Το αναστάσιμο μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου για το Πάσχα

Σας αναρτούμε ασχολίαστο (και ποιοι είμαστε εμείς για να το σχολιάσουμε;) το πασχαλιάτικο μήνυμα του Πατριάρχου Βαρθολομαίου. Ελπίζουμε να βοηθήσει τον κάθε ένα μας να βγάλει το συμπέρασμά του.

Αναστάσιμο μήνυμα του Πατριάρχου Βαρθολομαίου στην σκιά του Καποδίστρια

Αναστάσιμο μήνυμα του Πατριάρχου Βαρθολομαίου στην σκιά του Καποδίστρια

Αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,

Ολοκαρδίως σας απευθύνομεν από της έδρας του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον χαρμόσυνον χαιρετισμόν «Χριστός Ανέστη!». Η Ανάστασις του Χριστού είναι το κέντρον της Ορθοδόξου Πίστεώς μας. Χωρίς την Ανάστασιν η πίστις ημών είναι «κενή» (Α’ Κορ. ιε , 14).

Ο Θεός Λόγος με την Ανάστασίν Του αφθαρτοποίησε και εθέωσε τον τετραυματισμένον και αμαυρωμένον από την αμαρτίαν κατ  εἰκόνα Θεού πλασθέντα άνθρωπον, και έδωκεν εις αυτόν και πάλιν την δυνατότητα του καθ  ὁμοίωσιν, του οποίου απεστερήθη δια της παρακοής.

Τι σημαίνει, όμως, η εορτή του Πάσχα, η νίκη της ζωής κατά του θανάτου, μέσα εις ένα κόσμον βίας και πολέμων, εν ονόματι μάλιστα της θρησκείας και του Θεού;

Πολλοί σοφοί προσεπάθησαν να εξεύρουν λύσιν εις το πρόβλημα του θανάτου και να το υπερβούν δια διαφόρων θεωριών. Ημείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί εορτάζομεν την ανάστασιν του Χριστού εκ των νεκρών και κηρύσσομεν ευθαρσώς την κατάργησιν του θανάτου. Γνωρίζομεν ότι χορηγός της ζωής είναι ο Λογος του Θεού, εν τω Οποίω «ζωή ην» (Ιωάν. α’, 4). Έχομεν την χαροποιόν εμπειρίαν της Εκκλησίας, ότι ενικήθη ο θάνατος δια της Αναστάσεως του Χριστού. «Χαράς τα πάντα πεπλήρωται, της αναστάσεως την πείραν ειληφότα». Αυτή η πίστις καταυγάζει όλας τας εκφάνσεις της εκκλησιαστικής ζωής, συμπυκνούται δε εν τη Θεία Ευχαριστία. Το γεγονός ότι εις τον χριστιανικόν κόσμον κυρίως η Ορθόδοξος Εκκλησία διέσωσε την Θείαν Ευχαριστίαν ως κέντρον της ζωής και της πνευματικότητός της είναι αρρήκτως συνδεδεμένον με το ότι η Ανάστασις είναι ο πυρήν της πίστεως, της λατρείας και του εκκλησιαστικού ήθους. Δια τον λόγον τούτον η ευχαριστιακή λειτουργία είναι πάντοτε πανηγυρική και χαρμόσυνος και συνδέεται πρωτίστως με την Κυριακήν, την ημέραν της Αναστάσεως του Κυρίου.

Η πλέον συγκλονιστική έκφρασις και ερμηνεία της Αναστάσεως και της καινοποιητικής δυνάμεώς της είναι η εικών της καθόδου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εις τον Άδην όπως την θαυμάζομεν εις την ενταύθα Μονήν της Χώρας. Ο Κύριος της δόξης κατελθών μέχρις Άδου ταμείων και συντρίψας τας Πύλας αυτού, αναδύεται νικηφόρος συνανιστών εαυτώ τον Αδάμ και την Εύαν, ολόκληρον δηλαδή το ανθρώπινον γένος απ  ἀρχῆς και μέχρι των Εσχάτων. «Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια». Η κτίσις διαβαίνει από το ζοφερόν βασίλειον του θανάτου εις το ανέσπερον φως της Βασιλείας του Θεού. Ο πιστός, Αναστάσεως κοινωνός, καλείται να κηρύξη το Ευαγγέλιον της εν Χριστώ ελευθερίας «έως εσχάτου της γης» (Πραξ. α , 8).

Η Μήτηρ Εκκλησία, βιούσα το μυστήριον του σταυρού και της ανα-στάσεως συγχρόνως, μας καλεί σήμερον να «προσέλθωμεν λαμπαδηφόροι» και να «συνεορτάσωμεν Πάσχα Θεού το σωτήριον».

Διότι, δια της Αναστάσεως του Σωτήρος εγίναμεν ένας λαός η ανθρωπότης˙ ηνώθημεν εις εν σώμα. Με τον Σταυρόν και την Ανάστασίν Του ο Χριστός εθανάτωσεν οριστικώς την υπάρχουσαν έχθραν. Τοιουτοτρόπως, η Ορθόδοξος Εκκλησία μας, η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, είναι η Εκκλησία της συμφιλιώσεως των πάντων, η Εκκλησία της αγάπης προς πάντας, φίλους και εχθρούς. Όλοι συμφιλιωμένοι, πλήρεις νέας ζωής, ζωής αληθινής, γινόμεθα συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού (πρβλ. Εφ. β , 15-20).

Ατυχώς, σήμερον η τρομοκρατία, οι πόλεμοι και γενικώτερον η αφαίρεσις της ζωής ανθρώπων συνεχίζονται. Ο θρήνος και η αγωνία των θυμάτων, διαδιδόμενοι μάλιστα ταχύτατα δια των συγχρόνων τεχνολογικών μέσων, διασχίζουν την ατμόσφαιραν και σπαράσσουν την καρδίαν μας. Δια τούτο οι ηγέται της ανθρωπότητος, πολιτικοί και πνευματικοί και εκκλησιαστικοί, έχομεν καθήκον και χρέος αγάπης να ενεργώμεν παν ο,τι ενδείκνυται δια την αποφυγήν αυτών των εκρύθμων καταστάσεων.

Εν μέσω αυτού του σημερινού «κόσμου του παραλόγου», ημείς οι Ορθόδοξοι χριστιανοί καλούμεθα να δώσωμεν την καλήν μαρτυρίαν της αγάπης και της προσφοράς προς τον συνάνθρωπον, αγάπης και μόνον.

Το Πάσχα δεν είναι δια τους Ορθοδόξους πιστούς μία στιγμιαία απόδρασις από την στυγνήν πραγματικότητα του κακού εν τω κόσμω, είναι η ακλόνητος βεβαιότης ότι ο θανάτω θάνατον πατήσας και αναστάς εκ νεκρών Χριστός είναι μεθ  ἡμῶν «πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος» (Ματ. κη , 20).

Αυτό, τέκνα και αδελφοί, είναι και εφέτος το αναστάσιμον μήνυμα του Αγιωτάτου Αποστολικού και Πατριαρχικού Οικουμενικού Θρόνου, του Ιερού της Ορθοδοξίας Κέντρου, προς όλους τους συνανθρώπους μας: ότι ανέστη Χριστός και κατήργηται το κράτος του θανάτου˙ το κράτος της εξουσίας του ισχυρού επί του αδυνάτου˙ και ότι μόνον «ζωή πολιτεύεται» και αγάπης θαλπωρή και ελέους άβυσσος και Χάριτος ακενώτου του Αναστάντος Χριστού, η οποία καλύπτει πάσαν την οικουμένην, απ᾿  ἄκρου εις άκρον˙ αρκεί οι άνθρωποι να κατανοήσωμεν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι το φως το αληθινόν και ότι εν αυτώ ζωή ην, και η ζωή ην το φως των ανθρώπων (πρβλ. Ιωάν, α , 3-4). Αυτό είναι το μήνυμα ημών προς πάντας τους πολιτικούς και πνευματικούς ηγέτας του κόσμου τούτου.

Δεύτε, λοιπόν, λάβετε, φως εκ του ανεσπέρου φωτός του Φαναρίου, το οποίον, ως φως Χριστού, ως φως αγάπης, φαίνει πάσι˙ και εν Αυτώ «σκοτία ουκ έστιν ουδεμία» (πρβλ. Α  Ἰωάν. α , 5). Ας ενωτισθώμεν, αδελφοί και τέκνα, το Ευαγγέλιον τούτο της χαράς και της αγάπης και ας απαλύνωμεν οι Ορθόδοξοι τον πόνον της συγχρόνου ανθρωπότητος, με την ιδικήν μας αγάπην και θυσίαν.

Δόξα τω χορηγώ της ζωής, τω δείξαντι το φως και την αγάπην και την ειρήνην εις τον κόσμον και εις ένα έκαστον των ανθρώπων προσωπικώς, δόξα τω Βασιλεί της δόξης Ιησού Χριστώ, τω Νικητή του θανάτου και αρχηγώ της ζωής.

 

Φανάριον, Άγιον Πάσχα, βις´

† Ο Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος

διάπυρος προς Χριστόν Αναστάντα ευχέτης πάντων υμών.
Πηγή:www.dimokratiki.gr

29/4/2016

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΑΔΕΡΦΙΑ. Ώρα να αναστηθεί και η ΕΛΛΑΔΑ από τη ναζιστική Ευρώπη

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ του ΧΡΙΣΤΟΥ είναι ασφαλώς θέμα πίστης πάνω από όλα, όμως σε τι χρησιμεύει η πίστη ΑΝΕΥ ΕΡΓΩΝ;

Εσωτερικευμένη αποδοχή της ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ του ΧΡΙΣΤΟΥ όταν ζούμε σε ένα περιβάλλον διαστροφής της αλήθειας, του ΗΘΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ, και πάνω από όλα διαστρέβλωσης των χριστιανικών αρχών και ουσιαστικής επιβολής μιας δικτατορίας που αντιμάχεται την ειρήνη, το σεβασμό των δικαιωμάτων των λαών και των προσώπων, είναι άχρηστη και ανώφελη, εν πολλοίς βλάπτει σκανδαλίζει και οδηγεί στην απιστία και στην αθεία.

Τα εμπνευσμένα λόγια του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στις 30-10-91 δείχνουν ποιος ουσιαστικά τον εμπνέει και τον κατευθύνει στην καταπράσινη δράση του...

Τα εμπνευσμένα λόγια του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στις 30-10-91 δείχνουν ποιος ουσιαστικά τον εμπνέει και τον κατευθύνει στην καταπράσινη δράση του…

Το χτεσινό άχρωμο, παγκοσμιοποιητικό πασχαλιάτικο διάγγελμα του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου, αν το διάβασε κανείς, είναι αρκετό να σε κάνει να διαρήξεις τη σχέση σου με τον Χριστιανισμό και να μην θέλεις ούτε να ακούσεις για Χριστό, Ιερατείο, Διοικούσα Εκκλησία και όλα αυτά τα επιφανειακά λόγια, ανούσια, άοσμα και τυπικά, αποδεικνύουν την έλλειψη αγιοπνευματιού φωτισμού των συγγραφέων τους.

Η σημερινή ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (Νεοορθόδοξη ιδιαιτέρως, αλλά και του πατρώου μη εξαιρουμένου) στερείται πλην ελαχίστων προσώπων, ιερωμένων και μη, αγιοπνευματικού φωτισμού. Οι τελευταίοι βρίσκονται άγνωστοι και ταπεινοί, αλλά βρίσκονται και προσεύχονται ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ.

Με λίγα λόγια εμείς, οι σύγχρονοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, δεν ασχολούμεθα με τους ήδη διαφυγόντες και αποκομμένους από το ΠΝΕΥΜΑ της ΑΛΗΘΕΙΑΣ Καθολικούς και Προτεστάντες, έχουμε χάσει την επαφή και επικοινωνία με το ΠΝΕΥΜΑ.

Πως βγαίνει ένα τέτοιο συμπέρασμα;

Μα, από τις πράξεις μας, από τα έργα μας. Τι κάνουμε από το να ασχολούμαστε με την καθημερινότητα, να προσπαθούμε να επιβιώσουμε σε ένα σύστημα ΑΠΟΛΥΤΑ ΥΛΙΣΤΙΚΟ, ΣΑΤΑΝΙΚΟ και ΕΩΣΦΟΡΙΚΗΣ ΕΜΠΝΕΥΣΗΣ, το οποίο δεν έχουν ακόμη καταλάβει οι “πιστοί” το “ευσεβές ποίμνιο”, χάρις στη μουγκαμάρα των διοικούντων της Εκκλησία της Ελλάδας, ότι είναι ραμμένο και κομμένο στα χνάρια των ναζιστών της ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ και κανείς από αυτούς που αποτελούν την κεφαλή της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, πλην μερικών Ιεραρχών τους οποίους έχουμε αναφέρει στο παρελθόν, δεν μίλησε ξεκάθαρα και δεν παρακίνησε το χριστεπώνυμο πλήρωμα να ενωθεί σε μια γροθιά και να είναι “η καρδία και η ψυχή μία, και ουδέ εις τι των υπαρχόντων αυτώ (της προσωπικής περιουσίας του καθενός μας) έλεγεν ίδιον είναι, αλλ’ ην αυτοίς άπαντα κοινά“. (Πράξεις των Αποστόλων, Κεφ.4, στίχος 32).

Έναν στίχο πιο πάνω να πάμε στις ΠΡΑΞΕΙΣ, έχουμε την εξήγηση γιατί δεν κουνιέται φύλλο για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ του νεοναζιστικού σχεδίου της Γερμανίας να επιβάλλει το ναζιστικό όραμα για μια Ευρωπαϊκή Ένωση των πετρελαϊκών και φαρμακευτικών Εταιρειών, των Μονοπωλίων, των Καρτέλ και των Ιδιωτικών Τραπεζών. Να γιατί δεν λένε κουβέντα οι εκκλησιαστικοί ορθόδοξοι ηγέτες μας: “και δεηθέντων αυτών εσαλεύθη ο τόπος εν ω ήσαν συνηγμένοι και επλήσθησαν άπαντες Πνεύνατος Αγίου, και ελάλουν τον λόγον του θεού μετά παρρησίας” (Πράξεις, Κεφ.4, στ.31). ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΛΗΣΘΕΙ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΑΓΙΟΥ ΑΔΕΡΦΟΙ ΜΑΣ!

Ποιος άλλος από τους πνευματικούς μας Πατέρες είναι εντεταλλμένος να μας διαπαιδαγωγήσει και να μας αποκαλύψει την αλήθεια για το τι ειδωλολατρικό καθεστώς ψηφίζαμε και ψηφίζουμε αδερφοί μας;

 

Το ένειρο του Χίτλερ για μια ναζιστική Ευρώπη των Αρείων να κυβερνούν τους υποόλοιπους σκλάβους ευρωπαίους, πραγματοποιείται στις μέρες μας

Το ένειρο του Χίτλερ για μια ναζιστική Ευρώπη των Αρείων να κυβερνούν τους υπόλοιπους σκλάβους ευρωπαίους, πραγματοποιείται στις μέρες μας.

Ποιος μας είπε ότι ο ιδρυτής της Ε.Ε. (Κοινοπραξία Άνθρακος και Μετάλλου τότε) ήταν ο ναζιστής Βάλτερ Χόλστάϊν; ¨οτι χρηματοδοτήθηκε μάλιστα με  11 εκατομμύρια μάρκα του Γ’  Ράιχ για να εκπονήσει σχέδιο ένωσης όλων των λαών υπό την ηγεσία της Γερμανίας; Ότι ο χρηματοδότης του ήταν η γερμανική φαρμακευτική Εταιρεία I.G. Farber, η εταιρεία που εφηύρε με την κλαδική της Βayer, την σωτήρια Ασπιρίνη, την νοβοκαίνη αλλά και το δολοφονικό Zyklon, το αέριο με βάση το κυάνιο, με το οποίο οι Ναζί εκτελούσαν τους Εβραίους και τον αντιτιθέμενο στον ναζισμό πληθυσμό της Ευρώπης;

Ποιος ανέφερε ποτέ ότι ο Χολστάϊν υπήρξε μέλος του “χριστιανοδημοκρατικού” κόμματος του Αντενάουερ;

Ότι ο Ludwig Erhard διάδοχος του Αντενάουερ, υπήρξε μέλος κι αυτός του ναζιστικού κόμματος του Χίτλερ.’Εγραψε μάλιστα βιβλίο με τον τίτλο “Οικονομικά του Πολέμου. Για την αναδιάρθρωση του γερμανικού χρέους”.

Ποιος μας δίδαξε ότι από τους συμμετέχοντες στην νεοϊδρυθείσα τότε Ευρωπαϊκή Συμμαχία, ήταν ο Fritz ter Meer καταδικασθείς από το δικαστήριο της Νυρεμβέργης για τη συμμετοχή του σε γενοκτονία εθνοτήτων, για υποδούλωση (slavery) άλλων εθνών και απειρία εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.

Επίσης ότι οι Ludger Westrick, Karl Karstens (πρώην μέλος της ναζιστικής SA) και αργότερα μέλος του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος της κακιάς ώρας και του χριστιανοφασιστικού γερμανικού κατεστημένου, καθώς και ο Karl Gunter von Hasl, ήσαν Ναζί που προωθήθηκαν στην ηγεσία της ΕΟΚ;

Όλα αυτά μπορείτε να τα δείτε πληκτρολογώντας στο youtube τον τίτλο Μικρομεγάλα Νέα 2101 ΟΙ ΝΕΟΝΑΖΙ ΙΔΡΥΤΕΣ της Ε.Ε.

Ποιος από τους ηγέτες μας, τους θρησκευτικούς ασφαλώς, γιατί από τους πολιτικούς της υποταγής στην παγκοσμιοποίηση και στην τσέπη τους, δεν έχουμε να περιμένουμε απολύτως τίποτα, εκτός από πνευματικά και κοινωνικά εγκλήματα εις βάρος του ελληνικού λαού, όπως ακριβώς κάνουν στην πατρίδα μας ολοφάνερα πια κι όχι συνωμοτικά και εν κρυπτώ, όπως προ του 2009, ποιος από τους θρησκευτικούς μας ταγούς επιμένουμε, μας διαφώτισε πλην των ανωτέρω, για τα πιο κάτω;

Ότι ο Βάλτερ Χολστάϊν χρησιμοποίησε πρώτος την Οργουελιανή ορολογία, αλλάζοντας την έννοια και τη σημασία των γερμανικών λέξεων ώστε να μην κτυπούν προκλητικά και σκανδαλιστικά στα αυτιά των απολωλότων λαών;

Π.χ. με την αθώα λέξη Ostmark, εννοούσε την προσάρτηση της Αυστρίας και την απορρόφησή της με τη συγκεκαλυμμένη βία (ώστε να μην το καταλάβουν οι Αυτριακοί) ότι απορροφήθηκαν και αντιδράσουν.

Με την λέξη Anschluss (προσάρτηση) μετρίαζε την ουσιαστική κι έμπρακτη υποδούλωση της Σουδητίας, της Ρηνανίας και αργότερα της Τσεχίας, της Σλοβακίας και αν θέλετε της Πολωνίας…

Με τον όρο Gross Deutschland (ευρύτερη Γερμανία) εννοούσε αυτό που σήμερα έχουμε κι εμείς πάθει, να είμαστε μέρος (σκλάβοι) της ευρύτερη Γερμανίας που οι ψυχοπαθητικοί ημεδαποί και αλλοδαποί ηγέτες μας αποκαλούν Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς να ανοίξει ρουθούνι.

Άλλος όρος είναι ο ολοκληρωτικός νόμος της ανάπτυξης TGesetz der Werdensext, στην ουσία είναι ο νόμος που επιβάλλει στην ευρωπαϊκή περιφέρεια να εργάζεται υπό συνθήκες ρωμαϊκών ορυχείων χαλκού, με ένα μισθό ίσα για να διατηρούνται οι πληβείοι στην ζωή και να τρέφουν τον γερμανικό καπιταλιστικό ολοκληρωτισμό.

Δώστε αίμα για να διαιωνίσετε τον δράκουλα της I.G. Farben, της Bayer, της Krupp, της Siemens, την Ηoechst

Δώστε αίμα για να διαιωνίσετε τον δράκουλα της I.G. Farben, της Bayer, της Krupp, της Siemens, την Ηoechst…

 

Και όλα αυτά για να οδηγηθούν οι σκλάβοι, ο γερμανικός λαός συμπεριλαμβανόμενος, αλλά και όλοι οι άλλοι ευρωπαϊκοί  λαοί, σε μια προοδευτικότερη, “καλλίτερη” τάξη, Eine bessere Ordnung, πρόγονο της σημερινής ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ.

Τελικά οι ντόπιοι κουίσνλιγκ ηγέτες της ελληνικής καταστροφής, μαζί με τους ανεξέλεγκτους ηγέτες των σκοτεινών παρασκηνίων που ποτέ δεν ψηφίστηκαν από τους λαούς τύπου Γιούνκερ και Ντάϊσνμπλουμ, αποδέχτηκαν και επέβαλαν χωρίς να γνωρίζουν οι λαοί, πλην της συμφωνίας του Μάαστριχ, τον Νόμο της Λισσαβώνας, ο οιποίος στην ουσία μετατρέπει τους Ευρωπαίους σε άθυρμα της ΕΤΑΙΡΙΚΗΣ ΔΙΚΑΤΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ.

Δείτε το παρακάτω βίντεο που κανείς από τους εκκλησιαστικούς ηγέτες μας δεν τόλμησε να σας διαφωτίσει και να γράψει ένα διάγγελμα ουσίας, εκτός από τα ανώδυνα πασχαλιάτικα μηνύματα που δεν τους στοιχίζουν τίποτα στον αρχιερατικό θώκο που καλοκάθονται ακούνητοι. Φυσικά επιμένουμε, υπάρχουν μερικές αξιόλογες εξαιρέσεις τις οποίες σεβόμαστε και αποδεχόμαστε.

ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ σε όλο το χριστιανικό ορθόδοξο πλήρωμα.

Θαρσείτε αδέλφια!

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως: “εφάνη γαρ η κοινή βασιλεία”.

Ο κατηχητικός του λόγος που διαβάζετε στην αναστάσιμη λειτουργία την Κυριακή του Πάσχα το πρωί τα περιέχει όλα.

Και πολά σώματα των κεκοιμημένων αγίων αναστήθηκαν και εμφανίστηκαν σε πολλούς

Και πολά σώματα των κεκοιμημένων αγίων αναστήθηκαν και εμφανίστηκαν σε πολλούς

Κατηχητικός Λόγος

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου
Εί τις ευσεβής και φιλόθεος, απολαυέτω της καλής ταύτης και λαμπράς πανηγύρεως.

Εί τις ευγνώμων, εισελθέτω χαίρων εις την χαράν του Κυρίου αυτού.

Εί τις έκαμε νηστεύων, απολαυέτω νύν το δηνάριον.

Εί τις από της πρώτης ώρας ειργάσατο, δεχέσθω σήμερον το δίκαιον όφλημα.

Εί τις μετά την τρίτην ήλθεν, ευχαρίστως εορτασάτω.

Εί τις μετά την έκτην έφθασε, μηδέν αμφιβαλλέτω˙ και γάρ ουδέν ζημειούται.

Εί τις υστέρησεν εις την ενάτην, προσελθέτω, μηδέν ενδοιάζων.

Εί τις εις μόνην έφθασε την ενδεκάτην, μη φοβηθή την βραδύτητα˙ φιλότιμος γάρ ων ο Δεσπότης, δέχεται τον έσχατον καθάπερ και τον πρώτον˙ αναπαύει τον της ενδεκάτης, ως τον εργασάμενον από της πρώτης˙ και τον ύστερον ελεεί και τον πρώτον θεραπεύει˙ κακείνω δίδωσι και τούτω χαρίζεται˙ και τα έργα δέχεται και την γνώμην ασπάζεται˙ και την πράξιν τιμά και την πρόθεσιν επαινεί.

Ουκούν εισέλθετε πάντες εις την χαράν του Κυρίου υμών˙ και πρώτοι και δεύτεροι τον μισθόν απολαύετε. Πλούσιοι και πένητες μετ’ αλλήλων χορεύσατε˙ εγκρατείς και ράθυμοι την ημέραν τιμήσατε˙ νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, ευφράνθητε σήμερον. Η τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες.

Ο μόσχος πολύς, μηδείς εξέλθη πεινών. Πάντες απολαύσατε του συμποσίου της πίστεως˙ πάντες απολαύσατε του πλούτου της χρηστότητος. Μηδείς θρηνείτω πενίαν˙ εφάνη γάρ η κοινή Βασιλεία. Μηδείς οδυρέσθω πταίσματα˙ συγνώμη γάρ εκ του τάφου ανέτειλε. Μηδείς φοβείσθω θάνατον˙ ηλευθέρωσε γάρ ημάς ο του Σωτήρος θάνατος. Έσβεσεν αυτόν, υπ’ αυτού κατεχόμενος.

Εσκύλευσε τον άδην ο κατελθών εις τον άδην. Επίκρανεν αυτόν, γευσάμενον της σαρκός αυτού. Και τούτο προλαβών Ησαϊας εβόησεν˙ ο άδης φησίν, επικράνθη, συναντήσας σοι κάτω.

Επικράνθη˙ και γάρ κατηργήθη.

Επικράνθη˙ και γάρ ενεπαίχθη.

Επικράνθη˙ και γάρ ενεκρώθη.

Επικράνθη˙ και γάρ καθηρέθη.

Επικράνθη˙ και γάρ εδεσμεύθη.

Έλαβε σώμα και Θεώ περιέτυχεν.

Έλαβε γήν και συνήντησεν ουρανώ.

Έλαβεν όπερ έβλεπε και πέπτωκεν όθεν ουκ έβλεπε.

Πού σου, θάνατε, το κέντρον;

Πού σου, άδη, το νίκος;
Ανέστη Χριστός και σύ καταβέβλησαι.

Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες.

Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν άγγελοι.

Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται.

Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος.

Χριστός γάρ εγερθείς εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο.

Αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν.

Γενικό συμπέρασμα: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΛΛΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΣΩΜΑΤΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ, ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ με το ενεργειακό μας σώμα, το επίσης υλικό αλλά αιώνιο, το οποίο κινείται με την ταχύτητα της σκέψης, συλλογάται όπως τώρα, όταν ζούμε στον τρισδιάστατο κόσμο. Μόνο που ο χωρόχρονος μετά το θάνατο εμπεριέχει άπειρες διαστάσεις και οι οντότητες τις οποίες συναντούμε επικοινωνούν μαζί μας με τη σκέψη και γίνονται απόλυτα κατανοητές από εμάς χωρίς το φράγμα της γλώσσας και τα άλλα υλικά εμπόδια του θνητού και πεπερασμένου. Η απόσταση, η εμμονή στις ντόπιες παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα, που χωρίζουν τους λαούς είναι τελείως ξεπερασμένα.

Μετά τον σωματικό θάνατο, όντας ψυχές με ξεκάθαρη και διαφανή την ουσία μας, αυθεντικές υπάρξεις, αποκαλυπτόμαστε πλήρως τόσο εμείς στους άλλους, όσο και αυτοί σε μας. Οι σκέψεις που κάνουμε αναγνωρίζονται από τους άλλους αν είναι θετικές ή όχι. Αυτό που διακρίνει την κάθε ενεργειακή οντότητα είναι αν στρέφεται προς το φως και τους όμοιους αναζητητές του φωτός ή προς το σκότος. Όσοι ζούσαν μέσα στην υποκρισία, στο σκοτάδι της ντροπής, της ενοχής, κρύβοντας τις ανομίες τους, της απαισιοδοξίας, όσοι βούλιαζαν στην οργή, τον φθόνο, τον ανταγωνισμό, τον εγωισμό και τη μισαλλοδοξία, εξακολουθούν να τα κουβαλούν και τώρα σαν βαρίδια και αυτόματα αναζητούν άλλους που σέρνουν τα ίδια βαρίδια για να επικοινωνήσουν χωρίς αυτό να τους ανακουφίζει, απλώς τους συντηρεί σε ένα αλύτρωτο υποσύνολο που πάσχει μέσα στην αρνητικότητα και τη μιζέρια του.

Το “νεκρός ουδείς επί του μνήματος” εκπλήττει ευχάριστα  τις απροετοίμαστε ψυχές, πολύ περισσότερο όταν αντικρίζουν το φωτεινό, χαρούμενο πρόσωπο του άγγελου φύλακά τους.
Δεν συζητούμε για όσους βλέπουν “τας σκοτεινάς όψεις των πονηρών δαιμόνων εν τω καιρώ της εξόδου τους”.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ αδελφοί και αδελφές και καλή απάντηση στην κοινή βασιλεία.

Επιτάφιος χωρίς Ανάσταση Γώργου Καραμπελιά. Β΄ Μέρος

Ο Λαοκόων τόλμησε να πει την αλήθεια και τον κατασπάραξε οτο φίδι ο δράκος ο μεγάλος, ο δαίμονας που κατέχει τα βασίλεια της γης...

Ο Λαοκόων τόλμησε να πει την αλήθεια και τον κατασπάραξε οτο φίδι, ο δράκος ο μεγάλος, ο δαίμονας που κατέχει τα βασίλεια της γης…

Επιτάφιος χωρίς Ανάσταση

(Β΄ Μέρος)

«Έχει αποτύχει σύμπασα η αριστερά»

Διονύσης Σαββόπουλος

Μετά τη μεγάλη «προδοσία» της κυβέρνησης Τσίπρα, τα κάθε είδους αριστερά γκρουπούσκουλα, από το ΚΚΕ μέχρι τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και την Ανταρσύα, υπόσχονται απλώς πως αυτοί θα τα κάνουν καλύτερα από τον ΣΥΡΙΖΑ και θα πραγματοποιήσουν επιτέλους τα «οράματα» της Αριστεράς. Δυστυχώς, δε, ακόμη και η λεγόμενη πατριωτική Αριστερά συμμετέχει εν πολλοίς στο ίδιο φαντασιακό, χωρίς να μπορεί να διακρίνει τις βαθύτατες αντιφάσεις ανάμεσα στην ελληνική αριστερή ιδεολογία και τον πατριωτισμό, ως πρόταγμα, με αποτέλεσμα να τσουβαλιάζεται εύκολα από την κυρίαρχη εθνομηδενιστική Αριστερά. Χαρακτηριστικές υπήρξαν οι περιπτώσεις του δημοψηφίσματος και προσφάτως του προσφυγικού. Και στην πρώτη περίπτωση τσουβαλιάστηκαν από τον Τσίπρα, και στη δεύτερη από τη Μέρκελ.

Σύσσωμη η Αριστερά συνεχίζει, ακόμη και σήμερα, να διεκδικεί το ψευδεπίγραφο ΟΧΙ του δημοψηφίσματος ως «έκφραση του αντιστασιακού ήθους των Ελλήνων», αρνούμενη να κατανοήσει πως σε αυτό συμπυκνωνόταν όλο το σύστημα της μεταπολιτευτικής εξαπάτησης. Μια ευημερία και ένα κοινωνικό κράτος οικοδομημένα πάνω στον παρασιτισμό και ένας λαός που είχε ξεμάθει να παράγει –ακόμα και οι λίγοι εργάτες στα εργοστάσια έχουν αντικατασταθεί σε μεγάλη κλίμακα από Αλβανούς και Πακιστανούς– δεν ήταν και δεν είναι ικανός για μια πραγματική ανατροπή. Διότι αν το ΟΧΙ δεν ήταν ψευδεπίγραφο και ψευδοαγωνιστικό, αυτό θα σήμαινε πως η ελληνική Αριστερά και ο ελληνικός λαός θα ήταν έτοιμοι για μια επαναστατική ανατροπή, όπου κι αν έβγαζε αυτή. Όμως, οι Έλληνες και η ύστερη μεταπολιτευτική Αριστερά δεν εκφράζονται από τον Κουτσούμπα ή από τον Λαφαζάνη, φιγούρες που έρχονται από το ιστορικό παρελθόν της, αλλά από τον Αλέξη Τσίπρα. Πρόκειται για μια Αριστερά των ψευδο-αγώνων, τύπου καταλήψεων στα πανεπιστήμια και τα σχολειά, που στην πραγματικότητα γίνονταν χωρίς αντιπάλους και χωρίς κόστος, μια αριστερά των μπαρ και των ουζάδικων, της οποίας το φαντασιακό είναι βαθύτατα διαποτισμένο από τις αξίες της Δύσης και της κατανάλωσης. Η ελληνική Αριστερά, αλλά και ο ελληνικός λαός, σαράντα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, έχουν εμποτιστεί βαθύτατα από τις αξίες της Δύσης, και μάλιστα με παρασιτικό τρόπο και σε καμία περίπτωση δεν επρόκειτο να τις εγκαταλείψουν. Από το ευρώ και την ευρωζώνη θα φύγουν μόνο αν τους διώξει ο Σόιμπλε! Έστω κι αν αρέσκονται στις ιερεμιάδες του Καζάκη.

Αν οι Έλληνες και η Αριστερά, στην πλειοψηφία τους, διαπνέονταν από αντιστασιακό ήθος, αυτό δεν θα το εξέφραζαν ψευδεπίγραφα σε ένα χωρίς νόημα δημοψήφισμα, αλλά θα είχαν αντιμετωπίσει στοιχειωδώς την κατοχή της Κύπρου και τις τουρκικές προκλήσεις επί σαράντα χρόνια. Το αντιστασιακό ΟΧΙ του δημοψηφίσματος ήταν «γιαλαντζί» αντίσταση και αυτό φάνηκε περίτρανα στη συνέχεια. Η «κωλοτούμπα» που ακολούθησε ήταν οργανικό κομμάτι αυτού του «υπερήφανου» ΟΧΙ και όχι αντιστροφή του και την έκαναν και οι ίδιοι οι Έλληνες ψηφοφόροι μαζί με τον Τσίπρα. Γι’ αυτό εξάλλου και στις εκλογές που ακολούθησαν τον ξαναψήφισαν. Όχι παρά τη μεταστροφή του αλλά ακριβώς γιατί την πραγματοποίησε. Γι’ αυτό και όσοι δεν τον ακολούθησαν, ο Λαφαζάνης και η Κωνσταντοπούλου, έμειναν εκτός Βουλής. Διότι αυτή η μεταστροφή εξέφραζε τη βαθύτερη ουσία αυτής της ελληνικής Αριστεράς στις συνθήκες της μεταπολίτευσης.

Σήμερα, πάλι, διαβάζω και ακούω από αυτή την Αριστερά –και όχι μόνο–  πως «η στάση των Ελλήνων στο προσφυγικό αποτελεί απόδειξη των αντιστασιακών ανακλαστικών των Ελλήνων», άποψη που εκφέρεται από το ΚΚΕ, την ΛΑΕ, την Ανταρσύα, τον «Δρόμο της Αριστεράς» κ.ο.κ., και διαπιστώνω για μια ακόμα φορά πόσο βαθιές είναι οι ρίζες αυτής της «αριστερής» διεθνιστικής φενάκης.

Διότι, στην πραγματικότητα, η σύμπτωση της Μέρκελ και των… Antifa/«αλληλέγγυων», πάνω στο θέμα του μεταναστευτικού/προσφυγικού, αποτελεί απόδειξη ακριβώς της ταύτισης των απόψεων Αριστεράς και Δεξιάς – ο καθένας από τη σκοπιά του!  Η Μέρκελ ξεκίνησε τη διαδικασία διότι οι Γερμανοί βιομήχανοι, όπως δήλωσε η Ένωσή τους, χρειάζονται πέντε εκατομμύρια εργατικά χέρια και χρησιμοποίησε την ελληνική Αριστερά και την Τασία για να υλοποιήσει τη «no borders» ιδεολογία της. Ωστόσο, επειδή είναι υποχρεωμένη να παίρνει υπόψη της και τις αντιδράσεις των ψηφοφόρων της, αφού είχε ήδη αποσπάσει 1.200.000 πρόσφυγες ως φθηνό εργατικό δυναμικό, έκλεισε εν συνεχεία τα σύνορα. Και έτσι έμεινε ο ΣΥΡΙΖΑ, οι «αλληλέγγυοι», το ΚΚΕ, και η Ανταρσύα να συνεχίζουν τον αγώνα εναντίον κάθε… μορφής συνόρων!  Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως είχαν κάνει και με το δημοψήφισμα, τσουβάλιασαν και πάλι όλη τη «διαφωνούσα» Αριστερά με την ευκαιρία του μεταναστευτικού. Μια και δεν μπορούσαν να το κάνουν πλέον στο πεδίο των μνημονίων, όπως το είχαν κάνει το καλοκαίρι του 2015, το έκαναν εκεί που έχουν μάθει και «ξέρουν» τη δουλειά. Στο πεδίο του πολιτισμικού φιλελευθερισμού και των ανοικτών συνόρων της Χριστοδουλοπούλου.  Έτσι μπορεί να έχασαν την κοινωνία, ξανακέρδισαν όμως… τα Εξάρχεια.

Αντί λοιπόν οι «διαφωνούντες» Αριστεροί να κατανοήσουν πως το προσφυγικό αποτέλεσε ένα εγχείρημα γερμανικής έμπνευσης και ένα ακόμα βήμα για τη μεταβολή της χώρας μας σε έναν πολυπολιτισμικό χυλό χωρίς ταυτότητα, έναν απλό συνοριακό χώρο, επιμένουν και προτάσσουν τα αυτονόητα ανθρωπιστικά ανακλαστικά των Ελλήνων. Όμως, άλλο ζήτημα ο αυτονόητος ανθρωπισμός σε ατομικό επίπεδο και άλλο το σοβαρότατο πλήγμα που υπέστη η χώρα στο συλλογικό εθνικό επίπεδο.

Δυστυχώς, λοιπόν, και αυτή η πατριωτική Αριστερά δοκιμάστηκε τρεις φορές μέσα σε ενάμιση χρόνο: τόσο απέναντι στην  προοπτική ανόδου στην εξουσία ενός τυχοδιωκτικού και εθνομηδενιστικού σχήματος όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο και στήριξε μετά μανίας, όσο και στο ψευδεπίγραφο δημοψήφισμα και, τέλος, στο προσφυγικό. Όλα αυτά καταδεικνύουν πως ο ομφάλιος λώρος που τους συνδέει με αυτή την Αριστερά είναι πολύ ισχυρότερος από εκείνον που τους συνδέει με την πατρίδα τους, γιατί διαφορετικά θα είχαν φροντίσει να κόψουν τελεσίδικα τον πρώτο και να παύσουν να ορίζονται ως «αριστεροί πατριώτες», έκφραση  που αποτελεί, για τη σημερινή Ελλάδα, μια πραγματική contradictio in terminis.

Αν, όμως, είναι αλήθεια πως η διαδρομή μέσα από την Αριστερά ήταν ίσως απαραίτητη για να μπολιαστεί ο ελληνικός πατριωτισμός με ένα εναλλακτικό όραμα μιας κοινωνίας περισσότερο ελεύθερης και εξισωτικής, είναι εξίσου αλήθεια ότι και η ρήξη με αυτήν αποτελεί μια αποφασιστική προϋπόθεση για την επαφή με το λαϊκό σώμα και τον αυθόρμητο πατριωτισμό του.

Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να υπάρχει οποιαδήποτε πολιτική προοπτική για μια εναλλακτική πρόταση απέναντι στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, που έχει μεταβάλει τη χώρα μας σε αποικία χρέους, εάν αυτή δεν βυθίσει τις ρίζες της στην παράδοση και το παρελθόν της κοινωνίας μας, τις κοινότητές της, τη γλώσσα της, τη θρησκεία της – ακόμα και για εκείνους που δεν πιστεύουν σε θρησκεία. Γι’ αυτό πρέπει να υπάρξει μια οριστική και τελεσίδικη ρήξη με την Αριστερά και ό,τι αυτή εκπροσωπεί.

Καθόλου τυχαία, άλλωστε, στην Ελλάδα, ακριβώς γιατί η κοινωνία μας δεν ανήκει στην αποικιοκρατική Δύση αλλά υπήρξε αποικιοκρατούμενη με παρασιτικό τρόπο (δηλαδή οι μεταπράτες μεγαλοαστοί και οι ελιτ ένιωθαν ταυτισμένοι με τους… αποικιοκράτες), αυτά τα φαινόμενα έπαιρναν πάντα παροξυστικό χαρακτήρα. Διότι, στη Δύση, ο ριζοσπαστισμός της Αριστεράς πατούσε στην πραγματικότητα της αντίθεσης με έθνη ιμπεριαλιστικά και θρησκείες επεκτατικές (καθολικισμό ή προτεσταντισμό), που ήθελαν να επιβληθούν στο σύνολο του πλανήτη. Στον Τρίτο Κόσμο, η Αριστερά, όπου επιβίωσε και κυριάρχησε, όπως στην Κίνα ή το Βιετνάμ, «εθνικοποίησε» τον μαρξισμό και ηγεμόνευσε στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Στην Ελλάδα, μια Αριστερά παρασιτικά εξαρτημένη από τη Σοβιετία, αρχικώς, και από τη Δύση μετέπειτα  –γενικότερα από τον δυτικό διαφωτισμό και «προοδευτισμό»– παρήγαγε τα εκτρώματα του 1922, όταν στράφηκε ενάντια στον ίδιο της τον λαό, στη Μ. Ασία και την Α. Θράκη, συμμαχώντας με τους γερμανόφιλους βασιλικούς·  της συνηγορίας υπέρ του βουλγαρικού επεκτατισμού στο Μακεδονικό· της υποστήριξης του σχεδίου Ανάν, εσχάτως, και του ιστορικού εθνομηδενισμού. Και εάν, στη διάρκεια της Κατοχής, ηγήθηκε του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα, αυτό έγινε στην πραγματικότητα παρά την κυρίαρχη ιδεολογία της και διότι οι λεγόμενες «αστικές δυνάμεις» ήταν ακόμα πιο ξενόδουλες. Εξ ου και η σύγκρουση με τον Βελουχιώτη και η οικτρή συνέχεια του Εμφυλίου. Το ίδιο έγινε και όταν στην Ελλάδα υποστήριζε τον αντιαποικιακό αγώνα της Κύπρου, από τον οποίο απείχε η κυπριακή αριστερά! Γι’ αυτό και, σχεδόν φυσιολογικά, σήμερα, έχει επιστρέψει, στη συντριπτική της πλειοψηφία, στον εθνομηδενισμό ή στον ιδιότυπο «τροτσκισμό» του ΚΚΕ.

Ξεπερασμένη πλέον στον καπιταλιστικό κόσμο και ιδιαίτερα παρασιτική στον ελληνικό κόσμο. Τί χρεία έχομε λοιπόν αυτής;

Αυτή τη Μεγάλη Παρασκευή η ελληνική Αριστερά κατεβαίνει στον τάφο χωρίς καμία προοπτική Ανάστασης. Ο ελληνικός λαός θα αναστηθεί, όπως πιστεύουμε και ελπίζουμε, χωρίς αυτή την Αριστερά – απορρίπτοντας τον πολιτισμικό υπερκαπιταλισμό της δυτικής  Αριστεράς και τον εθνομηδενισμό της ελληνικής· για να το πράξει, θα πρέπει επίπονα, βασανιστικά, να την κερδίσει αυτή την Ανάσταση μέσα από ένα νέο όραμα εκσυγχρονισμού της παράδοσής του.

Σε μια στιγμή που κόμματα και κομματίδια φυτρώνουν σαν μανιτάρια, από τη Ζωή έως τον Μπαλτάκο –και στην αμέσως επόμενη περίοδο, μετά την αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ, θα πολλαπλασιαστούν στο άπειρο–, έχει ανοίξει η ιστορική περίοδος για ένα πατριωτικό δημοκρατικό κίνημα. Μόνο που, για να συγκροτηθεί αυτό, απαιτείται μία μεγάλη σύνθεση: η σύνθεση ανάμεσα στον πατριωτισμό και την ιστορικότητα του ελληνισμού με τις κοινωνικές αξίες που κάποτε εκπροσώπησε, έστω και στρεβλά, η Αριστερά.

Για να πάρει, όμως, σάρκα και οστά ένα τέτοιο εγχείρημα, πέρα από τη συνειδητοποίηση των ανθρώπων –και εκείνη των πολιτικών στελεχών των προερχόμενων από την Αριστερά φαίνεται να καθυστερεί τραγικά–, απαιτείται η ανάδειξη και ενός νέου πολιτικοκοινωνικού υποκειμένου που θα εκφράζει και θα εκπροσωπεί μια τέτοια σύνθεση: Όταν οι τριάντα χιλιάδες νέοι που μαθαίνουν παραδοσιακό χορό και μουσική στην Κρήτη θα αποφασίσουν, –τουλάχιστον ένα κομμάτι ανάμεσά τους– πως είναι καιρός να διαμορφώσουν και ένα αντίστοιχο πολιτικό πρόταγμα. Όταν οι δεκάδες χιλιάδες των νέων που έλκονται από τον αντιεξουσιαστικό λόγο και πιθηκίζουν τα αμερικάνικα πολιτισμικά πρότυπα αποφασίσουν –έστω ένα μέρος τους– πως είναι ανάγκη να δουν με υπερηφάνεια τη δική τους παράδοση ως υπέρτερη εκείνης  του… Prince. Όταν οι δεκάδες χιλιάδες νέοι, συχνά πληβειακής καταγωγής, που παραμυθιάζονται από την ψευδοπατριωτική φρασεολογία της Χ.Α., κατανοήσουν πως, σε αυτόν εδώ τον τόπο, ο αληθινός πατριωτισμός συμβαδίζει πάντα με τη δημοκρατική παράδοση. Όταν οι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που πασχίζουν να είναι τίμιοι και συνεπείς στη δουλειά τους και αγαπάνε την πατρίδα τους, χωρίς να είναι κολλημένοι σε ιδεολογίες και κόμματα, αποφασίσουν να μεταφέρουν και σε πολιτικό επίπεδο αυτό που κάνουν στη ζωή τους…

Όταν όλοι αυτοί αρχίσουν να κινούνται, τότε θα αναδειχθεί και το κοινωνικοπολιτικό υποκείμενο αυτού του μεγάλου μετασχηματισμού που δεν θα κουβαλάει μαζί του τις αμαρτίες και τις αγκυλώσεις του παρελθόντος, και θα μπορεί να ενστερνιστεί ένα όραμα πατριωτισμού, κοινωνικής δικαιοσύνης, οικολογίας, άμεσης δημοκρατίας, παραγωγικής ανασυγκρότησης και πολιτισμικής αναγέννησης. Όλα αυτά μαζί. Και όσο εάν, στο άμεσο μέλλον, φαίνεται πως, μετά την κατάρρευση της Αριστεράς, έχει έλθει η ώρα της Δεξιάς σε όλες της τις εκδοχές, εν τούτοις είμαστε βέβαιοι πως, στην Ελλάδα, η παράδοση αυτού του τόπου εναγώνια θα σπρώχνει και στην αναζήτηση αυτού του νέου οράματος. Γιατί η ψυχή του ανθρώπου έχει ανάγκη να μπορεί να πετάξει στο όραμα και τον μετασχηματισμό. Τι σπουδαιότερο μήνυμα εξάλλου, αυτές τις μέρες, από εκείνο του μετασχηματισμού της Ανάστασης. Ας αφήσουμε λοιπόν πίσω μας τελεσίδικα τα παρωχημένα σχήματα και ιδεολογίες και ας δούμε την Ανάσταση συνυφασμένη με μια νέα οραματική σύνθεση στον κόσμο, αλλά προπαντός στη χώρα μας.

Σχόλιο δικό μας: Διότι η ψυχή του λαού για να αποκτήσει όραμα και στόχο χρειάζεται να καθαρθεί με την αλλαγή του νοός και της ψυχής. Χωρίς αναγνώριση των σφαλμάτων και της εθελοτυφλίας του ο ελληνικός λαός θα συνεχίσει τον δρόμο της αμαρτίας και της απώλειας.

Όπως ο πρώτος Ισραήλ την ώρα που ο Μωϋσής επί σαράντα μέρες νήστευε και ταλαιπωριόταν να λάβει τις ΔΕΚΑ ΕΝΤΟΛΕΣ, ο λαός του ζούσε μέσα σε όργιο λαγνείας, ακολασίας, και αλλαξοπιστίας. Θυσίαζε σε χρυσό μοσχάρι και λάτρευε τα σαρκικά είδωλα αλλότριων, δαιμονικών θεοτήτων.

Αποτέλεσμα: Να ταλαιπωρηθεί 40 χρόνια πριν δει τη γη της Επαγγελίας και όλοι άνω των τριάντα ετών Εβραίοι απέθαναν και δεν είδαν ποτέ την γη των πατέρων τους και το όραμά τους έμεινε ατελές και ανεπίτευκτο λόγω των πολλών τους αμαρτιών και της αδιαφορίας τους για μετάνοια και εσωτερική ΚΑΘΑΡΣΗ της προσωπικής αρχικά και μετά της κοινωνικής εξωτερικά.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΑΔΕΡΦΟΙ & ΑΔΕΡΦΕΣ!

 

Μια αριστερά χωρίς Χριστό δεν μπορεί παρά να είναι στυλοβάτης της Παγκοσμιοποίησης. Α΄Μέρος

Συμφωνούμε με το Α΄ και το Β΄ Μέρος του άρθρου του Γι.ώργου Καραμπελιά.

Μια αριστερά για μας άθεη και υλιστική σαν το ΣΥΡΙΖΑ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και άλλα γκροπούσκουλα δεν μπορεί να φέρει την αλλαγή και την ΑΝΑΤΡΟΠΗ στη ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ.

Με τέτοιους Έλληνες δεξιούς και αριστερούς και αθέους, ξεχάστε την ΕΛΛΑΔΑ

Με τέτοιους Έλληνες δεξιούς και αριστερούς αθέους, ξεχάστε την ΕΛΛΑΔΑ. Εν ονόματι της ελυθερίας της έκφρασης η αλαζονεία και ο ελληνικός ναρκισσισμός ξεπέρασαν τα όριά τους. Τώρα γκρεμίζουμε και διαλύουμε ό,τι απέμεινε.

Για μας, επειδή δεν πιστεύει στην ύπαρξη Πνεύματος.

Χωρίς την Χάρη του Θεού και τον αγιοπνευματικό φωτισμό, είναι αδύνατο να τα βάλουμε με την εωσφορική Παγκοσμιοποίηση. Είναι αδύνατο να ενωθεί ο λαός μας, και με ταπείνωση και δραστηριοποίηση όλων, όχι των αντιπροσώπων του λαού, όπως έχει κακομάθει να πιστεύει ο ελληνικός λαός, όπως τον έχουν διδάξει τα δυτικόφρονα, προτεσταντικο-καθολικού χαρακτήρα κόμματα που εισήγαγαν οι Δυτικοί στην πάντοτε υπόδουλη ΕΛΛΑΔΑ, να κινητοποιηθεί σαν μια γροθιά για να γκρεμίσει το πολιτικο-οικονομικο σύστημα που τον εκμεταλλεύεται και τον καταπιέχει, αλλά πάνω από όλα τον έχει κάνει δουλοπάροικο μέσα στο ίδιο του το σπίτι.

Αυτά που λέμε προφανώς να ισχυριστεί κάποιος ότι είναι το τέλος ενός μαζικού αγώνα, η αρχή προϋποθέτει ενδιάμεσα σκαλοπάτια όπου ο λαός οφείλει να εκπαιδευτεί, να αποκτήσει με λογικά επιχειρήματα, γνώση και προσωπική αντίληψη το τι δέσιμο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό του έχουν κάνει οι ντόπιοι και οι αλλοεθνείς φεουδάρχες του.

Διαφωνούμε πλήρως. Αν ο λαός δεν μετέχει με ταπείνωση και διάθεση μετάνοιας σε μια ενδοψυχική όσο και εξωτερικού τύπου, που αφορά την διαπροσωπική σχέση με τον πλησίον του, ΚΑΘΑΡΣΗ και ουσιαστική ΑΛΛΑΓΗ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΕΙ.

ΟΥΤΟΠΙΚΕΣ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ, φρούδες ελπίδες όπως με το δημοψήφισμα ή την εις διπλούν ψήφιση του ΣΥΡΙΖΑ.

Και τι άλλαξε; ΟΥΔΕΙΣ ΟΥΔΕΜΙΑ ΟΥΔΕΝ.

Γι αυτό ο Καραμπελιάς με τοιν δικό του τρόπο μιλάει για ΕΠΙΤΑΦΙΟ χωρίς ΑΝΑΣΤΑΣΗ στο Β΄Μέρος της αρθρογραφίας του.

Την δύναμη της ΠΙΣΤΗΣ στον Ιησού Χριστό την γνωρίζει ή την αγνοεί και την περιπαίζει ο σύγχορνος Έλληνας; Για μας συμβαίνει το δεύτερο.

Χωρίς πίστη και με αποσαρθρωμένα τα θεμέλια της οικογένειας και την πατρίδα πουλημένη στους ξένους με τα μνημόνια και τις αδόκιμες συμμαχίες και σύμφωνα που οι Ελληνικές ξυβερνήσεις έχουν υπογράψει έχουμε καμιά εγγύηση ότι δεν θα μας πουλήσουν;

Στην εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο στις 20 Ιούλη του 1974 το ΝΑΤΟ εμπόδιζε ή όχι τον στρατό μας να εμποδίσει τη σφαγή, τους βιασμούς, την απώλεια της Κυρήνειας, τη δίωση των Ναών μας και την μεταφορά χιλιάδων Κυπρίων αδελφών μας στα κάτεργα των Αδάνων μέχρι να πεθάνουν άκλαυτοι;

Μας προστάτευσαν οι σύμμαχοι στην καταστροφή του ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης τον Σεπτέμβρη του 1955;

Οι συμβάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα των μειονοτήτων τηρήθηκαν από τους συμμάχους μας, ενώ είχαμε πρόσφατα τα γεγονότα του Β’  Παγκοσμίου Πολέμου και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης Εβραίων, Σέρβων, Ρώσων, αθιγγάνων, Ρουμάνων, Πολωνών κ.λπ. και φυσικά τα τρομακτικά κρεματόρια;

ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ.

Ποιούς λοιπόν θα εμπιστευθούμε από τους φίλους του ανάδελφου Έθνους μας;

Μήπως τους Εβραίους που έχουν περάσει τα ίδια πάθη; (Σ’ αυτό θ’ αναφερθούμε άλλη φορά).

Ας διαβάσουμε τα δύο άρθρα του Γ. Καραμπελιά κι ας προβληματιστούμε ανήμερα Μεγάλη Παρασκευή ημέρα κλαυθμού και οδυρμού για όλη την ανθρωπότητα. Την βάρβαρη ανθρωπότητα που ακόμη κι έναν αθώο, άσπιλο, ακήρατο στο σώμα και στην ψυχή Θεό μηχανεύτηκε τρόπο ιερατείο και πολιτική ηγεσία να τον καρφώσει πάνω σε έναν απέριττο, ξύλινο σταυρό προοριζόμενο για κοινούς εγκληματίες και φονιάδες.

Η Αριστερά ως στυλοβάτης της παγκοσμιοποίησης (Α΄Μέρος)

 

Του Γιώργου Καραμπελιά 

«Έχει αποτύχει σύμπασα η Αριστερά»

Διονύσης Σαββόπουλος

Εδώ και πολλά χρόνια υποστηρίζω πως η ιστορική αριστερά, τόσο στη Δύση όσο και στην Ελλάδα, έχει αποτύχει να προτάξει μια εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό και αντίθετα έχει μεταβληθεί σε μια δύναμη που επιταχύνει την καπιταλιστική ολοκλήρωση. Η Αριστερά, προωθώντας την αποϊεροποίηση του κόσμου και της φύσης, την άρνηση της πατρίδας και του ριζώματος, την ισοπέδωση των φύλων και την παγκοσμιοποίηση την οποία βάφτισε διεθνισμό, αποδείχθηκε ο ισχυρότερος σύμμαχος του καπιταλισμού την εποχή της παγκοσμιοποίησης, παράλληλα με τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά.

Η Αριστερά προετοίμαζε ιδεολογικά –στην εκπαίδευση, στην κοινωνία, στο πεδίο των αξιών– αυτό που η νεοφιλελεύθερη Δεξιά ολοκλήρωνε στο πεδίο της οικονομίας. Γι’ αυτό και οι διαμαρτυρίες και οι κινητοποιήσεις της Aριστεράς, στο επίπεδο της κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής, ενάντια στον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό, είναι ατελέσφορες και ψευδεπίγραφες.  Αντίθετα, είναι οι ίδιοι που έχουν προετοιμάσει την κοινωνία για την αποδοχή του οικονομικού φιλελευθερισμού, έχοντας αποσυνθέσει ιδεολογικά τα λαϊκά στρώματα και τις εθνικές ταυτότητες. Ο οικονομικός φιλελευθερισμός προϋποθέτει τον πολιτισμικό, δηλαδή η δεξιά χρειάζεται την αριστερά, για να μπορεί να κυβερνήσει και να εφαρμόσει τη στρατηγική της νέας τάξης πραγμάτων.

Για την κατεδάφιση της οικονομικής και δασμολογικής προστασίας των εθνών-κρατών, π.χ., και την ανάπτυξη της παγκόσμιας αγοράς, έπρεπε να προηγηθεί, ή τουλάχιστον να βαδίζουν παράλληλα, η ιδεολογική απονομιμοποίηση του πατριωτισμού και των «εθνικών συνόρων», την οποία προωθεί φρενιτιωδώς η αριστερά. Για να τείνει να μεταβληθεί ο στρατός σε επαγγελματικό, αποκομμένο από το ελληνικό έθνος, παρά την αυξανόμενη στρατιωτική παρουσία ενός διαχρονικά επιθετικού γείτονα, θα έπρεπε να έχει προετοιμαστεί το έδαφος από την δήθεν αντιμιλιταριστική αριστερά. Για να διαλυθεί  η εθνική ταυτότητα και να μπορεί η Ελλάδα να ενταχθεί απρόσκοπτα στους υπερεθνικούς οργανισμούς της Δύσης ως ημιαποικία, θα έπρεπε η «πρωτοπόρα» αριστερά να έχει αποσυνθέσει τους ίδιους τους πυλώνες της εθνικής ιδιοπροσωπίας, τη διαχρονία του ελληνισμού, τη σχέση του με την ορθοδοξία, τη συνέχεια της γλώσσας. Για να καταρρεύσει η δημογραφία της χώρας, θα έπρεπε να καλλιεργηθεί το μοντέλο μιας ακραίας ατομικής ανεξαρτησίας και των «δικαιωμάτων», να επιταθεί ο εθνομηδενισμός και η ολοκληρωτική συκοφάντηση των οικογενειακών δεσμών. (Ακόμα και σήμερα οι «πρωτοπόροι» Έλληνες σκηνοθέτες, τύπου Λάνθιμου και κομπανίας, έχουν σαν προνομιακό τους στόχο την οικογένεια –τον μόνο θεσμό που, παρά τα αρνητικά της, κράτησε τους Έλληνες ζωντανούς στην κρίση– και όχι αντίστροφα τη διόγκωση ενός ακραίου ατομισμού, που έχει καταστεί κυρίαρχος). Και όλα αυτά διότι, κατά βάθος, η ιδεολογία της αριστεράς δεν στρέφεται εναντίον του καπιταλιστικού φαντασιακού, αλλά αντίθετα ταυτίζεται μαζί του. Η ιδεολογία της σύγχρονης αριστεράς δεν είναι στην πραγματικότητα αντικαπιταλιστική αλλά υπερκαπιταλιστική.

Δηλαδή, επιθυμεί κατά βάθος τη διάλυση όλων των μη-καπιταλιστικών εμποδίων στην επέκταση του κεφαλαίου, την εποχή της παγκοσμιοποίησης, δηλαδή της οικογένειας, του έθνους, της ιστορικής μνήμης, των συλλογικών ταυτοτήτων. Γι’ αυτό εξάλλου αυτή η αριστερά θα εγκαταλείψει, σταδιακώς, τα συλλογικά δικαιώματα και θα μετακινηθεί  από το πεδίο των συλλογικών ταυτοτήτων σε εκείνο του ακραίου ατομικιστικού δικαιωματισμού. Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που –όπως τον περιγράφει με… λυρικούς τόνους ο Μαρξ στο Κομουνιστικό Μανιφέστο– αποσυνθέτει κάθε προηγούμενη ταυτότητα και την ίδια την ιστορία, έτσι ώστε να μπορεί να αναπτύσσεται απρόσκοπτα. Η σύγχρονη Αριστερά εκφράζει, περισσότερο και από τη Δεξιά, αυτό το καπιταλιστικό φαντασιακό, όσο και αν εμφανίζεται αντίθετη στις εκμεταλλευτικές εκφάνσεις του συστήματος. Γι’ αυτό και, στην Ελλάδα, στην εξουσία βρέθηκαν οι μικρότερες ομάδες αυτής της Αριστεράς, οι Πράσινοι(!), η ΑΚΟΑ (η περιβόητη ομάδα Μπανιά στην οποία ανήκαν ο Βούτσης, ο Φλαμπουράρης, ο Σκουρλέτης, ο Φίλης, η Φωτίου, ο Λάμπρου και τόσοι άλλοι), αυτό το κράμα Κολωνακίου και Εξαρχείων, το οποίο, παρότι απόλυτα μειοψηφικό πολιτικά, ήταν πανίσχυρο πολιτισμικά σε όλους τους κύκλους της διανόησης, των πανεπιστημίων, των ΜΜΕ.

Έτσι, λοιπόν, η απόπειρα διαφόρων απατημένων γκρουπούσκουλων της Αριστεράς να την νεκραναστήσουν στην «αγνότητά» της, μετά την «προδοσία» του Τσίπρα, είναι καταδικασμένη σε αποτυχία, γιατί, όπως έλεγε και ο κάποτε Σαββόπουλος, «έχει αποτύχει σύμπασα η Αριστερά» και δεν νεκρανασταίνεται. Δεν μπορεί να μετασχηματισθεί αξιακά σε κάτι που να θυμίζει την Αριστερά των αρχών του 20ού αιώνα, διότι έχει μεταβληθεί ο ίδιος ο καπιταλισμός και η ίδια η ιστορική πραγματικότητα.

Η ιστορική Αριστερά, στη Δύση και τη Ρωσία, αποτέλεσε την έκφραση της αντίστασης των λαϊκών στρωμάτων και της εργατικής τάξης στον εθνικισμό και τον ιμπεριαλισμό των μεγάλων αποικιακών δυνάμεων, που χρησιμοποιούσαν τη θρησκεία και την πατριδοκαπηλία ως όπλα για την επιβολή τους στο πλανητικό επίπεδο.

Γι’ αυτό, και εκείνη η Aριστερά είχε σφραγιστεί από την αντιεθνικιστική και αντικληρικαλική προπαγάνδα. Δηλαδή, αντιστοιχούσε στην πρώιμη ανάπτυξη του ιμπεριαλισμού, που κυριάρχησε στον πλανήτη μέχρι τον Β΄ Π.Π. Από τότε και μετά, και ιδιαίτερα μετά τη δεκαετία του 1960, ο καπιταλισμός πέρασε σε μία νέα φάση, βαδίζει σταδιακώς προς την «καπιταλιστική ολοκλήρωση», την παγκοσμιοποίηση και την κυριαρχία των πολυεθνικών. Επομένως, το μεγάλο κεφάλαιο έχει την ανάγκη να διεισδύσει και να μεταβάλει σε κερδοφόρους και τους τομείς που στο παρελθόν διατηρούσαν μη καπιταλιστικά στοιχεία και έρχονταν από το παρελθόν της ανθρώπινης ύπαρξης. Η θρησκεία μεταβάλλεται σταδιακώς σε αναχρονισμό για το σύστημα και οι Εφέστιοι θεοί, οι εικόνες  και τα καντηλάκια, που για χιλιάδες χρόνια έκαιγαν στο κέντρο της οικογενειακής ζωής, αντικαθίστανται από την τηλεόραση, όπως και  οι εκκλησίες στα κέντρα των πόλεων αντικαθίστανται από τους ουρανοξύστες των εμπορικών  κέντρων. Η οικογένεια πρέπει να διαλυθεί γιατί περιορίζει την επέκταση της κατανάλωσης, μια και όσο μεγαλύτερη και ισχυρότερη είναι, τόσο μικρότερη η κατά κεφαλήν κατανάλωση (πέντε άτομα σε μια οικογένεια καταναλώνουν πολύ λιγότερο από πέντε άτομα τα οποία ζουν κατά μόνας). Οι ταξικές συλλογικότητες μεταβάλλονται σε «αναχρονισμό» (κατάρρευση των συνδικάτων), τα δε εθνικά σύνορα και οι εθνικές ταυτότητες αποτελούν το μεγαλύτερο εμπόδιο στην επέκταση των πολυεθνικών. Κατά συνέπεια, το κεφάλαιο σε αυτόν τον νέο μεγάλο μετασχηματισμό (που βρίσκεται στον αντίποδα εκείνου του Πολάνυι) χρειάζεται την ιδεολογία αυτής της νέας Αριστεράς για να μπορέσει να επιβάλει την ηγεμονία του.

Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι η πρώτη μεγάλη επανάσταση αυτής της σύγχρονης Αριστεράς, ο Μάης του 1968. Ξεκίνησε από την συμπαράσταση σε αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες –της Αλγερίας, του Βιετνάμ, της Κούβας– και εξελίχθηκε, στις μητροπόλεις του καπιταλισμού, σε μια μεγάλη πολιτιστική επανάσταση. Μια επανάσταση η οποία, παρότι ξεκίνησε με την κριτική στις καπιταλιστικές αξίες (την αποξένωση κλπ), σε μια πρώτη ριζοσπαστική φάση της (ακόμα και ένοπλη ΡΑΦ, Ερυθρές Ταξιαρχίες, 17 Νοέμβρη), κατά τη δεκαετία του 1990, μετασχηματίστηκε σε μία «επανάσταση» καπιταλιστικού χαρακτήρα. Ο Κον Μπεντίτ και ο Γιόσκα Φίσερ, οι ηγέτες του ’68, έγιναν οι εκφραστές ενός επιτρεπτικού καπιταλισμού χωρίς όρια – απόλαυση χωρίς όρια, ναρκωτικά χωρίς όρια, κατάργηση των εθνικών ορίων και βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας, εν τέλει ένας αληθινά παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός.

Δηλαδή, την ίδια στιγμή που ο Ρήγκαν και η Θάτσερ ξεκινούσαν τη νεοφιλελεύθερη επανάστασή τους, η νέα Αριστερά προετοίμαζε ιδεολογικά τον δρόμο για την επικράτηση ενός πλανητικού… θατσερισμού! Διότι, επιτιθέμενοι, ήδη από τη δεκαετία του  1960, στις προκαπιταλιστικές αξίες και θεσμούς που εξακολουθούσαν να επιβιώνουν στον καπιταλιστικό κόσμο, άνοιγαν τον δρόμο ιδεολογικά και αξιακά στην επικράτηση του νεο-φιλελευθερισμού: Κάτω τα έθνη, οι θρησκείες, η οικογένεια, η διαφοροποίηση των φύλων, οι «δεσμεύσεις», ζήτω το ανεξάρτητο, αυτόνομο άτομο, χωρίς θεό και αφέντη (sans Dieu ni Maître). Μια πολιτιστική επανάσταση που έβλεπε τον εαυτό της ως δήθεν αντικαπιταλιστική ήταν, στην πραγματικότητα, υπέρ-καπιταλιστική, δηλαδή άνοιγε τον δρόμο για την εποχή που ο καπιταλισμός δεν θα εκμεταλλεύεται μόνο τους εργαζόμενους αλλά και θα διαμορφώνει τον ίδιο τον ψυχισμό ή, ακόμα-ακόμα, την ίδια τους τη φύση (η εποχή του μετανθρώπου).

Δεδομένων αυτών των εξελίξεων, η ιστορική Αριστερά έχει πλέον εξαντληθεί στις ίδιες τις προϋποθέσεις της . Μαζί με τη Δεξιά, πασχίζει να εξαλείψει το ίδιο το ιστορικό παρελθόν και κάθε παράδοση που μας συνδέει με αυτό. (Στην γαλλική πρωτότυπη εκδοχή της, η «Διεθνής» διεκδικεί την πλήρη ισοπέδωση του παρελθόντος – Du passé faisons table rase­– φράση που, καθόλου τυχαία, δεν υπάρχει στην ελληνική απόδοσή της από τον Βάρναλη). Εξάλλου, εκκινούν από μια κοινή ιδεολογική ρίζα, εκείνη του Διαφωτισμού, και προφανώς, στην Ελλάδα, είναι αυτή η εθνομηδενιστική Αριστερά που προσπαθεί να απορρίψει τη συνέχεια του ελληνικού έθνους. Καθόλου τυχαία ο Λιάκος, η Αναγνωστοπούλου, ο Φίλης, ο Γαβρόγλου και όλη η κομπανία βρίσκονται στην ηγεσία του υπουργείου Παιδείας.

Κατά συνέπεια, ο ιστορικός ρόλος της Αριστεράς ως αντίπαλου πόλου της Δεξιάς έχει πλέον εξαντληθεί. Και αυτό συνέβη ακριβώς διότι η μαϊμού δοκίμασε να ανέβει στον δέντρο της εξουσίας και αποκαλύφθηκαν τα οπίσθιά της! Η Αριστερά μπορούσε να υπάρχει ως σοβαρή πολιτική δύναμη όσο βρισκόταν εκτός άμεσης πολιτικής εξουσίας. Διότι, τότε, μπορούσε να διατηρεί την πολιτισμική και ιδεολογική εξουσία, σε σύγκρουση δήθεν με την κυβερνώσα ελίτ. Σε όλες τις χώρες όπου κατέκτησε την εξουσία, δηλαδή στη Ρωσία και την Ανατολική Ευρώπη, κυριολεκτικά εξαφανίστηκε μετά από εβδομήντα ή σαράντα χρόνια εξουσίας. Το ίδιο, τηρουμένων των αναλογιών, συνέβη και στη Δύση με την καθολική κρίση της κυβερνώσας σοσιαλ-δημοκρατίας.

Στην Ελλάδα υπήρχε ένας «καταμερισμός εργασίας» που επέτρεψε στο σύστημα να λειτουργεί για πολλά χρόνια. Το ΠΑΣΟΚ στην πολιτική εξουσία, η παραδοσιακή αριστερά στην ιδεολογική.  Όταν, όμως, εξαιτίας της κρίσης, ανέλαβε τα  ίδια τα ηνία της πολιτικής εξουσίας, σε μια χώρα με ημιαποικιακό χαρακτήρα, και είναι υποχρεωμένη να διαχειρίζεται ταυτόχρονα την πολιτισμική ηγεμονία, την οικονομία και την πολιτική, τότε οι αντιφάσεις της εκρήγνυνται και αποκαλύπτεται βίαια και σαρωτικά η πραγματική της φύση. (Και αν σε κάτι έπεσα έξω ήταν πως δεν φανταζόμουν πως θα αναλάμβαναν, έστω και παροδικά, να υλοποιήσουν ταυτόχρονα και τις δύο λειτουργίες, τόσο την ιδεολογική και αξιακή αποδόμηση της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού λαού όσο και την οικονομική ολοκλήρωση της μεταβολής της χώρας σε αποικία χρέους. Το ίδιο είχα πάθει παλιότερα με τον ΓΑΠ. Τα παθήματα, μαθήματα. Και οι βλάκες και οι ανίκανοι και οι απαίδευτοι μπορούν να ανέλθουν στην εξουσία όταν ένας λαός βρίσκεται σε παρακμή.)

Το δυστύχημα για την ελληνική Αριστερά, στο σύνολό της, είναι πως, όλα τα προηγούμενα χρόνια, αρνήθηκε, εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις –από τον Άρη Αλεξάνδρου μέχρι τον Χρόνη Μίσσιο και το Άρδην–, να προβεί σε οποιαδήποτε σε βάθος κριτική της ιστορικής της εμπειρίας· έτσι, όταν ήλθε η κατάρρευση, τουλάχιστον από τον Ιούλιο του 2015 και μετά, βρέθηκε παντελώς ανέτοιμη να θέσει τις βάσεις ενός οποιουδήποτε μετασχηματισμού της. Είναι δε τόσο βαθιά απαίδευτη και αγκιστρωμένη στα μαρξιστικά ή αναρχικά σχήματα του παρελθόντος ώστε, μπροστά στην αναπόφευκτη κατάρρευση της κυβερνώσας Αριστεράς που με γοργά βήματα έρχεται, θα συμπαρασυρθεί μαζί της ακόμα και η διαφωνούσα πτέρυγά της διότι δεν διαθέτει κάποιο άλλο ιδεολογικό οπλοστάσιο ή όραμα.

Σχόλια αναγνωστών από την ιστοσελίδα του www.defencenet.gr σήμερα M. Πέμπτη ανήμερα της Σταύρωσης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού

Για να δείτε πόσο διχασμένοι είμαστε, ακόμη και ανήμερα της Σταύρωσης του Ιησού!

Σταύρωση, εκεί που η πολιτική εξουσία και η πνευματικότητα διασταυρώνουν τα ξίφη τους

Σταύρωση, εκεί που η πολιτική εξουσία και η πνευματικότητα διασταυρώνουν τα ξίφη τους

Αντί το πνεύμα μας και η ψυχή να είναι αφοσιωμένη στη σκέψη προς Εκείνον που την ώρα του τέλους ψιθύριζε: “Πάτερ, άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι”, άλλα θνησιγενή γεγονότα και καταστάσεις υπεισέρχονται στο χαυνωμένο κρανίο μας. Όπως στο μυαλό του Φίλη (ο Θεός να τον κάνει Υπουργό Παιδείας, ο άφρων Τσίπρας πάντως τον έκανε) ο οποίος ανήμερα την Μ. Πέμπτη ο ασεβέστατος, κατάργησε το μάθημα των θρησκευτικών στην πιο τρυφερύη ηλικία των παιδιών μας, στην Α’ και Β΄Δημοτικού.

Πολλά τέτοια σκουπίδια υπάρχουν στον θολωμένο εγκέφαλό μας που αδυνατεί να βάλει σε τάξη το προέχον από το δευτερεύον και τριτεύον.Πλην ενός που νιώθει την ημέρα και μας καλεί στο ύψιστο καθήκον, στην περισυλλογή και την προσευχή για τον αιμάσσοντα Πατέρα μας και Δημιουργό του παντός…

Παίρνουμε ενδεικτικά, λίγα από τα σχόλια που γράφτηκαν προ ολίγου στην ιστοσελίδα www.defencenet.gr.

Αλέξανδρος:

Έξι χρόνια το Ελληνικό Έθνος φτύνει αίμα εξαιτίας μιας κλίκας απατεώνων, προδοτών, δοσιλόγων και λαμογιών. Αυτοί οι άχρηστοι ανατράφηκαν μέσα στην βρώμα των σκοτεινών λαγουμιών και στοών για να υφαρπάξουν την εξουσία για να τα οικονομήσουν, να διαβρώσουν και τελικά να καταστρέψουν την Ελλάδα. Αυτή η ανήθικη αυτοαποκαλούμενη ”ελίτ” που αποτελείται από απάτριδες και ανώμαλους. Και μέσα σε αυτό τον βόρβορο, η Πνευματική Ηγεσία και οι Θεσμοί είναι απόντες. Η πατρίδα χρειάζεται τρία πράγματα: 1) Να ενωθούν οι Έλληνες με αγνά πατριωτικά κίνητρα και να εκλέξουν μια πατριωτική κυβέρνηση μέσα από τον Λαό 2) Να αναδειχθούν οι Άριστοι ως Ηγέτες του Έθνους. 3) Οι Έλληνες να επιστρέψουν στον Θεό, τις αρχές και τα ιδεώδη του Ελληνισμού ώστε να ανέβουν ηθικά και πνευματικά. Τότε μόνο θα έρθει η Ανάσταση του Έθνους που όλοι περιμένουμε.

A Spartan woman:

Ας μην έχουμε αυταπάτες! Τόσο οι δανειστές όσο και οι εγχώριοι προδότες πολιτικοί συμπλέουν παρέα για την καταστροφή της Ελλάδας και κυρίως των Ελλήνων. Οι “κόντρες”, οι “αντιπαραθέσεις ” μεταξύ τους γίνονται για το θεαθήναι. Πάντα υπήρχε και υπάρχει εναλλακτική λύση για να διορθωθεί η κατάσταση στη χώρα μας. Κανείς όμως απ’ όσους κυβερνούν δεν θέλει να την δώσει γιατί το μέλι της εξουσίας είναι γλυκο. Και για να το γεύεσαι πρέπει να υπηρετείς τα σκοτεινά σιωνιστικά παγκόσμια σχέδια!

ΑΔΑΜΑΣΤΟΣ απαντά στην A spartan woman

ΝΑ ΣΕ ΔΙΩΡΘΩΣΩ ΛΙΓΟ

Τόσο οι δανειστές όσο και οι εγχώριοι προδότες πολιτικοί συμπλέουν παρέα

ΔΕ ΣΥΜΠΛΕΟΥΝ ΚΑΘΟΛΟΥ ΠΑΡΕΑ,ΟΙ ΔΕΥΤΕΡΟΙ ΕΚΤΕΛΟΥΝ ΤΙΣ ΔΙΑΤΑΓΕΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ .

A spartan woman απαντά στον ΑΔΑΜΑΣΤΟΣ:

Πες το κι έτσι! Το ίδιο αποτέλεσμα έχει. Το τι πραγματικά συμβαίνει δεν θα το μάθουμε (εμείς οι απλοί πολίτες) ποτέ. Κρίνοντας το πώς έχουν καταντήσει τις ζωές μας και τη Χώρα ένα συμπέρασμα βγάζω. Δεν τους συμφέρει να υπάρχει η φυλή μας, οι ‘Ελληνες δηλαδή. Είμαστε ατίθασος λαός. Πρέπει να μας κρατήσουν με κάποιον τρόπο σε καταστολή. Γι’ αυτό και τα μνημόνια.

Παρεμβάλλεται κάποιος άλλος που εμπνέεται από το θείο δράμα:

Ευάγγελος Χ.Ο. (προφανώς Χριστιανός Ορθόδοξος) απαντά στην A spartan woman

«…Τότε μου λέγει : Μὴν κλαῖς, Γιάννη, καὶ ὅσα περικαλιέσαι,
καὶ τὴν πατρίδα σου θ’ ἀναστήσω καὶ τὴν θρησκεία σου καὶ γενικῶς τὴν ἀνθρωπότη,
μὲ τὸν καιρό τους, Γιάννη, δὲν εἶναι ἡ ὥρα ἡ διορισμένη ἀκόμα.
Kαὶ θὰ ἰδεῖτε, ὅλοι ὅσοι πηγαίνουν κόντρα τῆς θελήσεώς μου.
καὶ δικούς σας καὶ ἄλλους, θὰ σᾶς λευτερώσω ἀπὸ τοὺς ἀναθεματισμένους
καὶ θὰ σᾶς δώσω τὴν μεγάλη κορόνα»!

http://1.bp.blogspot.com/-79ju…

Καλὴ Ἀνάσταση στὴν Πατρίδα τῶν ΟΝΕΙΡΩΝ μας.

Eισβολές ισλαμιστών σε ορθόδοξους ναούς στην Κωνσταντινούπολη – Φόβοι για πογκρόμ

Ευάγγελος Χ.Ο.

Ἐξέδυσάν με τὰ ἱμάτιά μου,
καὶ ἐνέδυσάν με χλαμύδα κοκκίνην,
ἔθηκαν ἐπὶ τὴν κεφαλήν μου,
στέφανον ἐξ ἀκανθῶν,
καὶ ἐπὶ τὴν δεξιάν μου χεῖρα,
ἔδωκαν κάλαμον,
ἵνα συντρίψω αὐτούς,
ὡς σκεύη κεραμέως.

https://www.youtube.com/watch?…

Καλὴ Ἀνάσταση στὴν Πατρίδα τῶν ΟΝΕΙΡΩΝ μας.

,,,ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΕΞΕΙΣ ΕΠΤΑΛΟΦΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ,,,

Σ.γ.: Από τα σχόλια παίρνει κανείς ένα μέτρο σύγκρισης της σύγχυσης και της τρικυμίας που ο Εωσφόρος έχει φέρει στο πνεύμα των Ελλήνων.

Αδελφοί και αδελφές μου, μην του κάνουμε το χατίρι.

Στείλτε τον στον Άδη όπου και του ανήκει να μένει και να συγκλονίζεται από τη θυσία του Ναζωραίου…

 

Μωροί, τυφλοί και υψιπετείς, μην προσπαθείτε να αντιμετωπίσετε την θεότητα με λογικά επιχειρήματα!

Ο τρόπος που σκεπτόμαστε είναι πρωτόγονος και αναχρονιστικός ναν όχι εγκληματικός. Χωρίς συναισθηματική νοημοσύνη και νσυναισθηματική αφομοίωση κινδυνεύει ο πλανήτης.

Ο τρόπος που σκεπτόμαστε είναι πρωτόγονος και αναχρονιστικός, αν όχι εγκληματικός. Χωρίς συναισθηματική νοημοσύνη και συναισθηματική αφομοίωση κινδυνεύει ο πλανήτης.

Το επιχείρησαν οι δήθεν μορφωμένοι και σπουδαγμένοι στις Γραφές, της εποχής του.

Το ίδιο έκαναν και κάνουν όσοι με πρόταγμα τον εγωισμό τους πασχίζουν να τον εκμηδενίσουν , εκτελώντας ασυνείδητα τις εντολές του μισόκαλου που τους έχει πάρει τα μυαλά και παλεύει να κυριαρχήσει στις ψυχές τους, οι σημερινοί πανεπιστημιακού επιπέδου και άνω.

Εμείς ας αρκεστούμε στους Ηρωδιανούς Αρχιερείς που τους θέσανε από ένα ένα ερώτημα ικανό για να τον παγιδεύσει και να τον στείλει στη φυλακή και στην εκτέλεση για επαναστάτη εχθρό του ρωμαϊκού κατεστημένου.

Το ερώτημα: «Δάσκαλε, εσύ που διδάσκεις την αλήθεια και δεν ζήτησες την εύνοια και την υποστήριξη κανενός προσώπου πες μας, επιτρέπεται να καταβάλουμε φόρο στον Καίσαρα;»

Έλπιζαν πως θα τον παγίδευαν να πει είτε ΝΑΙ οπότε θα αντιδρούσε ο λαός που δυσφορούσε από τη σκληρή φορολογία που επέβαλε ο ρωμαίος κατακτητής και θα τον εγκατέλειπε σαν απάτριδα, δοσίλογο, πουλημένο στους Ρωμαίους, είτε θα έλεγε ΟΧΙ, οπότε θα τον κατάγγειλαν στον Ρωμαίο Έπαρχο σαν επαναστάτη που ωθεί και ξεσηκώνει τους Ισραηλίτες εναντίον της Ρώμης και του φορολογικού νόμου.

Όμως η θεότητα ξέρει να δώσει την απάντηση που πρέπει και να κατακεραυνώσει τους πονηρούς και φθονερούς εχθρούς της.

Η απάντηση: «Δώστε στον Καίσαρα αυτά που ανήκουν στον Καίσαρα και στο Θεό εκείνα που ανήκουν στον Θεό!»

Λίγο νωρίτερα τον είχαν πλησιάσει στο Ναό όπου δίδασκε ο άσημος, ο αμόρφωτος, ο σφετεριστής της ιδιότητας του δασκάλου, του θεολόγου και του ρόλου του ιεροκήρυκα, οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι του λαού και τον ρώτησαν:

«Με ποια εξουσία κάνεις όλα αυτά που έκανες στον αυλόγυρο του Ναού, μαστιγώνοντας τους εμπόρους και ανατρέποντας τα τραπέζια των αργυραμοιβών λέγοντάς τους, “ποιήσατε τον Οίκο του πατρός μου Οίκον εμπορίου” και με ποιο δικαίωμα διδάσκεις τώρα εντός του Ναού;»

Διπλή παγίδα κι εδώ. Αν έλεγε «εν ονόματι του Πατρός μου του εν ουρανοίς» θα τον πέρναγαν από θρησκευτικό δικαστήριο ότι βλασφημεί  επικαλούμενος  πως του έδωσε αυτή την εντολή ο Θεός.  Αν έλεγε «εκτελώ εντολή εξ ανθρώπων» πάλι θα τον συλλάμβαναν και θα τον πίεζαν πιθανώς με βασανιστήρια και ίσως να τον εκτελούσαν δια λιθοβολισμού έως ότου να αποκαλύψει ποιος ήταν ο πάτρωνάς του κι εντολοδότης του.

Πάλι η απάντηση που έδωσε αιφνιδίασε τους σοφούς συζητητές και τους ντρόπιασε αν δεν τους τρόμαξε.

Η απάντηση του Χριστού: «Θα σας απαντήσω αν μου απαντήσετε προηγουμένως το βάπτισμα του Ιωάννη ήταν κε Θεού ή εκ των ανθρώπων προερχόμενο;»

Κι έμειναν άφωνοι φεύγοντας άπρακτοι και ηττημένοι, με ένα ξερό «δεν ξέρουμε» δοσμένο για επικάλυψη της πονηρής συλλογιστικής τους που τους ανάγκασε να το βάλλουν στα πόδια.

Πως σκέφτηκαν;

Αν πούμε πως το βάπτισμα ήταν εκ Θεού τότε θα μας πει «γιατί δεν πιστέψατε στον Ιωάννη και σε μένα αφού υποστήριζε ότι εγώ είναι ο Μεσσίας; Αλλά και γιατί δεν τον υπερασπιστήκατε κι αφήσατε τον Ηρώδη να τον αποκεφαλίσει, δειλοί και υποκριτές;» Αν πούμε ότι  «το βάπτισμα του Ιωάννη ήταν ανθρώπινη επινόηση θα μας κυνηγήσει το πλήθος, θα μας λυντσάρουν γιατί όλοι τον αναγνωρίζουν για μεγάλο προφήτη. Έτσι έβαλαν την ουρά κάτω από τα σκέλη και είπαν ένα ψοφοδεές «δεν ξέρουμε».Δίνοντας έτσι το δικαίωμα στον Ιησού να τους πει: «Ούτε εγώ θα σας πω με ποια εξουσία τα κάνω όλα αυτά!»

Ηθικό δίδαγμα: Μην τα βάζετε με τη θεότητα, «σκληρόν προς κέντρα λακτίζειν». Θα πάθετε ό,τι και ο Ηρώδης, ο Ιουλιανός, ο Ανανίας και η Σαπφείρα και πολλοί άλλοι από τότε μέχρι σήμερα που σκέφτηκαν πονηρά και εγωιστικά.

Την θεότητα μόνο με το συναίσθημα μπορείς να την προσεγγίσεις. Είτε με απιστία και σκληρότητα, είτε με πίστη και ταπείνωση. Γιατί ο Θεός δεν σκέπτεται με την ανθρώπινη λογική αλλά με την καρδιά. Ο Θεός έχει την συναισθηματική νοημοσύνη ή παράδοξη λογική για να αντιμετωπίσει τα εγκεφαλικά επιχειρήματα των ανθρώπων και της περιορισμένης γνωσιακής τους δυνατότητας.

Ακριβώς εξ αιτίας αυτής της εγκεφαλικής γνώσης, την ορθολογικής σκέψης  που αφαιρεί το συναίσθημα και την καρδιά δεν μπορούμε να λύσουμε απλά προβλήματα της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής ζωής αλλά κινδυνεύουμε να επαληθεύσουμε 71 χρόνια μετά από τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι τα λόγια του Αλβέρτου.

Σε κίνδυνο ο ορθόδοξος πληθυσμός στη Σελευκόπολη της Συρίας

Την ίδια ώρα που οι Ρωμιοί χριστιανοί εορτάζουν την Κυριακή των Βαίων έξω από την εκκλησία πέφτουν οι βόμβες των τζιχαντιστών στη Συρία.

Στα χέρια του θεού

Στα χέρια του θεού

Τα παιδιά τρομοκρατούνται και κλαίνε. Οι γυναίκες δακρύζουν, οι άνδρες προσπαθούν να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους.

Κρατούν στην αγκαλιά τους μικρά νήπια προκειμένου να τα κοινωνήσουν με το φόβο μια βόμβα να πέσει εντός του ναού και να αφήσει εκατοντάδες γυναικόπαιδα νεκρά.

Ευτυχώς δεν έγινε ανήμερα των Βαίων, τίποτα δεν αποτελεί εγγύση ότι δεν θα γίνει αύριο, τη Μεγάλη Δευτέρα, την Μεγάλη Τρίτη ή ανήμερα της ΅Ανάσταση.

Δε’ιτε το βίντεο  και προσευχηθείτε γι’ αυτούς και για μας όλους…

Μετά τον Βαρουφάκη φτάνει οσονούπω η ώρα του Τσακαλώτου.

Ευκλείδη, τι περίμενες να λύσεις εσύ τον γόρδιο δεσμό που δημιούργησε ο Τσίπρας και οι προηγούμενοι φοροληστές και φοροκλέφτες; κυβερνητικοί απατεώνες ξεκινώντας από τον Κωστάκη Καραμανλή ως τα σήμερα:

Καημένε Ευκλείδη, τι περίμενες; Να λύσεις εσύ τον γόρδιο δεσμό που δημιούργησε ο Τσίπρας και οι προηγούμενοι φοροληστές και φοροκλέφτες; Οι τυχάρπαστοι κυβερνητικοί απατεώνες ξεκινώντας από τον Κωστάκη Καραμανλή ως τα σήμερα, με την πρόφαση πως τους ψήφισε ο αδαής και απαίδευτος, πάντα ανώριμος λαός-θύμα και θύτης:

Όσο οι πολιτικοί επιμένουν να αρνούνται τη λύση ΚΑΖΑΚΗ για μονομερή διαγραφή του χρέους, έξοδο από την εφάμαρτη Ε.Ε. και το ευρώ, σαν εθνοκτόνο και αυτοκαταστροφικό, τόσο οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί ηγέτες τους, θύματα του συνδρόμου της Ύβρεως θα οδηγούν τη χώρα στο οικονομικό αδιέξοδο και στην ολοκληρωτική καταστροφή την πατρίδα.

Μόνο σε ένα κράτος με πήλινα πόδια συμβαίνουν τέτοια ιλαροτραγικά γεγονότα· τα φορολογικά προσχέδια να αλλάζουν κάθε μέρα και οι φορολογικοί νόμοι κάθε 3 με 5 μήνες.

Διόλου λοιπόν παράξενο που ο Τσίπρας ήδη βρίσκεται στο δρόμο για αναζήτηση άλλου οικονομικού εγκεφάλου που θα τον αντικαταστήσει, φυσικά μέχρι να αντικατασταθεί κι αυτός ως αποτυχών από έναν άλλο. Σημασία δεν δίνει ποια κανείς στην ουσία, ότι το ΧΡΕΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΘΕΙ αλλά στο ποιος θα κάνει την βρώμικη δουλειά να συζητάει ανώφελα, ατέρμονα και ανούσια με τους οικονομικούς δήμιους των Εθνών και η κυβέρνηση των αιώνιων εφήβων του ΣΥΡΙΖΑ να κερδίζει λίγο ακόμη χρόνο στην εξουσία αν και βλέπει να κλονίζεται όλο το απατηλό,  αριστερό οικοδόμημα που στήθηκε πάνω σε κούφιες βάσεις.

Και προς Θεού, μη νομίσει κανείς πως ο Κυριάκος της Ν.Δ. αν εξαπατήσει και θα εξαπατήσει, πουλώντας φρούδες ελπίδες στους Έλληνες θα δώσει λύση.

Η ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ: Η Α Ν Α Τ Ρ Ο Π Η όλου του πολιτικού συστήματος.

Έως τότε τα βάσανά μας θα συνεχίζονται και το αίμα θα ρέει σε κάθε ελληνικό σπίτι, στα μουλωχτά, στα αθόρυβα, για λόγους κακώς εννοούμενης  αξιοπρεπείας σιωπηλά.

Έτσι ενώ από το φιμωμένο ελληνικό τύπο δεν ακούγεται η πικρή αλήθεια, ο ξένος και δη ο γερμανικός, βοά.

Ας τον ακούσουμε:

Φουντώνουν οι φήμες πως ο Ευκλείδης Τσακαλώτος θα αποχωρήσει από το υπουργείο Οικονομικών και πλέον ο Αλέξης Τσίπρας αναζητεί τον αντικαταστάτη του.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ γερμανικών Μέσων, της εφημερίδας Bild και του πρακτορείου Ntv, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος δεν δείχνει διατεθειμένος -σε αντίθεση με τον πρωθυπουργό- να υποκύψει στις πιέσεις των δανειστών.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για τον υπουργό Οικονομικών είναι η επιμονή των δανειστών να ξεπεράσει η κυβέρνηση την κόκκινη γραμμή του αφορολόγητου και από τα 9.090 ευρώ να πέσει στα 8.181 ευρώ. Μάλιστα ο Ελληνας ΥΠΟΙΚ και επικεφαλής των «53» είναι διατεθειμένος να παραιτηθεί ακόμα και εν μέσω της διαπραγμάτευσης με τους εκπροσώπους του κουαρτέτου.

Το Ntv αναρωτιέται αν θα αποχωρήσει ο υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας, Ευκλείδης Τσακαλώτος. «Ο Έλληνας πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, θα πρέπει ίσως σύντομα να ψάχνει για έναν νέο υπουργό Οικονομικών», αναφέρει. Και προσθέτει: «Ο Ευκλείδης Tσακαλώτος θέλει να παραιτηθεί».

Η Βild σε δημοσίευμά της κάνει λόγο για οξεία πολιτική και οικονομική κρίση στην Ελλάδα, επισημαίνοντας ότι την ώρα που η χώρα ξεμένει από χρήματα, μέλη της ελληνικής κυβέρνησης απειλούν με παραίτηση. Μάλιστα υποστηρίζει ότι ο διάδοχος του Γιάνη Βαρουφάκη, Ευκλείδης Τσακαλώτος, απειλεί με παραίτηση: «Tην ώρα που η χώρα ξεμένει από χρήματα, η πολιτική κατάσταση στη χώρα επιδεινώνεται. Ο υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας απειλεί με παραίτηση».

Βild: Ο Τσίπρας μαζεύει και το τελευταίο ευρώ
Η γερμανική εφημερίδα Bild γράφει πως «ο Ελληνας πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, και οι πιστωτές της χρεοκοπημένης χώρας παίζουν πόκερ εδώ και μήνες σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις και το νέο πακέτο βοήθειας. Φαίνεται όμως ότι ο Τσίπρας εξακολουθεί να τζογάρει».

Αναφέρεται στην απόφαση της κυβέρνησης να μαζέψει όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα μπορεί από τα ταμειακά διαθέσιμα οργανισμών όπως των ήδη υπό χρεοκοπία ευρισκομένων νοσοκομείων, προκειμένου να καλύψει τις τρέχουσες ανάγκες του κράτους.

Σαν ντόμινο ο ένας οργανισμός και το ένα ταμείο θα χρεοκοπεί το ένα μετά το άλλο.

Αλήθεια τι έγινε με τα ταμειακά διαθέσιμα των Δήμων, τα επέστρεψε ο ΣΥΡΙΖΑ; Φυσικά ΟΧΙ. Η ίδια τύχη περιμένει και όλα τα ταμειακά διαθέσιμα από όπου και να τα μαζέψουν. ΔΑΝΕΙΚΑ ΚΙ ΑΓΥΡΙΣΤΑ.
Πηγή: Γερμανικά ΜΜΕ: Παραιτείται ο Ευκλείδης Τσακαλώτος -Ο Τσίπρας αναζητεί νέο ΥΠΟΙΚ | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/263856/germanika-mme-paraiteitai-o-eykleidis-tsakalotos-o-tsipras-anazitei-neo-ypoik#ixzz46pcGlnyY

 

Υπάρχει ελπίδα να κερδίσει την προεδρία ο Bernis Sanders;

Μπέρνι Σάντερς, τι κρίμα, είσαι πολύ καλός για να γίνεις πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτγειών.

Μπέρνι Σάντερς, τι κρίμα, είσαι πολύ καλός για να γίνεις πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτγειών!

Όπως συμβαίνει με όλες τις αυτοκρατορίες, στην Αθηναϊκή κατά τον χρυσό αιώνα του Περικλή, στη Ρωμαϊκή επί Ιουλίου Καίσαρος, στη Βυζαντινή επί Ιουστινιανού ή  Βασιλείου Βουλγαροκτόνου, στην Αγγλία επί Ερίκου  8ου, στη Γαλλία επί Λουδοβίκου 14ου ή Ναπολέοντα Βοναπάρτη, στη Γερμανία επί Φρειδερίκου του Μεγάλου κ.λπ. πάντα το διάδοχο σχήμα αφορούσε αν όχι ολόκληρο τον κόσμο τουλάχιστον τους λαούς που συμπεριλαμβάνονταν στα όρια της αυτοκρατορίας.

Στην εποχή μας, ζώντας σ’ ένα σχεδόν κλειστό παγκόμιο σύστημα το πιος θα διαδεχθεί τον Ομπάμα στην προεδρίαδεν μπορεί να μας αφήσει ασυγκίνητους καθ’ όσον από τον διάδοχο θα εξαρτάται η ηρεμία και η ειρήνη του πλανήτη ή  καταστροφή της οικονομίας με τη φτώχια και τις ασθένειες να θερίζουν την ανθρωπότητα σε παγκόσμιο επίπεδο.

Γι’ αυτό το μεγαλύτερο λάθος θα ήταν να πνιγόμαστε στα ρηχά νερά της δευτερεύουσας σημασίας πολιτικής που ασκείται στο εδώ προτεκτοράτο ή την ελληνική αποικία και να μην ασχολούμαστε πολύ περισσότερο με την αμερικάνικη πολιτική και τον ρόλο που μπορρεί να παόξει η ελληνοαμερικάνικη κοινότητα στις ΗΠΑ, η GAPAN’s  AXEPAN’s, οι Θυγατέρες της Πηνελόπης και οι άπειρες οργανώσεις και σύλλογοι των Ελλήνων της διασποράς σε όλα τα μήκη και τα πλάτη των ΗΠΑ.

Από την επιρροή που έχει το Jewish American Lobby στην αμερικάνικη ζωή και πολιτική μπορούμε να κατανοήσουμε τον ρόλο που παίζουν οι ζωντανές και δραστήριες μειονότητες στην κυριαρχη αγγλοσαξωνική κουλτούρα και πολιτική. Γιατί όχι και η δική μας. Κρίμα που οι ντόπιοι πολιτικοί μας είναι σχεδόν αδιάφοροι ή δεν αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα της ανάμειξή τους στις εκάστοτε προεδρικές εκλογές και στο πποιος είναι εκείνος που μπορεί να εκπροσωπήσει καλλίτερα τα συμφέροντα του ελληνικού προτεκτοράτου.

Από το προηγούμενο βίντεο που αναρτήσαμε μπορείτε να δείτε λίγο ως πολύ με αρκετή βεβαιότητα ότι ο Μπέρνι Σάντερς ενδιαφέρεται για την Ελλάδα, γνωρίζει για το χάλι που την οδήγησαν οι Γκόλντμαν Ζακς, η Τρόϊκα, και πόσο υποφέρουν οι Έλληνες εξ αιτίας των ασφυκτικών πιέσεων και απαιτήσεων των δανειστών που θέλουν να ικανοποιηθούν στο μέγιστο από τις ελληνικές κυβερνήσεις και τον άκρως δεινοπαθούντα ελληνικό λαό.

Αλλά ας μάθουμε περισσότερα για τον Μπερνι Σάντερς:

13 Μαρ. 2016

Γιώργος Μητραλιάς

Ένα μεγάλο ερώτημα πλανιέται πια πάνω από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, και κατά –αναγκαστική- επέκταση και πάνω από ολάκερο τον κόσμο:  άραγε ο πρωτοφανής  λαϊκός ξεσηκωμός που προκαλεί η καμπάνια του Μπέρνι Σάντερς θα μπορέσει να μετατραπεί στο οργανωμένο  λαϊκό κίνημα που θα φέρει τα πάνω κάτω στην καρδιά της ιμπεριαλιστικής υπερδύναμης και θα αλλάξει τον ρου της ιστορίας;

Δεν αμφιβάλλουμε για την έκπληξη και τις απορίες που θα προκαλέσει στον αναγνώστη το παραπάνω ερώτημα. Λαϊκό κίνημα στις ΗΠΑ; Και μάλιστα οργανωμένο; Που θα φέρει τα πάνω κάτω; Μα, είναι δυνατό να συμβαίνουν στις ΗΠΑ τέτοια «κοσμοϊστορικά» γεγονότα και κανένας να μην μιλάει εδώ για αυτά; Φυσικά, ο αναγνώστης έχει κάθε λόγο να απορεί.  Και σίγουρα δεν φταίει αυτός για την έλλειψη στοιχειώδους πληροφόρησής του, αλλά μάλλον η τόσο επιμελώς οργανωμένη –σε διεθνή κλίμακα- πλήρης  παραπληροφόρησή του. Είναι μάλιστα ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί διεθνώς ότι ακόμα και εκείνοι που ψάχνουν με το φανάρι στις ειδήσεις, δεν έχουν καταφέρει να μάθουν παρά μόνον ότι ένας κάπως «ιδιότυπος» γηραιός Αμερικανός γερουσιαστής, που παρουσιάζεται ως «σοσιαλιστής» και ονομάζεται Μπέρνι Σάντερς, δημιουργεί τη μια έκπληξη μετά την άλλη και δυσκολεύει την πορεία της Χίλαρι Κλίντον προς  το χρίσμα των Δημοκρατικών και στο… Λευκό Οίκο. Και πέραν αυτών ουδέν…

Τι θα λέγατε όμως αν σας έλεγαν ότι εδώ και μήνες, αυτός ο Μπέρνι Σάντερς δεν σταματάει να διαλαλεί ότι «αυτή η καμπάνια δεν είναι για να εκλεγεί πρόεδρος ο Μπέρνι Σάντερς. Είναι για να δημιουργηθεί σε αυτή τη χώρα ένα πολιτικό λαϊκό κίνημα». Και, όπως το εξηγεί ο ίδιος καθημερινά, κύριος –αν όχι αποκλειστικός- στόχος της καμπάνιας του είναι να βγάλει από το περιθώριο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής τους Αμερικανούς εργαζόμενους και εργαζόμενες, τους νέους, τις καταπιεσμένες εθνικές και σεξουαλικές μειονότητες, τις γυναίκες, και τους μικρομεσαίους αγρότες, ώστε όλοι και όλες μαζί να συνειδητοποιήσουν την τεράστια δύναμή τους, για να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους και να μπουν «στην πολιτική διαδικασία», και δημιουργώντας ένα «μαζικό κίνημα» να κάνουν πράξη την «πολιτική επανάσταση» που ευαγγελίζεται ο γερουσιαστής από το Βερμόντ!

Προφανώς όλα τα παραπάνω απέχουν παρασάγγες από την απλουστευτική εικόνα ακόμα και των πιο πληροφορημένων, που περιορίζει το «φαινόμενο Σάντερς» στις αλλεπάλληλες «απρόβλεπτες» εκλογικές του επιτυχίες και στην –όντως εκπληκτική- γεωμετρική αύξηση της δημοτικότητάς του, που ενώ πριν από ένα χρόνο δεν ξεπερνούσε το 3%, φτάνει σήμερα το 40%-47%! Ο λόγος λοιπόν όχι για το ενδεχόμενο να δούμε τον Μπέρνι Σάντερς στο Λευκό Οίκο, κάτι που παραμένει εντελώς εξωπραγματικό (ακόμα κι αν επρόκειτο να συμβεί, θα αρκούσε μια από τις … σφαίρες των αμερικανικών πολιτικών παραδόσεων  για να αποτραπεί το «θαύμα»), αλλά για την προοπτική να δούμε να αφυπνίζεται η αμερικανική κοινωνία και να παίρνει σάρκα και οστά ένα γιγάντιο «κίνημα» των μέχρι τώρα άφωνων και άβουλων   καταπιεσμένων πολιτών της.

Φυσικά, το εγχείρημα της δημιουργίας ενός τέτοιου οργανωμένου λαϊκού κινήματος είναι γιγάντιο και φοβερά δύσκολο. Εξάλλου, η επιτυχία του δεν εξαρτάται μόνο από την όποια καλή διάθεση και πρόθεση του Μπέρνι Σάντερς, όπως εξάλλου έχει μαλλιάσει η γλώσσα του να το λέει κάθε μέρα όταν προειδοποιεί τους οπαδούς του να μην πιστεύουν σε «σωτήρες» αλλά μόνο στις δικές τους δυνάμεις: «Αυτές οι εκλογές δεν είναι για τον Μπέρνι Σάντερς. Μπορείτε να έχετε τον καλύτερο πρόεδρο της ιστορίας του κόσμου -κάποιον με κουράγιο, έξυπνο και τολμηρό. Αυτό το πρόσωπο δεν θα είναι σε θέση να τα βγάλει πέρα με τις μεγάλες κρίσεις που αντιμετωπίζουμε εκτός και αν υπάρξει ένα μαζικό πολιτικό κίνημα –μια πολιτική επανάσταση- σε αυτή τη χώρα».

Το εξαιρετικά ελπιδοφόρο είναι  ότι η ανάγκη αυτού του κινήματος απασχολεί ήδη όχι μόνο θεωρητικά αλλά και στη πράξη δεκάδες χιλιάδες αμερικανούς υποστηρικτές του. Έτσι, δεν είναι μόνον ότι αυξάνεται ραγδαία και φτάνει πια στο 33% το ποσοστό των (δεκάδων εκατομμυρίων) οπαδών του Μπ. Σάντερς που δηλώνουν ότι στη περίπτωση που αυτός δεν πάρει το χρίσμα,  «αποκλείεται να ψηφίσουν» την Χίλαρι ή κάποιον άλλο υποψήφιο του «κατεστημένου».  Είναι κυρίως, ότι πληθαίνουν οι κάθε λογής δικτυώσεις και λοιπές οργανωτικές δομές των υποστηρικτών του Σάντερς που προσανατολίζονται να συνεχίσουν να υπάρχουν, να συντονιστούν μεταξύ τους και να δρουν αυτόνομα και μετά τις προεδρικές εκλογές.

Μια πρόχειρη ματιά στο διαδίκτυο αρκεί για να πάρει κανείς μια πρώτη γεύση αυτής της αληθινής οργανωτικής ριζοσπαστικής «κοσμογονίας» που δεν έχει καμιά σχέση με τις γνωστές αλλού οργανώσεις-σφραγίδες. Έτσι, εκτός από τις λίγο ή πολύ αναμενόμενες δικτυώσεις «Γυναίκες», «Αφρικανοί», «Νέοι», «Βετεράνοι», «Εργάτες», «Εβραίοι», «Σοσιαλιστές», ή «Λατίνοι  για τον Μπέρνι» (που ετοιμάζουν όμως ήδη τα εθνικά συνέδρια τους με εκλογές αντιπροσώπων της βάσης), συναντούμε στους υποστηρικτές της υποψηφιότητας του Σάντερς πολυάριθμες καθαρόαιμα ριζοσπαστικές οργανώσεις όπως «Εξέγερση κατά της Πλουτοκρατίας» ή «Movement4Bernie» που, μαζί με προϋπάρχουσες ακροαριστερές και οικοσοσιαλιστικές οργανώσεις, εργατικά συνδικάτα και τοπικές κινήσεις  πολιτών δηλώνουν ξεκάθαρα ότι εργάζονται για να δώσουν οργανωμένη κινηματική συνέχεια στην καμπάνια του Μπέρνι Σάντερς.

Ορισμένες χρήσιμες πληροφορίες για να μπορέσει ο αναγνώστης να αντιληφθεί τις διαστάσεις που θα μπορούσε να πάρει ένας τέτοιο λαϊκό βορειοαμερικανικό κίνημα.  Σύμφωνα λοιπόν με όλες, χωρίς εξαίρεση, τις δημοσκοπήσεις, ο Σάντερς υποστηρίζεται από τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών κάτω των 50 ετών, σε ποσοστό που αγγίζει μάλιστα το πρωτοφανές 80%-85% στις ηλικίες μεταξύ 18-35 ετών!  Σημασία έχει επίσης ότι η υποστήριξη αυτών των νέων δεν είναι παθητική αλλά ενθουσιώδης και έμπρακτη και  ότι χωρίς αυτούς θα ήταν πρακτικά αδύνατη η καμπάνια του Σάντερς που ξεκίνησε ουσιαστικά… άφραγκη και εντελώς απαξιωμένη από τα ΜΜΕ.

Μετά από τους νέους, είναι οι εργάτες και γενικότερα οι εργαζόμενοι που αποτελούν το δεύτερο μεγάλο πυλώνα της εκστρατείας του.   Αν και πρόκειται κυρίως για τους «λευκούς» εργαζόμενους, που αψηφούν τις συνδικαλιστικές τους γραφειοκρατίες,  υπάρχουν τελευταία σαφείς ενδείξεις ότι  τους ακολουθεί πια ένα διαρκώς αυξανόμενο μέρος των «Λατίνων» συναδέλφων τους, ενώ ειδικά στο βιομηχανικό βορρά, αρχίζει να χειραφετείται από τον έλεγχο του κατεστημένου του Δημοκρατικού κόμματος και ένα σημαντικό τμήμα των μαύρων εργατών.

Γενικότερα, εκείνο που εντυπωσιάζει τον Ευρωπαίο αριστερό πολίτη που έχει πια συνηθίσει στις άχρωμες, άοσμες και αποστεωμένες ρουτινιέρικες –προεκλογικές και μη- συγκεντρώσεις της δικής του Αριστεράς, είναι η φοβερή μαζικότητα και ο άκρατος ενθουσιασμός όλων των εκατοντάδων συγκεντρώσεων –μέχρι και 4-5 τη μέρα!- του Σάντερς, σε μεγάλες, μεσαίες αλλά και πολύ μικρές πόλεις. Πρόκειται για ένα αληθινό ξέσπασμα που συνδυάζει την έκδηλη μαχητικότητα με μια διάχυτη συγκίνηση ότι οι συγκεντρωμένοι είναι συμμέτοχοι σε κάτι το «ιστορικό». Και όλα αυτά χωρίς δημαγωγίες και εύκολα συνθήματα, αλλά με τον Μπέρνι Σάντερς να απευθύνεται μόνιμα στο ταξικό ένστικτο και την ευφυΐα των  παρισταμένων…

Κλείνουμε αυτό το άρθρο με την υπόσχεση να επανέλθουμε σύντομα προσπαθώντας να φωτίσουμε κάπως τις ρίζες αλλά και το πλαίσιο της, καθώς φαίνεται, ιστορικής κρίσης της αμερικανικής κοινωνίας και του  αμερικανικού δικομματισμού μέσα στην οποία γεννήθηκε, κινείται και αναπτύσσεται το σημερινό «φαινόμενο Σάντερς». Επειδή όμως τίποτα δεν συγκρίνεται με τη δυνατότητα να σχηματίζουμε ανεπηρέαστα τη δική μας γνώμη στη βάση αυθεντικών χειροπιαστών ντοκουμέντων, ιδού  στη συνέχεια ένα βίντεο 15 λεπτών μιας από τις αναρίθμητες ομιλίες του Μπέρνι Σάντερς, που μετάφρασε και υποτίτλισε ο Φίλιππας Φιλιππίδης, που έκανε το ίδιο και με την «ιστορική»  ομιλία του Σάντερς για τα «δεινά του ελληνικού λαού και τους δημίους του».

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/mperni-santers-pros-ena-protognora-maziko-kinima-stis-ipa

Όλοι τους εκλέχτηκαν πρόεδροι από την στρατιωτικο-βιομηχανο-τραπεζο-πολτική Μαφία και ούτε στο ελάχιστο από τον αμερικάνικο λαό.

Όλοι τους εκλέχτηκαν πρόεδροι από την στρατιωτικο-βιομηχανο-τραπεζο-πολτική Μαφία και ούτε στο ελάχιστο από τον αμερικάνικο λαό.

Σ.γ.: Όπως ονομάζει ο αμερικάνικος τύπος τον Μπέρνι είναι πολύ ηθικός, τίμιος και γι’ αυτό ουτοπικός. Για τους γνώστες της αμερικάνικης πολιτικής που είναι συνυφασμένη με δολοπλοκίες, στρατιωτικές επεμβάσεις, πολέμους και ανοικοδομήσεις όσων χωρών κατέστρεψαν εκ θεμελίων προς όφελος των δικών τους βιομηχανιών κατασκευής και εμπορίας όπλων, των τραστς πετρελαιοειδών, των εταιρειών ανοικοδόμησης  και επομένως ο Μπέρνι δεν έχει καμμια ελπίδα. Πρώτα-πρώτα τα μονοπώλια δεν θα τον υποστηρίξουν, ούτε το στρατιωτικοβιομηχανικό πλέγμα, αυτοί μόνο κατά Χίλαρι μεριά βλέπουν. ΄Τεσι ο Μπέρνι θα μείνει στην καρδιά της φοιτητικής νεολαίας και στα ρομαντικά όνειρά της.

Για μας ένα είναι σίγουρο. Το αμερικάνικο κατεστημένο εκτελεί προσχεδιασμένη εωσφορική αποστολή έτσι ο Μπέρνι θα είναι ο looser  και η Χίλαρι κερδισμένη. Είναι ο γήινος νόμος της σάρκας και της θνητότητας που επιιβάλλει τον νόμο της ανηθικότητας και της δύναμης, αντί για την αγάπη και την ειρηνική συνύπαρξη με τη συνείδησή μας.

Πόσο μας θυμίζει εκείνη τη μεγάλη καρδιά, τον γερουσιαστή Μακ Γκόβερν τον αντίπαλο του Νίξον στις εκλογές του 1972.

Τι συνέβη τότε; Για την ιστορία:

Ο ΜακΓκόβερν, ήταν γερουσιαστής της Νότιας Ντακότας από το 1963 ως το 1981, ήταν αντίπαλος του Νίξον στις προεδρικές εκλογές του 1972. Βασικός άξονας της προεκλογικής του εκστρατείας ήταν η αντίθεσή του στον πόλεμο στο Βιετνάμ.

Υπέστη μια από τις χειρότερες ήττες στην αμερικανική ιστορία λαμβάνοντας μόλις το 37,5% των ψήφων και υπερισχύοντας του ρεπουμπλικάνου αντιπάλου του μόνο στη Μασαχουσέτη και την Κολούμπια. Αυτά όλα τα έπαθε γιατί ήταν μεγάλη και καθαρή ψυχή και νοιαζόταν για την ειρήνη και τον άνθρωπο. Έζησε μια μακρά, επιτυχημένη και παραγωγική ζωή, υπερασπιζόμενος τους αδυνάτους, όντας μια προοδευτική φωνή για εκατομμύρια ανθρώπους και πολεμώντας για την ειρήνη και τα δικαιώματα όλων των συνανθρώπων του κι όχι μόνο των Αμερικανών.