AMERICAN COLLEGE OF PEDIATRICIANS: “Gender Ideology Harms Children”.

Updated May 2017 

The American College of Pediatricians urges healthcare professionals, educators and legislators to reject all policies that condition children to accept as normal a life of chemical and surgical impersonation of the opposite sex. Facts – not ideology – determine reality.

1. Human sexuality is an objective biological binary trait: “XY” and “XX” are genetic markers of male and female, respectively – not genetic markers of a disorder. The norm for human design is to be conceived either male or female. Human sexuality is binary by design with the obvious purpose being the reproduction and flourishing of our species. This principle is self-evident. The exceedingly rare disorders of sex development (DSDs), including but not limited to testicular feminization and congenital adrenal hyperplasia, are all medically identifiable deviations from the sexual binary norm, and are rightly recognized as disorders of human design. Individuals with DSDs (also referred to as “intersex”) do not constitute a third sex.1

2. No one is born with a gender. Everyone is born with a biological sex. Gender (an awareness and sense of oneself as male or female) is a sociological and psychological concept; not an objective biological one. No one is born with an awareness of themselves as male or female; this awareness develops over time and, like all developmental processes, may be derailed by a child’s subjective perceptions, relationships, and adverse experiences from infancy forward. People who identify as “feeling like the opposite sex” or “somewhere in between” do not comprise a third sex. They remain biological men or biological women.2,3,4

3. A person’s belief that he or she is something they are not is, at best, a sign of confused thinking. When an otherwise healthy biological boy believes he is a girl, or an otherwise healthy biological girl believes she is a boy, an objective psychological problem exists that lies in the mind not the body, and it should be treated as such. These children suffer from gender dysphoria. Gender dysphoria (GD), formerly listed as Gender Identity Disorder (GID), is a recognized mental disorder in the most recent edition of the Diagnostic and Statistical Manual of the American Psychiatric Association (DSM-V).5 The psychodynamic and social learning theories of GD/GID have never been disproved.2,4,5

4. Puberty is not a disease and puberty-blocking hormones can be dangerous. Reversible or not, puberty- blocking hormones induce a state of disease – the absence of puberty – and inhibit growth and fertility in a previously biologically healthy child.6

5. According to the DSM-V, as many as 98% of gender confused boys and 88% of gender confused girls eventually accept their biological sex after naturally passing through puberty.5

6. Pre-pubertal children diagnosed with gender dysphoria may be given puberty blockers as young as eleven, and will require cross-sex hormones in later adolescence to continue impersonating the opposite sex. These children will never be able to conceive any genetically related children even via articifial reproductive technology. In addition, cross-sex hormones (testosterone and estrogen) are associated with dangerous health risks including but not limited to cardiac disease, high blood pressure, blood clots, stroke, diabetes, and cancer.7,8,9,10,11

7. Rates of suicide are nearly twenty times greater among adults who use cross-sex hormones and undergo sex reassignment surgery, even in Sweden which is among the most LGBTQ – affirming countries.12 What compassionate and reasonable person would condemn young children to this fate knowing that after puberty as many as 88% of girls and 98% of boys will eventually accept reality and achieve a state of mental and physical health?

8. Conditioning children into believing a lifetime of chemical and surgical impersonation of the opposite sex is normal and healthful is child abuse. Endorsing gender discordance as normal via public education and legal policies will confuse children and parents, leading more children to present to “gender clinics” where they will be given puberty-blocking drugs. This, in turn, virtually ensures they will “choose” a lifetime of carcinogenic and otherwise toxic cross-sex hormones, and likely consider unnecessary surgical mutilation of their healthy body parts as young adults.

Michelle A. Cretella, M.D.
President of the American College of Pediatricians

Quentin Van Meter, M.D.
Vice President of the American College of Pediatricians
Pediatric Endocrinologist

Paul McHugh, M.D.
University Distinguished Service Professor of Psychiatry at Johns Hopkins Medical School and the former psychiatrist in chief at Johns Hopkins Hospital

Originally published March 2016
Updated August 2016
Updated January 2017

CLARIFICATIONS in response to FAQs regarding points 3 & 5:

Regarding Point 3: “Where does the APA or DSM-V indicate that Gender Dysphoria is a mental disorder?”

The APA (American Psychiatric Association) is the author of the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, 5th edition(DSM-V). The APA states that those distressed and impaired by their GD meet the definition of a disorder. The College is unaware of any medical literature that documents a gender dysphoric child seeking puberty blocking hormones who is not significantly distressed by the thought of passing through the normal and healthful process of puberty.
From the DSM-V fact sheet:

“The critical element of gender dysphoria is the presence of clinically significant distress associated with the condition.”
“This condition causes clinically significant distress or impairment in social, occupational, or other important areas of functioning.”

Regarding Point 5:  “Where does the DSM-V list rates of resolution for Gender Dysphoria?”

On page 455 of the DSM-V under “Gender Dysphoria without a disorder of sex development” it states: Rates of persistence of gender dysphoria from childhood into adolescence or adulthood vary. In natal males, persistence has ranged from 2.2% to 30%. In natal females, persistence has ranged from 12% to 50%.”  Simple math allows one to calculate that for natal boys: resolution occurs in as many as 100% – 2.2% = 97.8% (approx. 98% of gender-confused boys)  Similarly, for natal girls: resolution occurs in as many as 100% – 12% = 88% gender-confused girls

The bottom line is this:  Our opponents advocate a new scientifically baseless standard of care for children with a psychological condition (GD) that would otherwise resolve after puberty for the vast majority of patients concerned.  Specifically, they advise:  affirmation of children’s thoughts which are contrary to physical reality; the chemical castration of these children prior to puberty with GnRH agonists (puberty blockers which cause infertility, stunted growth, low bone density, and an unknown impact upon their brain development), and, finally, the permanent sterilization of these children prior to age 18 via cross-sex hormones. There is an obvious self-fulfilling nature to encouraging young GD children to impersonate the opposite sex and then institute pubertal suppression. If a boy who questions whether or not he is a boy (who is meant to grow into a man) is treated as a girl, then has his natural pubertal progression to manhood suppressed, have we not set in motion an inevitable outcome? All of his same sex peers develop into young men, his opposite sex friends develop into young women, but he remains a pre-pubertal boy. He will be left psychosocially isolated and alone. He will be left with the psychological impression that something is wrong. He will be less able to identify with his same sex peers and being male, and thus be more likely to self identify as “non-male” or female. Moreover, neuroscience reveals that the pre-frontal cortex of the brain which is responsible for judgment and risk assessment is not mature until the mid-twenties. Never has it been more scientifically clear that children and adolescents are incapable of making informed decisions regarding permanent, irreversible and life-altering medical interventions. For this reason, the College maintains it is abusive to promote this ideology, first and foremost for the well-being of the gender dysphoric children themselves, and secondly, for all of their non-gender-discordant peers, many of whom will subsequently question their own gender identity, and face violations of their right to bodily privacy and safety.

For more information, please visit this page on the College website concerning sexuality and gender issues.

A PDF version of this page can be downloaded here: Gender Ideology Harms Children


1. Consortium on the Management of Disorders of Sex Development, “Clinical Guidelines for the Management of Disorders of Sex Development in Childhood.” Intersex Society of North America, March 25, 2006. Accessed 3/20/16 from

2. Zucker, Kenneth J. and Bradley Susan J. “Gender Identity and Psychosexual Disorders.” FOCUS: The Journal of Lifelong Learning in Psychiatry. Vol. III, No. 4, Fall 2005 (598-617).

3. Whitehead, Neil W. “Is Transsexuality biologically determined?” Triple Helix (UK), Autumn 2000, p6-8. accessed 3/20/16 from; see also Whitehead, Neil W. “Twin Studies of Transsexuals [Reveals Discordance]” accessed 3/20/16 from

4. Jeffreys, Sheila. Gender Hurts: A Feminist Analysis of the Politics of Transgenderism. Routledge, New York, 2014 (pp.1-35).

5. American Psychiatric Association: Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition, Arlington, VA, American Psychiatric Association, 2013 (451-459). See page 455 re: rates of persistence of gender dysphoria.

6. Hembree, WC, et al. Endocrine treatment of transsexual persons: an Endocrine Society clinical practice guideline. J Clin Endocrinol Metab. 2009;94:3132-3154.

7. Olson-Kennedy, J and Forcier, M. “Overview of the management of gender nonconformity in children and adolescents.” UpToDate November 4, 2015. Accessed 3.20.16 from

8. Moore, E., Wisniewski, & Dobs, A. “Endocrine treatment of transsexual people: A review of treatment regimens, outcomes, and adverse effects.” The Journal of Endocrinology & Metabolism, 2003; 88(9), pp3467-3473.

9. FDA Drug Safety Communication issued for Testosterone products accessed 3.20.16:

10. World Health Organization Classification of Estrogen as a Class I Carcinogen:

11. Eyler AE, Pang SC, Clark A. LGBT assisted reproduction: current practice and future possibilities. LGBT Health 2014;1(3):151-156.

12. Dhejne, C, “Long-Term Follow-Up of Transsexual Persons Undergoing Sex Reassignment Surgery: Cohort Study in Sweden.” PLoS ONE, 2011; 6(2). Affiliation: Department of Clinical Neuroscience, Division of Psychiatry, Karolinska Institutet, Stockholm, Sweden. Accessed 3.20.16 from

Ἰατρικὴ «βόμβα» στὶς ἔκφυλες ἀποδομήσεις

Ἰατρικὴ «βόμβα» στὶς ἔκφυλες ἀποδομήσεις


Πῶς ἀλλιῶς θὰ μποροῦσε νὰ χαρακτηρισθεῖ ἡ ἰατρικὴ ἔκθεση τοῦ «Ἀμερικανικοῦ Κολλεγίου Παιδιάτρων» (ἐθνικῆς ὀργανώ­σεως μὲ μέλη σὲ 47 Πολιτεῖες τῆς Ἀμερι­κῆς μὲ σκοπὸ τὴν προώθηση τῆς ὑγείας καὶ εὐημερίας τῶν παιδιῶν) σχετικὰ μὲ τὶς «Ἔμφυλες Ταυτότητες» καὶ τὸ λεγόμενο «Κοινωνικὸ Φύλο» παρὰ ὡς βόμβα ποὺ δια­λύει ὅλες τὶς ἀρρωστημένες ἐκφυλιστι­κὲς πεποιθήσεις περὶ ἀποδομήσεως τῶν ἔμ­φυλων στερεοτύπων;

Μὲ πολλὴ χαρὰ καὶ ψυχικὴ ἀνακούφιση γιὰ τὴν κατάθεση ἔγκυρου, σαφῶς ἐπιστημονικοῦ λόγου ἀπὸ ἰατροὺς ὑψηλῆς ἐπιστημονικῆς περιωπῆς μεταφέρουμε συνοπτικὰ τὶς θέσεις τοῦ Κολλεγίου.

Ὁ τίτλος τῆς σχετικῆς ἐκθέσεως εἶναι: «Ἡ ἰδεολογία τῶν φύλων βλάπτει τὰ παιδιά». Σ᾿ αὐτὴν διαλαμβάνονται καὶ τὰ ἑξῆς (ἐπιλεκτικά):

«Τὸ Ἀμερικανικὸ Κολλέγιο Παιδιάτρων προ­τρέπει τοὺς ἐπαγγελματίες ὑγείας, ἐκ­παι­δευτικοὺς καὶ νομοθέτες νὰ ἀπορρίψουν ὅλες τὶς πολιτικὲς ποὺ προδιαθέτουν τὰ παιδιὰ νὰ δεχθοῦν ὡς φυσιολογικὴ μιὰ ζωὴ χημικῆς καὶ χειρουργικῆς πλαστοπροσωπίας τοῦ ἀντίθετου φύλου. Τὰ γεγονότα καὶ ὄχι ἡ ἰδεολογία καθορίζουν τὴν πραγματικότητα.

1. Ἡ ἀνθρώπινη σεξουαλικότητα εἶναι ἕνα ἀντικειμενικὸ βιολογικὸ δυαδικὸ γνώρισμα: Τὰ χρωμοσώματα ΧΥ καὶ ΧΧ εἶναι γενετικοὶ δεῖκτες τοῦ ἀρσενικοῦ καὶ θηλυκοῦ ἀντιστοίχως καὶ ὄχι γενετικοὶ δεῖκτες κάποιας δια­ταραχῆς. Οἱ ἐξαιρετικὰ σπάνιες διαταραχὲς ἀνάπτυξης φύλου (DSD) εἶναι ὅλες ἰατρικῶς ἀναγνωρίσιμες ἀποκλίσεις ἀπὸ τὸ σεξουαλικὸ δυαδικὸ πρότυπο καὶ ὀρθῶς ἔχουν χαρακτηριστεῖ ὡς διαταραχὲς τοῦ ἀνθρώπινου σχεδιασμοῦ. Τὰ ἄτομα μὲ δια­­ταραχὲς ἀνάπτυξης φύλου (συχνὰ ἀποκαλούμενα ὡς “διαφυλικά”) δὲν ἀποτελοῦν τρίτο φύλο.

2. Κανεὶς δὲν γεννιέται μὲ κοινωνικὸ φύλο (gender). Ὅλοι γεννιοῦνται μὲ ἕνα βιολογικὸ φύλο. Τὸ κοινωνικὸ φύλο (ἐπίγνωση καὶ αἴσθηση τοῦ ἑαυτοῦ μας ὡς ἀρσενικοῦ ἢ θηλυκοῦ) εἶναι μία κοινωνιολογικὴ καὶ ψυχολογικὴ ἔννοια· ὄχι ἀντικειμενικὴ βιολογικὴ ἔννοια. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ “αἰσθάνονται σὰν τὸ ἀντίθετο φύλο” ἢ “κάπου ἐνδιάμεσα” δὲν ἀποτελοῦν τὸ τρίτο φύλο. Παραμένουν βιολογικὰ ἄνδρες ἢ βιολογικὰ γυναῖκες.

3. Ἡ πεποίθηση ἑνὸς ἀτόμου ὅτι αὐτὸς ἢ αὐτὴ εἶναι κάτι ποὺ δὲν εἶναι, στὴν καλύτερη περίπτωση χαρακτηρίζεται ὡς σημάδι συγχυσμένης σκέψεως. Ἡ δυσφορία γένους (GD), ἀναφερόμενη παλαιότερα ὡς διαταραχὴ ταυτότητας φύλου (GID), εἶναι μιὰ ἀναγνωρισμένη ψυχικὴ διαταραχὴ κατὰ τὴν πιὸ πρόσφατη ἔκδοση τοῦ Διαγνωστικοῦ καὶ Στατιστικοῦ Ἐγχειριδίου τῆς Ἀμερικανικῆς Ψυχιατρικῆς Ἕνωσης (DSM-V). (…)

5. Σύμφωνα μὲ τὸ DSM-V τὸ 98% τῶν ἀγοριῶν μὲ διαταραχὴ ταυτότητας φύλου καὶ τὸ 88% τῶν κοριτσιῶν μὲ διαταραχὴ ταυτότητας φύλου τελικὰ ἀποδέχονται τὸ βιολογικό τους φύλο, ἀφοῦ περάσουν μὲ φυσιολογικὸ τρόπο τὴν ἐφηβεία.

6. Τὰ παιδιὰ προεφηβικῆς ἡλικίας ποὺ χρησιμοποιοῦν ὁρμόνες, ποὺ μπλοκάρουν τὴν ἐφηβεία προκειμένου νὰ ὑποδυθοῦν τὸ ἀντίθετο φύλο, θὰ χρειαστοῦν ὁρμόνες “δια­σταύρωσης φύλου” σὲ προχωρημένη ἐ­φη­βεία. Ὁ συνδυασμὸς αὐτὸς ὁδηγεῖ σὲ μόνιμη στειρότητα. Τὰ παιδιὰ αὐτὰ δὲν θὰ μπορέσουν ποτὲ νὰ συλλάβουν γενετικῶς δικά τους παιδιὰ οὔτε καὶ μέσῳ τεχνητῆς γονιμοποίησης. Ἐπιπλέον, οἱ ὁρμόνες δια­σταύρωσης φύλου (τεστοστερόνη καὶ οἰ­στρογόνα) συνδέονται μὲ κινδύνους καρ­δια­κῶν παθήσεων, ὑψηλῆς ἀρτηριακῆς πιέ­σεως, θρόμβων τοῦ αἵματος, ἐγκεφαλικοῦ, σακχαρώδους διαβήτου καὶ καρκίνου.

7. Τὰ ποσοστὰ αὐτοκτονιῶν εἶναι 20 φο­ρὲς ὑψηλότερα σὲ ἐφήβους ποὺ χρησιμοποιοῦν ὁρμόνες διασταύρωσης φύλου καὶ ὑποβάλλονται σὲ ἐγχείρηση ἀλλαγῆς φύλου.

8. Τὸ νὰ κάνεις τὰ παιδιὰ νὰ πιστεύουν ὅτι μία ζωὴ χημικῆς καὶ χειρουργικῆς μίμησης τοῦ ἀντίθετου φύλου εἶναι φυσιολογικὴ καὶ ὑγιὴς συνιστᾶ κακοποίηση τοῦ παιδιοῦ».

«Κακοποίηση τοῦ παιδιοῦ», κύριοι τοῦ Ὑ­πουργείου Παιδείας. Αὐτὸ προκαλεῖ ἡ Θεματική σας Ἑβδομάδα. Καὶ ἡ γνωμάτευση αὐτὴ δὲν προέρχεται ἀπὸ «συντηρητικοὺς ὁμοφοβικοὺς ρατσιστές», ἀλλὰ ἀπὸ διακεκριμένους εἰδικοὺς ἐπιστήμονες τῆς Ἰα­τρι­κῆς. Ἐπιτέλους ἂς συνέλθουμε ὡς ἔθνος. Ἂς πετάξουμε ἀπὸ ἐπάνω μας τὰ ράκη κάποιων ὑπερκρατικῶν διαφθορέων, πού, ἐπειδὴ διαθέτουν χρῆμα, μποροῦν νὰ ἐξαγοράζουν συνειδήσεις καὶ νὰ ὁδηγοῦν τὶς κοινωνίες σὲ ὁλοσχερὴ ἀποδόμηση. Ὡς ἔ­θνος μὲ πολιτισμικὴ ταυτότητα ἀπὸ τὶς ἰσχυρότερες διεθνῶς, διαθέτουμε ὅλα ἐ­κεῖ­να τὰ ἐχέγγυα, τὸν ζωντανὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, τὴν ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ τὴν ἀτίμητη ἱστορική μας κληρονομιά, ποὺ θὰ ἐξασφαλίσουν ὑγεία καὶ σταθερότητα στὸ παγ­κόσμιο γίγνεσθαι. Τὰ νέα βλαστάρια αὐ­τῆς τῆς πατρίδας διαθέτουν ἐθνικὸ γενετι­κὸ ὑλικὸ πολὺ ἰσχυρό. Μὴν τὸ ἀποδυναμώνουμε. Μὴν τὸ ἀποδομήσουμε μὲ ἀλ­λότριες πρακτικές. Μὲ μιὰ ὑγιὴ Παιδεία, στηριγμένη στὴν πολιτιστική μας κληρονο­μιά, θὰ μπορέσουμε νὰ ὀρθοποδήσουμε ὡς ἔθνος καὶ νὰ μεγαλουργήσουμε καὶ πάλι στὴν παγκόσμια ἱστορικὴ καὶ πολιτικὴ σκηνή.



Did you expect NATO (including Simiti’s greek soldiers) to feel sorry about Serbian citizens?

An international legal team is preparing a lawsuit against NATO over the alliance’s alleged use of depleted uranium munitions during its bombing of Yugoslavia. These have allegedly caused a rise in cancer-related illnesses across the region over the years.

“The NATO bombing of Serbia in 1999 used between 10 and 15 tons of depleted uranium, which caused a major environmental disaster, said Srdjan Aleksic, a Serbian lawyer who leads the legal team, which includes lawyers from the EU, Russia, China and India. The legal team was formed by the Serbian Royal Academy of Scientists and Artists.

“In Serbia, 33,000 people fall sick because of this every year. That is one child every day,” he claimed.

NATO’s press office says it’s now aware of Serbia’s allegations, but gave no further comment.

Read more


When asked as of why Serbia has decided to sue NATO 19 years after the attacks, the lawyer said “considering the horrific consequences for our population… it is never too late to sue someone who has caused an environmental catastrophe, someone [who] bombed Serbia with a quasi-nuclear weapon, i.e. depleted uranium.”

The Serbian lawyer says 19 countries that were part of NATO at the time need to pay compensation for “for the financial and non-financial damages… to all the citizens who died or fell sick as a proven result of the NATO bombing.”

“We expect the members of NATO to provide treatment to our citizens who are suffering from cancer,” Aleksic said, adding that the bloc “must also provide the necessary technology and equipment to remove all traces of the depleted uranium” from Serbia.

“The use of banned weapons” by the US-led military alliance in the Balkans “was a violation of all the international conventions and rules that protect people” from such kind of weapons, the lawyer claimed, adding that NATO also used depleted uranium in Iraq in 1991.

“The alliance has not been put on trial for this act, but the consequences are disastrous,” he said.

READ MORE: ‘Montenegro: NATO’s latest launchpad on European mainland’

In its 2000 report on depleted uranium, NATO confirmed the use of the munitions both in Iraq and in the Balkans.

“In Iraq, about 300 metric tons of DU [depleted uranium] ammunition were fired by American and British troops. Recently, NATO confirmed the use of DU ammunition in Kosovo battlefields, where approximately 10 metric tons of DU were used,” the report says.

Read more

 © Ruptly

The UN International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia has also admitted“there is evidence of use of depleted uranium (DU) projectiles by NATO aircraft during the bombing campaign.” However, the UN tribunal has pointed out that “there is no specific treaty ban on the use of DU projectiles.”

Reporting on the consequences of the use of such munitions for civil population and the environment, a NATO report said that “in the vicinity of the impact point of DU ammunitions, it is not excluded that individuals unaware of the contamination… could have accumulated radiation doses and/or could have incorporated uranium quantities exceeding the internationally recognized limits.”

In May, Balkan Insight reported that around 50 people from the Serbian city of Nis, who have been suffering from cancer and have “seemingly relevant medical documentation” have asked the legal team of 26 lawyers and professors to represent them in the case against NATO.

READ MORE: Serbia warns of new Balkan war if Albania unites with Kosovo

NATO launched airstrikes in what was then Yugoslavia in March 1999, without the backing of the UN Security Council, after it accused Belgrade of “excessive and disproportionate use of force in Kosovo” in a conflict with insurgent Muslim ethnic Albanians.

READ MORE: Looking back at NATO’s ‘humanitarian’ bombing of Yugoslavia

With no UN mandate, NATO bombing of Serbia lasted for three months, having resulted in hundreds of civilian deaths.

Γνωρείστε τον πιο άξιο από τους κυβερνήτες μας κι επιτέλους ας προσευχηθούμε να εμφανιστεί αυτός που θα είναι ισάξιός του!


Πόσο θα πίστευες αν σου έλεγε κάποιος ότι τον 19ο αιώνα υπήρξε κάποιος που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα (Έλληνας) που:

–        Πήρε τρία διδακτορικά διπλώματα στην Ιταλία

–        Έφτιαξε το Σύνταγμα της τότε Επτανησιακής Πολιτείας (καιέγινε κυβερνήτης της σε ηλικία 26 χρονών!)

–        Έφτιαξε το επιτυχημένο Ελβετικό Σύνταγμα (που ισχύει μέχρι σήμερα)

–        Έσωσε από διαμελισμό και από πτώχευση την ηττημένη το 1815 Γαλλία.

–        Έγινε Υπουργός Εξωτερικών (1816) της μεγαλύτερης (τότε)
Ευρωπαϊκής δύναμης (της Ρωσίας)

–        Έσωσε την Ελληνική επανάσταση.

Ομολογώ ότι κατά καιρούς άκουγα για κάποιον Καποδίστρια με τόσα
απίθανα κατορθώματα που μου φαινόντουσαν το λιγότερο, υπερβολές!

Τέτοια κατορθώματα είμαστε συνηθισμένοι μόνο στα μυθικά χρόνια. Ποιός να ήταν αυτός ο Έλληνας του 19ου αιώνα που, τουλάχιστον σε πολιτικούςάθλους,  φάνηκε αντάξιος του Ηρακλή; Είναι όλα αυτά αλήθεια;

Το όνομα του: Ιωάννης Καποδίστριας.

Στη αποκαλυπτική του ομιλία ο κ. Κορνιλάκης παρουσιάζει τον «Άγιο τηςπο λιτικής», την σπουδαία βιογραφία του σε όλη την Ευρώπη, τα επιτεύγματά του, τις θυσίες του για την Ελλάδα μέχρι και την ύστατη θυσία του να προσφέρει την ίδια του τη ζωή για την ενότητα της πατρίδας μας.

Ιωάννης Καποδίστριας:

·        Γενετικές Ρίζες: από Κέρκυρα (πατέρας) και Κύπρο (μητέρα)

·        Σπουδές:   Ιατρική, Νομική και Φιλοσοφία (Ιταλία)

·        Ιονική   Επτανησιακή   Πολιτεία: Δημιουργός   του
Συντάγματός   της και Κυβερνήτης (σε ηλικία 26 χρονών)

·        Δημιουργός του Ελβετικού πολιτειακού συστήματος: Στην Ελβετία (όταν υπάλληλος στην Ρωσική πρεσβεία) ανέλαβε και έφτιαξε ένα νέο πολιτειακό ομοσπονδιακό σύστημα που ένωσε με επιτυχία τα διάφορα καντόνια.  Έφτιαξε το Ελβετικό Σύνταγμα πάνω στις αρχές της άμεσης Αρχαιο – Ελληνικής Δημοκρατίας (η χρησιμοποίηση δημοψηφισμάτων για αποδοχή των Νόμων). Θεωρείται ακόμη ο «πρώτος επίτιμος πολίτης της Ελβετίας».

·        Ελληνική νεολαία: Με δικά του λεφτά σπούδαζε 300 Ελληνοπούλα στην Ευρώπη (Ο ένας από τους δυο δολοφόνους του είχε σπουδάσει με τα λεφτά του αν ήταν αυτοί οι δολοφόνοι που υποδείχτηκαν.)

·        Σώζει την Γαλλία το 1815: Μετά το Βατερλώ, επηρέασε τον Τσάρο για να μην διαμελισθεί η Γαλλία (σαν ηττημένη χώρα) και οι πολεμικές αποζημιώσεις μειώθηκαν κατά 99%! (με το επιχείρημα ότι «ο λαός της δεν ευθυνόταν»)

·        Υπ. Εξωτερικών   της   Ρωσίας: Το 1816 ο Ρώσσος Τσάρος του ζήτησε (λόγω ικανότητας και προσωπικότητας) να γίνει Υπ. Εξωτερικών της Ρωσίας! Ο Καποδίστριας δέχτηκε, αλλά επειδή ήθελε να μείνει Έλληνας με διακαή Ελληνική πιστότητα, είπε στον Τσάρο «Μεγαλειότατε δέχομαι, με τον όρο να μην γίνω υπήκοος αλλά να είμαι υπάλληλός σας».

·        Ελληνική επανάσταση: Το 1821 παραιτήθηκε από την Ρωσική
κυβέρνηση και πήγε στην Ελβετία (1821- 1827).  Έδωσε τα πάντα για την Πατρίδα. Η επανάσταση δεν θα πετύχαινε χωρίς τη συμβολή του Καποδίστρια. Έδωσε πολιτική μάχη με Ευρωπαίους δικτάτορες φιλικά προσκείμενους με την Οθωμανική Αυτοκρατορία (π.χ. Μέττερνιχ). Ξεσήκωσε το φιλελληνικό κίνημα στην Ευρώπη. Έστελνε λεφτά, οπλισμό και τόνους παξιμάδι στην Ελλάδα. Το 1827, στην συνεδρίαση της Τροιζίνας, ο Κολοκοτρώνης προτείνει τον Καποδίστρια σαν τον «Ηγέτη του Έθνους».

o      Οργάνωσε το Πολεμικό ναυτικό και γενικά τη ναυτιλία (οικονομικό θέμα)

o      Ήθελε να κάνει τους Έλληνες νοικοκυραίους: Να δώσει γη και δάνεια.

·           Ακολούθησε το δρόμο της θυσίας για το Έθνος. Δεν δέχτηκε αμοιβή σαν Κυβερνήτης:

·            «Όταν βεβαιωθώ ότι ουδέν Ελληνόπουλο πεινά, τότε ίσως θα δεχτώ έναν οβολό».

·           Έβαλε υποθήκη τα χτήματά του στην Κέρκυρα σε Έλληνα
εφοπλιστή προκειμένου να φέρει δυο καραβιές τροφή για τον πεινασμένο λαό.

o      Το 1831 δολοφονήθηκε από «ελληνικά» χέρια στα σκαλοπάτια του Αγίου Σπυρίδωνα (Κυπριακής καταγωγής Άγιος) στο Ναύπλιο. Ο
Κολοκοτρώνης τον ονόμασε «Πατέρα του Έθνους». (Από τότε δεν έχουμε αποδώσει στον Κυβερνήτη Καποδίστρια αυτήν την τιμή). Ο Κανάρης σε γράμμα του μίλησε για Πατροκτονία.

Ο Καποδίστριας ήταν μια οικουμενική προσωπικότητα. Ακόμη τον τιμούν στη Ρωσία, στη Γαλλία, στην Ελβετία, στη Σλοβενία. Στην Ελλάδα μάλλον τον αγνοούμε.

 «Ει o Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ ημών»

Ι. Καποδίστριας

«Στις   δύσκολες στιγμές οι μόνοι μας σύμμαχοι είναι οι πρόγονοί μας»

Σ.γ.: Ας είσαι καλά φίλε Μακρυγιάννη που μας τον ξαναθύμισες.

Tο ξέρατε αυτό; Η διάλυση της πατρίδας είχε δρομολογηθεί εικοσαετίες πριν!


Ποιος ήταν πρωθυπουργός το 1981, όταν ψηφίστηκε ο νόμος που απαγορεύει την Ελληνική Σημαία σε αρχαιολογικούς χώρους;
Ξέρουμε τι σκεφτήκατε όταν είδατε τον τίτλο και τη χρονολογία 1981.
Το μυαλό σας πήγε κατευθείαν στον Ανδρέα Παπανδρέου, σωστά; Δυστυχώς, κάνετε λάθος, Έλληνες κι Ελληνίδες. Αυτός ο νόμος (Ν. 1144/1981) ψηφίστηκε επί πρωθυπουργίας Γεωργίου Ράλλη, επί Νέας Δημοκρατίας δηλαδή και μετά ακολούθησαν δύο τροποποιήσεις: Ν. 1491/1984, επί Παπανδρέου και Ν. 2946/2001, επί Σημίτη, που εξυπηρετούσαν τα ίδια συμφέροντα με την απαγόρευση της σημαίας σε αρχαιολογικούς χώρους.Τα διάφορα blogs και sites που δημοσίευσαν ότι απαγορεύεται η ανάρτηση της Ελληνικής Σημαίας στην Ακρόπολη, ούτε καν μπήκαν στον κόπο να ερευνήσουν τους Νόμους και τις ημερομηνίες, για να δουν ποιες κυβερνήσεις τους ψήφισαν.
Και κάποιοι οπαδοί-πρόβατα της ΝΔ, για να το παίξουν «πατριώτες» και να μη θίξουν το κόμμα τους, βασιζόμενοι στη χρονολογία 1981, ισχυρίζονται ότι ο Νόμος πρωτοψηφίστηκε από την κυβέρνηση της «Αλλαγής» του Ανδρέα Παπανδρέου! Γι” αυτό επιμένουμε, οπαδοί των κομμάτων, ότι θα πρέπει να διαμορφώνετε μόνοι σας τη γνώμη σας κι όχι να δέχεστε ό,τι σας ποτίζουν στο «μαντρί» τους!Καταλάβατε πόσο εύκολα σας ελέγχουν;

Καταλάβατε πώς καμιά φορά αυτά που σας «περνούν» ως δεδομένα, μπορούν να αντιστραφούν;
Όταν λοιπόν διαβάζετε ειδήσεις, από blogs/sites, καλό είναι να ελέγχετε μόνοι σας αν αληθεύουν και να μη «πέφτετε» εύκολο θύμα της παραπληροφόρησης.
Εμείς διαβάζοντας αρχικά τα άρθρα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, σκεφτήκαμε να ερευνήσουμε το θέμα για τους εξής λόγους:
– Οι εκλογές έγιναν στις 18 Οκτωβρίου 1981, προς το τέλος δηλαδή του έτους
– Δεν προλάβαιναν μέχρι τη σταθεροποίηση της Κυβέρνησης Παπανδρέου να ψηφίσουν το Νόμο
– Ο Γ. Ράλλης έγινε πρωθυπουργός το 1980 για ένα χρόνο
Δείτε παρακάτω το Νόμο 1144/1981 (μπορείτε να τον βρείτε στη σελίδα του Εθνικού Τυπογραφείου, πατώντας «Αναζητήσεις» και κατόπιν «Νόμοι και Διατάγματα», δηλαδή ΕΔΩ), με υπογραφές των Υπουργών της Νέας Δημοκρατίας, στη σελίδα 1030.

Συμπέρασμα (επειδή το νόημα μετράει):

Αυτό το Νόμο τον δημιούργησαν τα δυο μεγάλα προδοτικά κόμματα, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ από κοινού! Λόγω ξένων συμφερόντων, απαγόρευσαν την ανάρτηση της Ελληνικής Σημαίας στην ίδια μας την πατρίδα!

Ομάδα Έρευνας Δ & Ε

Το ερώτημα παραμένει ο μαζικός εμβολιασμός των νεογνών είναι επικίνδυνος;

Δες τε το πιο κάτω βίντεο και ψάξτε το:

Δεν μας περισσεύουν παιδιά στην Ευρώπη, ιδιείτερα στην Ελλάδα που αργοπεθαίνει:

Τα συμπεράσματα δικά σας!

Χωρίς ανατροπή του Φιλελεύθερου Αστικού Συστήματος σωστή Παιδεία και ανθρώπινο Εκπαιδευτικό Σύστημα δεν μπορεί να υπάρξει


Το άγχος των εξετάσεων εξ αιτίας του απάνθρωπου αστικού εκπαιδευτικού τυραννο-συστήματος φουντώνει σύστημα. Μόνη λύση ο σεβασμός και η αγάπη για τον συνάνθρωπο, τον νέο, η χριστιανική αντίληψη ζωής για τον άνθρωπο και τη Φύση σαν θείο δημιούργημα.

Επ’ ευκαιρία των εξετάσεων που δίνουν τα παιδιά μας την περίοδο τούτη για τα ΤΕΙ, και ΑΕΙ, παρουσιάζουμε την πιο κάτω μελέτη η οποία δόθηκε σε στρογγυλό τραπέζι εδώ και τουλάχιστον είκοσι πέντε χρόνια, είναι δε τόσο φρέσκια και επίκαιρη που δεν τιμά καθόλου την χώρα μας, την Παιδεία αλλά και το εκπαιδευτικό της Σύστημα, το οποίο παραμένει σε πρωτόγονη κατάσταση όπως πριν από μια εικοσαετία το λιγότερο.

Αν δεν έχει γίνει ακόμη χειρότερο από τη δεκαετία του 80!

Ας το διαβάσουμε κι ας προβληματιστούμε πάνω στην ουσία κι όχι στο περικάλυμμα…

Το εκπαιδευτικό σύστημα  παράγοντας πρόκλησης του  άγχους των εξετάσεων.

Κατά τους Seymour Sarason και τους  συνεργάτες του το (1960)[1]  και με κάποια  περισσότερη  εξειδίκευση στο άγχος των μαθηματικών, οι Tobias & Weissbrod (1980),[2] Έδωσαν τον ορισμό για το άγχος των εξετάσεων, ως εξής: Είναι το άγχος, ο πανικός, η αίσθηση αδυναμίας, η παράλυση η νοητική  αποδιοργάνωση, και τα συμπτώματα  σωματικής  έντασης,  που εκδηλώνονται σε κάποια άτομα όταν ευρίσκονται υπό συνθήκες  αξιολόγησης  ή όταν τους ζητηθεί να επιλύσουν κάποιο πρόβλημα, ιδιαίτερα στα μαθηματικά.

Στις σύγχρονες Δυτικές κοινωνίες, η κατάσταση αξιολόγησης είναι τόσο διαδεδομένη, ώστε το άτομο  που αντιδρά με αυτά τα συμπτώματα να μπορεί να ορισθεί  σαν  “άτομο με  υψηλό  βαθμό άγχους της εξέτασης”.[3]

Υπάρχουν 3 είδη γενετικών παραγόντων του άγχους αυτού:

1)Περιβαλλοντικοί γενετικοί παράγοντες.

Η ηλικία, το φύλο, (οι γυναίκες πιο αγχώδεις από τους άνδρες) η κοινωνική τάξη,  οι χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις εμφανίζονται περισσότερο αγχώδεις. Οι φτωχότερες από τις πλουσιότερες. Η Γεωγραφική περιοχή, πχ. τα παιδιά από τις αγροτικές περιοχές έρχονται  σε  μεγαλύτερη  αντίθεση  ανάμεσα  στις  αξίες  της οικογένειας  και  του  σχολείου  από  τα  παιδιά  των αστικών περιοχών, που  είναι  ήδη εκτεθειμένα  σε μία ποικιλία ηθικών αξιών πολιτισμικών  καταστάσεων  όπως  τα κομπιούτερς, τα CD. CD-Rom, Internet, Box Office, Flippers, κ.λπ. Οι αρρώστειες τα ατυχήματα, ο χωρισμός του παιδιού  από τους γονείς. Η αίσθηση της σωματικής επάρκειας και της προσωπικής επάρκειας. (Bodily & personal adequacy). Όπου ατυχήματα και ασθένειες  εκεί και περισσότερο  άγχος.  Αλλά ο χωρισμός  ενός  παιδιού  από τους γονείς μπορεί να είναι παράγοντας μεγάλου άγχους των εξετάσεων όταν συμβαίνει σπάνια,  από τους γονείς  που  έχουν  μάθει το παιδί τους να αντέχουν τον χωρισμό. Γι’ αυτό παιδιά του χωριού με δυσκολία  αποχωρισμού  από  τους  γονείς, που  επήγαν στην Αθήνα για να δώσουν εξετάσεις, οι να κάνουν φροντιστήριο κλπ. είχαν περισσότερο  άγχος  από αυτά  που έμεναν στο ίδιο τόπο.

Οι στάσεις και οι πρακτικές των γονέων  ως προς την ανατροφή των παιδιών τους. Γονείς παιδιών με υψηλό βαθμό άγχους τείνον να είναι εξουσιαστικοί,  πιστεύουν  στο ξύλο και στην αυστηρή αγωγή, βοηθούν το παιδί ακόμη και σε μικροδουλειές και δεν το αφήνουν να ανεξαρτητοποιηθεί. Συχνά  δε το  θεωρούν  ανίκανο να επιτύχει και να φέρει  εις πέρας κάτι  από μόνο του. Αντίθετα γονείς  δημοκρατικοί,  που  παραχωρούσαν  αυτονομία στο παιδί τους, και συμφωνούσαν  ότι  έπρεπε  να  μείνει  ανεξάρτητο το ταχύτερο δυνατό, ανέπτυσσαν λιγότερο άγχος για τις εξετάσεις.

2) Ενδογενείς ή ενδοψυχικοί παράγοντες


1) Η εξάρτηση (dependancy) από την επιδοκιμασία των άλλων,

2) Η Αυτοεκτίμηση,  (self-esteem & self-concept).

3) Η Ανάγκη για επίδοση, (self-achievement)

4) Η εικόνα του σώματος (body image).



 3)Παράγοντες που οφείλονται στις ενσκύπτουσες περιστάσεις (situational Factors).


1)Ο βαθμός ανάγκης εξάρτησης, (dependancy needs).

2)Ο βαθμός επιφυλακτικότητας του εξεταζόμενου, και ο φόβος τιμωρίας από τον εξεταστή. (Threatening of cautiousness). Τα προσεκτικά, επιφυλακτικά παιδιά τα κατάφερναν  καλλίτερα από τα μη  επιφυλακτικά, τα αυθόρμητα και παρορμητικά παιδιά.

3)Η συνθετότητα και η πολυπλοκότητα των εξετάσεων,  όπως συμβαίνει με τις εισαγωγικές εξετάσεις στην Ελλάδα.

4)Ο αξιολογικός  χαρακτήρας  (η σοβαρότητα) των εξετάσεων και των μαθήματων (από αυτές εξαρτώνται το μέλλον μου).

5)Το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα στην αντιμετώπιση της απειλής και στο  πραγματικό  συμβάν (από τη στιγμή που δόθηκαν τα θέματα).

6)Το στάδιο στο οποίο ευρίσκεται η διαδικασία της μάθησης.(Το άτομο είναι σίγουρο για αυτά  που  ξέρει ή τα γνωρίζει επιπόλαια και τα έχει κακώς ταξινομημένα μέσα του. Έτσι έχει παρατηρηθεί ότι στα πρώτα στάδια της διαδικασίας μάθησης, απομνημόνευση, εμπέδωση,  μικρός αριθμός  επαναλήψεων κ.λπ. το άτομο αντιμετωπίζει τις εξετάσεις με μεγαλύτερο  άγχος, ανασχετικό της απόδοσής του, ενώ στα μεταγενέστερα είναι ευοδωτικό της απόδοσής του.

7)Η προσωπικότητα του εξεταστή. Η ενθάρρυνση και η καθοδήγηση του ατόμου από τους εξεταστές  αύξαινε  την  απόδοση,  ενώ το ψυχρό και αδιαπέραστο ή απειλητικό προσωπείο των καθηγητών τα φόρτωνε με άγχος και εμπόδιζε  τα παιδιά  από το να αποδώσουν στις εξετάσεις.


 Όλοι οι πιο πάνω γενεσιουργοί παράγοντες  άγχους  δείχνουν, ότι το άγχος  των εξετάσεων  είναι  πολύ  πιο  σύνθετο, εξαρτάται από ένα ευρύτερο φάσμα παραγόντων πρόκλησής του, οι οποίοι αλληλοεπηρεάζονται ο ένας από τον άλλο, και τελικά όλοι μαζί  επηρεάζουν  τον  εξεταζόμενο. Εμείς  θα αναφερθούμε στη σχέση  που έχουν οι πιο  πάνω  παράγοντες  με το Εκπαιδευτικό Σύστημα.


Φιλελεύθερο Αστικό Σύστημα και Εκπαιδευτικό Σύστημα.


Η γνώση σήμερα δεν αποκτάται από  ενδιαφέρον από λατρεία για τη μάθηση, (όπως έλεγε ο Αριστοτέλης: <<πάντες οι άνθρωποι του  ειδέναι  ορέγονται φύσει>>) αλλά έχοντας το συμφέρον σαν οδηγό σημείο.

Η γνώση  αγοράζεται  και  πουλιέται. Είναι  εμπόρευμα με ανταλλακτική  αξία.  Στο  αστικό – καπιταλιστικό   σύστημα το παραγόμενο προϊόν της γνώσης, η μόρφωση, το πτυχίο, υφίσταται τις διακυμάνσεις της προσφοράς και της ζήτησης.

Κάποτε,  μεταπολεμικά,  αν  έβγαζες  το  γυμνάσιο  ήσουν μορφωμένος  και μπορούσες  να διοριστείς  στο δημόσιο, σε μια τράπεζα και να γίνεις  και διευθυντής  ακόμα. Αν αποφοιτούσες από το πανεπιστήμιο τότε σε θαύμαζαν  για  σοφό. Αν τέλειωνες το  Πολυτεχνείο,  οι  γύρω σε  θεωρούσαν  ευφυΐα,  πανέξυπνο, ταλέντο στα μαθηματικά. Σ’ άκουγαν όλοι στην αγορά  του χωριού σε σέβονταν στην  πολιτεία,  και  μάλιστα  πιο παλιά,  όταν ο Κοσμήτορας της Σχολής έδινε το πτυχίο στους γιατρούς, ευχόταν: “Και καλός Δήμαρχος!”

Ήταν η εποχή των παχέων  αγελάδων  για τη μόρφωση, είχε πέραση. Μεγάλη  η  ζήτηση,  μικρή η προσφορά. Πέρασαν χρόνια, και φτάσαμε στο τώρα. Την εποχή του 2000,  όπου οι δίσκοι CD-Rom,  μπορούν  να  συμπεριλάβουν  τη  γνώση  όλων των εποχών, σ’ όλους τους τομείς της. Υπερπροσφορά λοιπόν γνώσης, μορφωμένων, παράλληλα  με  τον  υπερπληθυσμό  και την αστυφιλία, που εκμηδενίζει τη ζήτηση και γιγαντώνει την προσφορά. Φτάσαμε σε κείνο το σημείο που ο πτυχιούχος του Πολυτεχνείου σαρκάζει τη μόρφωση  με  τον τρόπο του. Πουλάει  σουβλάκια  στην  Ομόνοια τυλιγμένα με το αντίγραφο του πτυχίου του!

Όλοι οι Έλληνες, διάσημοι και μη,  πλούσιοι και πτωχού από το γιό του θυρωρού και του υδραυλικού, μέχρι του  μεγαλο-γιατρού και του δικηγόρου, απαιτούν για σιγουριά, επειδή έτσι νοιώθουν ασφάλεια, άσχετα αν αυτό είναι λάθος,  διακατέχονται από το πάθος να μορφώσουν τα παιδιά τους. Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι, οι πιο ρομαντικοί και στοχαστικοί, που αναγνωρίζουν την αξία της μόρφωσης, καθώς & οι πιο  πρακτικοί. Οι τελευταίοι τη θεωρούν σαν το πρώτο κινούν για να βγάλεις λεφτά που οι ίδιοι τα στερήθηκαν ή να διοριστείς κάπου να την αράξεις. Όλοι λοιπόν οι Έλληνες θέλουν σχεδόν  αδιαφορώντας για την ποιότητα, να σπουδάσουν κάτι τα παιδιά τους,  συχνά χωρίς  να τους προβληματίσει αν το επιθυμούν τα ίδια  ή αν είναι  κατάλληλα για το  επάγγελμα  αυτό  που  δίνουν  εξετάσεις.  Βέβαια  ούτε το σύστημα  τους  επιτρέπει να  ξέρουν προτού  περάσουν, σε ποιό τμήμα θα βρεθούν. Παλιά με τις εξετάσεις ανά σχολή, ήξερες που πήγαινες, τώρα μέσα στο σωρό των σχολών, το να είσαι  βέβαιος πού θα μπεις, είναι προτέρημα μόνο των αρίστων.

Όμως η πανεπιστημιακή γνώση υποκύπτοντας  στην αρχή ότι είναι για τους πολλούς, αυτόματα  αποκλείει την  ποιότητα και οδηγεί στην υποβάθμιση των σπουδών. Αδιάφοροι καθηγητές, ανεπαρκή εργαστήρια, ελλείψεις διδακτικού προσωπικού, εκατοντάδες φοιτητών να συνωθούνται  σε μικρές  ή  τεράστιες  αίθουσες, ή πανεπιστημιακοί  δάσκαλοι  να  κάνουν  ανόρεκτα  μάθημα μπρος σε  δέκα  φοιτητές. Οι  άλλοι  στα  καφενεία  ή  χουζούρι στο σπίτι. Ούτε μια κατάληψη,  η συλλαλητήριο  πιά!  Είναι γνωστό το ρητό: <<Ω,  ξειν αγγέλλειν τοις γονεύσι ότι τήδε κοιμώμεθα τοις κείνων χρήμασι καρπούμενοι!>> τουτέστιν μετά τις εισαγωγικές  εξετάσεις,  με λίγο  διάβασμα, πολύ τεμπελιά, και λίγο αντιγραφή, ό,τι και να γίνει θα πάρεις πτυχίο.

Εντούτοις,  αν  είναι  πονηρός ο πελάτης των ΑΕΙ και τον ΤΕΙ, άλλο τόσο πονηρός είναι κι ο  νοικοκύρης,  το αστικό κράτος, τα λαγωνικά του Υπουργείου παιδείας, κι οι πανέξυπνοι πολιτικοί τα καταφέρνουν να θεσπίζουν τέτοια εκπαιδευτικά συστήματα και νόμους περί Παιδείας,  ώστε και τα παιδιά να εμποδίζονται να  μορφωθούν  (με  την  ολοκληρωμένη έννοια της ψυχικής και ηθικής διαπαιδαγώγησης) και τον λαό να πείθουν ότι το σύστημα των εξετάσεων είναι το πιο δίκαιο και σωστό, έτσι καταφέρνουν να ξαναψηφίζονται αντί να υποστούν  τη γνωστή μεταχείριση της βρεμένης σανίδας.    

Το Σύνταγμα  της Ελλάδος,  άρθρο 16 Παράγραφος 4 ορίζει: <<Πάντες οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, καθ’ όλας τας βαθμίδας αυτής, εις τα κρατικά εκπαιδευτήρια…>>.

Η νομοθετική  και  η  εκτελεστική  εξουσία  όμως  κατασκευάζει και  ψηφίζει  νόμους  που  καθιστούν  την  εισαγωγή  των νέων δυσκολότατη, αναγκάζουν όλους  τους υποψήφιους να προσφεύγουν σε ιδιωτικά φροντιστήρια (θεωρείται αδιανόητο να προσπαθήσεις να περάσεις στις εισαγωγικές  χωρίς πληρωτικό φροντιστήριο με τις γνώσεις της δωρεάν παιδείας), ενισχύοντας  έτσι την παραπαιδεία. Επίσης  όταν  υπάρχει  υψηλό  ποσοστό  επιτυγχόντων, ανεβάζουν τις βάσεις  ώστε οι  εισαγόμενοι  νάνε  πάντα όσοι προβλέπονται για την κάθε  σχολή. Σε  μερικές  μάλιστα σχολές πχ. της 2ης και 3ης Δέσμης μόνο από 18 1/2 και άνω ή 19, μπορείς να  ελπίζεις  ότι  θα  εισαχθείς.  Με  το  ίδιο  σκεπτικό του περιορισμένου αριθμού, οι σοφοί παιδαγωγοί επέτυχαν και τούτο, να μπαίνουν άσχετοι κι’ αδιάφοροι φοιτητές σε σχολές που δεν τους ελκύουν, αλλά αφού πέρασαν αναγκαστικά  διότι τις δήλωσαν.  Παράδειγμα, υλιστές, άθρησκοι  και  αδιάφοροι  περί  τα χριστιανικά, στη Θεολογική Σχολή, νοσηλευτές που καμία σχέση ή διάθεση δεν έχουν να υπηρετήσουν τον ανθρώπινο πόνο… κ.λπ.

Καταθλίψεις, άγχη, διαλυμένα στομάχια, υπερτάσεις, εμφράγματα, εγκεφαλικά, δυστυχείς επαγγελματίες, χαμένες εργατοώρες, κάποτε κι η εγκατάλειψη των σχολών, είναι τα αποτελέσματα μιας τέτοιας αποτυχημένης  επιλογής σχολής, επισφράγιση μιας συνεχούς προσπάθειας ετών,  που ξεκινάει με το τόσο έντονο stress των εξετάσεων για να καταλήξει σε λάθος επάγγελμα.

Λαμβάνοντας υπόψη  τα όσα ελέγχθηκαν περί του άγχους των εξετάσεων αλλά και  την αμείλικτη  αντίληψη του Εκπαιδευτικού κατεστημένου  για τις  εισαγωγικές,  αντιλαμβανόμαστε πως ένα ανώριμο αγόρι ή κορίτσι,  στο φούντωμα  της  εφηβείας του, 17 1/2 έως 18 χρονών, με πολλά παράλληλα προβλήματα, σεξουαλικό, πάλη και σύγκρουση με το εγώ του, με τον αυνανισμό, τον έλεγχο των  παρορμήσεων του που  είναι  υπερβολικά αυξημένες, με τις υπερεγωτικές  ενοχές, προσπαθώντας να κατανοήσει τη σχέση του με το Θεό, με το περιβάλλον, την κοινωνία  και  το άλλο φύλο. Να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν ότι είναι δυνατόν  κάποια  από αυτά τα παιδιά να έχει μόλις εισέρθει από το στάδιο των συγκεκριμένων ενεργειών (concrete operational στο στάδιο της αφηρημένης σκέψης (formal  operational  thought or Αbstractive thinking) κατά Πιαζέ.[4]

Όπως o Joseph Adelson απέδειξε η ικανότητα του εφήβου να κάνει αφηρημένες σκέψεις αρχίζει στα 12 και ολοκληρώνεται γύρω στα 16-17.(Τι έκθεση να σου γράψει ένα ανώριμα νοητικά παιδί όταν οι απαιτήσεις του Υπουργείου είναι να συγγράφεις σε τρεις ώρες  μία πραγματεία;) Πώς  είναι  δυνατόν  να νοιώθει; Μπλεγμένο σε αναπόφευκτες  ενδοπροσωπικές  και  διαπροσωπικές ψυχικές συγκρούσεις, χωρίς κάποιο σταθερό κι έμπιστο σύμβουλο, εναντίον θεών και δαιμόνων, τόσο απέξω  όσο κι από μέσα του.

Οι καθηγητές του νέου στο Γυμνάσιο – Λύκειο κατά κανόνα- μόνο για την  εφαρμογή  του  εκπαιδευτικού  προγράμματος  μέσα στο προβλεπόμενο χρονικό  διάστημα, ενδιαφέρονται, τις πιο πολλές φορές πελαγωμένοι στα δικά τους οικογενειακά  προβλήματα, στα ιδιωτικά φροντιστήρια που κάνουν, εχθρικοί και ματαιωμένοι με χαμηλούς μισθούς, με τις ελάχιστες εξαιρέσεις των συναισθηματικά  ενδιαφερόμενων  για  τις  ψυχικές  ανάγκες  των  έφηβων μαθητών τους.

Από ένα άλλο μέρος οι γονείς, χαμένοι στον κόσμο της κατανάλωσης, του  καταναγκασμού να  προμηθεύουν  τα  απαραίτητα υλικά εφόδια, έχουν ήδη απομακρυνθεί  από τις ψυχικές ανάγκες των έφηβων, αλλά και ο ίδιος ο νέος και η νέα στην προσπάθειά τους να αυτονομηθούν ;και να ανεξαρτητοποιηθούν  απομακρύνονται απ’ τους γονείς τους. Έτσι χωρίς επαγγελματικό προσανατολισμό, χωρίς έστω ένα τεστ αξιολόγησης των ικανοτήτων τους,(τα οποία δεν είναι κι αυτά σίγουρα εκ της φύσεώς τους αλλά και από το γεγονός ότι ο έφηβος αλλάζει προτιμήσεις, ενδιαφέροντα κι αναζητήσεις από στιγμή σε στιγμή), χωρίς τέλος  μια ψυχολογική αξιολόγηση  από  τον σχολικό  ψυχολόγο (που  κατά  κανόνα δεν υπάρχει), γονείς και παιδιά καταλήγουν ξεκινώντας από χίλιους δύο λόγους στο τάδε ή το δείνα επάγγελμα και εξεταστική δέσμη ανοργάνωτα, απρογραμμάτιστα, συχνά παρορμητικά. Ευτυχώς που ο νέος και η νέα γνωρίζουν στην πλειοψηφία τους  τις ικανότητές τους άλλος λίγο, άλλος πολύ. Θα λέγαμε ότι είναι οι πιο αδιάψευστοι και αντικειμενικοί κριτές του εαυτού τους.

Γνωρίζουν όμως και κάτι άλλο, εάν είναι ευσυνείδητοι και συνεπείς; το τεράστιο φορτίο  που κουβαλούν επάνω τους αποφασίζοντας να συμπληρώσουν το μηχανογραφικό  δελτίο  συμμετοχής στις  εισαγωγικές. Από  εκείνη τη στιγμή, που έχουν πάρει την απόφαση,  οι πιο  πάνω  εκτεθειμένοι  λόγοι  γενεσιουργοί του άγχους των  εξετάσεων,  οι περιβαλλοντικοί,  οι ενδοψυχικοί ή ενδιάθετοι  και οι κατά περίπτωσιν, τίθενται σε λειτουργία. Κατά τη γνώμη μας  και οι τρεις  κατηγορίες παραγόντων με την εξαίρεση των κληρονομικών  χαρακτηριστικών, την ιδιοσυγκρασιακή  προέλευση  και τα ιδιαίτερα στοιχεία του χαρακτήρα του κάθε ανθρώπου & το περιβάλλον  είναι υπεύθυνο για τις ενδοβολές  όλων  αυτών  των  αγχογόνων  παραγόντων. Το δε Εκπαιδευτικό  σύστημα  φορτώνεται  ουκ  και  ολίγον  ποσοστόν της ευθύνης.

Έτσι όσο πιο ευσυνείδητος, εξαρτώμενος  από  τους γονείς και την  οικογένεια,  ευαίσθητος,  υπερπροστατευμένος, υπεύθυνος, τρομαγμένος και φοβισμένος  από  τον  κόσμο,  κομπλεξικός από πλευράς  οικονομικής τάξης, (δηλαδή  φτωχός), καταγόμενος από μεροκαματιάρηδες, τόσο  πολύ  θα  αγχωθεί,  αλλά  ίσως και θα πεισμώσει, προκειμένου να σπάσει το φράγμα της μοίρας του. Όμως τη δοκιμασία του άγχους θα την υποστεί. Όσο για τα βουτυρόπαιδα,  αυτά που τα έχουν όλα, και τα λεφτά  και τα φροντιστήρια από το δημοτικό, εκείνα είναι  έχουν  ελαχιστοποιημένα τα κίνητρά τους και συνήθως αποτυγχάνουν  γιατί  δεν έχουν τη δυστυχία πάνω από το κεφάλι τους. Αλλά γι’ αυτά  υπάρχουν και τα πανεπιστήμια της αλλοδαπής εκτός  από τα λεφτά του μπαμπά.

Το άγχος επαυξάνεται κι από την αναγνώριση των δυσκολιών που μπορούν να τον προσγειώσουν ανώμαλα επαγγελματικά. Αν δεν έχει ικανότητες στην Έκθεση, στην απομνημόνευση ξερών γνώσεων στα θεωρητικά Λατινικά, Ιστορία, Πολιτική Οικονομία ή Κοινωνιολογία, ακόμη και στην  παπαγαλία  των ασκήσεων  στα  Μαθηματικά, στη Φυσική και στη Χημεία, που τα Φροντιστήρια προσφέρουν λυμένες εν αφθονία.

Δεν θα απορρίψουμε  βέβαια  τους  νορμάλ μαθητές, και μαθήτριες, αυτούς που έχουν σταθερό και μεθοδευμένο τρόπο σκέψης, αυτούς που είναι σίγουροι για ό,τι ξέρουν. Ούτε γίνεται συζήτηση για τις αυθεντίες, εκείνους που ξέρουν να βρίσκουν τη λύση των προβλημάτων λόγω ωριμότητας, εμπειρίας και ικανοτήτων αντίληψης  και εφεύρεσης  περισσοτέρων της μιας  λύσεων. Αυτό άλλωστε χαρακτηρίζει την εξυπνάδα.

Αυτοί έχουν μεγάλη βεβαιότητα και λιγότερο  άγχος ή  δημιουργικό  άγχος,  που συντελεί στην καλλίτερη απόδοση και επίδοση,  διότι τους  αναγκάζει να στριμώχνονται και να μην υποτιμούν τον κίνδυνο της αποτυχίας. Τα ίδια ισχύουν  και  για  όσους  έχουν πολύ καλές βάσεις, εκ πείρας  θα λέγαμε, ότι αυτά  είναι τα παιδιά των δασκάλων και των καθηγητών, που ζουν υπό συνθήκες  διαρκούς  φροντιστηρίου από τους γονείς τους,  χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, τα παιδιά που επαναστατούν  ενάντια στον γονέα δάσκαλο  γιατί δεν υποτάσσονται  στην υπερήφανη  στάση του να προβάλει την δική του ευφυΐα του μέσα από την ευφυΐα του παιδιού του. Θα ήταν πολύ σπουδαίο να είχαμε στατιστικά δεδομένα στις πάρα πάνω θέσεις και παρατηρήσεις,  αλλά δυστυχώς  αυτό  δεν είναι δυνατόν στις ημέρες μας, όπου οι έρευνες αυτού του τύπου είναι ελάχιστες για τα Ελληνικές συνθήκες αλλά και οι μεταβολές στα προγράμματα των σχολείων,  με τα διδασκόμενα μαθήματα και την συνεχώς εναλλασσόμενη σχολική ύλη,    καθιστά πραγματικά δύσκολο το έργο της στάθμισης, (standardization) κ.λπ. Γενικά θα λέγαμε ότι όλες αυτές οι αρετές συγκεντρωμένες υπάρχουν σε πολύ λίγους. Ο μέσος όρος είναι καλός ή έχει κλίση σ’ ένα αντικείμενο; πχ. στα μαθηματικά  και τη  φυσικοχημεία, αλλά όχι στην Έκθεση,  έχει γνώσεις  Ιστορίας  και Βιολογίας διότι τον προσελκύουν τα μαθήματα  αυτά  αλλά στη Φυσική, στη Χημεία, τα Μαθηματικά ή την Κοινωνιολογία  παθαίνει αλλεργία.

Ο Υποψήφιος  αναστατώνεται με τη σκέψη  ότι μπορεί να πετύχει άνετα το 19 στη Βιολογία και 13 στη Φυσική και ν’ αποκλειστεί στην ιατρική. Ή  να βαθμολογηθεί με 20 στα Μαθηματικά  και τη Φυσικοχημεία και με 12 στην Έκθεση  κι έτσι δεν μπαίνει  εκεί  που  θέλει ούτε στη Α! ούτε στη Δ! Δέσμη,  αλλά εκεί  που θα τον πετάξει το άψυχο  κομπιούτερ. Ερωτάται,  πως να μην  τρέμει αυτός που ξέρει  τις αδυναμίες  του  και  να μην αγχώνεται; Να γιατί οι νύχτες και οι ημέρες, όσο πλησιάζουμε  στις εξετάσεις γίνονται εφιαλτικότερες, οι πονοκέφαλοι,  η αγωνία, η αϋπνία, ο εκνευρισμός, οι  ταχυκαρδίες,  οι  συχνοί  εφιάλτες και κάποτε οι ψυχωσικές αντιδράσεις ακόμη κι οι απόπειρες αυτοκτονίας είναι μέσα  στο  παιχνίδι  της  ρώσικης   ρουλέτας  των  εξετάσεων.

Και το παιχνίδι αυτό το ξέρει καλά ο υποψήφιος, ότι δε συγχωρούνται αδυναμίες σε  κανένα  μάθημα,  κι ότι οι εισαγωγικές εξετάσεις  γίνονται  για  να  αποτύχει,  όχι  για να πετύχει.

Αν  το  Εκπαιδευτικό  Σύστημα  και  κατά  προέκταση  το κατεστημένο,  ήθελε να μορφώσει  τους  πολίτες  του, θα άφηνε ελεύθερη  την είσοδο  στα ΑΕΙ  και τα ΤΕΙ  χωρίς  να δίνονται εισαγωγικές εξετάσεις. Επειδή όμως τον ενδιαφέρει η  μεγιστοποίηση του κέρδους  και η ελαχιστοποίηση του κόστους, το κράτος, πρότυπο  βάρβαρης καπιταλιστικής  σκέψης  και  πρακτικής, συνδέει τη  μόρφωση  με  το  επάγγελμα (άρα το οικονομικό  συμφέρον), συγχέει την ηθοπλαστική Παιδεία με την Τεχνική Εκπαίδευση, και αρνείται στην πράξη  αυτό  που  επικαλείται  στη  θεωρία, στο Σύνταγμα, ότι δήθεν προβλέπει δωρεάν Παιδεία για όλους.     Εδώ μπορεί να αντείπει  κάποιος;  Δεν υπάρχουν οι υλικές προϋποθέσεις  ούτε να  σπουδάσουν,  ούτε να απορροφηθούν όλοι αυτοί που θα εισαχθούν.

Είναι ακράδαντη η  πίστη μας,  ότι  κάθε  άνθρωπος  είτε άνδρας είτε γυναίκα,  έχει  μια  ιδιαίτερη κλίση, τάλαντο και ικανότητα που  αν  βοηθηθεί να το  ανακαλύψει, ο πλουραλισμός αυτός θα συντελέσει ώστε ο κάθε κατεργάρης να πάει στον πάγκο του. Ο κάθε ένας να επιλέξει σωστά αυτό  που έχει κλήση, που αγαπάει και θέλει να αφοσιωθεί και να ασχοληθεί  δημιουργικά.

Πρόκειται  για  μια σοφά ισορροπημένη  κατανομή,  μια  φυσικά τάση επαγγελματικής  επιλογής  όπως  συμβαίνει στη φύση, όπου τα σαρκοφάγα  δεν σβήνουν  απ’ το χάρτη τα χορτοφάγα, ούτε τα πουλιά εξαφανίζουν τα έντομα. Έτσι  όλες οι εργασίες υπάρχουν σε μια ισορροπία όπως τα είδη, τα γένη, οι κοινωνίες. Στη πράξη το βλέπουμε αυτό να ισχύει σε  άτομα  που  παίρνουν πτυχίο σ’ έναν  κλάδο  της  επιστήμης  και  όμως  ασχολούνται  με  άλλα πράγματα. Ο Μηχανικός π.χ. που έχει μεράκι με την Αρχαιολογία, ο Ψυχίατρος που γράφει και μελετά Γλωσσολογία, ο μουσικός που ονειρευόταν  να γίνει αξιωματικός, ο τραπεζικός  που  απέτυχε στις  εισαγωγικές  για  ιπτάμενος  και  ξέρει τα πάντα για τα πολεμικά αεροπλάνα και το χόμπι του  είναι τα κιτς  αεροπλάνα της πολεμικής  αεροπορίας.

Αυτή η τελευταία σκέψη  προφανώς μας δίνει  τη  βάση για να  θέσουμε  κάποιες  βάσεις  αντιμετώπισης  του  προβλήματος Παιδείας:

1)`Αλλο Παιδεία με την ευρεία έννοια κι άλλο Εκπαίδευση.

2)Η Παιδεία έχει να κάνει με την Αγωγή, τον  τρόπο  ανάπτυξης του παιδιού, τη μύησή του  στον τρόπο  σκέψης, στο πώς να μαθαίνει, κι όχι τι να μαθαίνει. Να αμφισβητεί τα προτεινόμενα  πρότυπα,  να  ψάχνει  βαθύτερα  από την επιπόλαιη και άκριτα προσφερόμενη γνώση. Αναφέρεται στην Αγωγή της Ψυχής, το πως κι όχι το τι να σκέπτεται.    

3)Η  Εκπαίδευση πέρα από  το ανθρωπιστικό  πεδίο έχει σαν στόχο να οδηγήσει και στην επαγγελματική κατοχύρωση.

4)Η  ευρύτερη  Παιδεία  με  Κλασσικό   και  ανθρωπιστικό φιλοσοφικό  και θρησκευτικό  περιεχόμενο,  μόνο  μέσα  από την άποψη της  Σχεσιοδυναμικής  και της παιδαγωγικής του προσώπου μπορεί να επιτελέσει το έργο της σε συνδυασμό με την εξατομίκευση της Παιδείας στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό. [5]

5)Η όποια Εκπαίδευση των Ελληνοπαίδων  θάνε αποτυχημένη χωρίς  εξατομίκευση. Εάν ο μαθητής  εκτός  από  το μπαράζ των γνώσεων  που προσλαμβάνει, δεν διδάσκεται αυτά που ταιριάζουν στον χαρακτήρα του,  την ιδιοσυγκρασία  και την προσωπικότητά του.

6)Η Επαγγελματική  εξειδίκευση  πρέπει να  στηρίζεται σε κάποια ψυχολογική εκτίμηση, επαγγελματικό  προσανατολισμό και αξιολόγηση  των ικανοτήτων  του ενδιαφερομένου. Δε μπορεί για παράδειγμα, να γίνεται δεκτός στη Γυμναστική Ακαδημία, κάποιος που  τα  καταφέρνει  στα  μαθήματα  και  στ’ αγωνίσματα  αλλά κίνητρό του είναι η τεμπελιά με μισθό του δημοσίου. Μοιάζει με κείνον που γίνεται παπάς για να λύσει χωρίς κόπους το βιοτικό του, ή το γιατρό  που διαλέγει την ειδικότητα του χειρουργού, όχι από ενδιαφέρον για τους ασθενείς του, αλλά  για να βγάλει εκατομμύρια με τα φακελάκια. Όλες αυτές οι αποτρόπαιες συμπεριφορές  όμως  βρίσκονται   μέσα  στη  λογική  του  αστικού συστήματος.

Επειδή τέλος η Παιδεία  η Εκπαίδευση  και  η μόρφωση δεν είναι ανεξάρτητα μεγέθη κι ανεπηρέαστα από την πολιτική, την οικονομική αλλά και την κοινωνική,  πολιτιστική κατάσταση που επικρατεί στην πατρίδα μας υποστηρίζουμε ότι:

Το Φιλελεύθερο Αστικό σύστημα,  για το Μαρξιστικό  δε γίνεται λόγος, σαν απάνθρωπο, υλιστικό & ατομοκεντρικό όπως είναι, διέστρεψε την Παιδεία και διαστρεβλώνει τον ουμανιστικό & ηθικοπλαστικό ρόλο της. Αυτό  δεν πρέπει  να μας  παραξενεύει διότι το ίδιο συμβαίνει σ’ όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής. Στην Υγεία όπου για τους  πτωχούς  είναι  το ΙΚΑ  και για τους πλούσιους το εξωτερικό, στην οικονομία (άνιση κατανομή του εισοδήματος), στη θρησκεία (γλυκανάλατη αποδοχή & συμβιβασμός της ιεραρχίας κυρίως, επί πάντων και  πασών. Επί της αδικίας,  της φτώχιας, της εκμετάλλευσης  του  ενός  από  τον  άλλο, του  πλουτισμού άσχετα με ποιά μέσα και προθέσεις γίνεται κ.λπ.) 

Βλέπουμε λοιπόν πραγματικά μια  συμπαιγνία, συνεργασία  και συμπαράταξη  των Πνευματικών ηγετών της χώρας μας, εκκλησιαστικών, καθηγητών και πολιτικών (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) σ’ όλα τα επίπεδα, με αποτέλεσμα την πνευματική, ηθική και πολιτιστική έκπτωση  του καιρού μας. Θα έμενε αλώβητη η Παιδεία και η Εκπαίδευση;

Ας μην απορούμε επομένως που το κράτος στην πράξη αξιοποιεί την Εκπαίδευση  σαν βιομηχανία παραγωγής  στενοκέφαλων  τεχνοκρατών και ανθρώπινων ρομπότ. Ο ανταγωνισμός, η ψυχρότητα,  το απρόσωπο, η  στυγνή  αφομοίωση γνώσεων  εκ  μέρους  των  μαθητών  της μέσης  εκπαίδευσης και υποψηφίων  φοιτητών και οι τυπικοί, αγέλαστοι, γραφειοκράτες εκπαιδευτικοί, που αποφεύγουν ή φοβούνται να δώσουν τον εαυτό τους & να ζωντανέψουν τη στείρα τεχνοκρατική γνώση, αποτελούν το στερεότυπο πρότυπο του αστού δάσκαλου της εποχής μας.[6]

Σίγουρα σωστή Παιδεία & μαθητές  χωρίς άγχος δε μπορούμε να έχουμε με την υπάρχουσα δομή. Αντίθετα το εκπαιδευτικό μας σύστημα θα εξακολουθεί για πάρα πολλά χρόνια νάνε μονολιθικό και απαράδεκτο, ένας πνευματικός οδοστρωτήρας, μια μπουλντόζα που όχι μόνο αγνοεί  αλλά  και  στραγγαλίζει  τις κλίσεις των παιδιών και τις ατομικές τους διαφορές και ιδιαιτερότητες. Δε λαμβάνει καθόλου ή ελάχιστα  υπόψη του  το στάδιο  νοητικής  ανάπτυξης  του κάθε μαθητού και μαθήτριας, αλλ’ αντί να ανταποκρίνεται στη ζήτηση και τις ανάγκες του παιδιού,  δίνει έμφαση  στο αναλυτικό πρόγραμμα που φτιάχνουν κάποιοι απρόσωποι, ευθυνόφοβοι, τεχνοκράτες του Υπουργείου Παιδείας.

Όλοι είμαστε  συνυπεύθυνοι σ’ αυτό και ο κάθε παιδαγωγός ας σκεφθεί  την  ευθύνη  του  απέναντι  στις νεώτερες γενιές, κυρίως ως προς τα προβαλλόμενα πρότυπα  προς μίμηση που εμείς οι ίδιοι προωθούμε στα παιδιά αυτά.

Ας αγωνιστούμε να εξασφαλίσουμε  στα παιδιά ίσες προϋποθέσεις για το ξεκίνημα στη ζωή. Πέρα από τις όποιες οικονομικές,  πολιτικές  ή  πνευματικές  διαφορές η Παιδεία πρέπει να είναι Ανώτατη για όλους και δεν νοείται κατάτμησή της. Άλλοι να  σταματούν  στη  στοιχειώδη,  κι’ άλλοι  στη μέση. Ανώτατη Παιδεία σημαίνει  πλήρης και  ολοκληρωμένη μόρφωση ανωτάτου επιπέδου για όλους. Παιδεία η οποία αποδίδει στην κοινωνία ανθρώπους ηθικά, εγκυκλοπαιδικά, επαγγελματικά καταρτισμένους στον  ανώτατο  βαθμό. Με  το  σκεφτικό  αυτό,  μορφωμένοι και διπλωματούχοι  πρέπει να  είναι  και οι  γεωργοί,  οι εργάτες, οι τεχνίτες, οι νοικοκυρές, οι έμποροι, οι επιστήμονες  και όλοι όσοι μπορούν να διαβάσουν να γράψουν και να σκεφτούν.[7]

Αλλά για να γίνουν όλα αυτά απαιτείται η αλλαγή του όλου κοινωνικού προβλήματος ή καλλίτερα καθολική ανατροπή του Φιλελεύθερου Αστικού Συστήματος.




Περιβαλλοντικοί.                      Ενδογενείς                              Περιστασιακοί Παράγοντες

—————-                                 ———-                                      ————————

Κοινωνικό status                       Εξάρτηση                                 Βαθμός στον οποίο

Γεωγραφική περιο-                  Αυτοεκτίμηση                             υπάρχουν  ανάγκες

χή                                             Ανάγκη για ε-                             εξάρτησης,  και η

Μερικές ασθένειες                    πίδοση                                       τιμωρία της  επι-

Χωρισμός του παι-                    Εικόνα του σώ-                          φυλακτικότητας

διού από τους γο-                      ματος                                         Η πολυπλοκότητα

νείς                                            Σεξουαλικοί                                των έξετάσεων

Ηλικία                                        προβληματισμοί                         Η σοβαρότητα των

Φύλο                                         Μεταφυσικές &                           εξετάσεων

Στάσεις και  πρα-                       Υπαρξιακές α-                            Η προσωπικότητα

κτικές των γονέων                     ναζητήσεις.                                 του εξεταστή

για την  ανατροφή                     Σημαντικότητα της

του παιδιού                                επιτυχούς απόδοσης

                                                  Στάδιο στη διαδι-

                                                  κασία της μάθησης

                                                  Χρονική διάρκεια

                                                  ανάμεσα στην αντι-

                                                  μετώπισητης απειλής

                                                  και στο πραγματικό

                                                  γεγονός (εξέταση).


                                                     Ο Ρ Ι Σ Μ Ο Ι


Εκπαίδευση= Η ενέργεια μέσω της οποίας  μεταβιβάζεται η υλική, πνευματική, ηθική και πολιτιστική  κληρονομιά  της κοινωνίας, από τη μία γενεά στην άλλη.

Εκπαιδευτική  μεταρρύθμιση= Οι προσπάθειες  που  γίνονται για τον συγχρονισμό της εκπαίδευσης  στις διαρκώς  μεταβαλλόμενες κοινωνικές, οικονο0μικές και πολιτισμικές συνθήκες.

Παιδεία= Διττό περιεχόμενο. Με τη στενότερη  έννοια ταυτίζεται με την εκπαίδευση. Με την  ευρύτερη  έννοια  οι Έλληνες  δεν εννοούσαν τον πολιτισμό  παρά  σαν  παιδεία  και  ημέρωση  του ανθρώπου. Το κράτος με τους πολιτικούς του, η ποίηση  με τους ποιητές της, η λογοτεχνία  με τους λογοτέχνες της, η γλυπτική με το γλύπτη, η ζωγραφική με τον ζωγράφο της, η μουσική με το μουσικό, η φιλοσοφία  με τον φιλόσοφο, η αρχιτεκτονική με τον αρχιτέκτονα, ευρίσκουν την παιδευτική τους σημασία και δύναμη με την παιδαγωγική, ανθρωποπλαστική και εξημερωτική τους αποτελεσματικότητα επί του ανθρώπου.

Παιδαγωγική= Η επιστήμη της αγωγής των παιδιών, η ασχολούμενη με την ανατροφή και την μόρφωση αυτών.

χαρακτήρας= σχεδόν το ίδιο  με την προσωπικότητα. Περιλαμβάνει το σύνολο της αντικειμενικά  παρατηρούμενης  συμπεριφοράς και την υποκειμενική εμπειρία του ατόμου επί συνειδητού κι υποσυνειδήτου επιπέδου.

Προσωπικότητα= Το χαρακτηριστικό & σε κάποιο  βαθμό προβλέψιμο πρότυπο  της  συμπεριφοράς – ανταπόκρισης  που  κάθε  πρόσωπο αναπτύσσει, σε συνειδητό και ασυνείδητο επίπεδο, σαν στυλ ζωής. Περιέχει τις εσωτερικές ενορμήσεις των ενστίκτων, τα κληρονομικά στοιχεία, τα επίκτητα  και τον τρόπο  ανταπόκρισης  στις εξωτερικές απαιτήσεις της πραγματικότητας.


[1]Sarason, Seymour et al. “Anxiety in elementary school children”, New York: John Wiley & Sons, 196O.    

[2]Tobias,S. & Weissbbrod,C: “Anxiety & Mathematics: an update”.Harvard Educational Review, February 1980, 50, pp.63-70.    

[3]Cemen,B.Pamela:”To άγχος για τα Μαθηματικά” Εκδ.  Παρουσία, Αθήνα 1989.

[4]Biehler, E. Robert: Child Development an Introduction” Houghton Mifflin Company, 1976, p.424. and p.p.580-583.

[5]Κοσμόπουλου, Αλεξανδρου: “Σχεσιοδυναμική, Παιδαγωγική του Προσώπου”, εκδόσεις Γρηγόρη, Αθήνα 1983.

[6] Ευαγγελάτου, Γεωργίου: “Ανθρώπινη Καταστροφικότητα’ Έκδοση προσωπική του συγγραφέα, Αθήνα 1989, σελ. 66.

[7]Ψαρουδάκης, Νικόλαος: “Παιδεία και Δημοκρατία”, Εκδόσεις Μήνυμα, Αθήνα 1973, σελ. 35.

Γεώργιος Ευαγγελάτος Νευρολόγος Ψυχίατρος Παίδων Ενηλίκων, Χορναϊκός Ψυχαναλυτής


Former Greek Prime Minister Constantine Mitsotakis dies. An objective vew.

Making jokes at White House

ATHENS, Greece (AP) — Constantine Mitsotakis, a former conservative prime minister remembered for fierce confrontations with Greece’s liberal and socialist parties as well as early free-market reforms during a 60-year political career, died early Monday. He was 98.

“Today at 1 a.m. Constantine Mitsotakis departed life, surrounded by those whom he loved and who loved him,” his family said in a statement. No cause of death was given.

Mitsotakis served as prime minister between 1990 and 1993, a brief spell during two decades dominated by his Socialist rivals. He retired from active politics in 2004 but remained honorary chairman of the center-right New Democracy party.

He was credited with starting unpopular financial reforms to loosen state control of the economy, which were quietly continued by later governments, and improving relations with Turkey. But he was also often regarded as a divisive figure in a country struggling to escape its volatile political history.

Born in the port of Hania on the southern Greek island of Crete on Oct. 18, 1918, Mitsotakis was the nephew of liberal statesman Eleftherios Venizelos and was first elected to Parliament as a member of that party in 1946.

He served in several Cabinet posts, including finance minister, in liberal governments in 1951-52 and 1963-65.

But in 1965, he led a group of dissidents who abandoned George Papandreou’s liberal Center Union government following its clash with King Constantine II over control of the armed forces — a decision for which most liberal critics never forgave Mitsotakis.

The meteoric rise of Andreas Papandreou, George’s son and a U.S.-educated economist who had returned to Greece in the early 1960s, was widely seen as a factor in Mitsotakis’ split with the party, even now referred to in Greece as the “apostasy.”

The resulting political crisis and nearly two years of unstable government in part prompted a group of army colonels to carry out a coup in 1967.

Mitsotakis was arrested along with other politicians at the start of the seven-year dictatorship, and he later lived in exile in Paris until shortly before the junta collapsed in 1974.

In 1977, Mitsotakis re-entered Parliament at the head of the small Neoliberal Party and, the following year, joined the governing New Democracy party, serving first as finance minister and later as foreign minister. He became the party’s leader in 1984 while the conservatives were in opposition.

Mitsotakis emerged as the main adversary of Andreas Papandreou, who founded the Panhellenic Socialist Movement in 1974 rather than head his father’s old party and then defeated the conservatives in a 1981 landslide. Andreas Papandreou’s son, George, became prime minister in 2009.

Friends and opponents alike jokingly referred to Mitsotakis in the 1980s as the conservatives’ “anti-Andreas.” Even old-time conservative barons, many of whom thought of Mitsotakis as an interloper and never fully accepted him as one of their own, thought he was the only one who could successfully confront Papandreou, a popular and gifted orator.

Both leaders ran lavish election campaigns that brought hundreds of thousands of supporters to Athens to attend mammoth flag-waving rallies.

Mitsotakis narrowly won elections in 1990 after the Socialists became entangled in a financial scandal and polls in 1989 twice produced a hung parliament.

His administration was marked by a dispute with neighboring Macedonia over the newly independent country’s name and by large-scale union and student protests against his free market and education reforms.

Governing with a one-seat majority in Parliament, Mitsotakis’ government was brought down by a group of conservative dissenters in 1993, condemning New Democracy to spend the next 11 years in opposition.

The leader of those dissenters, Antonis Samaras, was eventually welcomed back into the party and defeated Dora Bakoyannis in a leadership contest after the conservatives lost the 2009 election. Samaras served as prime minister from 2012 to 2015, in coalition with the Socialists.

After his resignation as party leader, Mitsotakis often made public statements urging governments to take bolder steps in their market reforms, and he led an unsuccessful effort for Greece’s president to be elected directly by the people. He denied he coveted the country’s top job.

Two of his children followed him into politics.

Mitsotakis’ eldest daughter, Dora Bakoyannis was mayor of Athens during the 2004 Olympic Games and later was foreign minister in 2006-2009 in a New Democracy government. Her husband, Pavlos Bakoyannis, a conservative politician, was shot to death in 1989 by members of the far-left Greek terrorist group November 17.

Mitsotakis, who enjoyed good health until late in life, also lived long enough to see his youngest child and only son, Kyriakos, elected as leader of New Democracy in January 2016.

was issued at 29 May 2017

Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης: “Σ’ ένα λαό παρακμασμένο που πεθαίνει, δώστε του την ψευδαίσθηση πως καθισμένος από τον καναπέ μπρος στην ΤV, θα επιβιώσει!”

Δες ένα  Survivor μήπως κι ο πόνος σου καθώς αργοπεθαίνεις, παρηγορηθεί.  

Θαυμάστε τους! Μιμηθείτε τους! Αποβλακωθείτε!

Survivor   σε εξωτικό νησί. Μαχητές και Διάσημοι επί πληρωμή, η παραγωγή  θησαυρίζει  και  οι θεατές  λαμβάνουν  ό,τι τους αξίζει, διασκέδαση επιπέδου   μπούρδας. Μιας μπούρδας που σφηνώνει στο μυαλό κάθε μέρα ότι  η επιβίωση είναι παιχνίδι. Μιας  λέξης  που  συνηθίζει  ο  θεατής (για ώρα ανάγκης, μπας κι επιβιώσει από την πανώλη των ευρωπαίων τραπεζιτών που δεν πρόκειται, χωρίς πια να είναι παιχνίδι αλλά ωμή πραγματικότητα).

 Μήπως θα είχε περισσότερο  ενδιαφέρον  στους φανατικούς  θεατές  του καθ’ όλα ύποπτου  υποπροϊόντος, κοινώς τηλεοπτικού σκουπιδιού,  διασκέδασης, εάν φανατίζονταν  να μάθουν   πού τους  οδηγούν  οι  δικοί τους  «διάσημοι» που ψήφισαν ;

Ό,τι η δική τους επιβίωση  αλλά και των παιδιών τους στην Ελλάδα του 2017  θα είναι   πολύ αμφίβολη τα επόμενα 100 χρόνια;

Ό,τι ζώντας  σε ένα πολιτισμένο  έθνος  με δημοκρατικούς νόμους  και κανόνες, με ένα κουρελιασμένο από τους Γερμανούς εισβολείς μας ΣΥΝΤΑΓΜΑ, πρέπει να αντιμετωπίσουν  στο όνομα  μιας  δήθεν έκτακτης ανάγκης, μια ζωή, ως να μην υπήρχαν όλα αυτά!.Μα και που υπάρχουν δεν έχουν καμιά πλέον ισχύ.

Ό,τι τη χώρα  τους μεθοδεύουν  να την κάνουν  ένα «βράχο»   χωρίς  ιστορία, πολιτισμό, σεβασμό της αξίας του ανθρώπου, όπου η επιβίωση  τους  μόνο με σκληρούς  και απάνθρωπους  όρους  των τραπεζοευρωφιόζων θα αντιμετωπίζεται.

Πώς  επιβιώνει ένας  πολίτης  στις πόλεις της   ηλιόλουστης χώρας  μας  από τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής ,δηλαδή ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ, που  αργά  και βασανιστικά  μας  επιβάλλουν οι «διάσημοι» τοκογλύφοι;  Εξαίρεσα  τα χωριά, διότι  πρώτον δεν ζω εκεί και δεύτερον η  ιστορία  μας δίδαξε ότι άντε  κανένα  χορταράκι από το λιβάδι, άντε καμιά κοτούλα  την βολεύουνε  οι κάτοικοι των χωριών. Άλλωστε  το είχε πει και ο Χένρυ Κίσσιγκερ «Θα επιβιώσουν  όσοι ζουν στην  ύπαιθρο» .

Μήπως θα ήταν πιο διδακτικό  να γνωρίζουμε εμείς και τα παιδιά μας  το Survivor  ανθρώπων  προηγούμενων αιώνων, διότι ως συνήθως η ιστορία επαναλαμβάνεται!

Η   πλειοψηφία των   κατοίκων της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Αμερικής τον 18ο και 19ο αιώνα   ζούσαν  σε απόλυτο περιβάλλον εξαθλίωσης.  Η Ελλάδα  εξαιρείται διότι ήταν υπό τουρκικό ζυγό. 

Στην   Αγγλία π.χ. όπου ίσχυαν οι νόμοι των πτωχών  (άρχισαν να ισχύουν από  το 1536),  επέβαλαν σε κάθε ενορία (συνήθως οι παπάδες αναλάμβαναν αυτή την υποχρέωση, να ενισχύει τα πρόσωπα που κινδύνευαν να πεθάνουν από πείνα. Τα έξοδα αυτά  τα πλήρωνε κάθε νοικοκυριό της ενορίας. Από τα παιδιά  εκείνης  της εποχής που γεννιόντουσαν  μόνο το 7%  ζούσε !

Άρα  επιβίωση  από το συσσίτιο της εκκλησίας και να ρίχνετε το κατιτίς σας  στα  παγκάρια της, γιατί μπορεί να στερέψουν, κι όταν τα χρειαστείτε εσείς κι τα παιδιά σας αλλά και τα δισέγγονά σας, να είναι άδεια! Σήμερα  εξελιχθήκαμε  μπορεί την δουλειά αυτή  να την κάνουν  και οι ΜΚΟ.  Για το κοινωνικό κράτος όπως το ξέρατε, ούτε λόγος, ξεχάστε το. αυτό ούτε μια λακκούβα στο δρόμο δεν μπορεί να διορθώσει κι ας πληρώνετε, δυσανάλογα υψηλά τέλη κυκλοφορίας, τέλη για καυσαέρια, τέλη ΚΤΕΟ, ατέλειωτα διόδια στους δρόμους κ.λπ.

Με την  έναρξη   της βιομηχανικής   επανάστασης,  υπήρξε η ανάγκη των κεφαλαιοκρατών  να  επενδύσουν σε  μηχανές, της δε βιομηχανίας για ανεύερση και χρήση  καύσιμης ύλης.  .

Έτσι  άνθισαν  οι δουλειές  στα ανθρακωρυχεία.  Οι   ανθρακωρύχοι    πληρωνόντουσαν  κατά το ένα τρίτο  ημερησίως  από ότι οι υδραυλικοί, ενώ οι υφαντές που χειρίζονταν  τις μηχανές περί το 1750  πληρωνόντουσαν έξι σελίνια την βδομάδα, ενώ μία υφάντρια   πέντε σελίνια και  έξι πέννες, τα κορίτσια  (ΝΑΙ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ  ) από  ηλικία  έξι έως 12 ετών  κέρδιζαν ένα σελίνι  μέχρι ένα σελίνι και έξι πέννες. Οι αμοιβές έμειναν σταθερές για 70 χρόνια!  Μέχρι που σε πέταγαν ψόφιο σ’ ένα λαϊκό κοιμητήριο!

Στην Ελλάδα  μας ένα στα δύο περίπου  παιδιά  μέχρι  τα 18 χρόνια τους πεινάνε και λιποθυμούν  στα σχολειά τους. πεινάνε και δεν το μολογάνε!

Ο  ισχυρισμός   των εργοδοτών  για τα  άθλια μεροκάματα ήταν  τότε  ότι οι εργάτες   τους δεν ήξεραν περισσότερα,  διότι έρεπαν  προς την οκνηρία, την οινοποσία, την ανευθυνότητα, τον αγοραίο έρωτα και την ασέβεια, έτσι ο μόνος τρόπος να  διδαχθούν  οι εργάτες την ευπρέπεια και την φιλοπονία  έλεγε ο θρησκόληπτος εργοδότης το 1739 είναι  «να τους αναγκάσουμε  να δουλεύουν όλες τις  ώρες τις οποίες  δύνανται να εξοικονομήσουν από τον ύπνο και την ανάπαυση δια να προμηθεύονται τα απολύτως αναγκαία  προς το ζην».

Σαν να μας  μιλάει ο   σύγχρονος «μπουκλάτος  ευρωπαίος εργοδότης» που  είπε  ό,τι: « οι λαοί  του Νότου  έφαγαν τα λεφτά  στα ποτά  και τις γυναίκες»! 

Η  αστική τάξη, γιατροί, δικηγόροι, έμποροι,  τα είχαν καταφέρει τότε αλλά σίγουρα θα πεινάσουν,  αν και  κάπως αργά τώρα. Ούτε αυγά ούτε κότες θα απομένουν για πεσκέσι και δώρα, όπως στην κατοχή του 40.

Σήμερα διαλύεται η μέση αστική τάξη, φτωχοποιείται γιατί είναι επικίνδυνη επειδή σκέφτεται και μπορεί να αντιδράσει στους μεγάλους και ισχυρούς. Γι’ αυτό και πρέπει να εργάζονται σε ιδιωτικές εταιρείς και διεθνή μονοπώλια για ένα κομμάτι ψωμί.

Τους φοβούνται οι πλούσιοι γιατί από αυτούς άρχισαν οι μεγάλες απεργίες  για καλύτερα   μεροκάματα  και μάλιστα  οι πλέον αδικημένες,  οι γυναίκες, αγωνίστηκαν  για καλυτέρευση των μεροκάματων  και των συνθηκών εργασίας.

Η πρώτη γυναικεία απεργία έγινε στην αγγλική πόλη Ουόρτσεστερ το 1804 από τις εργάτριες που κατασκεύαζαν γάντια, το 1831 τις ακολουθούν οι Γαλλίδες καπελούδες. Στις ΗΠΑ, το 1828 η απεργία των υφαντριών του Ντόβερ είχε επιτυχία κατά 100% και μια εφημερίδα καλεί την κυβέρνηση να ενεργοποιήσει την πολιτοφυλακή να προλάβει την επιβολή γυναικοκρατίας! Αλλά και το 1836 μια μεγάλη διαδήλωση εργατριών στο Λόουελ της Μασσαχουσέτης κατατρόμαξε τις αρχές, που νομίζουν ότι πρόκειται για λαϊκή επανάσταση! Άσε στο Σικάγο που καήκανε ζωντανές!

Έχει κανείς αμφιβολία  ότι  και σήμερα   οι γυναίκες  και τα παιδιά έχουν μπει στο στόχαστρο  των αρπακτικών που μας κυβερνούν  και των πατρώνων  τους; Σε λίγο οι άνεργοι άνδρες θα βγάζουν τις γυναίκες τους στην πορνεία και τα παιδιά τους θα τα νοικιάζουν στους παιδόφιλους! Μόνη λύση για να γεμίσουν το άδειο τους στομάχι!

Άσκηση επί οθόνης πως να επιβιώσετε εκπορνεύοντας τη γυναίκα σας, την κόρη σας και τον γιο σας! VIVA Survivor!

Αντί το κράτος να  επιδοτεί  την γέννηση παιδιών, την θεωρεί  τεκμήριο για φορολογία! Οι  χήρες, γιατί να παίρνουν σύνταξη; να στρώσουν τον κ…. τους να δουλέψουν! Έτσι είπε ένας ψηφισμένος  αντιπρόσωπος  τουςο οποίος καλοτρώει και καλοπίνει σαν βουλευτής – βολευτής.

Το σαφές μήνυμα  τους είναι:Εάν δεν δουλέψετε ως σκλάβοι  (100-400 ευρώ το μήνα)    θα πεθάνετε από την πείνα! .

Άλλη   λύση   επιβίωσης  τους προηγούμενους  αιώνες   ήταν  ….το πτωχοκομείο

Σήμερα  οργανωμένα πτωχοκομεία  δεν έχουμε ! Πρόοδος ;

Και τελευταία λύση για τους εξαθλιωμένους    ήταν  ….να φύγουν να πάνε αλλού !,

Σήμερα   300 με 500.000    νέοι μας  έχουν φύγει  και πήγαν αλλού  ! 

Με ποια κοινωνικά  κριτήρια  γίνονται αυτά, της εποχής του Μεσαίωνα;

Τώρα θα μου πει κανείς,  μετά τόσους αιώνες  δεν έχει  επέλθει  καμιά  πρόοδος στην  ποιότητα της ζωής  των ανθρώπων, αφού τα  μέσα της παραγωγής εξελίχτηκαν, η τεχνολογία   προόδευσε   σε όφελος του ανθρώπου,   οι ανθρωπιστικές   ιδέες   αποτυπώθηκαν στο κοινωνικό συμβόλαιο, τόσες και τόσες επαναστάσεις   καταπιεσμένων λαών συνέβησαν για  να καλυτερεύσουν την ζωή τους και εσύ μας μιλάς για  τον 18ο  και 19ο   αιώνα;   

Σαν να μην πέρασε  μια μέρα!

Είναι εφιαλτικό, στο 70% του παγκόσμιου πληθυσμού αντιστοιχεί κάτι περισσότερο από το 3% του παγκόσμιου πλούτου! Σε καμιά εποχή της ανθρωπότητας η ανισοκατανομή των εισοδημάτων δεν ήταν τόσο μεγάλη, τόσο απερίγραπτα κραυγαλέα.(άρθρο  του Έθνους και πλήθους άλλων εφημερίδων και περιοδικών που ουσιαστικά θέλουν να σε κάνουν να αποδεχτείς τη μοίρα σου και να πάψεις ν’ αντιδράς.

Μετά από  αυτά, άντε  και καλή τηλεθέαση  του  Survivor .

ΧΑΡΑΓΗ52 με δικές μας προσθήκες.






Ένα εντυπωσιακό κείμενο του γνωστού Γάλλου λογοτέχνη του περασμένου αιώνα Ζαν Ρισπέν, για την προσφορά της Ελλάδα στον παγκόσμιο πολιτισμό. Αριστερά η μετάφραση και δεξιά, το πρωτότυπο στα γαλλικά:

Jean Richepin Γάλλος λογοτέχνης

Η τελευταία λέξη της γης, όταν θα αφήνει την τελευταία της πνοή, θα είναι ΕΛΛΑΣ!

Le dernier mot de la terre, quand elle laissera son dernier souffle, sera GRECE!

Δεν γίνεται να σβήσει η Ελλάδα, ο Έλληνας,
η προσφορά του πάνω σε αυτόν τον πλανήτη…

Il est impossible d’effacer la Grèce, le peuple grec, son offrande à cette planète…

Γκρεμίστε όλη την Ελλάδα
σε βάθος 100 μέτρων.

Détruisez toute la Grèce
sur une profondeur de 100 mètres.

Αδειάστε όλα τα μουσεία σας,
από όλον τον κόσμο.

Videz tous vos musées,
du monde entier.

Γκρεμίστε κάθε τι Ελληνικό από όλο τον πλανήτη…

Détruisez tout ce qu’il y a de grec partout dans le monde…

Έπειτα σβήστε την Ελληνική γλώσσα από παντού:
Από την ιατρική σας,

την φαρμακευτική σας.
Από τα μαθηματικά σας
(γεωμετρία, άλγεβρα)
Από την φυσική σας,
τη χημεία σας
την αστρονομική σας
την πολιτική σας.
Από την καθημερινότητα σας.

Ensuite, effacez la langue grecque de partout:
De votre médecine,
votre pharmaceutique
De vos mathématiques
(géométrie, algèbre)
A partir de votre physique,
De votre chimie
De votre astronomie,
De votre politique,
De votre vie quotidienne.

Διαγράψτε τα μαθηματικά,
διαγράψτε κάθε σχήμα,
κάντε το τρίγωνο-οκτάγωνο,
την ευθεία-καμπύλη!

Supprimez les mathématiques,
supprimez toutes les formes,
transformez le triangle en octogone,
la droite en courbe!

Σβήστε την γεωμετρία από τα κτίρια σας,
από τους δρόμους σας, από τα παιχνίδια σας,
από τ’ αμάξια σας!

Effacez la géométrie de vos bâtiments,
de vos rues, de vos jeux,
de vos voitures!

Σβήστε την ονομασία κάθε ασθένειας και κάθε φαρμάκου, διαγράψτε την δημοκρατία
και την πολιτική!

Effacez le nom de chaque maladie et de chaque médicament, supprimez la démocratie
et la politique!

Διαγράψτε την βαρύτητα και φέρτε τα πάνω κάτω, αλλάξτε τους δορυφόρους σας να έχουν τετράγωνη τροχιά!

Supprimez la gravité et amenez le haut en bas, changer les satellites pour qu’ils aient une orbite carrée!

Αλλάξτε όλα τα βιβλία σας (γιατί παντού θα υπάρχει έστω και μια ελληνική λέξη)!

Changez tous vos livres (parce que partout il y aura ne serait-ce qu’un mot grec)!

Σβήστε από την καθημερινότητα σας κάθε ελληνική λέξη!

Effacez de votre quotidien chaque mot grec!

Αλλάξτε τα ευαγγέλια,
αλλάξτε το όνομα του Χριστού!
Βγαίνει από τα Ελληνικά και σημαίνει αυτόν που έχει το χρίσμα!

Αλλάξτε και το σχήμα κάθε ναού (να μην έχει την ελληνική γεωμετρία)!

Changez les évangiles,
changez le nom du Christ!
Il vient du grec et signifie celui qui a l’onction!

Changez aussi la forme de chaque temple (afin qu’il n’ait pas une géométrie grecque)!

Σβήστε τον Μέγα Αλέξανδρο,
σβήστε όλους τους Μυθικούς και Ιστορικούς ήρωες,
αλλάξτε την παιδεία σας, αλλάξτε το όνομα της Ιστορίας, αλλάξτε τα ονόματα στα πανεπιστήμια σας, διαγράψτε την φιλοσοφία, αλλάξτε τον τρόπο γραφής σας χρησιμοποιήστε τον αραβικό,
διαγράψτε, διαγράψτε, διαγράψτε…

Effacez Alexandre le Grand,
effacez tous les héros mythiques et historiques,
changez l’éducation, changez le nom de l’histoire, changez les noms de vos universités, supprimez laphilosophie, changez votre façon d’ écrire, utilisez l’écriture arabe,
supprimez, supprimez, supprimez…

Θα πείτε “δεν γίνεται”.

Vous direz “c’est impossible”.

Σωστά, δεν γίνεται γιατί μετά δεν θα μπορείτε να στεριώσετε ούτε μία πρόταση! Δεν γίνεται να σβήσει η Ελλάδα, ο Έλληνας, η προσφορά του πάνω σε αυτόν τον πλανήτη…

Justement, ceci est impossible, parce qu’ensuite vous ne pourrez même pas construire une phrase! Il est impossible d’effacer la Grèce, le peuple grec, son offrande à cette planète…

Η πρόκληση πάντως ισχύει!

Le défi, cependant, est lancé!

Ζαν Ρισπέν (Αλγερία 1849 – Παρίσι 1926).
Γάλλος λογοτέχνης και δραματουργός.

Jean RICHEPIN (Algérie 1849 – Paris 1926).
C’est un poète, romancier et auteur dramatique français.

Σ.γ.: Τα ακούτε Ευρωπαίοι της κατάντιας; Εσείς οι ίδιοι τα λέγατε και τα λέτε απόι τον Φρειδερίκο Σίλλερ έως τον Ζαν Ρισπεν. Να ε’ίσαι καλά φίλε Απόστολε Παπαδημητρίου που μας τους θυμίζεις.