Συμφωνία Ψυχανάλυσης και ορθόδοξης αντίληψης για την προέλευση της ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ. Μάθημα 11ον

Γανυμήδης και Δίας μεταμορφωμένος σε αετό

Από το σύνολο της παρατιθέμενης βιβλιογραφίας και τη μέχρι εξαντλήσεως παρουσίαση των νεώτερων βιολογικών και ψυχαναλυτικών δεδομένων (κυρίως από τον Κάρολο Σοκαρίδη) που έχουμε συγκεντρώσει για τις σεξουαλικές διαστροφές (παρεκκλίσεις) και ιδιαίτερα για την ομοφυλοφιλία, συμπεραίνουμε ότι: τόσο η ομοφυλοφιλία όσο και κάθε διεστραμμένη σεξουαλική συμπεριφορά σαδομαζοχισμός, παιδεραστία, φετιχισμός, κτηνοβασία, βιασμός, κ.λπ. είναι «παρά φύσιν» ανώμαλες υπερβολές, οφειλόμενες σε βαρύτατες ψυχοπαθολογικές διαταραχές σε προοιδιπόδειο και οιδιπόδειο επίπεδο.

Είναι ολοφάνερο ότι οι προσπάθειες του εγώ να διατηρήσει την ακεραιότητά του όταν βρίσκεται σε συνθήκες ευαλωτότητας και πανικού κάτω από το φόβο της εκμηδένισης, οδηγούν την προσωπικότητα να επιλέξει εκτός από το δρόμο της νεύρωσης, της ψύχωσης ή της διαταραχής της προσωπικότητας την παρά φύση ασέλγεια, τη σεξουαλική διαστροφή και τις παραφιλίες.

Η ομοφυλοφιλία είναι η πιο μελετημένη ανωμαλία του είδους η οποία συνήθως συνυπάρχει με κάποια από τις πιο πάνω αναφερθείσες διαταραχές, κατά την γνώμη μας. Από τη συσσωρευμένη εμπειρία της ψυχαναλυτικής έρευνας, από τις δικές μας προσωπικές περιπτώσεις και από όλες τις υπάρχουσες ενδείξεις, φαίνεται να δικαιώνεται η άποψη ότι η τραυματισμένη υπερηφάνεια σε ευαίσθητη ηλικία 3, 4 έως 9, 10 ετών, γίνεται η αιτία της ομοφυλόφιλης σεξουαλικής διαταραχής σε άνδρες και γυναίκες.

Αλλά και η βιολογική άποψη αν ληφθεί υπόψη, η οποία αποδίδει σε γονιδιακή διαταραχή εκ μητρός το διαταραγμένο προσανατολισμό προς το ίδιο φύλο, δεν αλλάζει τα ψυχαναλυτικά δεδομένα. Όπως δεν αλλάζει το στόχο της ιατρικής η γονιδιακή κληρονομική μεταβίβαση του διαβήτη, που είναι η θεραπεία του. Ο ασθενής δε λέγει «αφήστε με αβοήθητο, είμαι από τη φύση μου καταδικασμένος να πάσχω από διαβήτη». Απαιτεί να κάνει η επιστήμη το καλύτερο ώστε να εξακολουθεί να ζει όσο γίνεται πιο ανθρώπινα και υποφερτά.

Έτσι και στην ομοφυλοφιλία, αλλά και σε κάθε σεξουαλική ανωμαλία, το άτομο οφείλει να αναγνωρίζει την ψυχοσωματική του διαταραχή όπως λέγει ο Χάρολντ Βοθ και ιδίως αν είναι νέος, να ζητήσει από τον ψυχίατρο-ψυχαναλυτή θεραπεία.

Αυτό που βλέπουμε όμως είναι έναν επαναστατικό λόγο, μια αντιδικία, μια πολεμική και επιθετική τακτική των ομοφυλόφιλων ομάδων να θεωρηθεί σαν απόλυτα φυσιολογική κατάσταση η ανωμαλία, η διαστροφή και η παραφύσει συμπεριφορά. Βλέπουμε το ναρκισσισμό αυτών των ατόμων και τη νευρωτική τους υπερηφάνεια να ξεπερνάει τα όρια και να απειλεί όσα πρότυπα και ιδανικά εξακολουθούν να παραμένουν ακόμη αλώβητα στον καταρρέοντα κόσμο μας.

Γι’ αυτό στις ημέρες μας, στρατιές νέων ανθρώπων προβάλλουν με θράσος την ασέλγεια σαν πρότυπο μίμησης και με κάθε δυνατό τρόπο μάχονται εναντίον των θρησκευτικών ηθικών αρχών και ιδιαίτερα της Ορθόδοξης χριστιανικής αντίληψης πραγμάτων, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.

Κι όμως, εκείνο που εκπλήσσει τον μελετητή είναι η ομοφωνία της παυλιανής αντίληψης περί της ομοφυλοφιλίας και των συσσωρευμένων ψυχαναλυτικών δεδομένων περί της προέλευσης των ασελγειών και δη της ομοφυλοφιλίας, από τον ναρκισσιστή εαυτό μας.

Γράφει ο Απόστολος Παύλος: «Η οργή του Θεού έρχεται από τον ουρανό ενάντια στην ασέβεια και την κακία των ανθρώπων, που με την κακία τους καταπατούνε την αλήθεια. Την αλήθεια του Θεού που την ξέρουνε, γιατί ο ίδιος ο Θεός τους την αποκάλυψε… Γιατί ενώ γνωρίσανε τον Θεό, δεν τον τιμήσανε σαν Θεό, ούτε τον ευχαρίστησαν για τις ευεργεσίες του αλλά με τους ψεύτικους και πλανημένους συλλογισμούς τους αποδείχθηκαν μωροί και σκοτίστηκε η ασύνετη και ανίκανη να καταλάβει και τις απλές αλήθειες, διάνοιά τους. (Σ.γ.: Ο εγωισμός τους και η νευρωτική τους υπερηφάνεια τους έκανε να δοξάζουν την ιδεατή εικόνα του εαυτού τους πάνω από το Θεό). Ενώ νομίζουν ότι είναι σοφοί αποδείχτηκαν μωροί και ανόητοι. Και άλλαξαν το ένδοξο μεγαλείο του άφθαρτου Θεού με υλικά αγαλμάτινα είδωλα, ομοιώματα της φθαρτής μορφής του ανθρώπου, των πουλιών των τετράποδων ζώων και των ερπετών. Γι’ αυτό (σ.γ.:ένεκα του ναρκισσισμού τους) και ο Θεός τους άφησε να παραδοθούν στις αισχρές επιθυμίες της καρδιάς τους να ατιμάζουν στην ακαθαρσία τα σώματά τους μεταξύ τους (σ.γ.:με τις παρά φύση σεξουαλικές δραστηριότητες στις οποίες παραδίνονταν). Μεταβάλλανε την αλήθεια του Θεού σε ψέμμα, σεβάστηκαν και ελάτρεψαν το δημιούργημα αντί τον δημιουργό,… Γι’ αυτό και επέτρεψε ο Θεός να παραδοθούν σε ατιμωτικά πάθη. Οι γυναίκες τους αλλάξανε την φυσική σεξουαλική σχέση και χρήση του σεξ στην παρά φύση (σ.γ.:οδηγήθηκαν στις λεσβιακές σχέσεις), με όμοιο δε ακριβώς τρόπο και οι άνδρες αφήσανε τη φυσική σεξουαλική σχέση και χρήση της συνουσίας με τη γυναίκα πυρακτωμένοι από τη φλόγα της ακράτητης σαρκικής επιθυμίας, διαστράφηκαν σεξουαλικά μεταξύ τους, ώστε να ασελγούν οι άντρες με τους άντρες (σ.γ.:και να επιδίδονται στην ομοφυλοφιλία και τον σοδομισμό) εισπράττοντας έτσι ο ένας απ’ τον άλλο την ανταμοιβή που τους άξιζε. Κι επειδή δε δώσανε σημασία στην πλήρη και αληθινή γνώση του Θεού, τους εγκατέλειψε ο Θεός και παραδόθηκαν σε νου ανίκανο να διακρίνει το αληθινό και το σωστό, και το αποτέλεσμα ήταν να κάνει απρεπή και ανήθικα έργα. Έτσι κυριεύθηκαν και γέμισαν από κάθε αδικία, πορνεία, πονηρία, πλεονεξία, κακία, γέμισαν από φθόνο, φόνο, φιλονικία, δόλο, κακοήθεια, μετατράπηκαν σε κουτσομπόληδες, συκοφάντες, μισόθεους, υβριστές, υπερήφανους, φαντασιοκόπους, αλαζόνες, εγωιστές, εφευρέτες σκευωριών, ανυπάκοοι στους γονείς τους, ανόητοι, επιπόλαιοι που καταπατούν το λόγο τους, άστοργοι στον πόνο του πλησίον τους (σ.γ.: η ναρκισσιστική διαταραχή της προσωπικότητάς τους, τους κάνει να είναι τελείως απαθείς και αμέτοχοι στα συναισθήματα των συνανθρώπων τους, την γνωστή ως lack of empathy), αδιάλλακτοι, σκληροί, χωρίς οίκτο κι ευσπλαχνία. Αυτοί οι άνθρωποι μολονότι γνωρίζουν το νόμο του Θεού, ότι δηλαδή όσοι κάνουν τέτοιες πράξεις τους αξίζει ο θάνατος, όχι μόνο συνεχίζουν να κάνουν οι ίδιοι τέτοια έργα αλλά επιδοκιμάζουν και αυτούς που κάνουν παρόμοιες αισχρότητες (σ.γ.: ο Παύλος προέβλεψε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια τη σύγχρονη τάση των κινημάτων των ομοφυλοφίλων και λεσβιών να απαιτούν εν ονόματι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων να γίνει απόλυτα αποδεκτή σαν φυσιολογική και ισότιμη με την ετερόφυλη σεξουαλική σχέση και η ομοφυλόφιλη)». (Ρωμαίους, Α΄, 18-32).

Τα φωτισμένα από το Πνεύμα Θεού λόγια του αποστόλου Παύλου επιβεβαιώνονται σήμερα μέσα από την ψυχανάλυση, πόσο γνήσια αποδίδουν σαν πηγή προέλευσης της ομοφυλοφιλίας τον ναρκισσιστικό πυρήνα του ατόμου. Είναι ένα πραγματικό θαύμα ότι οι Σίγκμουντ Φρόυντ, Κάρεν Χορνάι, Κάρολος Σοκαρίδης κ.α. ψυχαναλυτές, ακολουθώντας την παρατήρηση, την ανάλυση, την εμπειρία, κατέληξαν σε παράλληλα συμπεράσματα.

Ο Παύλος επιμένει κι όποιος θέλει να είναι αντικειμενικός οφείλει να αποδεχτεί, το διαχωρισμό των πράξεων και συμπεριφορών των ανθρώπων σε δύο κατηγορίες· στα έργα της σαρκός και στους καρπούς του Πνεύματος.

Ανάμεσα στα έργα της σαρκός είναι η μοιχεία, η πορνεία, η ακολασία, η ασέλγεια και κάθε ακάθαρτη πράξη που οδηγεί τον άνθρωπο μετά μανίας προς απόλαυση της ηδονής. Επομένως, και οι φόνοι από τις εκτρώσεις (πλην όλων των άλλων πολυάριθμων αιτίων που οδηγούν στην απώλεια ανθρώπινης ζωής) ανήκουν στην ανεξέλεγκτη απόλαυση της σεξουαλικής ηδονής και γι’ αυτό υπάγονται στα έργα της σαρκός. Οι δε «τα τοιαύτα πράσσοντες βασιλείαν του Θεού ου κληρονομήσουσιν». (Προς Γαλάτας Ε΄, 19-21).

Όσο για τους καρπούς του Πνεύματος ανάμεσά τους είναι η αγάπη, η χαρά, η ειρήνη, η εγκράτεια, διότι όσοι ανήκουν στο Χριστό «την σάρκα εσταύρωσαν» νέκρωσαν τα πάθη τους και τις χοϊκές επιθυμίες τους, (προς Γαλάτας, Ε΄, 22-24) χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στερήθηκαν τις ηδονές του γάμου και τη φυσιολογική απόλαυση της συνουσίας με τη γυναίκα τους που είναι καθαγιασμένη.[1]

Το ερώτημα που τίθεται μετά από όλα αυτά είναι αν είναι σωστό να υπάρχουν τα κινήματα των οργανωμένων ομοφυλοφίλων και των λεσβιών τα οποία αγωνίζονται να πετύχουν μια θέση στον ήλιο ενάντια στη διάκριση και στην καταπίεση, την κοροϊδία και τον δημόσιο εξευτελισμό που βαραίνει και συνθλίβει αυτούς τους ανθρώπους. Νομίζουμε ότι χρειάζονται να υπάρχουν, να αγωνίζονται και να απαιτούν σεβασμό και αποδοχή. Δε μπορούν όμως να απαιτούν δικαίωση της ομοφυλοφιλίας τους.

Αυτή παραμένει μια παράφυση σεξουαλική συμπεριφορά και ψυχαναλυτικά θεωρούμενη, όπως δια πολλών αναφέραμε, ανωμαλία και διαταραχή του ψυχισμού, μια διαστρέβλωση της σεξουαλικής παρόρμησης και του ορμέμφυτου της διαιώνισης της ζωής. Πρόκειται για μια αρρωστημένη κατάσταση και οι ομοφυλόφιλοι και οι λεσβίες οφείλουν να κατανοήσουν ότι πάσχουν ψυχικά.

Όμως χρειάζεται ταπείνωση και τόλμη για να το παραδεχθεί κανείς. Ιδίως ο ναρκισσιστής που είναι τυφλός και επιρρεπής στο να βλέπει μόνο τα υπέρ του εαυτού του και να εθελοτυφλεί μπρος στα μειονεκτήματα και τις αδυναμίες του. Πολύ περισσότερο δε δικαιούνται να παρουσιάζουν τη διαστροφή τους σαν ένα ισότιμο μοντέλο μίμησης, ένα πρότυπο φυσιολογικής σεξουαλικής συμπεριφοράς.

Εμείς οι ψυχίατροι οφείλουμε να προστατεύσουμε την κοινωνία και τα παιδιά μας, από την επικράτηση ενός τέτοιου μοντέλου ισοπέδωσης της διαφορετικότητας και προαγωγής του unisex. Χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι παρά μια διαστροφή. (Σ.γ.: Άσχετα αν την αποκαλούμε παρέκκλιση). Να βλέπουμε με συμπάθεια την ψυχοπαθολογική αυτή κατάσταση, να προσπαθούμε μέσα από την λειτουργία της συναισθηματικής μεταβίβασης, με ευαισθησία και κατανόηση, χρησιμοποιώντας τις υπάρχουσες ψυχαναλυτικές και συμπεριφορικές τεχνικές, να αλλάξουμε και να προσανατολίσουμε τον πάσχοντα ομοφυλόφιλο και την πάσχουσα λεσβία προς έναν ετερόφυλο σεξουαλικό σύντροφο∙ απαλύνοντας το άγχος και τον πανικό εκμηδένισης ή τον φόβο καταβρόχθισης από μια αυταρχική και καταστροφικά επιθετική μάνα, αλλά όχι και να δικαιώνουμε τη διαστροφή ή να την θεωρούμε απλή φυσιολογική παραλλαγή! Δεν μπορεί νάνε ασήμαντη ποικιλία μια διαστροφή που αποκλείει τον άνθρωπο από την μετά θάνατο κληρονομιά της βασιλείας του Θεού, αλλά και την τεκνογονία, ούτε μπορεί να αποτελεί κοινωνικό πρότυπο προς μίμηση για τις νεώτερες γενεές!

Όσον αφορά την ελληνοπρεπή και ορθόδοξη αντίληψη που συμφωνεί με το κοινωνικό και ηθικό μοντέλο της δικής μας παράδοσης, θα προσθέταμε ότι η περίφημη ομοφυλοφιλία των αρχαίων ελλήνων δεν είναι παρά μια απλή παιδεραστική διαδικασία που χρησιμοποιείτο για να μυήσει τα παιδιά και τους εφήβους στα σεξουαλικά μυστικά αλλά και στην προσπάθεια για μόρφωση και γνώση από τους παιδαγωγούς και τους παιδοτρίβες της εποχής. (Βλέπε την εικόνα η αρπαγή του Γανυμήδη από τον Δία αετό) Ήταν η ανταμοιβή και το κίνητρο των δασκάλων να διδάσκουν τα νεαρά όμορφα αγόρια πέρα από την όποια χρηματική αμοιβή. Ασφαλώς μετά την εξάπλωση του χριστιανισμού αυτή η σεξουαλικά αδιάκριτη συμπεριφορά εξαφανίστηκε.

Η παιδεραστική και ομοφυλόφιλη βέβαια επιθυμία δεν έπαψε να καίει στα σωθικά των Ελλήνων όπως και όλων των άλλων ανθρώπων που φλέγονται από τα έργα της σαρκός. Γι’ αυτό επιμένουμε πως μόνο η πνευματική αναγέννηση και η προσπάθεια να αποκτήσει κανείς αυτοσυνειδησία και αυτογνωσία, μπορεί να αναδιοργανώσει τον παλαιό άνθρωπο μέσα μας. Η μυστηριακή ζωή και η ψυχαναλυτική διαδικασία μπορούν πολλά να προσφέρουν σε όσους έχουν το κίνητρο και αναγνωρίζουν τη σοβαρότητα και την ευθύνη που έχουν απέναντι στο Θεό και τον εαυτό τους. Αυτά ισχύουν ασφαλώς τόσο για την ομοφυλοφιλία όσο και για κάθε σεξουαλικά διεστραμμένη συμπεριφορά.

Για να βοηθήσουμε στην κατανόηση του μεγαλείου, του απέραντου ωκεανού του ελέους και της ευσπλαχνίας όσο και της αγάπης που κρύβει η ορθόδοξη πίστη και βιωματική από τους αναγνώστες μας, θα τολμούσαμε να παραλλάξουμε ένα ιστορικό γεγονός που αναφέρει ο ευαγγελιστής Ματθαίος στο ευαγγέλιό του κεφάλαιο Η΄, στίχοι 5-13.

«Σαν ήλθε στην Καπερναούμ τον συνάντησε ένας εκατόνταρχος ο οποίος τον παρακάλεσε λέγοντας. Κύριε, ο (παις) δούλος μου είναι κατάκοιτος από παράλυση στο σπίτι και βασανίζεται τρομερά. Και του λέγει ο Ιησούς· θα έλθω εγώ στο σπίτι σου να τον θεραπεύσω. Και ο εκατόνταρχος του αποκρίθηκε· Κύριε δεν είμαι άξιος να μπεις στο σπίτι μου. (Δεν αποκλείεται να είχε ομοφυλόφιλες σχέσεις ο δούλος με τον ρωμαίο αξιωματικό κι αυτός συνειδητοποιώντας την καθαρότητα της θεότητας του Ιησού τρόμαζε με την ακαθαρσία της δικής του ψυχής όσο και του σπιτιού του αναλογιζόμενος τις σεξουαλικές εκτροπές που είχε κάνει μέσα στους χώρους του). Μόνο ειπέ έναν απλό λόγο και θα γιατρευτεί ο δούλος μου. Γιατί κι εγώ σαν άνθρωπος που υπακούω στην εξουσία έχω υπό τη δική μου εξουσία στρατιώτες και όταν δίνω διαταγές σ’ ένα στρατιώτη λέγοντας πήγαινε, αυτός πηγαίνει και στον άλλο έλα, αυτός έρχεται και στο δούλο μου όταν του ειπώ κάνε τούτο, το εκτελεί. Όταν άκουσε ο Ιησούς τα λόγια του, θαύμασε και είπε σε όσους τον ακολουθούσαν. Αληθινά σας λέγω, ούτε ανάμεσα στους Ισραηλίτες δε βρήκα τέτοια πίστη. Σας βεβαιώνω, ότι πολλοί σαν τον εκατόνταρχο θα ‘ρθουν από τα πέρατα του κόσμου, την ανατολή και τη δύση και θα παρακαθίσουν σε ευλογημένο δείπνο με τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ, εκεί στη βασιλεία των ουρανών όπου αυτοί συνευφραίνονται. (Σ.γ.:Καμία σχέση δε θα έχει αν ήσαν στην επίγεια ζωή τους ομοφυλόφιλοι, λεσβίες, σοδομιστές, φετιχιστές, παιδεραστές, βιαστές, σαδομαζοχιστές, επιδειξίες, διασεξουαλικοί, εφαψίες, αυνανιστές, κτηνοβάτες, νεκρόφιλοι και κάθε άλλης μορφής έκφυλοι και διαστροφείς εφόσον μετανόησαν και συμμετείχαν με πολύ ταπείνωση και συντριβή στο κοινό γεύμα όπου προσφερόταν επάνω στην Άγια Τράπεζα το Σώμα Του και το Αίμα Του!). Εκείνοι δε που δεν είναι οι κληρονόμοι της βασιλείας θα ριφθούν στο σκότος το εξώτερον∙ εκεί που θα είναι ο κλαυθμός και ο τριγμός των δοντιών. Και είπε ο Ιησούς στον εκατόνταρχο. Πήγαινε σπίτι σου και όπως πίστευσες θα γίνει, θα θεραπεύσω τον δούλο σου. Και πράγματι θεραπεύθηκε ο δούλος κατά τη στιγμή εκείνη».

Αυτή είναι η ορθόδοξη στάση ζωής∙ κανένας δε μένει ασυγχώρητος, όλοι είναι προσκεκλημένοι στο δείπνο της αιωνιότητας, αρκεί να το ζητήσουν! Η ομοφυλοφιλία, οι διαστροφές και οι παρεκκλίσεις. δεν αποκλείουν κανένα άνθρωπο που έχει τη διάθεση να αλλάξει συμπεριφορά και να μεταβάλλει την ψυχοπαθολογικά διαστρεβλωμένη αντίληψη της ζωής, το χάος στο οποίο βρίσκεται· φτάνει να σπάσει τα δεσμά του ιδεατού εαυτού του. Να μεταμορφωθεί, όπως λέγει η Κάρεν Χορνάι, στον γνήσιο εαυτό του, να αναδυθεί το αυθεντικό και πηγαίο στοιχείο που έχει μέσα του.

[1]Βλέπε μελέτη του ιδίου με τίτλο: «Θρησκείες και Σεξουαλικότητα. Η Δαιμονοποίηση της Γυναίκας και ο Αγώνας για την Καταξίωσή της» Εκδ. Κορφή, Αθήνα 2006, διακίνηση από τις Εκδόσεις ΑΠΑΝΤΑ ΚΟΙΝΑ .

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ, ότι νεομάθεις δεν γερονταφήνεις. Μάθημα 10ον

Η πρώτη έτεροφυλόφιλη ή ομοφυλόφιλη εμπειρία
εντυπώνεται ανεξάλειπτα.

Ο καθηγητής της ψυχολογίας Τζων Ντρέικφορντ, διευθυντής του συμβουλευτικού κέντρου, στο Νοτιοδυτικό Θεολογικό Σεμινάριο των Βαπτιστών στο Φορτ Γουέρθ του Τέξας, βαπτιστής στο θρήσκευμα εκφράζει μια ενδιαφέρουσα άποψη για την ομοφυλοφιλία.
«Η λέξη «φυσιολογικό» εγείρει πολλά προβλήματα.

Ο ομοφυλόφιλος ποτέ δε θα έχει τις φυσιολογικές εμπειρίες της οικογένειας που είναι τόσο αναγκαίες για την ανάπτυξη της προσωπικότητας. Δε θα αγαπήσει ποτέ με πληρότητα ένα πρόσωπο του άλλου φύλου, ποτέ δε θα βιώσει την εμπειρία της βιολογικής πατρότητας και τις απαιτητικές και συνάμα επιβραβευτικές εμπειρίες της ανατροφής του δικού του παιδιού.

Μερικές μελέτες έχουν δείξει ότι πολλοί ομοφυλόφιλοι έχουν μεγάλη δυσκολία να συνδεθούν με οποιονδήποτε. Στο σεξ εστιάζουν μόνο στη στιγμή του οργασμού και πολλοί ομοφυλόφιλοι, ειδικά άνδρες, καταλαμβάνονται από μια μανιώδη τάση για αδιάκριτο σεξ. Εξ αιτίας αυτής της παράφορης σαρκικής αναζήτησης, όταν κάποιοι, αντίθετα από τα συνηθισμένα, δημιουργήσουν μια σταθερή σχέση, συχνά αυτή χαρακτηρίζεται από δυσπιστία και ζήλια.

Η πολυδιαφημισμένη εικόνα της ομοφυλοφιλίας σαν δραστηριότητα που λαβαίνει χώρα μεταξύ συναινούντων ενηλίκων χρειάζεται αναθεώρηση. Καθώς συμβαίνει σε όλους τους τύπους της σεξουαλικής σχέσης, υπάρχει μια ευαισθησία στον ομοφυλόφιλο να στρέφεται προς νεότερα σεξουαλικώς άτομα. Και μόνο αν ρίξει κανείς μια ματιά στην πληθώρα φωτογραφιών των ομοφυλόφιλων πορνοπεριοδικών που κυκλοφορούν, θα δει νεαρά ανώριμα αγόρια να χρησιμοποιούνται για να διεγείρουν των αισθησιασμό των αναγνωστών τους.

Ερευνητές στις μεγάλες πόλεις ανακάλυψαν ομοφυλόφιλους που χρησιμοποιούν τις σχολικές επετηρίδες και προμηθευτές λευκής σαρκός που ειδικεύονται στο να κλείνουν ραντεβού με μαθητές του λυκείου. Εγώ προσωπικά έχω γίνει μάρτυρας τέτοιας δραστηριότητας.

Ο κίνδυνος με αυτές τις πρακτικές έγκειται στην ένδειξη πως η ψυχολογική ανάπτυξη είναι εξαιρετικά επιρρεπής και υποκείμενη στο φαινόμενο της εντύπωσης (imprinting). Μερική επιβεβαίωση προέρχεται από την εργασία των Μάστερς και Τζόνσον. Επί μιας ομάδος ανδρών που θεραπεύονταν για δευτερογενή σεξουαλική ανικανότητα, 21 είχαν ομοφυλόφιλες εμπειρίες σαν έφηβοι και αργότερα παντρεύτηκαν. Κανείς εξ αυτών δεν είχε συμμετάσχει σε ετεροφυλόφιλη σεξουαλική εμπειρία πριν από το ομοφυλόφιλο συμβάν.

Ένας σχολιαστής της εργασίας των Μάστερς και Τζόνσον κατέληξε. «Ο άνθρωπος του οποίου η πρώτη ώριμη σεξουαλική εμπειρία είναι ομοφυλόφιλη, φαίνεται να σφραγίζεται από αυτή, ακόμη κι αν στραφεί προς την ετεροφυλόφιλη ερωτική συνομιλία. Πρέπει να εντυπώνεται κάποιο πρότυπο συμπεριφοράς μέσα του που δεν εξαλείφεται.»[1]

Οι ίδιοι οι ομοφυλόφιλοι αν και έχουν κορυφώσει την καμπάνια τους με σκοπό να δικαιολογήσουν και να συνηγορήσουν υπέρ του ομοφυλόφιλου τρόπου ζωής, όταν τους πάρεις ιδιωτική συνέντευξη συχνά σου δίνουν μια διαφορετική εκδοχή. Σε μια στατιστική μελέτη επί 300 ομοφυλοφίλων όταν ερωτήθηκαν, «Εάν είχες υιό θα ήθελες να ήταν ομοφυλόφιλος;» Μόνο έξι απάντησαν θετικά.

Η ομοφυλοφιλία μπορεί να είναι εκδήλωση μιας υποκείμενης δυσ-προσαρμοστικότητας. Ο Καππόν που έχει γράψει δια πολλών πάνω στο θέμα, λέγει τα εξής: «Ο ομοφυλόφιλος κάτω από τις καλύτερες προϋποθέσεις θα είναι δυστυχέστερος και περισσότερο κενός και ανικανοποίητος από το σεξουαλικά φυσιολογικό άτομο… Η φυσική ιστορική κατάληξη του ομοφυλόφιλου προσώπου φαίνεται να είναι η ψυχρότητα, η ανικανότητα, η ρήξη στις προσωπικές του σχέσεις, οι ψυχοσωματικές διαταραχές, ο αλκοολισμός, η παρανοϊκή ψύχωση (σ.γ.:νόσος που χαρακτηρίζεται από φιλυποψία και διωκτικό παραλήρημα) και η αυτοκτονία”».[2]

Σχόλιο συγγραφέα: Η γνώμη του ψυχολόγου Τζων Ντρέιφορντ μας ενδιαφέρει καθόσον ο άνθρωπος αυτός και επιστήμονας είναι και θρησκεύων βαπτιστής. Μας δίνει την ευκαιρία να διακρίνουμε πόσο έξω από τη φυσιολογική βιολογική πορεία και εξέλιξη βρίσκεται ο άνθρωπος που διακατέχεται από το πάθος αυτό. Πόσο ανίκανος είναι να αγαπήσει, να συνδεθεί συναισθηματικά κι όχι σαρκικά, κινούμενος αποκλειστικά και μόνο από τη φρενήρη επιθυμία να επιτύχει μια στιγμιαία οργασμική εμπειρία.

Ιδιαίτερα σημαντική είναι η πληροφορία που δίνει για την εντύπωση που προκαλείται από την πρώτη σεξουαλική εμπειρία η οποία συμπίπτει με τη δική μας παρατήρηση, όσον φορά την πλουραλιστική διαμόρφωση της σεξουαλικότητας, ανάλογα με την πρώτη υπάρχουσα σεξουαλική εμπειρία που ήδη αναπτύξαμε σε προηγούμενο κεφάλαιο.

Από αυτή την άποψη καταδεικνύεται πόσο σημαντική είναι για τους νέους η ανάπτυξη της σεξουαλικότητας μέσα στα φυσιολογικά ετερόφυλα πλαίσια και μακριά από τα διεστραμμένα και κακέκτυπα ομοφυλόφιλα σεξουαλικά πρότυπα που απαιτούν με θρασύτητα να εξομοιωθούν και να γίνουν αποδεκτά και ισότιμα στις σύγχρονες πολιτισμένες κοινωνίες.

[1]Belliveau, F., and Richter, L.: “Understanding Human Sexual Inadequacy”, New York: Bantam, 1970, page, 137.

[2]Cappon, D.:»Toward an Understanding of Homosexuality», Englewood Cliffs, N.J.: Prentice Hall, 1965, pp. 115, 126.

Αιτίες γένεσης της γυναίκας λεσβίας. Μάθημα 9ον

Η γυναίκα λεσβία και οι σύγχρονες απόψεις.

Yπάρχουν σημαντικές εργασίες σχετικές με τη γυναικεία ομοφυλοφιλία που προσπαθούν να την ερμηνεύσουν βάσει του ιδιοσυστασιακού ή κληρονομικού παράγοντα σε αντίθεση με τους επίκτητους παράγοντες.

Oι τελευταίοι λαμβάνουν υπόψη τις συνθήκες ζωής, τις διαπροσωπικές σχέσεις, την αλληλεπίδραση των συμπεριφορών γονέων και παιδιών κ.α. παράγοντες κατά την λανθάνουσα ηλικία, που επηρεάζουν τη γυναίκα στην ταύτισή της με το ίδιο φύλο. Όμως, παρ’ όλες τις συνεισφορές της φροϋδικής σχολής ψυχανάλυσης, της σχολής ψυχολογίας του Εγώ, κ.λπ. εν τούτοις, και σ” αυτό, συμβάλλει η φαλλοκρατική κουλτούρα της εποχής μας, σε αντίθεση με την ανδρική ομοφυλοφιλία, η γυναικεία ομοφυλοφιλία έχει ελάχιστα αναλυθεί, ερμηνευθεί και μελετηθεί.

Δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη, συστηματική και ολοκληρωμένη ψυχαναλυτική άποψη που να καλύπτει ικανοποιητικά όλο το φάσμα της διαταραχής. Από τους πρώτους τολμήσαντες ήταν ο ελληνoαμερικανός Κάρολος Σοκαρίδης ο οποίος με τις εργασίες του (1968b[1], 1978a[2]), περιέγραψε τις θεμελιώδεις αντιλήψεις και τους ειδικούς μηχανισμούς μαζί με τα θεωρητικά χαρακτηριστικά τα οποία συσχέτισε με την πρακτική εμπειρία, τα ιστορικά ομοφυλόφιλων γυναικών που του ζήτησαν θεραπευτική βοήθεια. Παραθέτουμε εδώ τις πιο βασικές αναφορές οι οποίες ελπίζουμε ότι δίνουν μια ικανοποιητική εξήγηση της λεσβιακής διαστροφής.

Αιτιολογικές θεωρήσεις.

Η πυρηνική σύγκρουση της γυναικείας ομοφυλοφιλίας γεννιέται στην πρώιμη περίοδο της ζωής όπως και στους άνδρες ομοφυλόφιλους, αναγκάζοντάς τη γυναίκα να επιλέγει συντρόφους του ίδιου φύλου για να επιβιώσει, να διατηρήσει και προστατεύσει το Εγώ της. Η απαρέγκλιτα ομοφυλόφιλη ήταν εξ ολοκλήρου ανίκανη να διασχίσει μ’ επιτυχία το στάδιο του πρώιμου αυτισμού, τη συμβιωτική υποφάση και την υποφάση της επανατροφοδότησης από το στάδιο του χωρισμού και της εξατομίκευσης κατά Μάλερ[3].

Σοβαρά ελλείμματα στις λειτουργίες του Εγώ και ανεπαρκή διαφοροποίηση του εαυτού από το αντικείμενο, είναι το αποτέλεσμα αυτής της αποτυχίας ωρίμανσης στο ψυχολογικό επίπεδο. Η ομοφυλοφιλία σαν σύμπτωμα εξυπηρετεί στην παραπλάνηση του Εγώ, στην απόκρυψη μέσω του μηχανισμού της απώθησης, αμφίθυμων συναισθημάτων. Συναισθημάτων τρομακτικής ισχύος που θα διέλυαν την προσωπικότητα της ασθενούς αν αναγνωρίζονταν στο συνειδητό, όπως το κόνφλικτ για επιθυμία και τρόμο συγχώνευσης με μια γεμάτη μίσος και σε απόλυτο βαθμό μισούμενη από την κόρη της μητέρα, προκειμένου να αποκατασταθεί ο πρωτογενής δεσμός της μάνας με το κορίτσι της.

Ο Fast περιέγραψε και συμφωνεί μαζί του και ο Σοκαρίδης, πως ενώ στο αγόρι η συγχώνευση με τη μάνα απειλεί το χάσιμο της αρσενικότητας πράγμα που γίνεται ιδιαίτερα εμφανές στις διαστροφές, στα κορίτσια το πράγμα είναι διαφορετικό.

Η συγχώνευση με τη μάνα δεν απειλεί τη θηλυκότητα αλλά την ανεξαρτησία της, την ατομικότητα της προσωπικότητας του κοριτσιού. Έτσι τα κορίτσια όπως τα αγόρια, αναπτύσσουν και καθορίζουν τις σχέσεις τους με το άλλο φύλο από την επιτυχημένη ή όχι λύση της φάσης του αποχωρισμού και της εξατομίκευσης. Αν περάσουν μ’ επιτυχία τη φάση αυτή έχουν ξεχωρίσει τον εαυτό τους πλήρως από τη μάνα και γίνονται αυτόνομες προσωπικότητες.

Τότε μπορούν να ταυτιστούν δευτερογενώς με τη μάνα σαν ξεχωριστές θηλυκές υπάρξεις και να παίξουν ικανοποιητικά το γυναικείο ρόλο εντελώς χειραφετημένες. Μόνο τότε κάθε θηλυκή ενέργειά τους είναι και μία πράξη αποχωρισμού από τη μάνα. Το μόνο που μπορεί να φοβηθεί κανείς είναι μήπως υπάρξει κάποια παλινδρόμηση προς την πρωτόγονη περίοδο της συγχώνευσης και ένωσης με τη μάνα του πρώτου χρόνου ζωής.

Ένας φυσιολογικός τρόπος ν’ αποφευχθεί μια τέτοια σύντηξη-ένωση, είναι η απάρνηση της μητέρας (άρνηση να ενδώσει στην ασφυκτική σύντηξη με την κόρη) και η στροφή προς τον πατέρα[4]. Έτσι αποφεύγεται μια και καλή ο φόβος ενσωμάτωσης της κόρης των δύο έως τεσσάρων χρόνων και η διάλυση της προσωπικότητάς της μέσα στην προ πολλού σχηματισμένη προσωπικότητα της μητέρας. Ξεπερνιούνται έτσι αισθήματα ενοχής από την επιθυμία να εισβάλει μέσα στο σώμα της μάνας της, να παραβεί το αρχέγονο ταμπού της αιμομιξίας και να ταυτιστεί μαζί της, πράγμα που αναμένεται να γίνει φυσιολογικά στην οιδιπόδεια ηλικία όταν θα είναι έτοιμη γι” αυτό.[5]

Συχνά ένα κορίτσι, από αντίδραση στην απογοήτευση των οιδιποδείων επιθυμιών της, είναι δυνατό να ταυτιστεί με τον πατέρα της και σαν επακόλουθο στρέφεται με έντονο ενδιαφέρον προς τις γυναίκες οι οποίες αναπαριστούν μητρικά υποκατάστατα. Αυτή η στάση της δραστήριας ομοφυλόφιλης γυναίκας που ανδροφέρνει, προς τα μητρικά υποκατάστατα, αποτελεί κατά έναν τρόπο αίσια έκβαση και επιτυχή εκπλήρωση της ευχής ενάντια στο θηλυκό σύμπλεγμα ευνουχισμού που την κατέχει.[6]

[1]Socarides, W. C.: “The Overt Homosexual”, New York: Jason Aronson, 1974.

[2]Ibid, “Homosexuality”, New York: Jason Aronson.

[3]Malher, S. Margaret.: «On Human Symbiosis and the Vicissitudes of Individuation», Vol. I, International Universities Press Inc. New York, 3rd printing, 1970.

[4]Fast,I.: «Gender Identity: A Differentiation Model», Hillsdale, NJ: Lawrence Erlbaum, 1984, pp. 105-106 look also Socarides, W. C, “The Preoedipal Origin and Psychoanalytic Therapy of Sexual Perversions», International University Press, INC, Connecticut, 1988, pp. 212-213.

[5]Socarides, W. C.: “The Preoedipal Origin and Psychoanalytic Therapy of Sexual perversions», International University Press, INC, Connecticut, 1988, page, 213.

[6]As above, page, 203.

 

Πως οι διαταραγμένες σχέσεις του αγοριού με τους γονείς του το οδηγούν στην ομοφυλοφιλία. Ομοσεξογενείς οικογένειες.Μάθημα 8ον

Αν θεωρήσετε την εικόνα αυτή Σόδομα και Γόμμορα είστε ρατσιστές και θα τιμωρηθείτε με βάση το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που ψηφίζεται στη Βουλή των αβούλων μαριονετών. Παραδεχτείτε ότι είναι μια φυσιολογική ερωτική σχέση θέλετε δεν θέλετε! Για το γράμμα του νόμου βρε παιδιά, διότι έτσι το επέβαλε ο προχωρημένος(!) νομοθέτης.

Oι διαταραγμένες σχέσεις του αγοριού με
τους γονείς του το οδηγούν στην ομοφυλοφιλία.

Από πολύ νωρίς οι ψυχαναλυτές[1] είχαν διαπιστώσει ότι μια κυριαρχική, ψυχολογικά συνθλιπτική ή αρρενωπή μητέρα, ικανή να απωθεί και να «αδειάζει» τον πατέρα από τη θέση που του ανήκει, και ένας απών, αδύναμος, εχθρικός ή απορριπτικός πατέρας που αναγκάζει το αγόρι να ευρίσκεται συνεχώς κάτω από τη «θηλυκιά» επίδραση της μητέρας, οδηγεί και συνεισφέρει στη γένεση της ανδρικής ομοφυλοφιλίας.

Γίνεται αποδεκτό σήμερα ότι η παρουσία ενός ισχυρού πατέρα βεβαιώνει πως ο υιός θα πάρει τη σωστή απόφαση στην εκλογή του προσώπου με το οποίο θα σχετιστεί ερωτικά, συγκεκριμένα με μια εκπρόσωπο του άλλου φύλου.

Αντίθετα οι ομοφυλόφιλοι άνδρες διακατέχονται από το κίνητρο να στραφούν προς έναν εκπρόσωπο του δικού τους φύλου, αποτέλεσμα της ανάγκης να μειώσουν το άγχος ευνουχισμού που αναπτύσσεται δευτερογενώς κατά την οιδιπόδεια σύγκρουση πατέρα-υιού. Ψάχνουν να βρουν την επιβεβαίωση και τη σιγουριά που προέρχεται από την παρουσία του πέους στον ομόφυλο σεξουαλικό σύντροφο, αποφεύγοντας την ήδη (εκ του φύλου της) ευνουχισμένη γυναίκα, αρνούμενοι εντελώς κάθε οιδιπόδεια αντιπαλότητα με το ανδρικό φύλο επομένως και με τον πατέρα.

Ο Κάρολος Σοκαρίδης μάλιστα γράφει[2] ότι «έχω βρει εκπληκτικές ομοιότητες στο πρώιμο οικογενειακό περιβάλλον επί όλων των σεξουαλικώς παρεκκλινόντων. Το θέμα της υπερβολικά στενής επαφής με τη μάνα, μιας έλλειψης σεβασμού για τον πατέρα και η επακόλουθη εχθρικότητα ή/και παραίτηση του πατέρα από τον υιό του, καταλήγει να είναι το θεμελιώδες συστατικό όλων των παιδιών που αργότερα ανέπτυξαν διαστροφές». Προσδιορίζει μάλιστα κάποιους ομοφυλογενείς παράγοντες που θα οδηγήσουν αργά ή γρήγορα στη γένεση της ομοφυλοφιλίας. Αυτές τις οικογένειες που τροφοδοτούν (εν αγνοία τους βέβαια) με ομοφυλόφιλους την κοινωνία, και προκατασκευάζουν τις συνθήκες ώστε τα αγόρια τους αργά ή γρήγορα να καταλήξουν ομοφυλόφιλοι και στη συνέχεια αυτοί πρώτοι, οι γονείς τους, να τους ρίξουν τον «λίθο του αναθέματος», να τους απορρίψουν, να τους δείξουν με τη συμπεριφορά τους περιφρόνηση που θα τους οδηγήσει στην κοινωνική περιθωριοποίηση, ο Σοκαρίδης τις ονομάζει ομοσεξογενείς. Ας δούμε τα στοιχεία που συνθέτουν μια ομοσεξογενή οικογένεια.

Χαρακτηριστικά της οικογένειας που δημιουργεί ομοφυλόφιλα παιδιά.

Αρχικά ο αναγνώστης πρέπει να κατανοήσει ότι αν μια οικογένεια διαθέτει τα χαρακτηριστικά που θα περιγράψουμε δε σημαίνει πως το αγόρι τους θα καταλήξει οπωσδήποτε στην ομοφυλοφιλία. Αυτό δε γίνεται συνήθως  από την παρεμβολή άλλων απροσδόκητων και εκτός προγράμματος παραγόντων. Σημαίνει επίσης ότι εάν εξετάσουμε τη δομή μιας ομοσεξογενούς οικογένειας ενός ομοφυλόφιλου θα βρούμε σίγουρα να ισχύουν πολλά από τα πιο κάτω συστατικά. Καλό είναι λοιπόν οι γονείς να ξέρουν πως να μειώσουν τους παράγοντες γένεσης της ομοφυλοφιλίας δημιουργώντας τις κατάλληλες ψυχολογικές συνθήκες και προϋποθέσεις.

1) Ο πρώτος ομοσεξογόνος παράγοντας είναι η κυριαρχικότητα της μητέρας στην περιοχή που αφορά την ανατροφή του παιδιού και τον βαθμό επίδρασής της στην ανατροφή του.

2) Η παραίτηση του πατέρα όσον αφορά την ισχύ, την εξουσία και το δικαίωμα να εξασκεί και αυτός ενός σημαντικού βαθμού επίδραση στο υιό του. Ο πατέρας αυτός θα μπορούσε να αποκληθεί παραιτητικός.

3) Η συνύπαρξη ενός παραιτητικού πατέρα και μιας ψυχολογικά συνθλιπτικής για το παιδί μητέρας, έχει σοβαρές επιπτώσεις διότι κάνει την αποστολή του παιδιού να αποχωριστεί από τη μάνα του και να εξατομικευτεί υπερβολικά δύσκολη, αφήνει δε την ψυχική δομή του παιδιού ελλειμματική και αναστέλλει την ανάπτυξή της.

4) Η αξιολόγηση του πατέρα σαν μοντέλο επιθετικότητας, εγκατάστασης της libido αλλά και ανάπτυξης αγαπητικής σχέσης εκ μέρους του υιού του, είναι από τις κύριες προϋποθέσεις για τη δημιουργία σωστής ταυτότητας του φύλου. Σχεδόν σε όλα τα προομοφυλόφιλα παιδιά, ο πατέρας δεν ήταν διαθέσιμος σαν αντικείμενο αγάπης ώστε να ταυτιστεί ο υιός μαζί του. Αυτό το είδος πατέρα ούτε για τη μάνα ήταν αξιόλογη πηγή συναισθηματικής υποστήριξης. Κι αν συμβαίνει να είναι παρών, σπάνια θέτει όρους ή απαγορεύει, αντίθετα είναι ιδιαίτερα παθητικός κι αποσυρμένος.

5) Αν και οι περισσότεροι ομοφυλόφιλοι περιγράφουν τον πατέρα τους σαν αδύνατο, παθητικό ανίκανο να ανταπεξέλθει στη μητέρα, δεν πρέπει να υποτεθεί ότι όλοι οι παραιτητικοί πατέρες δίνουν την εντύπωση της υποταγής και της ηττοπάθειας. Μερικοί υιοθετούν μια συναισθηματική στάση αλαζονείας, εχθρικότητας και ανωτερότητας. Πρόκειται για αμυντικούς μηχανισμούς αντιρρόπησης ενάντια στην κυρίαρχη μάνα, τους οποίους ασυνείδητα αντιλαμβάνονται σαν τρόπους έκφρασης και εκδήλωσης της γνήσιας πατρότητας.

6) Μερικοί ομοφυλόφιλοι παραπονούνται ότι οι πατέρες τους με ενεργό τρόπο έδειχναν φανερά τη δυσαρέσκειά, το μίσος και την αποδοκιμασία προς τους υιούς τους ή τους κατηγορούσαν ανοικτά ότι συμπεριφέρονταν σαν «σίσσι». Αν πάλι προσπαθούσε κάποιος απ” αυτούς να επιδείξει ανδροπρεπή συμπεριφορά στο παιδί του, το έκανε με αποσπασματικό τρόπο, με ελάχιστη συναισθηματική συνεισφορά και συχνά με εμφανή διάθεση να ειρωνευτεί, γελοιοποιήσει και χλευάσει τον υιό του. Με αυτό τον τρόπο απόδιωχναν και την έσχατη πιθανότητα να αποτελέσουν μοντέλο ταύτισης για τους υιούς τους.

7) Άλλοι πάλι για να αποφύγουν τις έριδες, να μειώσουν τις φιλονικίες ή να εξαφανίσουν τις πιθανότητες τσακωμών και χειροδικιών με τις γυναίκες τους κυριολεκτικά παραχωρούσαν την επίβλεψη των υιών τους στη μάνα. Με άλλα λόγια θυσιάζουν τους υιούς τους για να δραπετεύσουν από τις συζύγους τους και να διαφυλάξουν την ησυχία και την ελευθερία τους.

8) Πολλές μητέρες ομοφυλοφίλων υποφέρουν από μια αίσθηση αυτοϋποτίμησης και άγχος ευνουχισμού οι ίδιες καθώς και από έντονο φθόνο του πέους καθώς θεωρούν τον εαυτό τους και έχουν ανατραφεί έτσι, ώστε να πιστεύουν πως είναι γεννητικά ακρωτηριασμένες. Αυτές θεωρούν τα σώματα των αγοριών τους σαν πέη, υποκατάστατα ή σύμβολα της δικής τους αρσενικότητας, «επενδύοντας στους υιούς τους ολόκληρο το θετικό και συναισθηματικό φορτίο τους». Συμπεριφέρονται προς τα σώματα των παιδιών τους σαν να αποτελούν μέρος του δικού τους κορμιού ή βάζουν εμπόδια στο δρόμο προς την εξατομίκευση και την ελεύθερη έκφραση του παιδιού τους, ιδίως στην περίοδο του όχι[3] στην ηλικία των δύο ετών, οπότε το συντρίβουν. Δείχνουν περιφρόνηση προς τη φαλλική ανδρική εικόνα των υιών τους, επεμβαίνουν στην ταυτότητα του εγώ και στη σεξουαλική ταυτότητα τους, ακρωτηριάζοντας τη φαλλική αυτοεπιβεβαίωση και καταστρέφοντας κάθε αίσθηση αξίας του εγώ τους.

9) Υπό αυτές τις συνθήκες το αγόρι είναι ανίκανο να αποταυτιστεί από τη μάνα του προοιδιπόδεια έστω κι αν βρει τις κατάλληλες προϋποθέσεις να ταυτιστεί με τον πατέρα του κατά την οιδιπόδεια φάση ψυχοσεξουαλικής ανάπτυξης. Αυτό απαιτεί τη συνεργασία και των δύο γονέων καθώς και ένα ήρεμο παιδί που νιώθει να αγαπιέται κι από τους δύο γονείς του. Έχει δίκιο ο Greenacre που υποστήριξε από το 1960 ότι «οι διεστραμμένοι ασθενείς έχουν ιστορικό στο οποίο ο πατέρας υπέστη ένα σοβαρό, χρόνιο και συχνά ανυποχώρητο τραύμα εξευτελισμού της αξιοπρέπειάς του από τη μάνα, ιδιαίτερα κατά τα πρώτα 2-3 χρόνια της ζωής του παιδιού«.

10) Στη φάση της επανατροφοδότησης (rapprochement)[4] κατά Malher, η οποία είναι υποφάση του σταδίου αποχωρισμού και εξατομίκευσης, το παιδί χρησιμοποιεί φυσιολογικά, τη μητέρα του σαν μέσο για να παλινδρομεί φαντασιωτικά σε προηγούμενες περιόδους ανάπτυξης, τότε που ένοιωθε μέρος και κομμάτι αναπόσπαστο του σώματός της. Την ίδια στιγμή η μάνα με τον τρόπο που φέρνεται, αρνούμενη να συνεργαστεί, είτε απασχολούμενη με τα άλλα της παιδιά, είτε με την εργασία της, του διεγείρει έντονα συναισθήματα μνησικακίας και ματαίωσης. Εδώ κρίνεται αναγκαία η παρουσία του πατέρα ο οποίος πρέπει να γίνει για το παιδί «μια σταθερή νησίδα που το συνδέει με την εξωτερική πραγματικότητα, αντικαθιστώντας τη μάνα στο ρόλο της επανατροφοδότησης που χάθηκε».

Είναι η περίοδος που τα νήπια απογοητευμένα από τις μητέρες τους, προκαλούν τους πατέρες να συμμετάσχουν στο παιχνίδι μαζί τους ζωγραφίζοντας μαζί, τηλεφωνώντας τους στη δουλειά, παίζοντας παιχνίδια στο κρεβάτι και στο πάτωμα ή εφευρίσκοντας διάφορους τρόπους για να απασχολήσουν τον πατέρα. Διότι η πατρική αγάπη τα βοηθά να μειώσουν το φόβο που τα απειλεί, ότι θα χάσουν το μητρικό αντικείμενο αγάπης. Ένα φόβο που τα πανικοβάλλει και τα μπλοκάρει πλήρως ενώ ματαιώνει και διαταράσσει τα μέγιστα την αντίληψη της πραγματικότητας. Μερικές φορές φαίνεται να είναι η ευρεία λεωφόρος που οδηγεί στην ψύχωση και μάλιστα την παρανοϊκή.

Αυτό το ενθουσιώδες παιχνίδι με τον πατέρα είναι που λείπει τελείως από το ιστορικό των προομοφυλόφιλων παιδιών. Έχει μάλιστα παρατηρηθεί ότι τα προομοφυλόφιλα αγόρια έχουν πολύ μεγάλη δυσκολία να συνδεθούν με άλλα πρόσωπα που μπορούν να παίξουν το ρόλο του πατρικού υποκατάστατου, συγκρινόμενα με τα φυσιολογικά αγόρια που εύκολα υποκαθιστούν τον πατέρα τους με ένα θείο, αδέρφια τους, παππούδες ή άλλους γηραιότερους άνδρες. Ίσως γιατί πληγώνονται καίρια από την ανυπαρξία, την παραίτηση ή την αδιαφορία του πατέρα μέσα στο εχθρικό περιβάλλον που κατασκευάζει γι’ αυτά η εξουσιαστική μάνα τους.

Είναι γεγονός πως εάν το παιδί δεν έχει τον πατέρα του να του συμπαρασταθεί, βιώνει ένα σοκαριστικό αίσθημα συρρίκνωσης και ξεφουσκώματος της αυτοεκτίμησης λόγω του υπερκαταπιεστικού συναισθήματος αδυναμίας και την επώδυνη αναγνώριση ότι είναι μόνο και αβοήθητο μέσα στη ζωή. Αυτό ακριβώς ονομάζει μια μάνα ψυχαναλύτρια, η Κάρεν Χορνάι, βασικό άγχος [5]. Αυτή η αίσθηση του αβοήθητου και της απειλής, προκαλεί υπερβολική ναρκισσιστική ευαλωτότητα, δυναμιτίζει τη συνοχή του εγώ, καταστρέφει την αυτοεκτίμηση και καταλήγει στην παθολογική εκδήλωση ενός μεγαλειώδους ναρκισσιστικού κι εξωπραγματικού εγώ για να αμυνθεί. Με αυτό τον τρόπο το παιδί θα κατασκευάσει την πρωτογενή υποδομή της ναρκισσιστικής διαταραχής της προσωπικότητας με την οποία όπως αναφέραμε, συχνά συνυπάρχει ο προοιδιπόδειος τύπος ΙΙ της ομοφυλοφιλίας.

11) Στον ομοφυλόφιλο άνδρα λοιπόν η μητέρα του έχει καταστεί από τη νηπιακή ηλικία ένα αντικείμενο διχασμού και σύγκρουσης. Από τη μια μεριά είναι επικίνδυνη και τρομακτική, πιέζοντάς τον προς τον χωρισμό και απειλώντας τον με την απώλεια του πρωτογενούς αντικείμενου αγάπης που είναι αυτή η ίδια! Από την άλλη μεριά, υπάρχουν οι συνειδητές και ασυνείδητες τάσεις της μητέρας να εναντιωθεί σε ένα τέτοιο χωρισμό, να το καταβροχθίσει και να παραμείνει απειλητικά ενωμένη με το παιδί της. Αυτή είναι άλλωστε και η προοιδιπόδεια πυρηνική σύγκρουση της ομοφυλοφιλίας τύπου Ι.

Παρατηρούμε ότι στη γένεση της ομοφυλοφιλίας συνυπάρχει ο εγωισμός και η νευρωτική αν όχι και ψυχωσικού τύπου, υπερηφάνεια μεταξύ των γονέων που βρίσκει έδαφος και αντανακλά απευθείας στη συμπεριφορά του παιδιού που διαστρέφεται ναρκισσιστικά, αποκτά οριακή διαταραχή της προσωπικότητας με στοιχεία ναρκισσιστικού τύπου (borderline personality proper) κατά τον O.F. Kernberg. Eδώ ερχόμαστε πράγματι να δούμε μια πραγματικότητα που έρχεται από τα βάθη των αιώνων 1900 χρόνια πριν ο Φρόυντ[6] ασχοληθεί με το θέμα αυτό στις εργασίες του.

1]Οι Βieber, Dain, Dince, Drellich, Freud, Grand, Gundlach, Kremer, Rifkin, Wilbur, Socarides, από την εμπειρία τους στην ψυχανάλυση ομοφυλοφίλων ασθενών, συμφωνούν λίγο πολύ για την επίδραση των σχέσεων γονεών-παιδιών στη γένεση της ομοφυλοφιλίας.

2]Socarides, C.: “The Preoedipal Origin and Psychoanalytic Therapy of Sexual perversions», International University Press, INC, Connecticut, 1988, page, 265.

3]Περίοδος του όχι ή φάση της άρνησης λαμβάνει χώρα περί το δεύτερο χρόνο ζωής κατά την οποία το νήπιο λέει συνεχώς «όχι» σε κάθε εντολή των γονέων του, δοκιμάζοντας έτσι την αυτοβουλία του προκειμένου να αποχωριστεί λίγο αργότερα από αυτούς και να γίνει αυτοτελές και ανεξάρτητο.

4]Abelin, E. L. “The role of the father in the separation-individuation process. In: Separation-Individuation: Essays in Honor of Margaret S. Mahler, ed. S. B. Mc Devitt & C.F. Settlage. New York: International University Press, p.p. 229-253.

5]Βασικό άγχος είναι το αίσθημα του παιδιού, αγοριού και κοριτσιού, ότι είναι απομωνομένο και αβοήθητο, σ’ ένα κόσμο “εν δυνάμει” εχθρικό. Ότι εκεί που νιώθει σιγουριά και ασφάλεια ξαφνικά αλλάζουν τα δεδομένα και απειλείται ακόμη και με ολοκληρωτική αυτοεκμηδένιση. «Νεύρωση και ανθρώπινη ανάπτυξη. Η πορεία για την ανέλιξη της προσωπικότητας», Εκδ. Επτάλοφος, Αθήνα 1990 σελ. 8.

6] Freud, S.: (1905b),»Three essays on the theory of sexuality», Standard Edition, 7:125-145. London: Hogarth Press, 1953. (1910a), «Leonardo da Vinci and a memory of his Childhood» Standard Edition, 11:59-137. London: Hogarth Press, 1957. (1914), «On narcissism: An introduction. Standard Edition, 14:67-105. London: Hogarth Press, 1958.

Δυο ακόμη μορφές διαστροφικής συμπεριφοράς. Μάθημα 7ον

Η Λανθάνουσα μορφή διαστροφής.

Στη λανθάνουσα μορφή διαστροφής η ψυχική δομή του ασθενούς υποκρύπτει την τάση κάποια στιγμή να εκδηλωθεί στην πράξη ενός είδους διεστραμμένη συμπεριφορά είτε προοιδιπόδειου, είτε οιδιπόδειου τύπου, αλλά ευρίσκεται εν ύπνω. Ο δυνητικά διεστραμμένος μπορεί να έχει ή να μην έχει, συνειδητή γνώση της προτίμησής του να φτάσει στην οργασμική ολοκλήρωση μέσω μιας παρά φύση σεξουαλικής συμπεριφοράς. Τα όνειρά του όμως, οι φαντασιώσεις του, βρίθουν από διεστραμμένης φύσης υλικό.

Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελούσε ασθενής μας ο οποίος από την παιδική του ηλικία είχε τις πιο κάτω φαντασιώσεις πριν κοιμηθεί: ότι βρισκόταν σε ένα ερημικό νησί αποκλεισμένος από αιμοβόρους Ναζί και Ες-Ες σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας αλυσοδεμένος κι ολόγυμνος. Στο ίδιο χώρο υπήρχαν πανέμορφες γυναίκες οι οποίες συνήθως προέρχονταν από τα πιο όμορφα κορίτσια και συμμαθήτριες που είχε γνωρίσει στο σχολείο και το περιβάλλον του. Όλες τους ήταν γυμνές και αλυσοδεμένες όπως κι ο ίδιος και υπέφεραν από τους δήμιους τους το κοινό βασανιστήριο της μαστίγωσης με τη γάτα με τις εφτά ουρές. Το αίμα άχνιζε και έρεε στα γυμνά κορμιά τους αλλά δε σταματούσε το μαρτύριο εκεί. Οι Ναζί τον ανάγκαζαν με το ξύλο να τις «βατέψει» όλες ενώ αυτοί συνέχιζαν το επώδυνο μαστίγωμα των κοριτσιών και του ίδιου, μέχρι τελικής πτώσεως. Τη φαντασίωση αυτή τη συνέχισε και στην εφηβεία και στην ενηλικίωση, μόνο που τώρα συνοδευόταν με έντονο αυνανισμό. Θα μπορούσε να ήταν εντελώς αντίθετη φαντασίωση με ομοφυλόφιλο περιεχόμενο αν κυριαρχούσε στη φαντασία του από την ηλικία των 4,5 έως 7 ετών.

Τα άτομα που πάσχουν από λανθάνουσας μορφής διαστροφή μπορεί να περάσουν όλη τους τη ζωή χωρίς να ενεργοποιήσουν ή να πραγματοποιήσουν τη διαστροφή τους. Έχουν τη δυνατότητα να διατηρούν μια περιορισμένη μέτρια σε ποιότητα ετερόφυλη σεξουαλική σχέση που τα αφήνει συχνά ανικανοποίητα, αδιάφορα και τα αναγκάζει να καταφεύγουν στον αυνανισμό με μόνιμο συνοδό τις διεστραμμένες φαντασιώσεις τους. Τα άτομα αυτά μπορεί να μη το δείχνουν, αλλά πάσχουν από τη διαστροφή μόνιμα αν και την αποκρύπτουν κάτω από μια φαινομενικά φυσιολογική συμπεριφορά. Συχνά ο περίγυρός τους και η ίδια η γυναίκα τους, δεν έχει αντιληφτεί τίποτα και τα θεωρεί απόλυτα φυσιολογικά άτομα. Το αν θα εκδηλωθεί και θα βγει στη φόρα η διαστροφή τους ή δε θα συμβεί ποτέ αυτό, είναι θέμα συνθηκών και προσωπικής βούλησης του ίδιου του προσώπου. Η μετακίνησή του από τη λανθάνουσα μορφή στην ανοιχτή διαστροφή και το αντίθετο, διαμορφώνει την εναλλακτική μορφή σεξουαλικής διαστροφής.

Η σχιζοδιαστροφική συμπεριφορά.

Πρόκειται για διεστραμμένα άτομα με καθηλωμένη την ανάπτυξή τους στη συμβιωτική φάση ανάπτυξης. Τα συμπτώματά τους είναι μέρος μιας ψυχωτικής κατάστασης.[1] Το χαρακτηριστικό στοιχείο σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι βαρύτατες διαταραχές στην ταυτότητα του φύλου η οποία υποκρύπτει την ύπαρξη σχιζοφρενιογόνου διεργασίας που οδηγεί τον άρρωστο σε βαθιά διαταραχή της ταυτότητας και σε σύγχυση μεταξύ του εαυτού και του αντικείμενου. Ο σχιζοδιαστροφικός βρίσκεται σε αδυναμία να επενδύσει με επιτυχία στο αντικείμενο δηλαδή αδυνατεί να διατηρήσει ή να εγκαταστήσει ικανοποιητικές σχέσεις με τον εξωτερικό κόσμο, αν και έχει αφομοιωμένη τη σωματική του εικόνα και ενσωματωμένες παραστάσεις των γεννητικών του οργάνων. Και εδώ υπάρχει ισχυρή πρώιμη καθήλωση του σχιζοφρενή με τη μάνα, πολύ έντονο άγχος αποχωρισμού, άγχος και φόβος εκμηδένισης και διάσπασης του εαυτού προερχόμενο κυρίως από την παραληρηματική ιδέα ότι η μάνα θα τον καταβροχθίσει.

Η σημαντική ταύτιση με τη μάνα φτάνει τα όρια της συμβίωσης και εκδηλώνεται με σοβαρές δυσχέρειες στις σχέσεις με το αντίθετο φύλο από μικρή ηλικία. Τα διεστραμμένα σεξουαλικά ενδιαφέροντα αναπτύσσονται στα 5 με 6 πρώτα χρόνια ζωής. Όλα αυτά θυμίζουν εκπληκτικά τον προοιδιπόδειο διαστροφικό τύπο ΙΙ με τη ναρκισσιστική καθήλωση και τη δυσκολία να διαχωρίσει το μεγαλειώδη εαυτό από τον πραγματικό. Το ερώτημα είναι, μπορούν να διαχωριστούν αυτές οι δύο διαστροφικές καταστάσεις;

Ο R. C. Bak το 1971 στην εργασία του «Αντικειμενικές σχέσεις στη Σχιζοφρένια και στη Διαστροφή» (Internat. J. Psycho-Anal., 52:235-242) καθορίζει με αρκετή ευκρίνεια τις διαφορές μεταξύ διαστροφής στη σχιζοφρένια και διαστροφής προοιδιπόδειου τύπου.
Οι διαστροφικές συγκρούσεις και το παραλήρημα που τις συνοδεύει είναι συνέπεια της σχιζοφρενικής διεργασίας ενώ στην προοιδιπόδεια καθήλωση η σεξουαλική διαστροφή εκδηλώνεται σαν αποτέλεσμα της καθήλωσης και της παλινδρόμησης της προσωπικότητας.

Στη σχιζοδιαστροφή, οι αντικειμενικές σχέσεις δε διατηρούνται με το γύρω κόσμο αν δεν καταργούνται κιόλας. Η διαστροφική παρόρμηση αλλά και κάθε σεξουαλική παρόρμηση είναι μια ισχυρή προσπάθεια να αποκατασταθούν οι αντικειμενικές σχέσεις με το περιβάλλον από το ψυχωτικό άτομο. Πιο συχνά παρατηρούνται στην παρανοϊκή σχιζοφρένεια και στο συνοδό παραλήρημά της.

Παρανοϊκό παραλήρημα με διεστραμμένο περιεχόμενο είναι κάτι αρκετά συνηθισμένο στους ανώμαλους ψυχωτικούς. Μέσα από το εξωπραγματικό παραλήρημά τους επιχειρούν τη διατήρηση των σχέσεων με τον κόσμο χωρίς φυσικά να αποφεύγονται κατά καιρούς α) η σοβαρή ψυχοσυναισθηματική παλινδρόμηση, β) η ολοκληρωτική καταστροφή των σχέσεων με το κοινωνικό σύνολο ή με τους γονείς, το σύζυγο, τα παιδιά, το φίλο κ.α. γ) η παρουσία ελλείμματος στις αυτόνομες λειτουργίες του εγώ, δηλαδή διαταράσσονται μέχρι αποδιοργανώσεως η προσοχή, η κρίση, η μνήμη, η αντίληψη της πραγματικότητας, ο τρόπος σκέψης, χειρισμού της γλώσσας, των ταλέντων κ.λπ. δ) γίνεται τέλος ανέφικτο να στηθεί ένα τείχος προστασίας ενάντια στα διάφορα ερεθίσματα.

Ο Νορμαν μεταφέρει τη βαλσαμωμένη μάνα του στο υπόγειο για προστασία από τον επικίνδυνο έξω κόσμο

Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ στο «Ψυχώ» του αναφέρεται με μοναδικό τρόπο στον σχιζοφρενή Νόρμαν ο οποίος συμβίωνε με τη νεκρή και βαλσαμωμένη από τον ίδιο, μάνα του. Η παρουσία οποιασδήποτε νέας γυναίκας στο μοτέλ του ήταν το κόκκινο φως που σήμαινε τον κίνδυνο κατάρρευσης της παθολογικής νεκρόφιλης σχέσης μάνας – υιού. Υπό το κράτος του διλήμματος, ποια από τις δύο να προτιμήσει (την άλλη γυναίκα η τη μάνα;) ο Νόρμαν ταυτιζόταν με τη μάνα, απομιμούνταν τη φωνή της, φόραγε μια γυναικεία περούκα και έσφαζε την αντίπαλο κι ανταγωνίστρια στην καρδιά του Νόρμαν, γυναίκα. Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι η πρώιμη καθήλωση του Νόρμαν στη συμβιωτική φάση ανάπτυξης των 2-3 πρώτων χρόνων ζωής, δημιουργεί τις βάσεις για την ανάπτυξη της σχιζοφρενικής διεργασίας στον γιο. Η ψύχωση εκδηλωνόταν με τη διαστροφική μορφή της νεκρόφιλης αιμομικτικής σχέσης, με το παραλήρημα ανταγωνισμού και αντιζηλίας ανάμεσα στη μομιοποιημένη μάνα και τη νέα, όμορφη και θελκτική γυναίκα-αντίπαλό της. Το παράλογο αυτό σενάριο απέφερε τους καρπούς του, το όργιο σφαγής που επακολουθούσε.

[1]Socarides, W. C.: “The Preoedipal Origin and Psychoanalytic Therapy of Sexual Perversions”, International University Press. Inc., 1988, page, 81-82

Η οιδιπόδεια προέλευση της σεξουαλικής διαστροφής. Μάθημα 6ον

Η οιδιπόδεια μορφή σεξουαλικής διαστροφής οφείλεται στην ανεπάρκεια του ατόμου να επιλύσει το οιδιπόδειο σύμπλεγμα και τους φόβους ευνουχισμού με αποτέλεσμα να οδηγείται στην αρνητική οιδιπόδεια θέση[1] και σε επί μέρους παλινδρόμηση που εκδηλώνεται με πρωκτικές και στοματικές συγκρούσεις. Έτσι εξηγούνται οι περιπτώσεις ζευγαριών τα οποία, όπως είδαμε σε προηγούμενα κεφάλαια που αναφέραμε, αρέσκονται κατά τη διάρκεια του ερωτικού παιχνιδιού να συμμετέχουν απαραιτήτως σε σκηνές κοπρολαγνείας, ουρολαγνείας, κοπροφαγίας, πόσης ούρων από το στόμα και άλλα όμοια αηδιαστικά ερωτικά παιχνίδια. Ασφαλώς όσοι λαμβάνουν μέρος στα παιχνίδια αυτά δεν είναι διεστραμμένοι, όμως μεταξύ αυτών υπάρχουν ψυχικά ασθενείς οι οποίοι αν δεν επιβάλλουν το βίτσιο τους στο σύντροφό τους όχι μόνο δεν ευχαριστιούνται το σεξ, αλλά καθίστανται ανίκανοι να ολοκληρώσουν τη συνουσία.

Ένα παράδειγμα τέτοιο αποτελεί ο οιδιπόδειος τραβεστί ο οποίος παίρνει την πρωτοβουλία να υποδυθεί το ρόλο της γυναίκας φορώντας γυναικεία εσώρουχα, κάλτσες κ.λπ. Μεταμορφώνει δηλαδή – έστω προσωρινά – τον εαυτό του σε γυναίκα (χωρίς να επιδιώκει αλλαγή του φύλου, όπως κάνει ο διασεξουαλικός). Υποδύεται το ρόλο της μάνας γεγονός που απαλύνει το άγχος, το φόβο, την αγωνία και δεν παραλύει τη διάθεσή του για σεξ, αλλά αντίθετα τον διεγείρει ερωτικά και τον κάνει ικανό να επιστρέψει στη γυναίκα του και να ολοκληρώσει τη συνουσία.

Αν οι διεστραμμένοι δεν εφεύρουν τρόπους να μειώσουν το άγχος ευνουχισμού και το σύμπλεγμα κατωτερότητας, αδυναμίας, ανασφάλειας και ανεπάρκειας που τους διακατέχει εξ αιτίας οδυνηρών εμπειριών που τους συνέβησαν κατά την οιδιπόδεια ηλικία, 5-12,13 ετών, πλημμυρίζουν από τρόμο και αδυνατούν να αναπτύξουν στύση, πολύ περισσότερο δυσκολεύονται να απολαύσουν την κανονική συνουσία. Αυτά ας τα κατανοήσουν ορισμένοι γονείς οι οποίοι όταν αναγνωρίσουν – συχνά πολύ αργά – κάποια διαστροφή στο παιδί τους, τότε απευθύνονται στους ειδικούς για τη θεραπεία του. Αλλά το κακό έχει ήδη γίνει, ενώ αντίθετα έχουν χάσει πολύτιμο χρόνο για να το προλάβουν λόγω της αγνοίας και της απειρίας τους, μαζί με την ευθύνη που συχνά – πυκνά φέρνουν για την προέλευσή της.

Όσον αφορά τώρα τον ομοφυλόφιλο άνδρα, ο ατυχής αυτός διεστραμμένος παραλύει από το φόβο και το άγχος όταν πρόκειται να απομιμηθεί τον πατέρα μέσω του ανδρικού ρόλου, έτσι παίρνει ασυνείδητα το ρόλο της γυναίκας (μάνας) και ο άλλος άνδρας (ο εραστής του) μετατρέπεται σε πατέρα, πράγμα που τον κάνει να ανεχθεί με λιγότερο άγχος και φόβο την ανδρική φιγούρα σαν ερωτικό σύντροφο. Αποφεύγει με αυτό το μηχανισμό να ταυτισθεί με τον πατέρα, το μισητό αυτό ον που απεχθάνεται από την εποχή που ήταν υιός.

Όλα ξεκινούν από αυτό το κλασικό τρίο

Kατά τον ίδιο τρόπο, μια γυναίκα που απεχθάνεται το πρότυπο της μητέρας της, άρα μισεί τον γυναικείο ρόλο που καλείται να παίξει στη διάρκεια του σεξ, αποδέχεται ευχαρίστως τον ανδρικό ρόλο, αποφασίζει δηλαδή να μετατραπεί σε άνδρα και αναθέτει το ρόλο της μάνας στην άλλη γυναίκα.[2]

Στη διαστροφή οιδιπόδειου τύπου, οι διεστραμμένες επιθυμίες είναι τρομακτικές, απωθούνται από τον ασθενή και σείουν τα νήματα της σεξουαλικής εκτροπής από το ασυνείδητο. Το να καταγίνεται ο πάσχων με διεστραμμένες πρακτικές δεν είναι υποχρεωτικό, όπως στις προοιδιπόδειες μορφές που είναι πιο αρχέγονες, πρωτόγονες και δυσκολοπειθάρχητες. Το πρότυπο σεξουαλικής συμπεριφοράς όμως είναι ευκολομετάβλητο. Έτσι ενώ η συνειδητή επιλογή συντρόφου είναι προς το αντίθετο φύλο, παρεμβαίνουν συχνά ενδοψυχικοί λόγοι για τους οποίους αυτή προσωρινά αλλάζει. Ένας π.χ. παντρεμένος άνδρας με αρκετά καλή προσαρμογή στη σεξουαλική του ζωή, κάτω από μια ψυχική παρόρμηση της στιγμής, χάνει την αίσθηση του ελέγχου και ευρισκόμενος σε μια ειδική συνθήκη, μηχανικός σε συγκρουόμενα αυτοκίνητα του λούνα-Παρκ, παρασύρει ένα ανήλικο κορίτσι που έρχεται να διασκεδάσει σε ώρα που δεν υπάρχει κόσμος τριγύρω και την αποπλανά φτάνοντας μέχρι και τη συνουσία. Με παρόμοιο τρόπο, νεαρός στρατιώτης ετερόφυλος και μεγάλος κυνηγός του ποδόγυρου, έχοντας καταπιεστεί σεξουαλικά σε μια απομακρυσμένη μονάδα στον Έβρο, επιδιώκει και επιτυγχάνει να έχει ομοφυλόφιλη επαφή με συνάδελφό του στρατιώτη.

Συχνά, στην οιδιπόδεια μορφή διαστροφής, έχουμε διαταραχές στην ταύτιση του εαυτού που καθορίζεται από το φύλο. Το φυσιολογικό είναι να ταυτιστεί το αγόρι και το κορίτσι με τον γονέα του ίδιου φύλου, δηλαδή με τον πατέρα του και τη μάνα της. Εδώ όμως η ταύτιση αντιστρέφεται. Στον άνδρα η ανωμαλία αυτή οφείλεται σε μια δευτερογενή ταύτιση με τον γονέα του αντίθετου φύλου, και στη γυναίκα έχουμε ελλειμματική σεξουαλική ταύτιση με το γυναικείο φύλο, τη μητέρα.

Ο άνδρας αναπτύσσει άγχος που πηγάζει από φόβους διείσδυσης και εκμηδένισης από την πανίσχυρη ανδρική (πατρική) φιγούρα. Η γυναίκα φοβάται απόρριψη από την πανίσχυρη μάνα. Κοινά και στους δύο είναι η συνειδητή και ασυνείδητη ντροπή και ενοχή που ξεκινά από το υπερεγώ. Παρατηρούμε εδώ ότι επιβεβαιώνεται η άποψή μας ότι στη λανθάνουσα ηλικία αναπτύσσεται συγχρόνως η πρωτοβουλία και η εργατικότητα ενάντια στην ενοχή, την ντροπή και την κατωτερότητα κατά Έρικσον [3]. Οι δε διαστροφές της οιδιπόδειας προέλευσης είναι (διαστρεβλωμένες) προσπάθειες να εξασφαλιστεί η εξάρτηση και να αποκτηθεί δύναμη με το δελεασμό του ισχυρότερου συντρόφου και την παρακίνησή του στην ομοφυλοφιλία. Στην παιδεραστία ο τρόπος που λειτουργεί μπορεί να είναι να πετύχει ο παιδεραστής να ξαναγίνει αν είναι άνδρας το «αγαπημένο» παιδί και ταυτόχρονα η «αγαπημένη» μάνα χωρίς να χάσει ο παιδεραστής το πέος του.

Στον διασεξουαλικό, το κίνητρο είναι μια λαχτάρα για τη θηλυκότητα και μετά από μια εγχείρηση αλλαγής φύλου, έχει και την ανατομική επιβεβαίωση ότι επιτέλους «είναι» το αντίθετο φύλο που επιθυμούσε και ανατομικά βεβαιωμένο, μαζί με την επιθυμία να αντικαταστήσει τη μητέρα με τον πατέρα. Παρόμοια κίνητρα υπάρχουν σε όλες τις οιδιπόδειες μορφές σεξουαλικής διαστροφής.[4]

Η σεξουαλική διαστροφή στους περισσότερους ανώμαλους είναι ολότελα αποξενωμένη από το εγώ, χαμένη στο ασυνείδητο. Μόνο όταν ξεσπά στο συνειδητό και εκδηλώνεται ξεπερνώντας τις αναστολές, φέρνει άγχος, θλίψη, ενοχή, ντροπή, τραυματισμένη αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια.

Οι σεξουαλικές διαστροφές διευκολύνονται να εκδηλωθούν σε καταστάσεις έκφρασης επιθετικότητας της ομάδας, όπου το υπερεγώ προβάλλεται πάνω στον αρχηγό της ομάδας και αυτός κάνοντας χρήση του συλλογικού υπερεγώ δίνει την εντολή και χωρίς πλέον ενοχή, τα μέλη της ομάδας μπορούν ελεύθερα να διαπράξουν τις πιο χυδαίες διαστροφές. Τέτοια παραδείγματα έχουμε κατά τους ομαδικούς βιασμούς του άμαχου πληθυσμού, εν καιρώ πολέμου, από εχθρικούς εισβολείς, ή πιο συχνά με τις συμμορίες (gangs) νεαρών που βιάζoυν επανειλημμένα περαστικές γυναίκες, αθώα θύματα, που είχαν την ατυχία να βαδίζουν νύχτα σε ένα σκοτεινό κι απόμακρο δρόμο μιας μεγαλούπολης.[5] Κλασσικό παράδειγμα τέτοιας ομαδικής εκδήλωσης βίας παραμένει ο Σικελικός Εσπερινός.

[1]Αρνητική οιδιπόδεια θέση είναι η ταύτιση του γιου με τη μάνα αντί του πατέρα και η έλξη του προς άλλους άνδρες που τους μετατρέπει σε αντικείμενα έρωτος και σεξουαλικής επιθυμίας, μετριάζοντας έτσι το φόβο που έχει για τον πατέρα του. Με τον ίδιο τρόπο και η γυναίκα απορρίπτει το μητρικό πρότυπο ταύτισης και ταυτιζόμενη με το ανδρικό φύλο συμπεριφέρεται σαν άνδρας στρεφόμενη ερωτικά προς κατάκτηση των γυναικών, επιδιώκοντας σαφείς λεσβιακές σχέσεις.

[2] Socarides, W. C.: “The Preoedipal Origin and Psychoanalytic Therapy of Sexual Perversions”, International University Press. Inc., 1988, page, 79.

[3]ERIK H. ERIKSON: Childhood and Society, Chapter 8, Eight Ages of Man.Norton Press N.Y., 2nd Edition, 1963,  pages 255-261.

[4] Socarides, W. C.: “The Preoedipal Origin and Psychoanalytic Therapy of Sexual Perversions”, International University Press. Inc., 1988, pages, 80-81.

[5] As above, page, 80, look also Sperling, O: “Psychodynamics of group perversions”, Psychoanalytic Quart., 1956, 25:56-65.

 

Χαρακτηριστικά των προοιδιπόδειων μορφών ομοφυλόφιλης διαστροφής. Υποτύποι Ι & ΙΙ.Μάθημα 5ον

Τα χαρακτηριστικά των προοιδιπόδειων μορφών ομοφυλοφιλίας είναι:

1.Η προοιδιπόδεια μορφή διαστροφής, όπως είπαμε, οφείλεται σε καθήλωση του ατόμου σε προοιδιπόδεια μορφή ανάπτυξης, δηλαδή μεταξύ των πρώτων έξη μηνών ζωής και των τριών ετών.

2.Το κίνητρο που την καθοδηγεί είναι ασυνείδητο και έχει σαν αφετηρία το άγχος εκμηδένισης ή το βασικό άγχος κατά την Χορνάι, δηλαδή το αίσθημα του επαπειλούμενου κινδύνου κατά της ύπαρξης του μικρού νηπίου όταν αυτό ευρίσκεται μπρος σε μια δυνητικά επικίνδυνη κατάσταση που απειλεί να το συντρίψει αν εξελιχθεί αρνητικά και καταστροφικά γι” αυτό. Π.χ. Την ώρα που ένας γονιός εξ αιτίας ενός ξεσπάσματος θυμού κακοποιεί το δίχρονο παιδί του προκαλώντας του κατάγματα και αιματώματα στο κεφάλι, γίνεται η αιτία να συνδέσει το παιδί την οργή και το θυμό, την ευαλωτότητα με την επιθετικότητα, την καταστροφικότητα με τον φόβο της εκμηδένισης που νιώθει από τον μαινόμενο γονέα με κάποια διαστροφική συμπεριφορά.

3.Υπάρχει σοβαρή διαταραχή του καθορισμού της ταυτότητας του φύλου. Π.χ. σε έναν ομοφυλόφιλο άνδρα υπάρχει μια ψευδής, ρηχή, αδύναμη και κατ’ επίφαση ανδρική ταυτότητα. Παρόμοια στη λεσβία υπάρχει μια ψευδής, διαστρεβλωμένη και μη αποδεκτή από την ίδια θηλυκή ταυτότητα προερχόμενη από τη μάνα, η οποία εκλαμβάνεται ότι μισεί την κόρη της αλλά και μισείται από αυτή. Αυτή η διαταραχή στον καθορισμό της ταυτότητας του φύλου δεν είναι ποτέ απούσα από την ξεκάθαρα περιγεγραμμένη διαστροφή. Μπορεί όμως να κρύβεται και να χρειάζεται πολύ επίμονη κι ενδελεχή αναλυτική εξέταση του ασυνείδητου του ψυχαναλυόμενου από τον ψυχαναλυτή, για να αποκαλυφθεί.
Η εμμονή του άνδρα ομοφυλόφιλου αλλά και της λεσβίας στην πρωτογενή ταύτιση με τη γυναίκα (μάνα), μια ταύτιση που είναι φυσιολογική μεταξύ του 2ου και του 3ου χρόνου ζωής, όταν συνεχίζεται μετά τα τρία χρόνια είναι αποτέλεσμα της ανικανότητας του εαυτού να διασχίσει τη φάση του αποχωρισμού και της εξατομίκευσης (κατά τη θεωρία της Μάργκαρετ Μάλερ) και να αναπτύξει μια ξεχωριστή, ανεξάρτητη και εξατομικευμένη ταυτότητα από τη μητέρα του/της.

4.Οι διεστραμμένοι των προοιδιπόδειων τύπων διαστροφής, υπόκεινται σε άγχη επίμονα και ανυπόφορα στη φύση τους, που τους οδηγούν σε πάθη τόσο ισχυρά ώστε καταλήγουν στη συνεχή καταπάτηση των ηθικών αξιών, στην επιδίωξη και έμμονη αναζήτηση σεξουαλικών και διεστραμμένων πράξεων.

5.Η επιμονή των πρωτόγονων και αρχαϊκών νοητικών μηχανισμών οδηγεί σε μια απλόχερη ενσωμάτωση και προβολή των συναισθημάτων άγχους, φόβου και απειλής κατά της ζωής. Το άτομο διακατέχεται από υπαρξιακή αγωνία τόσο έντονη που είναι αδύνατο να αντιμετωπιστεί με τους συνηθισμένους τρόπους άμυνας του Εγώ πχ. άρνηση, αντίδραση μετασχηματισμού, εκλογίκευση, κ.λπ.

6.Το υπαρξιακό άγχος που αναπτύσσεται οφείλεται στους φόβους της καταβρόχθισης, της εκμηδένισης του Εγώ, (ο αναγνώστης ας προσέξει τα πιο κάτω σκίτσα, έργο ψυχαναλυόμενου) στο χάσιμο του εαυτού και των ορίων του εγώ, στη διάλυση του εαυτού, στο φόβο του αυτοκερματισμού, στο έντονο άγχος αποχωρισμού, «τη συγχώνευση ταυτότητας» όπως ο Έρικσον πρωτοπεριέγραψε το 1950. Όλοι οι ασθενείς αυτοί χρειάζονται τη διαστροφική πράξη στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν την επιβίωση του εγώ και να επιτύχουν την προσωρινή έστω σταθερότητα των ορίων του εαυτού. (Οι σπάνιες εξαιρέσεις αυτού του τύπου οι οποίες δεν μπορούν συνειδητά να δεχτούν τις διαστροφικές πράξεις, μάχονται δυναμικά εναντίον αυτών και ως εκ τούτου το σύμπτωμα παραμένει λανθάνον, όπως θα το εξετάσουμε στο μέρος περί των λανθανουσών μορφών διαστροφής).

7.Το διεστραμμένο σύμπτωμα συντονίζεται από το εγώ, καθώς οι πυρηνικές συγκρούσεις, όπως ο φόβος της καταβρόχθισης από τη σαρκοφάγο μάνα, το χάσιμο των ορίων του εγώ, η διαταραχή της συνοχής του εαυτού, έχουν υποστεί μια μεταμόρφωση εξ αιτίας ενός μηχανισμού άμυνας που καλείται απωθητικός συμβιβασμός (repressive compromise mechanism) επιτρέποντας μόνο το πιο αποδεκτό μέρος της νηπιακής σεξουαλικότητας να παραμένει στη συνειδητότητα. (Μηχανισμός που περιγράφηκε από τον μαθητή του Φρόυντ, τον Σακς). Έτσι το διεστραμμένο σεξουαλικά άτομο αγνοεί την βαθύτερη φρίκη που τον οδηγεί στη σεξουαλική διαστροφή. Αυτό του μειώνει το άγχος και τον πανικό κατά πολύ.

8.Υπερισχύουν τα πρωτόγονα και προγεννητικά χαρακτηριστικά του Εγώ. Αντί της λογικής, της κρίσης, του αυτοελέγχου, της αυτοπειθαρχίας, έχουμε συχνά εκδηλώσεις ανώριμων, παρορμητικών δραστηριοτήτων και συμπεριφορών που ακυρώνουν τις πιο πάνω λειτουργίες. Π.χ. το άτομο παρουσιάζει επιφανειακές συμπεριφορές στοματικού ή πρωκτικού τύπου συνεχώς και σε έντονο βαθμό σχεδόν αποκλείοντας τη βαθύτερη σκέψη. Εκδηλώνεται ανώριμα, επιπόλαια, σχεδόν αντανακλαστικά στις επιταγές της πραγματικότητας αλλά και της κοινωνίας. Συχνά μάλιστα γίνεται ο περίγελος, το επίκεντρο αρνητικών σχολίων, αρνητικό πρότυπο συμπεριφοράς προς αποφυγήν. Για παράδειγμα ο επιδειξιμανής που ενώ τον κουτσομπολεύει και σχολιάζει όλη η γειτονιά, αυτός αναρωτιέται «μα τι έκανα; Εγώ κοιταζόμουνα στον καθρέπτη όταν με είδε η γειτόνισσα κατά λάθος».

9.Για το διεστραμμένο ασθενή ο σκοπός της διαστροφής του είναι η επιβίωση του Εγώ. Επιπρόσθετα στον ομοφυλόφιλο άνδρα υπάρχει μια επανασυγκρότηση της έννοιας της σεξουαλικής ταυτότητας από συμφώνου με την ανατομία του σώματος. Ο άνδρας επιτυγχάνει την «αρρενωπότητα» μέσω της ταύτισης με τον αρσενικό σεξουαλικό σύντροφό του∙ αυτό μειώνει το φόβο του ευνουχισμού. Η ομοφυλόφιλη γυναίκα επιτυγχάνει «ταύτιση εξ αντηχήσεως» (resonance identification) με τη γυναίκα σύντροφό της. Aυτό μειώνει και το αίσθημα του ευνουχισμού της. Η γυναίκα έτσι αναδημιουργεί την «καλή» σχέση μάνας-παιδιού. Άλλες διαστροφικές δραστηριότητες έχουν καλά περιγεγραμμένες λειτουργίες πέρα από εκείνες της επιβίωσης του Εγώ. Π.χ. ο διεστραμμένος αναπτύσσει ικανοποιητικές διαπροσωπικές σχέσεις, προσαρμόζεται καλά στο επαγγελματικό πλαίσιο και δημιουργεί οικογένεια, παιδιά κ.λπ. Συμβαίνει έτσι να συμβιώνει κάποιος κοντά σε ένα τέτοιο πρόσωπο χωρίς να αντιληφτεί για χρόνια την υποκρυπτόμενη διαστροφή του.

10.Οι δύο υποτύποι των προοιδιπόδειων διαστροφών, (ο τύπος Ι και ΙΙ) μπορούν να οριστούν και να διαφοροποιηθούν από το βαθμό της παθολογίας των αντικειμενικών σχέσεων που έχει αναπτύξει ο ασθενής του τύπου Ι ή ΙΙ με το γύρω κόσμο .

O προοιδιπόδειος υποτύπος διαστροφής Ι.

Εν πρώτοις είναι μέτριος σε βαρύτητα. Υπάρχει μια παλινδρόμηση ή καθήλωση σε μια παιδική μορφή λιβιδινικής επένδυσης του εαυτού και του αντικείμενου. Ένα τέτοιο άτομο ταυτίζει τον εαυτό του με το αντικείμενο της αρέσκειάς του, ενώ ο εαυτός του προβάλλεται επάνω στο εξωτερικό αντικείμενο που λατρεύει και το οποίο ερωτεύεται και αγαπά τυφλά διότι το συγχέει και το θεωρεί ότι καθρεφτίζει ή αντικαθιστά τον εαυτό του τον ίδιο. (Kernberg, 1975, p. 329).

Ο Φρόυντ από το 1914 στη μελέτη του πάνω στον «ναρκισσισμό» έγραφε: «σύμφωνα με το ναρκισσιστικό τύπο» ένα τέτοιο άτομο αγαπά (α) τον εαυτό του για αυτό που είναι, (β) για αυτό που ήταν, (γ) για αυτό που θα του άρεσε να είναι στο μέλλον, (δ) κάποιον που κάποτε ήταν τμήμα του εαυτού του». Με το (δ) εννοεί το λιβιδινικό αντικείμενο αγάπης που ο ναρκισσιστής διάλεξε να επενδύσει όλη τη σεξουαλικότητά του, τουτέστιν τη μάνα, την ερωμένη ή τον ομοφυλόφιλο σύντροφο ή ακόμη και το φετίχ που λατρεύει.

Ο αναγνώστης κατανοεί τώρα όλα όσα συμβαίνουν στην ψυχοπαθολογία των ερωτικών σχέσεων και διαστροφών σε αντίθεση με τον υγιή και ισορροπημένο άνθρωπο, ο οποίος επενδύει με πιο ώριμο τρόπο τη λιβιδώ του (σεξουαλική ενέργεια ) επάνω στον εαυτό του και στο αντικείμενο, δηλ. τον ερωτικό σύντροφό του . Eρωτεύεται, αλλά δεν απορροφάται, αγαπάει, αλλά δε συντήκεται με το αντικείμενο της αγάπης του. Διατηρεί την αυτονομία του, το δικαίωμα να ενεργεί ελεύθερα και αυτόβουλα, να αγαπά και να σέβεται τον εαυτό του, αντί να υποδουλώνεται στο αντικείμενο του έρωτά του.

Ομοφυλοφιλία προιδιπόδειου τύπου ΙΙ.

Ο ασθενής που εμφανίζει διαστροφή στη σεξουαλική συμπεριφορά προοιδιπόδειου τύπου ΙΙ, διακατέχεται από την πιο σοβαρή μορφή διαστροφής που ελκύει το πρωταρχικό ενδιαφέρον του ερευνητή-ψυχαναλυτή λόγω της σοβαρότητας και της βαρύτητας της μορφής που παίρνει. H διαστροφική συμπεριφορά τύπου ΙΙ, κυριαρχεί σταθερά στην ψυχική ζωή του ατόμου, στην αναζήτηση για ταυτότητα καθώς και στη συνεκτικότητα του εαυτού. Οι διαστροφές που εκδηλώνονται σε ασθενείς του τύπου αυτού δεν είναι άσχετες με την ψυχοπαθολογία της προσωπικότητάς τους. Πρόκειται για ψυχική διαταραχή που ουσιαστικά υπάγεται στη ναρκισσιστική διαταραχή της προσωπικότητας με διάφορους βαθμούς βαρύτητας.

Η υπερηφάνεια, η αλαζονεία, η εγωκεντρικότητα, ο ναρκισσευόμενος εαυτός είναι η αιτία όλων των σεξουαλικών διαστροφών και φυσικά της ομοφυλοφιλίας.

Παρατηρούμε ότι το δαιμόνιο της εγωκεντρικότητας, του εγωισμού και της υπερηφάνειας είτε από την ορθόδοξη θεώρηση των πραγμάτων το δει κανείς, είτε από την ψυχαναλυτική, της Φροϋδικής και της Χορναϊκής Σχολής, γίνεται το πιο σοβαρό και βαθύτερο αίτιο που οδηγεί στη γένεση της κάθε είδους σεξουαλικής διαστροφής. Αν ψάξουμε σε βάθος για τα αίτια πρόκλησης των διαστροφών θα δούμε να συνδέεται ο ναρκισσισμός του προσώπου με τη λανθασμένη επίλυση της ερικσόνιας φάσης από την οποία όλοι οι άνθρωποι αναγκαστικά θα διέλθουν∙ της Αυτοπειθαρχίας έναντι της Αυτοκατάχρησης.

Κατά τη διερεύνηση του θέματος των διαστροφών, από την υπάρχουσα βιβλιογραφία αλλά και από τη μελέτη διαφόρων περιπτώσεων διαστροφών, αποδεικνύεται ξεκάθαρα η σχέση της ιδεατής εικόνας, της νευρωτικής υπερηφάνειας, του ναρκισσισμού και του εγωισμού με την ανυπαρξία αυτοελέγχου και αυτοπειθαρχίας με κατάληξη την αυτοκατάχρηση και την αυτοκαταστροφή.

ομοφυλοφιλία χωρίς φραγμούς και προκαταλήψεις από την ψυχαναλυτική άποψη Μάθημα 4ον

Για να κατανοήσουμε την προέλευση της ομοφυλoφιλίας από ψυχαναλυτικής πλευράς χρειάζεται να εξηγήσουμε τη βασική αιτία που προκαλεί γενικά μια διαστροφή καθώς και να περιγράψουμε τα τρία είδη της ομοφυλοφιλίας όπως τα ταξινομεί ο ειδικός στην ψυχαναλυτική έρευνα επί των διαστροφών Κάρολος Σοκαρίδης.[1]

Κάρολος Σοκαρίδης ο ψυχαναλυτής που απέδωσε την ομοφυλοφιλία σε διαστροφική συμπεριφορά των γονέων προς τα παιδιά τους.

Ο Σοκαρίδης έχει αναπτύξει μια ενοποιημένη θεωρία για την προέλευση, ανάπτυξη και εγκατάσταση όλων των σεξουαλικών διαστροφών. Αρχικά υπάρχει ένα θεμελιώδες χαρακτηριστικό της διαστροφής βάσει του οποίου την ξεχωρίζουμε από τη σεξουαλική ποικιλία και διαφορετικότητα που εφαρμόζεται μεταξύ των φυσιολογικών σεξουαλικά συντρόφων. Κι αυτό το θεμελιώδες χαρακτηριστικό είναι απαραίτητο να ενυπάρχει σε οποιαδήποτε διαστροφική πράξη. Ποιο είναι; Η ασυνείδητη και προστακτική ανάγκη για επιδίωξη και γεύσιμο της εμπειρίας της σεξουαλικής ευχαρίστησης και της οργασμικής εκτόνωσης με έναν ιδιαίτερο τρόπο (το σεξουαλικό στόχο) ή με ένα ειδικό και ξεχωριστό αντικείμενο . Όσον αφορά τώρα την ομοφυλοφιλία τη διακρίνει στον προοιδιπόδειο τύπο Ι, τον προοιδιπόδειο τύπο ΙΙ, την οιδιπόδεια ομοφυλοφιλία και τη σχίζοομοφυλοφιλία .

Αυτή η κατηγοριοποίηση κατά τον Σοκαρίδη, μας δίνει ένα πολύτιμο πλαίσιο αναφοράς το οποίο μας διευκολύνει να ερμηνεύσουμε κάθε μορφή διαστροφής . Έτσι όχι μόνο η ομοφυλοφιλία, αλλά και ο σαδομαζοχισμός, ο φετιχισμός, η παιδεραστία, η επιδειξιμανία, η παρενδυσία, ο τρανσεξουαλισμός, η κοπρολαγνεία η ουρολαγνεία κ.λπ. μπορούν να εξηγηθούν σαν διαστροφές προοιδιπόδειας προέλευσης . Αυτές είναι σοβαρότερης μορφής, πρωτόγονες διαστροφές, με στοιχεία μόνιμης παλινδρόμισης του εαυτού, πολύ δύσκολες στην αποκατάστασή τους και πολύ πιο ανθεκτικές στην ψυχαναλυτική θεραπεία από τις διαστροφές οιδιπόδειας προέλευσης οι οποίες επέρχονται δευτερογενώς οφειλόμενες σε προσωρινή παλινδρόμηση.Τούτο σημαίνει ότι ένας προοιδιποδιακά ομοφυλόφιλος είναι σχεδόν αδύνατο να θεραπευτεί. Το πρόσωπο που από τόσο μικρή ηλικία (κάτω των 5 ετών) εκδηλώνει ομοφυλόφιλη προτίμηση ελάχιστες δυνατότητες έχει να μεταβάλει την ομοφυλική του συμπεριφορά.

Οι τελευταίες μορφές δεν αποτελούν οριστική αναστολή της ανάπτυξης και ωρίμανσης του εαυτού και μπορούν να θεραπευτούν με όμοιο τρόπο προς τη νεύρωση .

Tέλος υπάρχουν οι σχιζοδιαστροφές, αποτέλεσμα ενός αρχαϊκού και πρωτόγονου επίπεδου λειτουργίας, μια μανιασμένη και χαοτική προσπάθεια να κατασκευάσει ο ψυχωσικός αντικειμενικές σχέσεις .

Τα λεπτομερή χαρακτηριστικά κάθε μορφής διαστροφής μας δίνουν μια πολύ συγκεκριμένη ιδέα του βαθμού σοβαρότητας ή μη της κάθε διαστροφής. Ο αναγνώστης όταν έχει γνώση των χαρακτηριστικών των δύο προοιδιπόδειων μορφών, της οιδιπόδειας, της λανθάνουσας και της σχιζοδιαστροφικής μορφής της ομοφυλοφιλίας, κατανοεί καλύτερα το βάθος και το πλάτος της ανωμαλίας στην οποία βυθίζονται οι άνδρες και οι γυναίκες, τα παιδιά και οι γέροντες, όταν χάσουν το μέτρο και την πειθαρχία και καταλήξουν στην αυτοκατάχρηση της σεξουαλικότητας. Μπορεί επίσης να κατανοήσει γιατί η δυσκολία για την αντιμετώπιση μιας τόσο βαθιά ριζωμένης διαστροφής είναι δεδομένη και αν καθηλωθεί στα πιο πρόωρα και πλησιέστερα προς την αρχική φάση της ζωής στάδια όπως του πρωτογενούς αυτισμού (the primary autism) γίνεται αθεράπευτη. Βέβαια από τη φάση αυτοί όλοι μας περνάμε κατά τη Margaret Mahler, την θεωρεί απόλυτα φυσιολογική, είναι διάρκειας δύο το πολύ μηνών, αρχίζει στο τέλος της εμβρυικής ζωής, αμέσως μετά τον τοκετό, αλλά δεν κολλάμε σ’ αυτή. Ο αθεράπευτα διαστροφικός έχει για κάποιο σοβαρό λόγο, που παρεμβαίνει δυστυχώς, κολλήσει.

[1] Στο βιβλίο του «The Preoedipal Origin and Psychoanalytic Therapy of Sexual Perversions» o Charles W. Socarides αν και αναφέρεται σε μια πολυδιάστατη προσέγγιση από πλευράς ερμηνείας, προέλευσης και δημιουργίας των διαστροφών, εν τούτοις αναπτύσσει μια ενιαία θεωρία για την προέλευση τους, την αναπτύσσει δε στο ως άνω βιβλίο. Όπως ο ίδιος ο συγγραφέας αναφέρει: «Από τις παρατηρήσεις σε νήπια και παιδιά, καθώς και τις προσπάθειες ψυχαναλυτικής θεραπείας ασθενών μου που έπασχαν από διαστροφές, οδηγήθηκα στην υπόθεση ότι όλες οι διαστροφές ξεκινούν από ένα κοινό κέντρο διαταραχής.»

Περί ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ Μάθημα 3ον

Τι κάνει τους ανθρώπους ομοφυλόφιλους;

Η ομοφυλόφιλη διαστροφή για τους ίδιους τους ομοφυλόφιλους κάθε άλλο παρά είναι αμαρτία όπως πιστεύουν οι διάφοροι ηθικολόγοι, ούτε ψυχική παρέκκλιση όπως την κατατάσσουν οι ψυχίατροι στο Διαγνωστικό και Στατιστικό τους Εγχειρίδιο για τις Ψυχικές νόσους, το γνωστό σαν DSM-IV. Γι’ αυτούς η ομοφυλοφιλία είναι μια διαφορετική σεξουαλική προτίμηση, η επιθυμία να κάνεις σεξ με το δικό σου φύλο αντί το άλλο.

Ως γνωστόν από το 1973, η Αμερικάνικη Ψυχιατρική Εταιρεία έπαψε να θεωρεί την ομοφυλοφιλία ψυχική νόσο και σεξουαλική διαστροφή συντείνοντας στη όλη σύγχυση. Αν και οι αιτίες που οδηγούν στην ομοφυλόφιλη σεξουαλική έκφραση και συμπεριφορά είναι εξίσου περίπλοκες όσο και η ετερόφυλη, οι ίδιοι οι ομοφυλόφιλοι δε τη θεωρούν καν έναν συγκεχυμένο σεξουαλικό προσανατολισμό, αλλά μια απλή ερωτική έλξη προς το ίδιο φύλο, ένα δικαίωμα στην ελεύθερη εκλογή συντρόφου εξαρτώμενη αποκλειστικά από μια βαθιά ριζωμένη στην προσωπικότητα συμπεριφορά. Απορρίπτουν μετά βδελυγμίας τη σκέψη ότι μπορεί να είναι εκδήλωση μιας λανθασμένης σεξουαλικής ταυτότητας η οποία διαπερνάει κάθε κομμάτι του χαρακτήρα τους πηγαίνοντας πολύ πίσω, στην πρωταρχική ψυχολογική ανάπτυξη της προσωπικότητας, τόσο πίσω, όσο δε φτάνει καν η παιδική μνήμη.

Στην καθημερινή ψυχιατρική πράξη έχουμε δει αγόρια ηλικίας 3, 4, 5 και 6 ετών, που προσέρχονται στο ιατρείο μας από τους ανήσυχους αγχωμένους γονείς τους με αυτή την επενδυμένη από πανικό και αγωνία, ερώτηση: «Το παιδί μου πρόκειται να καταλήξει σε ομοφυλόφιλο;»

Τα περισσότερα από αυτά τα αγοράκια έχουν τα ίδια γενικά εξωτερικά χαρακτηριστικά που θα περιγράψουμε. Όλα τους είναι χαριτωμένα, συνήθως ξανθά, χωρίς να λείπουν και τα καστανά, με υπέροχα μπλε, πράσινα ή καστανά μάτια. Η φωνή τους είναι βελούδινη, γλυκιά και χαδιάρικη, πολύ ελκυστική. Οι κινήσεις τους έχουν κάποια θηλυκή ποιότητα, γυναικώδεις ιδιοτροπισμούς, αυτό που οι λαϊκοί αποκαλούν «sissines» δηλαδή συμπεριφορά «σίσση».

Η ιδιομορφία τους έγκειται στο γεγονός ότι παίζουν συνήθως με κοριτσάκια της ηλικίας τους, τη βρίσκουν ιδιαίτερα όταν παίζουν με κούκλες και αποφεύγουν μέχρι και μισούν τα σκληρά, αγορίστικα παιχνίδια, με στρατιωτάκια, καουμπόυς, κλέφτες κι αστυνόμους, κυνηγητό, σκοποβολή με όπλα, πόλεμο κ.λπ. Ενδιαφέρονται περισσότερο για το κρυφτό, το κουτσό και άλλα ειρηνικά, κοριτσίστικου τύπου, παιχνίδια. Από διανοητικής πλευράς είναι εξαιρετικά προικισμένα, έξυπνα, μικροί διανοούμενοι, ευαίσθητα με μεγάλη διαισθαντικότητα και συναισθηματική ευαλωτότητα, αντιλαμβάνονται πολύ περισσότερο τα νοήματα και τα αισθήματα από άλλα παιδιά της ηλικίας τους και συχνά κάνουν άφθονες ερωτήσεις που σχετίζονται με την σεξουαλικότητα, τα δύο φύλα, την ερωτική πράξη, σε μικρότερη συνήθως ηλικία από τα συνηθισμένα 3 έως 4 χρόνια, των άλλων παιδιών.

Δείχνουν να έχουν ιδιαίτερα αυξημένο ενδιαφέρον γύρω από τη σεξουαλική τους ταυτότητα, τη γέννηση, την εγκυμοσύνη κ.λπ. Όλα τα σχετικά φαίνονται να έχουν σημασία γι” αυτά, επιμένουν να μάθουν λεπτομέρειες για τον «πελαργό που φέρνει τα παιδιά». Ίσως συλλαμβάνουν την αγωνιώδη απορία των γονέων τους «πρόκειται να καταλήξει ομοφυλόφιλος;» Αισθάνονται το γονεϊκό άγχος, την ανήσυχη ματιά τους και την αγωνιώδη σκέψη που διαπερνά το μυαλό τους. Μερικοί, γονείς δε διστάζουν να αναρωτηθούν φωναχτά μπροστά τους: «Μα πως κάνεις έτσι;» «Τι κινήσεις είναι αυτές; θυμίζουν κορίτσι!»

Τα άλλα παιδιά στο σχολείο μπορεί να τα κοροϊδεύουν, να τα ερωτούν παράξενες ερωτήσεις γεμάτες πονηρά υπονοούμενα αλλά και ενδεικτικά των μύθων που κυκλοφορούν, όπως: «Είσαι όμο;» «Οι γονείς μου λέγουν ότι είσαι γκαίη, είναι αλήθεια;», «μακριά από τους όμο», «αυτοί είναι οριστικά διεστραμμένοι», «μην τους πλησιάζετε αυτούς, θα παρασύρουν και σας!» Επόμενο είναι τέτοια σχόλια να διευρύνουν τη σκέψη και την αντίληψή τους, το εύρος φάσματος των συναισθημάτων τους και τελικά παίζουν σίγουρα έναν πολύ σοβαρό προωθητικό ρόλο στην πορεία τους προς τον ομοφυλοφιλικό προσανατολισμό.

Ανάλογες παρατηρήσεις έχουν γίνει από αρκετούς ψυχιάτρους, ψυχολόγους, ψυχαναλυτές βιολόγους ερευνητές αλλά και από ανθρωπολόγους, φιλοσόφους, μελετητές και συγγραφείς. Πολύ λίγα όμως συγκεκριμένα αποτελέσματα έχουν προκύψει από όλη αυτή την προσπάθεια που έχει μέχρι σήμερα γίνει. Αυτή η γυναικώδης συμπεριφορά μόνο σε ένα 5% οδηγεί στην ομοφυλοφιλία και στις περισσότερες περιπτώσεις είναι ένδειξη ταύτισης με το γυναικείο φύλο που αφορά τους διασεξουαλικούς τύπους ή transexuals και στο τέλος μάλλον καταλήγει σε φυσιολογική σεξουαλική συμπεριφορά. Κάτω από αυτό το πρίσμα η προέλευση της ομοφυλοφιλίας παραμένει ακόμη ένα μεγάλο ερωτηματικό και οι πολλές εικασίες και θεωρητικές αναφορές δύσκολα επαρκούν για να ερμηνεύσουν την αιτιοπαθογένειά της.

Μια από τις πιο πρόσφατες μελέτες οφειλόμενη στην ομάδα έρευνας του Εθνικού Ινστιτούτου για τον Καρκίνο των ΗΠΑ, από τα εργαστήρια της βιοχημείας ανέφερε στο περιοδικό «Science» (Hamer, H. Dean, Hu, Stella, Magnuson, L. Victoria, Hu, Nan and Pattatucci, M.L.: «A Linkage between DNA Markers on the X Chromosome and Male Sexual Orientation», «Science» July 16 1993, issue), ότι υπάρχουν ενδείξεις πως η ομοφυλοφιλία και ο ομοφυλόφιλος προσανατολισμός είναι τουλάχιστον μερικά, γενετικά καθορισμένα και η κληρονομικότητα τα επηρεάζει.

Ο κύριος υπεύθυνος της ομάδας Χάμερ, διηύθυνε αυτή τη μελέτη σαν μέρος της προσπάθειας του Ινστιτούτου να καθορίσει τους γενετικούς παράγοντες που είναι υπεύθυνοι για την ανάπτυξη καρκίνων που ανευρίσκονται συνήθως σε ομοφυλόφιλους που προσβάλλονται με τον ιό του ΑΙDS.Για το σκοπό αυτό ο Χάμερ και οι συνεργάτες του μελέτησαν τα οικογενειακά ιστορικά 114 ομοφυλοφίλων και βρήκαν ότι οι αδερφοί τους, οι θείοι τους από το σόι της μητέρας τους και οι άρρενες ξάδερφοι από την πλευρά πάλι της μητέρας τους ήταν πολύ πιο πιθανό να είναι ομοφυλόφιλοι από ό,τι αναμενόταν στατιστικά μεταξύ του γενικού ανδρικού πληθυσμού.

Σε μερικές οικογένειες, οι ομοφυλόφιλοι συγγενείς μπορούσαν να ανιχνευθούν ως και τρεις γενεές πίσω. Επειδή οι ομοφυλόφιλοι θείοι και οι άρρενες ξάδερφοι του ομοφυλόφιλου δείγματος μεγάλωσαν και ενηλικιώθηκαν σε διαφορετικά περιβάλλοντα, οι επιστήμονες υπέθεσαν ότι κάποιος γενετικός παράγοντας ήταν υπεύθυνος. Ακόμη περισσότερο, η σύνδεση με τη μητρική αλυσίδα των συγγενών ενίσχυσε την υπόθεση ότι η ομοφυλοφιλία πιθανώς σχετίζεται με το Χ χρωμόσωμα, το οποίο είναι το φυλετικά συνδεδεμένο χρωμόσωμα που οι άνδρες κληρονομούν αποκλειστικά από τις μητέρες τους.

Η σαφής ένδειξη για την ύπαρξη γενετικής σύνδεσης της ομοφυλοφιλίας επιτεύχθηκε μελετώντας το DNA του φυλετικού Χ-χρωμοσώματος σε 40 ζεύγη ομοφυλόφιλων αδερφών. Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν μια τεχνική καλούμενη «γεωγραφική κατανομή (χαρτογράφηση;) της γονιδιακής σύνδεσης» (linkage mapping) για να ψάξουν τις πατέντες ομοιότητας της γενετικής πληροφορίας των ατόμων που συνδέονταν μεταξύ τους με δεσμό συγγένειας. 33 εκ των ομοφυλόφιλων ζευγαριών είχαν συγκληρονομήσει γενετικούς δείκτες (markers) στην αυτή περιοχή του Χ-χρωμοσώματος την καλούμενη Χq28, θεωρώντας ότι το 65% των οικογενειών που μελετήθηκαν μετέδωσαν το γονίδιο που οδηγούσε σε ομοφυλόφιλο προσανατολισμό.

Ο διευθύνων τη μελέτη Ντην Χάμερ, αναφέρει: «Η περιοχή που ανακαλύψαμε παριστά μια σημαντική ποικιλία στο ανθρώπινο γενετικό ρεπερτόριο. Εάν το γονίδιο μόνο του μπορεί να απομονωθεί, τότε είναι ενδιαφέρον να κατανοήσουμε πως αντιδρά με τα άλλα γονίδια, τον εγκέφαλο και το περιβάλλον ώστε να επηρεάσει ένα χαρακτηριστικό τόσο περίπλοκο και ποικιλόμορφο όσο η ανθρώπινη σεξουαλικότητα». Είπε επίσης ότι: «Η στατιστική σημαντικότητα των αποτελεσμάτων ήταν μεγαλύτερη από το 99%, που σημαίνει ότι η πιθανότητα να αποδώσουμε τα ευρήματά μας σε τυχαίο συμβάν είναι εξαιρετικά σπάνια.»

Εκείνο που τον εντυπωσίασε ήταν πως αυτά τα 33 ζευγάρια ομοφυλόφιλων αδελφών δεν είχαν κανένα άλλο εμφανές κοινό χαρακτηριστικό εκτός από το σεξουαλικό προσανατολισμό. Δε δίστασε πάντως να προσθέσει ότι η επανάληψη της παραπάνω μελέτης σε ανεξάρτητο πληθυσμό οικογενειών είναι αναγκαία για να επιβεβαιώσει τα αποτελέσματα. Μια παρόμοια μελέτη που αφορά λεσβίες γυναίκες έχει ήδη ξεκινήσει, τα προκαταρκτικά μάλιστα αποτελέσματα αποκαλύπτουν ότι η λεσβιακή τάση και ο σεξουαλικός προσανατολισμός της λεσβίας γυναίκας επηρεάζεται γενετικά από τα γονίδια.

Άραγε το βρήκαμε; αυτό είναι όλο; Μια γενετικά μεταβιβαζόμενη παρέκκλιση; Κανείς συνεπώς ομοφυλόφιλος δεν φέρνει ηθική ευθύνη για την ομοφυλοφιλία του. Κανείς δεν είναι υπεύθυνος για μια αρρώστια που βρίσκεται μέσα στον γενετικό του κώδικα, που μεταδίδεται με το γονιδιακό υλικό των γονέων του. Οι γονείς του και η Φύση μπορεί να φταίνε, αλλά είναι τεράστιο λάθος να την πληρώνει αυτός.

Η μελέτη όμως το λέγει καθαρά ότι έτσι εξηγείται ένα μικρό μέρος της ομοφυλόφιλης σεξουαλικής προτίμησης, περιβαλλοντικοί και άλλοι λόγοι παίζουν εξίσου έναν πολύ σημαντικό ρόλο στην εγκατάσταση της ομοφυλοφιλίας. Άρα δεν φτάνει ο γονιδιακός προσδιορισμός για να εκδηλωθεί η ομοφυλόφιλη συμπεριφορά. Το περιβάλλον, οι συνθήκες που αναπτύσσεται κανείς, η συμπεριφορά των γονέων προς τα παιδιά τους, ο τρόπος που μεγάλωσαν, οι οικονομικές και κοινωνικές προϋποθέσεις, οι θρησκευτικές επιδράσεις, οι παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα. Π.χ. αν δυο Ιρανοί συλληφθούν να διαπράττουν στο σιιτικό Ιράν ομοφυλόφιλη συνουσία αμφότεροι απαγχονίζονται. Αλλά αυτός ο φόβος φτάνει για να αναστείλει το τυφλό σεξουαλικό ένστικτο όταν έχει ήδη εθιστεί να εκτονώνεται μέσα από την ομοφυλόφιλη συνουσία; Όχι με τίποτα! Όπως ακριβώς σε κάποιες Ισλαμικές χώρες ο φόβος του λιθοβολισμού δεν αρκεί για να εμποδίσει μια μουσουλμάνα γυναίκα να διαπράξει μοιχεία.

Περί ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ Μάθημα 2ον

Η ομοφυλοφιλία, είναι γενετικά προκαθορισμένη ή μια επίκτητη διαστροφή;
Μήπως πρόκειται για αυνανισμό με το είδωλο του εαυτού μας;(Αποσπάσματα από το βιβλίο του γράφοντος ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ Ή ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ; Η Ψυχοπαθολογία των Σεξουαλικών Διαστροφών και η αντιμετώπισή τους).

Η απαγωγή του Γανυμήδη από τον Δία

Μέχρι τώρα προσπαθήσαμε να καταδείξουμε ότι χωρίς την ύπαρξη γνήσιας και αυθεντικής αγάπης σε όλο το φάσμα της σεξουαλικότητας, η κατάληξη και για τα δύο φύλα ως προς τον τρόπο που συνδέονται ψυχοσεξουαλικά και βιολογικά, δεν ξεπερνάει τη δεύτερη κατηγορία του φυσικού νόμου, δηλαδή το νόμο του τυφλού ενστίκτου. Με άλλα λόγια το σεξ δεν έχει άλλο νόημα από την καθαρή εκτόνωση του σεξουαλικού ενστίκτου, της λίμπιντο, της τυφλής παρόρμησης και μέσω της αυτοϊκανοποίησης των συνουσιαζομένων να επιτευχθεί η διαιώνιση του είδους. Συμβαίνει αποκλειστικά και μόνο για ευχαρίστηση η οποία επιτυγχάνεται μετά από δερματική τριβή και τριβή των βλεννογόνων, ακριβώς όπως παρατηρούμε στα ανώτερα ζώα, θηλαστικά κ.λπ. Με άλλα λόγια πρόκειται για ένα είδος αυνανισμού έστω κι αν η τριβή γίνεται μεταξύ δερματικών επιφανειών και βλεννογόνων που ανήκουν σε δύο διαφορετικά άτομα. Πιστεύουμε πως ο αναγνώστης μας έχει ήδη διακρίνει από όσα έχουν λεχθεί, ότι εκτός από τον κατά μόνας αυνανισμό υπάρχει και ο διαπροσωπικός αυνανισμός μεταξύ δύο ή περισσοτέρων ατόμων.

Παρομοιάζοντας βέβαια τον άνθρωπο της πτώσης με τα ζώα υποτιμούμε και περιφρονούμε τα καημένα τα ζώα τα οποία ακολουθούν αυτούς τους νόμους που έχουν προκαθοριστεί γι” αυτά, ενώ ο άνθρωπος, οικεία βουλήσει, δεν ακολουθεί την τρίτη κατηγορία νόμων, το νόμο της αγάπης, αλλά τη δεύτερη, το νόμο του ενστίκτου, παραβιάζοντας τη φυσική νομοτέλεια για την οποία είναι κατασκευασμένος. Το αντίτιμο που πληρώνει παραβιάζοντας τη φυσική νομοτέλεια και την τάξη με την οποία είναι πλασμένος γίνεται πρόξενος της κακοδαιμονίας που τον συνοδεύει στη μίζερη ζωή του.

Τα ζώα υποταγμένα στο ένστικτό τους, κάνουν σεξ με αυτοματοματοποιημένο τρόπο ορισμένη εποχή του χρόνου∙ όταν βρίσκονται σε οίστρο για την αναπαραγωγή του είδους∙ αντίθετα ο άνθρωπος και αυτό τον μειώνει κάτω του ζωικού βασιλείου, σχετίζεται με το άλλο φύλο και κάνει έρωτα για προσωπική, εγωιστική ευχαρίστηση ή για το ξεπέρασμα του φόβου, της ανασφάλειας και της αβεβαιότητας που τον πνίγει∙ από απελπισία για τη μοναξιά του, από τον τρόμο που του προκαλούν τα γεράματα και η φρίκη πως θα μείνει αβοήθητος και μόνος στο τέλος της ζωής του.

Φθάνει εκεί εφόσον δεν πιστεύει σε μεταφυσικές ικανοποιήσεις, έχει σκοτώσει κάθε τι το υπερβατικό μέσα του. Άρα ο ναρκισσισμός, η φιλαυτία και το υπαρξιακό κενό υποκρύπτονται πίσω από την ανάγκη για ζευγάρωμα, συνουσία και επιθυμία για σμίξιμο των γεννητικών οργάνων. Ω, πόσο τα παραδείγματα του Ρωμαίου και της Ιουλιέττας, του Πελλέα και της Μελισσάνθης, του Ορφέα και της Ευριδίκης, του Δευκαλίωνα και της Δαύκης, της Άλκηστης και του Άδμητου, του Φάουστ και της Μαργαρίτας, του Δάντη και της Κατερίνας, ωχριούν και αποδεικνύονται ξεθωριασμένες ιστορίες του παρελθόντος στη στείρα εποχή μας όπου ο ρομαντισμός και η αγάπη φαίνονται να μην εμπνέουν πια τους ανθρώπους!

Γι” αυτό η ομοφυλοφιλία και ο λεσβιακός έρωτας, οι πλέον ισχυρές μορφές της ανθρώπινης σεξουαλικής παρέκκλισης και διαστροφής στις ημέρες μας γίνονται αποδεκτές και προωθούνται μάλιστα με το πρόσχημα ότι είναι και αυτός ένας τρόπος αποδεκτής σεξουαλικής εκτόνωσης και ερωτικότητας.

Είναι όμως έτσι; Ας το δούμε από όλες τις υπάρχουσες απόψεις το θέμα αυτό.
Όπως έχει ήδη αναφερθεί στη μελέτη αυτή, είναι αναγκαίο όπως φαίνεται, παράλληλα με τις οκτώ ηλικίες του ανθρώπου, σύμφωνα πάντα με την επιγενετική θεωρία του Έρικ Έρικσον τροποποιημένη από εμάς, για να οδηγηθεί ο άνθρωπος στην πλήρη ωριμότητα, να διδαχθεί και να κατανοήσει κατά τη διάρκεια κριτικών περιόδων της ψυχοσυναισθηματικής και γνωστικής του ανάπτυξης, το ρόλο και τη σημασία της αυτοπειθαρχίας (self discipline).

Αν αυτόν τον παράγοντα πειθαρχίας και αυτοελέγχου δεν τον αφομοιώσει θα καταλήξει στο άλλο άκρο∙ την αυτοκατάχρηση. Με άλλα λόγια διατηρούμαστε εν ζωή και επιβιώνουμε σαν κοινωνικά όντα, μόνο αν μάθουμε να βιώνουμε το μέτρο και την πειθαρχία. Εάν κατανοούμε τι σημαίνει σεβασμός προς τον εαυτό μας και το συνάνθρωπο, συλλογικό συμφέρον αντί του ατομικού, λιτότητα για χάρη των απαιτήσεων της ομάδας αντί της απεριόριστης ατομικής κατανάλωσης. Αναγνώριση της ανάγκης να υπομένουμε και να αποδεχόμαστε τις δυσκολίες και τον πόνο αντί της αποκλειστικής επιδίωξης της ευχαρίστησης και ηδονής προς συμφέρον του εαυτού μας και μόνο.

Το ερώτημα μολαταύτα είναι∙ σε ποια ηλικία το άτομο είναι ικανό να ενδοβάλει την αυτοπειθαρχία σαν λειτουργία; να εξοπλίσει το εγώ του με αυτή, ώστε να δυνηθεί αργότερα να επιτύχει κάνοντας σωστή χρήση της, την πνευματική ωριμότητα και αυτοσυνειδησία; ή αλλιώς πως να επιδιώξει τον τελικό στόχο της ζωής∙ την επίτευξη του γνήσιου εαυτού του κατά την χορναϊκή θεωρία ή τον δοξασμό κατά την ορθόδοξη χριστιανική αντίληψη περί ζωής;

Αυτός άλλωστε είναι και ο στόχος της μελέτης αυτής. Να καταδειχθεί πως μέσα από την ανάγκη της αυτοπειθαρχίας μπορεί ο άνθρωπος να αγαπήσει τον εαυτό του και τον συνάνθρωπό του και να φτάσει στην ύψιστη συνειδητότητα, εκεί όπου βασιλεύει η σοφία και η άνευ όρων αγάπη. Πριν όμως αγγίξουμε αυτά τα επίπεδα της ανθρώπινης καταξίωσης υπάρχουν πολλές απορίες και πολλά ερωτήματα που οφείλουν να εξετασθούν και να απαντηθούν σε σχέση με την ομοφυλοφιλία, όπως κάναμε και με τις άλλες διαστροφές, παρεκκλίσεις, παραλλαγές και μεταμορφώσεις του ανθρώπινου πάθους.

Στο κεφάλαιο τούτο θα προσπαθήσουμε να εξετάσουμε την ομοφυλοφιλία και τη λεσβιακή σχέση από όλες τις οπτικές γωνίες, αποσκοπώντας στο να βοηθήσουμε τον αναγνώστη να κατανοήσει πως αυτή η γεμάτη συγκρούσεις συμπεριφορά επέρχεται. Τι την προκαλεί; Αποτελεί διαστροφή ή απλή σεξουαλική παρέκκλιση; Αποτελεί διαταραχή κι αν ναι, είναι θεραπεύσιμη ή όχι; Πως οφείλουν οι πολιτισμένες δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες να συμπεριφέρονται προς τους ομοφυλόφιλους και τις λεσβίες; Ποιος ο ρόλος της ψυχολογίας, της ψυχανάλυσης αλλά και της βιολογίας πάνω στην ομοφυλοφιλία; Το αρχαίο ελληνο-αθηναϊκό-πλατωνικό πνεύμα έχει να μας διδάξει τίποτα ουσιαστικό ως προς τον τρόπο που οι σύγχρονοι πολιτισμένοι άνθρωποι και λαοί οφείλουν να σκέπτονται ή να αντιλαμβάνονται την ομοφυλόφιλη σχέση;