ εἰρήνη ἐπιτυγχάνεται μέ τήν ἀπόκτηση τῶν δύο παραπάνω ἀρετῶν· ἡ ἀπόκτηση αὐτή ὅμως προϋποθέτει κάθαρση καρδιᾶς ἀπό τά πάθη· ἡ κάθαρση ὅμως μέ τή σειρά της προϋποθέτει συνειδητοποίηση τῶν παθῶν πού ὁδηγεῖ στή μετάνοια καί τήν ἐξομολόγηση.Ἔτσι λοιπόν ὁ κάθε πόλεμος εἶναι συνέπεια τῆς δικῆς μας πνευματικῆς ἀποστασίας· δέν εἶναι δοσμένος ἀπό τόν Θεό.Ὁ Θεός ἐπιτρέπει ἀλλά δέν δίνει τούς πολέμους. Γι᾿ αὐτό καί ὁ πόλεμος ὀνομάζεται ¨ἀναγκαῖο κακό¨ ὑπό τήν ἔννοια τοῦ ἀναπόφευκτου τῆς συνεπείας ὅταν δέν προηγεῖται μετάνοια.

Κάθε πόλεμος ὡστόσο λειτουργεῖ παιδαγωγικά. Μᾶς κάνει νά προσευχόμαστε περισσότερο, νά μετανιώνουμε ἀληθινά, νά ἐκκλησιαζόμαστε συνειδητότερα.

Ἔτσι λοιπόν ἀπευθυνόμαστε καί ἐμεῖς στήν Παναγία μας λέγοντας ¨Σέ γάρ σκέπην καί προστάτιν καί βοηθόν, κεκτήμεθα βοῶντες σοι¨. Καί ἐκείνη βρίσκεται πάντα μέ τό μέρος τοῦ ἀδικημένου, τοῦ μετανοημένου, γι᾿ αὐτό καί μᾶς συμπαραστέκεται σέ κάθε ἀμυντικό πόλεμο.

Ἄρα ὁ Χριστιανός ἔχει τήν εὐλογία καί ἀπό τό Εὐαγγέλιο καί ἀπό ὅλη τήν Ἐκκλησία νά λαμβάνει μέρος κατ᾿ οἰκονομίαν σέ πολέμους, ὅταν αὐτοί εἶναι ἀμυντικοί, πρός ὑπεράσπιση τῆς πατρίδος του. Ἄν δέν τό κάνει αὐτό, τότε σέ τί διαφέρει ἀπό τούς Ἰεχωβάδες πού δέν παίρνουν ὅπλο; Σέ τί διαφέρει ἀπό αὐτούς πού πουλοῦν μέ τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλο τρόπο τήν πατρίδα τους;
Ἱστορικὰ τὰ μέρη καὶ οἱ τίτλοι μπορεῖ νὰ ἔχουν ἀλλάξει, ἀλλὰ οἱ στρατευμένοι μας θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι τόσο συμπαθεῖς ὅσο καὶ οἱ ἑκατόνταρχοι τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Τὸ νὰ εἶσαι στρατιώτης ἦταν πολὺ σεβάσμιο. Γιὰ παράδειγμα, ὁ ἀπ. Παῦλος περιγράφει τὸν Ἐπαφρόδιτο, σὰν «συστρατιώτη» (Φιλιππησίους 2:25). Ἡ Ἁγία Γραφὴ ἐπίσης χρησιμοποιεῖ στρατιωτικοὺς ὅρους γιὰ νὰ περιγράψει πῶς νὰ εἴμαστε δυνατοὶ ἐν Κυρίῳ βάζοντας τὴν πανοπλία τοῦ Θεοῦ (Ἐφεσίους 6:10-20).

Ἑπομένως βεβαίως ἡ Ἁγία Γραφὴ μιλάει γιὰ τὴν στρατιωτικὴ ὑπηρεσία, εὐθέως καὶ ἀνεπιφύλακτα. Οἱ Χριστιανοὶ ἄντρες καὶ γυναῖκες ποὺ ὑπηρετοῦν τὴ χώρα τους μὲ χαρακτήρα, ἀξιοπρέπεια, καὶ τιμή, μποροῦν νὰ εἶναι βέβαιοι ὅτι τὸ καθῆκον ποὺ ἐκτελοῦν εἶναι σεβαστὸ ἀπὸ τὸν Κυρίαρχο Θεό μας. Αὐτοὶ ποὺ ὑπηρετοῦν στὸ στρατὸ ἀξίζουν τὸ σεβασμό μας καὶ τὶς εὐχαριστίες μας!

Ὡστόσο δέν ἀμφισβητεῖ κανείς θαυμαστές ἐξαιρέσεις θεϊκῶν ἐπεμβάσεων ὅπου πράγματι ἅγιοι ἄνθρωποι μέ τήν προσευχή τους πρός τόν Χριστό, τήν Παναγία ἤ τούς ἁγίους ἀκινητοποίησαν, κοκκάλωσαν μοχθηρούς ἀνθρώπους πού ἑτοιμάζονταν νά διαπράξουν ἐγκληματικές πράξεις. Αὐτό δέν ἀναιρεῖ τά παραπάνω.

https://orthros.eu/%E1%BC%90%CF%81%CF%89%CF%84%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%E1%BC%80%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/50-/725-%E1%BC%90%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%80%E1%BF%B6%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%E1%BD%B0-%E1%BC%90%CE%BD%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%BF%E1%BF%A6%CE%BD-%CE%BF%E1%BC%B1-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BF%E1%BD%B6-%CF%83%E1%BD%B2-%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%E1%BD%B8-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%AD%CE%BC%CE%BF%CF%85.html

Οκτ 27

The function of orgasm as a way of domination and submission

Maria Schneider (actress) victim of submission

Maria as a young actress

Maria-Hélène Schneider (27 March 1952 – 3 February 2011), known as Maria Schneider, was a French actress. She starred opposite Marlon Brando in Bernardo Bertolucci‘s film Last Tango in Paris (1972).

Schneider worked in more than 50 films and television productions between 1969 and 2008, including Last Tango in Paris Michelangelo Antonioni‘s The Passenger (1975), opposite Jack Nicholson, René Clément‘s Wanted: Babysitter (1975), Daniel Schmid‘s Violanta (1976), Nouchka van Brakel‘s A Woman Like Eve (1979), Daniel Duval‘s Memoirs of a French Whore (1979), Boris Szulzinger‘s Mama Dracula (1980), Jacques Rivette‘s Merry-Go-Round (1981), Enki Bilal‘s Bunker Palace Hôtel (1989), Marco Bellocchio‘s The Conviction (1991), Cyril Collard‘s Savage Nights (1992), Franco Zeffirelli‘s Jane Eyre (1996), and Josiane Balasko‘s A French Gigolo (2008).

Throughout her career, she was a strong advocate for improving the work of women in film. In 2001, Schneider was the guest of honor at the 23rd Festival Créteil Films de Femmes

Early life

Schneider was born in Paris to Daniel Gélin, a French actor, and Marie-Christine Schneider from Romania, who ran a bookshop in Paris.[4] Gélin was married to actress and producer Danièle Delorme during his affair with Marie-Christine Schneider; he never acknowledged Schneider as his daughter.Schneider was brought up by her mother in a town near the French border with Germany; she met her father only three times.

As a teenager, she adored films, going to the cinema up to four times a week. She left home at 15 after an argument with her mother and went to Paris, where she made her stage acting debut that same year.She eked out a living as a film extra and a model. While working as an extra, she met Brigitte Bardot, who knew her father. Bardot offered Schneider a room in her house. Through Bardot, Schneider met people in the film business and Bardot introduced her to the William Morris Agency. She was 18 when she had her first break in 1970, appearing in Madly, starring Alain Delon.

Career

Schneider gained international renown for her performance at the age of 19 in the sexually explicit Last Tango in Paris (1972), directed by Bernardo Bertolucci. She performed several nude scenes in a graphic portrayal of anonymous sex with an older man. In an interview in 2007, Schneider said of Bertolucci: «He was fat and sweaty and very manipulative, both of Marlon and myself, and would do certain things to get a reaction from me.” She said that Brando had a paternal relationship with her on the set, even though he suggested the acted sodomy scene. Bertolucci did not reveal this scene to her until just before the filming of it. In 2007, she said:

Maria was victimized by Brando and Bertolucci

I should have called my agent or had my lawyer come to the set because you can’t force someone to do something that isn’t in the script, but at the time, I didn’t know that. Marlon said to me: ‘Maria, don’t worry, it’s just a movie,’ but during the scene, even though what Marlon was doing wasn’t real, I was crying real tears. I felt humiliated and to be honest, I felt a little raped, both by Marlon and by Bertolucci. After the scene, Marlon didn’t console me or apologise. Thankfully, there was just one take.

In 2013, Bertolucci said he had withheld the information from her to generate a real «reaction of frustration and rage”. Brando alleged that Bertolucci had wanted the characters to have real sex, but Brando and Schneider both said it was simulated. Actress Jessica Tovey, writing in The Guardian, argued that Bertolucci’s defense of pursuing an artistic vision was «bogus” and that what occurred was «a violation.” Tovey also observed that it is difficult to imagine the «roles being reversed; Brando being brutalized only to discover midway through filming that Schneider and Bertolucci had conspired to add an element of humiliation.”

In 2001, Schneider commented:

Last Tango… first major role. In fact, it’s a total coincidence. I was friends with Dominique Sanda. She would make the film with Jean-Louis Trintignant, but she was pregnant. She had a large picture with her of both of us. Bertolucci saw it. He made me do a casting… I regretted my choice since the beginning of my career would have been sweeter, quieter. For Tango, I was not prepared. People have identified with a character that was not me. Butter, about saucy old pigs… Even Marlon with his charisma and class, felt a bit violated, exploited a little in this film. He rejected it for years. And me, I felt it doubly.

Schneider and Brando remained friends until his death, although they did not speak of the movie for some time. She has said that due to her experience with the film – and her treatment afterward as a sex symbol rather than as a serious actress – she decided never to work nude again. Because of the scandal surrounding the film’s release, Schneider’s career was seriously damaged. She started struggling with depression, became a drug addict and made several suicide attempts. She later became a women’s rights advocate, in particular fighting for more female film directors, more respect for female actors, and better representation of women in film and media. Criminal proceedings were brought against Bertolucci in Italy for the anal-sex scene; the film was sequestered by the censorship commission and all copies were ordered destroyed. An Italian court revoked Bertolucci’s civil rights for five years and gave him a four-month suspended prison sentence. In 1978 the Appeals Court of Bologna ordered three copies of the film to be preserved in the national film library with the stipulation that they could not be viewed, until Bertolucci was later able to re-submit it for general distribution with no cuts.

Schneider also appeared in films such as Michelangelo Antonioni‘s The Passenger (1975), René Clément‘s Wanted: Babysitter (1975), Daniel Schmid‘s Violanta (1976), Nouchka van Brakel‘s A Woman Like Eve (1979), Daniel Duval‘s Memoirs of a French Whore (1979), Boris Szulzinger‘s Mama Dracula (1980), Jacques Rivette‘s Merry-Go-Round (1981), Enki Bilal‘s Bunker Palace Hôtel (1989), Marco Bellocchio‘s The Conviction (1991), Cyril Collard‘s Savage Nights (1992), Franco Zeffirelli‘s Jane Eyre (1996), and Josiane Balasko‘s A French Gigolo (2008). Schneider worked in more than 50 films and television productions between 1969 and 2008. During her career, she was a strong advocate for improving the work of women in film.

I’m still struggling for the image of women in film and I’m still working, not as much as I would like to because for a woman in her late forties, it’s hard to find work. Not only in France. I had a chat with Anjelica Huston last year. We spoke about the same problem, you know. I don’t know where it comes from? The writers, the producers, or the directors. But I think it’s a pity even for the public. We get a response to see a mature woman in film. We see many, many macho men in film. An actress like Meryl Streep doesn’t work as much as Bob De Niro.

Personal life

In 1974, Schneider came out as bisexual. In early 1976, she abandoned the film set of Caligula and checked herself into a mental hospital in Rome for several days to be with her lover, photographer Joan Townsend. This, coupled with her refusal to perform nude, led to Schneider’s dismissal from the film. She was replaced by Teresa Ann Savoy.

The 1970s were turbulent years for Schneider, marked by drug addiction, overdoses, and a suicide attempt. Schneider said that she disliked the instant fame accorded to her from Last Tango in Paris. She suffered abuse and began taking drugs.

I was rock ‘n’ roll. About drugs, we did not know at the time, it was so dangerous. There was an ideal, to change society and especially a thirst for novelty… I have lost seven years of my life and I regret it bitterly… I started using drugs when I became famous. I did not like the celebrity, and especially the image full of innuendo, naughty, that people had of me after Last Tango. In addition, I had no family behind me, who protect you… I suffered abuse. People who come up to tell you unpleasant things on planes. I was tracked down, and I felt hounded.

By the 1980s, however, her life had improved:

I was very lucky – I lost many friends to drugs – but I met someone in 1980 who helped me stop. I call this person my angel and we’ve been together ever since. I don’t say if it’s a man or a woman. That’s my secret garden. I like to keep it a mystery.

Maria in her last days dying from breast cancer

Death

Schneider died of breast cancer on 3 February 2011 at age 58. Her funeral was held on 10 February 2011 at Église Saint-Roch, Paris, attended by actors, directors, and producers in French cinema such as Dominique Besnehard, Bertrand Blier, Christine Boisson, Claudia Cardinale, Alain Delon, and Andréa Ferreol, her partner Maria Pia Almadio, half-siblings Fiona and Manuel Gélin, and her uncle Georges Schneider. Delon read a tribute from Brigitte Bardot. Schneider was cremated afterwards at Père Lachaise crematorium, and her ashes were to be scattered at sea at the foot of the Rock of the Virgin in Biarritz, according to her last wishes. Schneider and Fiona were half-sisters of Xavier Gélin, also an actor.

Legacy and honours

In 2001, Schneider was the guest of honor at the 23rd Festival Créteil Films de Femmes. In a master class at the festival, she called film «a tracing of memory”, and said that women must be recognized as actors and directors. She also brought attention to the importance of assisting senior French actors who become unemployed and impoverished. Schneider was chosen the same year as vice-president of La Roue Tourne, an organization in Paris organized to support senior French actors and directors. According to Schneider, Marcel Carné, director of Children of Paradise (1945) and one of the most important directors of the late 1930s, would have died in poverty but for La Roue Tourne supporting him for the last 10 years of his life.

On 1 July 2010, Schneider was awarded the medal of Chevalier, Ordre des Arts et des Lettres, for her contributions to the arts by Minister of Culture and Communication, Frédéric Mitterrand. He had acted with her in Jacques Rivette‘s film, Merry-Go-Round (1981).

On 2018, her cousin Vanessa Schneider published Tu t’appelais Maria Schneider, a book about her.

 

Οκτ 27

Στο στόχαστρο των ελίτ της παγκοσμιοποίησης τα έθνη-κράτη. «Πρέπει να γίνουν κιμάς για να μην φέρνουν αντίδραση στην κερδοφορία μας».

Αιματοβαμμένος ο πλανήτης μας γιατί το θέλει η πανίσχυρη ελίτ της παγκοσμιοποίησης

Πολλοί στο εξωτερικό μιλάνε για επερχόμενη παγκόσμια οικονομική κρίση, χειρότερη από το 2008. Τόσο χειρότερη, λένε, ώστε το κραχ του 1929 να μοιάζει με ανέμελο περίπατο στη ζούγκλα των χρηματιστηρίων. Πολλοί δεν ήταν αρνητικοί, αρχικά, στην παγκοσμιοποίηση, με την ελπίδα καλύτερης ζωής. Tώρα, όμως, οι περισσότερες χώρες δυστυχούν και επωφελούνται λίγοι π.χ. στην Αμερική και στη Γερμανία, αυξάνονται κάθε χρόνο κατά μερικές δεκάδες οι εκατομμυριούχοι και κατά εκατομμύρια οι φτωχοί. Τα έθνη-κράτη γίνονται προστατευτική φωλιά επιβίωσης.

Η Ευρώπη των Εθνών και όχι των ισοπεδωμένων χωρών είναι αίτημα με αυξανόμενη στήριξη. Η Ιταλία δίνει το ενθαρρυντικό παράδειγμα. Η ενσωματωμένη Αριστερά χάνει και τα τελευταία ίχνη επαφής με τις λαϊκές μάζες, γίνεται απεχθής ακόμα και ως άκουσμα. Στην Ευρώπη, η Δεξιά μεταλλάσσεται υπό την πίεση των ψηφοφόρων που την προσεγγίζουν όχι ως νοσταλγοί ενός παρελθόντος, όχι πάντα συμπαθούς, αλλά αναζητώντας σεβασμό στη δημοκρατία.

Η Αριστερά χρειάστηκε αρκετές δεκαετίες, πριν και μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, για να μεταλλαχθεί, υπό την πίεση του Συστήματος, σε όργανο των ελίτ. Είναι λογικό και η Δεξιά να χρειαστεί χρόνο για να αποβάλλει ανεπιθύμητα στοιχεία του παρελθόντος. Οι νέοι ψηφοφόροι είναι νεόπτωχοι αστοί και λαϊκά στρώματα, απογοητευμένοι εξ αριστερών, επιφυλακτικοί προς την ακραία Δεξιά (Χούντα, gladio, κλπ).

Οι ψηφοφόροι δεν προσέρχονται ως κυρίαρχοι, αλλά με την επίγνωση ότι το παρελθόν κατέληξε σε αδιέξοδο και στην καταστροφή τους, ενώ το μέλλον είναι άγνωστο και σκοτεινό. Δεν είναι επαναστάτες, ανατρεπτικοί. Για πολλούς, όμως, είναι η πρώτη φορά που βρίσκονται απέναντι στην καθεστηκυία τάξη, η οποία τους θεωρεί αντισυστημικούς.

Οι προετοιμασίες για πόλεμο είναι φανερές. Και επιβάλλονται όχι μόνο επειδή ο αντίπαλος, Ρωσία και Κίνα, εμφανίζεται πολύ ισχυρός, αλλά και επειδή οι ελίτ χάνουν τον έλεγχο των κοινωνιών, κυριευμένες από αλαζονεία και έπαρση. Ο έλεγχος των μαζών με την επιστράτευση και τον υποκινούμενο από τις ελίτ «πατριωτισμό» είναι συνήθης μέθοδος. Αλλά το αποτέλεσμα των δυο Μεγάλων Πολέμων ήταν η απώλεια της Ρωσίας και της Κίνας.

Η κατάργηση των εθνών

 

Το πρώτο σημείο, λοιπόν, είναι ότι παρά το ότι τα πυρηνικά εξακολουθούν να αποτελούν ισχυρό αποτρεπτικό παράγοντα, ένας πόλεμος με ατομικά όπλα δεν μπορεί να αποκλειστεί, επειδή το αντικείμενο της διαμάχης δεν είναι απλώς αν τα Σκόπια θα ονομαστούν Μακεδονία, ή αν θα εντυπωσιάσουν τους εκλογείς οι ψηφοθηρικές προεκλογικές συλλήψεις πρώην υπουργών. Το επίμαχο είναι ότι πιθανόν τελειώνουν τα 400 χρόνια κυριαρχίας της Δύσης στον πλανήτη. Ο Σπένγκλερ στο διάσημο βιβλίο του «Η παρακμή της Δύσης» προέβλεπε την κατρακύλα από το 1918 – το βιβλίο γράφτηκε το 1914 αλλά εκδόθηκε μετά τον πόλεμο.

Η σύγχρονη προπαγάνδα θέλει να επιβάλλει την άποψη ότι αν καταργηθούν τα έθνη θα εκλείψουν οι ιδιαιτερότητες, θα ξεριζωθούν οι πόλεμοι, θα επικρατήσει αιώνια ειρήνη. Σαχλαμάρες. Οι ελίτ ενοχλούνται επειδή πολλά έθνη-κράτη σημαίνει πολλοί ατίθασοι παράγοντες, πολλές αντιστάσεις στους μεγάλους. Καμιά μικρή χώρα δεν εμπνεύστηκε και δεν ξεκίνησε σταυροφορία για τον αφανισμό των εθνών και την ισοπέδωση των λαών.

Το παραμύθι της ιδεολογίας

Είναι τέτοια η διαστρέβλωση που από τις ΗΠΑ εκπέμπεται ο ισχυρισμός ότι αυτοί που θέλουν τη διάλυση των (μικρών) εθνών, την παγκοσμιοποίηση, είναι Αμερικανοί «αριστεροί διεθνιστές»(!), πρώην τροτσκιστές, όπως πολλοί νεοσυντηρητικοί στην κυβέρνηση Μπους. Δρυός πεσούσης.

Δεν ξέρω αν, πως και πότε θα εξαλειφθούν οι πόλεμοι. Ξέρουμε όλοι, όμως, ότι οι πόλεμοι εμφανίστηκαν πολύ πριν να δημιουργηθούν τα έθνη. Και ότι κανένα μικρό, εξ ορισμού αδύναμο, έθνος-κράτος δεν ξεκίνησε πόλεμο. Επιθετικούς πολέμους προκαλούν οι ισχυροί, Άγγλοι, Γάλλοι, με τελευταίους τους Αμερικανούς.

Το τρίτο σημείο είναι ότι πάνω από μισό αιώνα κυριάρχησε η ψευδαίσθηση ότι αιτία σύγκρουσης ήταν οι αντίθετες ιδεολογίες, ο κομμουνισμός και ο φιλελευθερισμός του αστικού κόσμου της Δύσης. Παραμύθια. Η ιδεολογία ήταν ανέκαθεν προκάλυμμα, από την εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου όταν οι Σπαρτιάτες ζήτησαν ενότητα των ελληνικών Πόλεων εναντίον των Αθηναίων εν ονόματι της ελευθερίας. Τους μιμούνται οι ΗΠΑ εναντίον της ΕΣΣΔ και τώρα της Ρωσίας. Τσάρος, Λένιν, Πούτιν, για τις ελίτ δεν αλλάζει παρά το όνομα του ίδιου εχθρού.

—————————————————
ΥΓ. Το συγκρουσιακό κλίμα των ημερών στα ελληνοτουρκικά θυμίζει την, προμελετημένη, με υπόδειξη Κίσινγκερ, «κρίση του Μαρτίου 1987», που έδωσε το πρόσχημα ώστε αντί για πόλεμο να αρχίσει ο διάλογος Παπανδρέου-Οζάλ. Τότε η ελληνική κυβέρνηση είχε ισχύ και το αποτέλεσμα ήταν ισοπαλία. Τώρα η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι αδύναμη, μίζερος διεθνής επαίτης. Τι να περιμένουμε;

Ο πρωθυπουργός, ως νέος υπουργός Εξωτερικών, μετά τις απειλητικές δηλώσεις των Τούρκων, είπε ότι για την επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στο Ιόνιο θα αποφασίσει η Βουλή, στέλνοντας το θέμα στις καλένδες. Ίσως, όμως, μια «κρίση» λίαν προσεχώς να είναι επιθυμητή, έξωθεν.

Αφού μας επιβλήθηκαν οι Πρέσπες, ήρθε η ώρα των κοιτασμάτων αερίου-πετρελαίου για να ικανοποιηθεί η Τουρκία οπότε ίσως επανέλθει στη δυτική αγκαλιά. Εννοείται ότι θα το πληρώσουμε εμείς μιας και το μόνο διαθέσιμο όπλο της κυβέρνησης και όλων των προκατόχων είναι το Διεθνές Δίκαιο. Υποχωρούμε όσο μας επιβάλλει η αδυναμία μας, έλεγε ο Θουκυδίδης. Θα αποδείξουν ότι τα καταφέρνουν και χωρίς Κοτζιά.

του Απόστολου Αποστολόπουλου 27/10/2018

από το «https://slpress.gr/»

 

 

Οκτ 27

Η πραγματική Αγάπη είναι η αγάπη της ψυχής προς μιαν άλλη ψυχή

Ένα παράδειγμα αυθεντικής ζωής και γνήσιας αγάπης:

Πάνω από όλα τα κτιστά και άκτιστα αγαθά υπερέχει η ΑΓΑΠΗ

«Το πρώην αυστραλιανό μοντέλο Turia Pitt έπαθε 65% εγκαύματα στο σώμα, χάνει τα δάχτυλά της και τον αντίχειρά της στο δεξί της χέρι, πέρασε πέντε μήνες σε νοσοκομείο με εγχειρήσεις πλαστικές προσώου και σε όλο της το σώμα.
Ο φίλη της αποφασίζει να εγκαταλείψει τη δουλειά του και να  την φροντίσει για την ανάκτηση της αγαπημένης του.
Πριν από μερικές μέρες τον ρώτησαν μια  σε συνέντευξή του στο CNN:
«Σκέφτηκες τουλάχιστον για μια στιγμή, να την αφήσεις και να συνεχίσεις τη ζωή σου; (Εννοώντας αφού έχει παραμορφωθεί σωματικά και δεν είναι αυτή που γνώριζες;)

Η απάντησή του άγγιξε τον κόσμο:

«Παντρεύτηκα την ψυχή της, τον χαρακτήρα της, και αυτή είναι η μόνη γυναίκα που κρατά τα όνειρά μου πραγματικότητα”.

Παλαιότερα άρθρα «

» Νεότερα άρθρα