Έφτασε η ώρα; Γέρων π. Σίμων Ἀρβανίτης «ὁ Θεός θά χωρίση τήν ἤρα ἀπό τό σιτάρι»

Παρακάτω δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από το περιοδικό «ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 163 Μάρτιος 2016 του πατρός Βασιλείου Βολουδάκη πατέρα του Μανώλη Βολουδάκη του πρώτου ηγέτη του χριστιανικού κόμματος «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» το οποίο βέβαια τα «δημοκρατικότατα κανάλια, εφημερίδες, ραδιόφωνα κ.λπ. ελληνικός τύπος» φρόντισαν και φροντίζουν να το αγνοούν και να το εξαφανίζουν από τον ελληνικό λαό σαν ασόβαρο και ουτοπικό, αυτοί, οι σοβαροί και ρεαλιστές. Ακριβώς όπως έκαναν οι δαιμονοκατηλειμμένοι ηγέτες των ΜΜΕ και της σατανοβουλής των τεκτόνων και των διεθνιστών της κακιάς ώρας με την «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» του Νίκου Ψαρουδάκη και του διαδόχου του Μανώλη Μηλιαράκη και νυν προέδρου του κόμματος, Γιάννη Ζερβού.

Το απόσπασμα έχει ως εξής:

Ὁ Γέροντάς μας, ὁ π. Σίμων, μᾶς ἐφιστοῦσε τήν προσοχή στήν κατάσταση πού τότε ἔβλεπε μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ καί σήμερα ἐμεῖς ζοῦμε τά προεόρτιά της.

Πατήρ Συμεών Αρβανίτης

Πατήρ Συμεών Αρβανίτης

 

Μᾶς ἔλεγε ἐπί λέξει: «Ἐγώ δέν θά ζῶ, ἀλλά ἐσεῖς θά ἰδῆτε ποῦ θά φθάση ὁ κόσμος. Θά πληθυνθῆ πολύ ἡ παρανομία καί τό Κράτος δέν θά τήν ἐλέγχη. Τότε οἱ πολῖτες θά ὁπλοφοροῦν καί θά ὑπερασπίζονται τή ζωή τους καί τό δίκιο τους ἐπί τόπου!» «Μετά, συνέχισε, τό κακό θά κορυφωθῆ. Καί, τότε, ὅταν τό κακό ὑπερκορυφωθῆ, ἀνάμενε καί τό τέλος»! Μέ τά λόγια του αὐτά, δέν ἐννοοῦσε τό τέλος τοῦ κόσμου, τήν Β΄ Παρουσία, ἀλλά τό τέλος τῆς ἀνωμάλου αὐτῆς περιόδου, ἡ ὁποία δέν θά μπορέση νά ἀναχαιτισθῆ ἤ νά ἀνατραπῆ μέ ἀνθρώπινη δύναμη.

Θυμᾶμαι ὅτι ἡ συνομιλία ἔγινε στό Κελάκι τοῦ Γέροντός μας, κάποιο μεσημέρι τοῦ 1972. Μέσα στό κελάκι του βρισκόμαστε ἕνας μεσήλικας ἀνώτατος ἀπόστρατος τῆς ἀεροπορίας, ἡ πρεσβυτέρα μου, ὁ πρῶτος γυιός μας, ὁ Μανώλης, μωρό, ξαπλωμένος πάνω στό κρεββάτι τοῦ π. Σίμωνος καί ὁ γράφων, διάκονος τότε.

Ὁ ἀπόστρατος τόν ρωτοῦσε συνεχῶς, προτάσσοντας, μάλιστα, τήν προσφώνηση «ἅγιε». «Πεῖτε μας ἅγιε, τί θά γίνη μετά;». Καί ὁ π. Σίμων, συνέχισε: «Τότε, ὅταν τό κακό ὑπερκορυφωθῆ θά γίνη ὁ μεγάλος Πόλεμος. Θά χαθοῦν περίπου τά 2/3 τῆς ἀνθρωπότητος. Θά ἐμφανίζονται οἱ ἅγιοι στούς δρόμους καί οἱ ἄνθρωποι θά πιστέψουν. Ὅλοι οἱ καλοπροαίρετοι θά επιζήσουν καί μετά θά βασιλεύση ὁ Χριστός. Θά μείνουν μόνο πιστοί ἄνθρωποι. Κατόπιν, ὀλίγον κατ’ ὀλίγον μετά ἀπό δύο ἤ τρεῖς γενεές θά γίνουν καί πάλι ἄπιστοι οἱ ἄνθρωποι, θά χάσουν τήν πίστη τους καί οἱ μέχρι τότε πιστοί καί θά ἀρχίσουν νά λένε «τότε γίνονταν, τώρα δέν γίνονται» καί θά ὀλιγοπιστοῦν. Ὁ κόσμος θά φθάση σέ πρωτοφανῆ κατάπτωση. Τότε θά ἔλθη ὁ Ἀντίχριστος»!

Αὐτά μᾶς ἔλεγε ὁ π. Σίμων καί ἐπειδή ἦταν πάντοτε πολύ φειδωλός στά λόγια του καί, κυρίως, στίς Προφητεῖες, ἀλλά καί γιατί εἶχε τέτοια ἁπλότητα καί ταπείνωση ὥστε νά μή μᾶς ἀποκρύπτη ὅτι τοῦ μιλοῦσε ὁ Θεός, πιστεύουμε ὅτι ἡ μαρτυρία του εἶναι αὐθεντική.

Νά ἔχουμε τήν εὐχή Του καί ὁ Γέροντάς μας νά ἔχη τήν εὐγνωμοσύνη μας γιά πάμπολλα, κυρίως ὅμως, γιά τό ὅτι μᾶς ἄνοιξε τά μάτια τῆς ψυχῆς πρός τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μας!

π. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης
https://hellasforce.com/2016/03/24/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B7%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CF%89%CE%BD-%CF%80-%CF%83%CE%AF%CE%BC%CF%89%CE%BD-%E1%BC%80%CF%81%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82-%E1%BD%81/

Σ.γ.: Ευχόμαστε να έρθει επιτέλους η ώρα εκείνη που θα αποδοθεί  γνήσια κι αυθεντική δικαιοσύνη εκ Θεού προερχόμενη, γιατί αν περιμένουμε δικαιοσύνη από τους βρώμικους, ένοχους και προδότες πολιτικούς μας και το διεφθαρμένο στα υψηλά κλιμάκιά του ελληνικό δικαστικό σύστημα απονομής δικαίου, τότε ονειροβατούμε.

Ένα συμβολικό παράδειγμα για την αναζήτηση της ευδαιμονίας κι ευτυχίας

Κάποτε μια ομάδα 50 ατόμων συμμετείχε σε ένα σεμινάριο.

Σε μια στιγμή ο ομιλητής πρότεινε μια δραστηριότητα. Έδωσε στον καθένα από ένα μπαλόνι και τους ζήτησε να γράψουν το όνομά τους πάνω σ’ αυτό. Μετά έβαλαν όλα τα μπαλόνια σε ένα δωμάτιο.

TA MΠAΛONIA

TA MΠAΛONIA

Στη συνέχεια τους ζήτησε να μπουν στο δωμάτιο αυτό και μέσα σε 5 λεπτά να βρει ο καθένας το μπαλόνι του με το όνομά του. Ο καθένας έψαχνε ξέφρενα για το όνομά του, συγκρουόμενος και σπρώχνοντας τους άλλους και επικράτησε χάος. Στο τέλος των 5 λεπτών κανένας δεν είχε βρει το μπαλόνι του. Στη συνέχεια τους ζητήθηκε ο καθένας να διαλέξει τυχαία ένα μπαλόνι και να το δώσει σε εκείνον που του ανήκε. Σε ελάχιστο χρόνο καθένας είχε το μπαλόνι του!

Κι ο ομιλητής είπε ότι αυτό ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή μας: Καθένας μας ψάχνει ξέφρενα την ευτυχία γύρω του χωρίς να γνωρίζει που είναι. Η ευτυχία μας βρίσκεται στην ευτυχία των άλλων ανθρώπων. Δώστε τους την ευτυχία τους και θα πάρετε την ευτυχία σας. Αυτός είναι ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής.

Αυτό αγνοούν οι πολιτικοί μας με τα κόμματά τους. Κομματιάζουν την ευτυχία μας και καταστρέφουν από τη δολοφονία και μετά του Καποδίστρια την πατρίδα. Απορούμε πως εξακολουθούμε να υπάρχουμε.

Πάντως ο διευθύνων το σεμινάριο μας έδωσε ένα μεγάλο παράδειγμα και μας ερμηνεύει άριστα γιατί δεν πρόκειται εμείς οι διχαστικοί, εμφυλιοπολεμικοί Έλληνες να νιώσουμε την ευτυχία. Μόνο τραγωδίες θα ζούμε και δράματα θα αντιμετωπίζουμε και εκατόμβες θυμάτων θα κλαίμε.

Και μυαλό δεν θα βάζουμε. Ο εγωϊσμός μας η αυτοκτονία μας, η δυστυχία μας και η υπανάπτυξη το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας που ήδη προ πολλού υποθηκεύσαμε.

Κύριοι της Βουλής των υπανθρώπων

Βουλή των υπανθρώπων τι περιμένουμε απ' αυτούς;

Βουλή των υπανθρώπων τι περιμένουμε απ’ αυτούς;

και ηγέτες της συγκεντρωτικής, φεουδαρχικής, ολιγαρχικής εκπροσώπησης που την ονομάζετε παλιοκαραγκιόζηδες “δημοκρατία”

Γελοί ανθρωπάρια, μαριονέτες των Ρόθτσάιλντ και των Ροκφέλερ.

Γελοία ανθρωπάρια, μαριονέτες των Ρόθτσάιλντ και των Ροκφέλερ.

συνεχείστε να αλληλοσφάζεστε επί των πτωμάτων μας. Όπως είσαστε μας κάνατε κι όπως μας καταντήσατε σας εκλέξαμε.

Σαν τα μούτρα μας και τα μούτρα σας.

Το σχέδιο Coudenhove – Kalergi: Η Γενοκτονία των Λαών της Ευρώπης

Ο Θεόδοτος καλεί τους αναγνώστες του να περιβάλουν με ιδιαίτερη προσοχή το παρακάτω άρθρο, γιατί δίνει την ουσία των όσων διαδραματίζονται γύρω μας – δηλαδή πολύ κοντά μας. Το άρθρο που ακoλουθεί μεταφράστηκε από τα Ιταλικά. Είχε αναρτηθεί στο σάιτ «Identità» και στην παλαιότερη ιστοσελίδα μας στις 22 Ιανουαρίου του 2013..

Η μαζική μετανάστευση είναι ένα φαινόμενο του οποίου τα αίτια εξακολουθούν να κρύβονται έξυπνα από το σύστημα, και η πολυπολιτισμική προπαγάνδα προσπαθεί ψευδώς να την παρουσιάσει ως αναπόφευκτη. Με αυτό το άρθρο σκοπεύουμε να αποδείξουμε μια για πάντα, ότι δεν είναι ένα αυθόρμητο φαινόμενο. Αυτό που θέλουν να εμφανίσουν ως ένα αναπόφευκτο αποτέλεσμα της ιστορίας, είναι στην πραγματικότητα ένα σχέδιο μελετημένο γύρω από ένα τραπέζι και προετοιμασμένο εδώ και δεκαετίες, για να καταστρέψει εντελώς το πρόσωπο της Γηραιάς Ηπείρου.

Η Πανευρώπη…

Λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν ότι ένας από τους βασικούς εμπνευστές της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ήταν επίσης ο άνθρωπος που σχεδίασε την προγραμματισμένη γενοκτονία των λαών της Ευρώπης. Πρόκειται για ένα σκοτεινό πρόσωπο, του οποίου οι μάζες αγνοούν την ύπαρξη, αλλά οι ισχυροί τον θεωρούν ως τον ιδρυτή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το όνομά του είναι Richard Coudenhove Kalergi. Ο πατέρας του ήταν ο Αυστριακός διπλωμάτης Heinrich von Coudenhove-Kalergi (με κάποιες ρίζες από την βυζαντινή οικογένεια των Καλλέργηδων) και η μητέρα του η Γιαπωνέζα Mitsu Aoyama.

Ο Gudenhove Κalergi

Ο Gudenhove Κalergi

Ο Kalergi λοιπόν, έχοντας στενές επαφές με όλη την ευρωπαϊκή αριστοκρατία και τους Ευρωπαίους πολιτικούς, εξ αιτίας των διασυνδέσεων του αριστοκράτη -διπλωμάτη πατέρα του, κινούμενος στα παρασκήνια, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, κατάφερε να προσελκύσει στα σχέδιά του τους πιο σημαντικoύς αρχηγούς κρατών, κάνοντάς τους υποστηρικτές και συνεργάτες του στο «έργο της ευρωπαϊκής ενοποίησης».

To βιβλίο του Coudenhove-Kalergi-Praktischer-Idealismus-1925 βάζει τις βάσεις για τη δημιουργία της Πανευρώπης.

To βιβλίο του Coudenhove-Kalergi-Praktischer-Idealismus-1925 βάζει τις βάσεις για τη δημιουργία της Πανευρώπης.

Το 1922 ίδρυσε το κίνημα «Πανευρώπη» στη Βιέννη, που στόχευε στη δημιουργία μιας Νέας Παγκόσμιας Τάξης, βασισμένης σε μια ομοσπονδία των εθνών υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα αποτελούσε το πρώτο βήμα για την δημιουργία μιας παγκόσμιας κυβέρνησης.

Μεταξύ των πρώτων οπαδών του, συγκαταλέγονται οι Τσέχοι πολιτικοί Tomáš Masaryk και Edvard Beneš καθώς και ο τραπεζίτης Max Warburg, ο οποίος διέθεσε τα πρώτα 60.000 μάρκα.

Ο Αυστριακός καγκελάριος Ignaz Seipel και ο επόμενος πρόεδρος της Αυστρίας Karl Renner ανέλαβαν στην συνέχεια υπεύθυνοι για την καθοδήγηση του κινήματος της «Πανευρώπης».

Αργότερα θα προσφέρουν την βοήθειά τους Γάλλοι πολιτικοί, όπως ο Léon Bloum, ο Aristide Briand, ο Ιταλός πολικός Alcide De Gasperi κ.λπ. Με την άνοδο του Φασισμού στην Ευρώπη, το σχέδιο τίθεται υπό νάρκωση, και η «Πανευρωπαϊκή» κίνηση αναγκάζεται να διαλυθεί, αλλά μετά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Kalergi , χάρη σε μία ξέφρενη και ακούραστη δραστηριότητα, καθώς και την υποστήριξη του Winston

Η μασονική στοά B'nai B'rith (εβραϊκό όνομα) υποστήριζε από τότε μια Ευρώπη μιγάδων ανθρωποειδών. Στην εικόνα η Μέρκελ δέχεται την βράβευσή της στη στοά για την συνεισφορά της στην ομογενοποίηση της Ευρώπης

Η μασονική στοά B’nai B’rith (εβραϊκό όνομα) υποστήριζε από τότε μια Ευρώπη μιγάδων ανθρωποειδών. Στην εικόνα η Μέρκελ δέχεται την βράβευσή της στη στοά για την συνεισφορά της στην ομογενοποίηση της Ευρώπης

Churchill, της ιουδαϊκής μασονικής στοάς B’nai B’rith και σημαντικών εφημερίδων, όπως οι New York Times, καταφέρνει το σχέδιο του να γίνει αποδεκτό από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Στην συνέχεια η CIA αναλαμβάνει την αποπεράτωση του σχεδίου της ενωμένης Ευρώπης.

Η πεμπτουσία του σχεδίου Kalergi

Στο βιβλίο του «Praktischer Idealismus», ο Kalergi δηλώνει ότι οι κάτοικοι των μελλοντικών «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» δεν θα είναι οι παλαιοί λαοί της Γηραιάς Ηπείρου, αλλά ένα είδος υπανθρώπων που θα προέρχονται από επιμιξία. Δηλώνει ξεκάθαρα, ότι θα πρέπει οι λαοί της Ευρώπης να διασταυρωθούν με ασιατικές και έγχρωμες φυλές, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα πολυεθνικό κοπάδι χωρίς ποιότητα και εύκολα ελεγχόμενο από την άρχουσα τάξη.

Ο Kalergi διακηρύσσει την κατάργηση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης των λαών και, στη συνέχεια, την εξάλειψη των εθνών μέσω των εθνοτικών αυτονομιστικών κινημάτων ή την μαζική μετανάστευση. Προκειμένου ολόκληρη η Ευρώπη να ελέγχεται από μία ελίτ, θέλει να μετατρέψει τους ομοιογενείς λαούς σε μία μικτή φυλή μαύρων, λευκών, και Ασιατών. Ποιά όμως είναι αυτή η ελίτ; Ο Kalergi είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικός επ” αυτού: «O άνθρωπος του μέλλοντος θα είναι μικτής φυλετικής καταγωγής. Οι φυλές και οι τάξεις του σήμερα θα εξαφανισθούν σταδιακά λόγω της εξάλειψης του χώρου, του χρόνου και της προκατάληψης. Η ευρωασιατική-νεγροϊδής φυλή του μέλλοντος, όμοια στην εμφάνιση της με τους αρχαίους Αιγύπτιους, θα αντικαταστήσει την διαφορετικότητα των λαών και την διαφορετικότητα των ατόμων.

(Δείτε το αντίστοιχο βιντεοκλίπ με το λόγο του Νικολά Σαρκοζί επί της ομογενοποίησης των λαών της Ευρώπης).

Αντί της καταστροφής του ευρωπαϊκού ιουδαϊσμού, η Ευρώπη, ενάντια στην θέλησή της, εξευγένισε και μόρφωσε αυτόν τον λαό, οδηγώντας τον στο μελλοντικό του στάτους ως ηγετικό έθνος διαμέσου αυτής της τεχνητής εξελικτικής διαδικασίας. Δεν προξενεί κατάπληξη ότι αυτός ο λαός που δραπέτευσε από το Γκέττο-φυλακή, εξελίχθηκε σε μία πνευματική αριστοκρατία της Ευρώπης. Συνεπώς η ευσπλαχνική πρόνοια έδωσε στην Ευρώπη μια νέα φυλή αριστοκρατίας με τη χάρη του πνεύματος. Αυτό συνέβη τη στιγμή που η Ευρωπαϊκή φεουδαλική αριστοκρατία κατέπεσε, λόγω της χειραφέτησης των Ιουδαίων [εννοείται με τις διαταγές και τα μέτρα που πήρε η γαλλική επανάσταση]».

Αν και κανένα σχολικό βιβλίο δεν μιλά για τον Kalergi, οι ιδέες του είναι οι κατευθυντήριες αρχές της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πεποίθηση ότι οι λαοί της Ευρώπης θα πρέπει να αναμιχθούν με Αφρικανούς και Ασιάτες, για να καταστραφεί η αμιγής ταυτότητα τους και να δημιουργηθεί μια ενιαία φυλή μιγάδων, είναι η βάση όλων των κοινοτικών πολιτικών που στοχεύουν στην ένταξη και την προστασία των μειονοτήτων.

Αυτό δεν γίνεται για ανθρωπιστικούς λόγους, αλλά εξαιτίας οδηγιών που έχουν εκδοθεί με αδίστακτη αποφασιστικότητα, για να επιτευχθεί η μεγαλύτερη γενοκτονία στην ιστορία. Προς τιμήν του ιδρύθηκε το ευρωπαϊκό βραβείο Coudenhove- Kalergi, με το οποίο βραβεύονται κάθε δύο χρόνια, οι Ευρωπαίοι οι οποίοι έχουν διαπρέψει στην προώθηση του εγκληματικού σχεδίου του. Μεταξύ αυτών που βραβεύτηκαν είναι η Angela Merkel και ο Herman Van Rompuy.

Η προτροπή σε γενοκτονία, αποτελεί επίσης την βάση των συνεχών εκκλήσεων των Ηνωμένων Εθνών, για να γίνουν δεκτά εκατομμύρια μεταναστών, έτσι ώστε να αντισταθμιστεί δήθεν το χαμηλό ποσοστό γεννήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σύμφωνα με μία έκθεση που δημοσιεύθηκε στις αρχές της νέας χιλιετίας, τον Ιανουάριο του 2000, στην αναφορά «Population division» των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη, με τίτλο «Μετανάστευση αντικατάστασης: Μία λύση για την μείωση και γήρανση του πληθυσμού », η Ευρώπη θα έχει ανάγκη έως το 2025 από 159.000.000 μετανάστες. Αναρωτιέται κανείς, πώς θα ήταν δυνατό να γίνουν τόσο ακριβείς εκτιμήσεις για τη μετανάστευση, αν δεν ήταν ένα προμελετημένο σχέδιο.

Είναι βέβαιο ότι το χαμηλό ποσοστό γεννήσεων θα μπορούσε εύκολα να αντιστραφεί μέσω των κατάλληλων μέτρων για την στήριξη της οικογένειας, αλλά δεν υπάρχει τέτοια διάθεση. Είναι εξίσου σαφές, ότι δεν είναι με τη συμβολή και ανάμειξη ξένων γονιδίων που θα προστατευθεί η γενετική κληρονομιά της Ευρώπης, αλλά ότι με αυτό τον τρόπο επιτυγχάνεται η εξαφάνισή της. Ο μοναδικός σκοπός αυτών των μέτρων είναι να στρεβλώσει εντελώς τους λαούς, να τους μετατρέψει σε ένα σύνολο ατόμων χωρίς καμία εθνική, ιστορική και πολιτισμική συνοχή.

Εν ολίγοις, οι θέσεις του σχεδίου Kalergi ήταν και εξακολουθούν να είναι, η βάση των επισήμων πολιτικών των κυβερνήσεων που αποσκοπούν στην γενοκτονία των λαών της Ευρώπης, μέσω της μαζικής μετανάστευσης. Ο G. Brock Chisholm, πρώην διευθυντής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (OMS), αποδεικνύει ότι έχει μάθει καλά το μάθημα του Kalergi όταν λέει: «Αυτό που σε όλους τους τόπους οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν είναι να εφαρμόσουν τον περιορισμό των γεννήσεων και να τελούν μικτούς γάμους (μεταξύ διαφορετικών φυλών), και αυτό με σκοπό να δημιουργηθεί μια ενιαία φυλή σε ένα κόσμο που θα κατευθύνεται από μια κεντρική αρχή.»

Συμπεράσματα:

Αν κοιτάξουμε γύρω μας, το σχέδιο του Kalergi φαίνεται να υλοποιείται πλήρως.

Είμαστε αντιμέτωποι με μία πραγματική τριτοκοσμοποίηση της Ευρώπης. Η μάστιγα της επιμειξίας παράγει κάθε χρόνο χιλιάδες νέα άτομα μιγάδες: «Τα παιδιά του Kalergi ». Υπό τη διπλή πίεση της παραπληροφόρησης και την ανθρωπιστική αποβλάκωση που καλλιεργείται από τα μέσα μαζικής πληροφόρησης, διδάσκεται στους Ευρωπαίους με το πρόσχημα της παγκοσμιοποίησης, ουσιαστικά γκετοποίησης, συντριβής και απεμπόλησης των ιδιαιτεροτήτων κάθε λαού, να απαρνηθούν την καταγωγή τους, να απαρνηθούν την εθνική τους ταυτότητα.

Οι υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης προσπαθούν να μας πείσουν ότι το να απαρνηθούμε την ταυτότητά μας, είναι μια προοδευτική και ανθρωπιστική πράξη, ότι ο «ρατσισμός» είναι λάθος, αλλά μόνο και μόνο επειδή θέλουν να μας κάνoυν όλους τυφλούς καταναλωτές και εύκολα ελεγχόμενα ανθρωποειδή-ρομπότ.

Είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίο σε αυτούς τους καιρούς να αντιδράσουμε στα ψέματα του συστήματος, να αφυπνιστεί το πνεύμα της εξέγερσης στους Ευρωπαίους. Θα πρέπει να τεθεί μπροστά στα μάτια όλων το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένταξη, η συμμετοχή μας στο ευρωπαϊκό χωνευτήρι, ισοδυναμεί με γενοκτονία. Ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή, από τη διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας, ειδάλλως, οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική λύση ισοδυναμεί με εθνική αυτοκτονία.

Σημείωση του μεταφραστή: Αν και τα αίτια των προσωπικών επιλογών του Kalergi, δεν μας ενδιαφέρουν ιδιαίτερα, ωστόσο θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε ένα ερώτημα, που σίγουρα θα διαμορφώθηκε στο μυαλό των αναγνωστών:

Γιατί ένας Ευρωπαίος αριστοκράτης με Φλαμανδικές, Πολωνικές, Ελληνικές-Βυζαντινές ρίζες, ακόμη και με αίμα Σαμουράι στις φλέβες του(από την μητέρα του) έγινε φορέας τέτοιων σχεδίων και όργανο στα χέρια σκοτεινών δυνάμεων;

Οι λόγοι, κατά την γνώμη μας, είναι πολλαπλοί: ιδιοσυγκρασικοί, ψυχολογικοί και…γυναικείων επιδράσεων. Παρατηρούμε λοιπόν μία προσωπικότητα με έντονα σνομπ συμπεριφορές, υπεροψία, και έναν, ας μου επιτραπεί ο όρος, «εκφυλισμένο ελιτισμό». Επίσης, το γεγονός ότι η μητέρα του ήταν ασιάτισσα, ίσως του δημιούργησε εσωτερικές συγκρούσεις και απωθημένα, κάτι που μπορεί να συμβεί σε άτομα με τέτοια ιδιοσυγκρασία.

Όμως ο πιο αποφασιστικός παράγοντας, πρέπει να ήταν η «κατάλληλη έφηβη», που όλως τυχαίως φυσικά, αν θέλουμε το πιστεύουμε, βρέθηκε δίπλα του, και έγινε η πρώτη γυναίκα του: Η ιουδαία Ida Roland, που αργότερα θα γίνει φημισμένη ηθοποιός. Περιβάλλοντα και επιρροές, πολύ ιδιαίτερες… και ταυτοχρόνως ύποπτες…

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
Απονομή του ευρωπαϊκού βραβείου Coudenhove-Kalergi 2012 στον Πρόεδρο Van Rompuy

O Herman van Rompye και το ψυχρό χαμόγελό του. Λες και βγήκε από το μυθιστόρημα του Βίκτορ Ουγκό "Ο άνθρωπος που γελά".

O Herman van Rompuy και το ψυχρό χαμόγελό του. Λες και βγήκε από το μυθιστόρημα του Βίκτορ Ουγκό “Ο άνθρωπος που γελά”.

Στις 16 Νοεμβρίου 2012, απονεμήθηκε στον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κ. Herman Van Rompuy το ευρωπαϊκό βραβείο Coudenhove-Kalergi 2012, σε ειδικό συνέδριο στη Βιέννη, για τον εορτασμό των 90 χρόνων του πανευρωπαϊκού κινήματος. Το βραβείο απονέμεται ανά διετία σε ηγετικές προσωπικότητες, για την εξαίρετη συμβολή τους στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Αποφασιστικός παράγοντας για την απονομή του βραβείου ήταν ο ισορροπημένος τρόπος με τον οποίο ο Πρόεδρος Van Rompuy άσκησε τα καθήκοντά του στη νέα θέση του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, η οποία καθιερώθηκε με τη Συνθήκη της Λισσαβώνας. Διεκπεραίωσε αυτόν τον ιδιαίτερα ευαίσθητο ηγετικό και συντονιστικό ρόλο με πνεύμα αποφασιστικότητας και συμφιλίωσης, ενώ έμφαση δόθηκε επίσης στην δεξιοτεχνική διαιτησία του επί ευρωπαϊκών υποθέσεων και αναμφισβήτητη δέσμευσή του στις ευρωπαϊκές ηθικές αξίες.

Στον λόγο αποδοχής του βραβείου, ο κ. Van Rompuy περιέγραψε την ενοποίηση της Ευρώπης ως έργο ειρήνης. Η σημασία της εν λόγω ιδέας, η οποία ήταν επίσης στο επίκεντρο του έργου του Coudenhove-Kalergi, παραμένει το ίδιο επίκαιρη ύστερα από 90 έτη. Το βραβείο φέρει το όνομα του κόμη Richard Nicolaus von Coudenhove-Kalergi (1894-1972), φιλοσόφου, διπλωμάτη, εκδότη και ιδρυτή του πανευρωπαϊκού κινήματος (1923). Ο Coudenhove-Kalergi υπήρξε πρωτοπόρος της ευρωπαϊκής ενοποίησης και διέδωσε την ιδέα μιας ομοσπονδίας ευρωπαϊκών κρατών στα έργα του. Από το 2000, μεταξύ των νικητών του βραβείου συγκαταλέγονται η Καγκελάριος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας Angela Merkel (2010) και ο Πρόεδρος της Λετονίας Vaira Vike-Freiberga, (2006).

Μετάφραση -επιμέλεια: Ελευθέριος Αναστασιάδης
ΠΗΓΗ: http://makedonia-is-greece.blogspot.gr/2012/12/blog-post_5681.html

Σ.γ.: Τα γεγονότα καλπάζουν. όταν πρωτοαναρτήθηκε το άρθρο αυτό τον γενάρη του 13 κανείς δεν υποπτευόταν ότι τα γεγονότα με το προσφυγικό-μεταναστευτικό των ημερών μας, θα συνέβαιναν τόσο γρήγορα και το χειρότερο, ότι νεαροί γηγενείς Ευρωπαίοι με την υποστήριξη και την εκπαίδευση του ISIS θα αιματοκυλούσαν την Ευρώπη δύο χρόνια αργότερα εν ονόματι του πιο ακραίου φονταμενταλιστικού τμήματος του Ισλάμ.

Ιστορική ομιλία του Ούγγρου πρωθυπουργού Viktor Orbán για το άθλιο συνοθύλευμα απατεώνων και Ναζί που σχημάτισαν την Ε.Ε.

 

Victor Orban το λέει η καρδιά του, όχι σαν τα δικά μας ανδρείκελα που τα έχουν δώσει και ξεπουλήσει όλα

Victor Orban το λέει η καρδιά του, όχι σαν τα δικά μας ανδρείκελα που τα έχουν δώσει και ξεπουλήσει όλα

Δημοσιεύτηκε στις 23 Μαρ 2016

Συγκλονιστική ομιλία του Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν στις 15 Μαρτίου 2016, επ’ ευκαιρία του εορτασμού για τα 168 χρόνια από τον αγώνα για την Ανεξαρτησία εναντίον των Αψβούργων (1848–49), μέσα από την οποία προειδοποεί τον λαό του και όλους εμάς για την προσχεδιασμένη λαθρεποίκηση της Ευρώπης που έχει αποφασιστεί από τους σιωνιστές και τα δουλικά τους σύμφωνα με το σχέδιο Coudenhove-Kalergi που ακολουθούν και εκτελούν πιστά.

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ COUDENHOVE-KALERGI: Η ΠΡΟΜΕΛΕΤΗΜΕΝΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
http://afypnisisellinwn.blogspot.gr/2…

Ο Βίκτορ Όρμπαν αν και χρηματοδοτούμενος από τον Σόρος, αποτελεί μειοψηφία στην Ευρωσιωνιστική Ένωση και χαρακτηρίζεται ως ακροδεξιός και φασίστας από τα διαπλεκόμενα μπασταρδοκάναλα της πλύσης εγκεφάλου αφού δεν έχει προσκυνήσει όπως όλα σχεδόν τα δουλικά που απλά εκτελούν τις εντολές που παίρνουν.. Και όχι μόνο δεν προσκύνησε αλλά σούταρε από την χώρα του τους Ρότσιλντ [http://humansarefree.com/2016/02/vict…] οι οποίοι ελέγχουν όλες τις κεντρικές τράπεζες του πλανήτη εκτός από την Ρωσία, την Κίνα, την Συρία, το Ιράν, την Κούβα, την Β.Κορέα, την Ισλανδία και την χώρα του Όρμπαν, Ουγγαρία. [http://humansarefree.com/2013/11/comp…]

Σε αυτή την ιστορική ομιλία του, ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας δακρύζει για την Ευρώπη που πρέπει να ενωθεί και να πολεμήσει την πολιτική σαπίλα που καταστρέφει την ελευθερία των εθνών-κρατών της μέσω της προσχεδιασμένης και προμελετημένης λαθρεποίκησης. Άλλοι έχουν πρωθυπουργούς με @@@@ και άλλοι @@@@ πρωθυπουργούς (και προδότες)…

Τόσοι προδότες μαζευτήκαν για να αποδομήσουν ό,τι πάλεψαν να δομήσουν οι ήρωες του 1821

Τόσοι προδότες μαζευτήκαν για να αποδομήσουν ό,τι πάλεψαν να δομήσουν οι ήρωες του 1821!

Ως πότε άραγε…;

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016

«Σήμανε η ώρα της αντίστασης! Σύμμαχοι μαζευτείτε!» Συγκλονιστική ομιλία του Ούγγρου πρωθυπουργού: «Εχθρός μας είναι ο φανατικός διεθνισμός των Βρυξελλών. Δικό τους σχέδιο είναι η μεταναστευτική πλημμυρίδα. Θέλουν να μας αναμίξουν, να εξαλείψουν κάθε τι εθνικό, να φτιάξουν τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης και να μας κάνουν δούλους» (video)

Ομιλία του Ούγγρου πρωθυπουργού Viktor Orbán στις 15 Μαρτίου 2016, επ’ ευκαιρία του εορτασμού για τα 168 χρόνια από τον αγώνα για την Ανεξαρτησία εναντίον των Αψβούργων (1848–49):

Η μοίρα των Ούγγρων έχει γίνει συνυφασμένη με εκείνη των εθνών της Ευρώπης και έχει εξελιχθεί να είναι τόσο πολύ μέρος της Ένωσης ώστε σήμερα δεν υπάρχει ούτε ένας λαός – συμπεριλαμβανομένου του ουγγρικού λαού – που να μπορεί να είναι ελεύθερος, αν η Ευρώπη δεν είναι ελεύθερη. Και σήμερα η Ευρώπη είναι τόσο εύθραυστη, αδύναμη και ασθενική σαν «ένα λουλούδι που κατατρώγεται από ένα κρυφό σκουλήκι». Σήμερα, 168 χρόνια μετά τους μεγάλους πολέμους της Ανεξαρτησίας των ευρωπαϊκών λαών, η Ευρώπη, το κοινό μας σπίτι δεν είναι ελεύθερη! Κυρίες και κύριοι, η Ευρώπη δεν είναι ελεύθερη. Επειδή η ελευθερία αρχίζει με το να λες την αλήθεια. Σήμερα στην Ευρώπη, είναι απαγορευμένο να πεις την αλήθεια. Ακόμη και αν είναι κατασκευασμένο από μετάξι, ένα φίμωτρο είναι φίμωτρο.

Απαγορεύεται να πεις ότι αυτοί που φθάνουν δεν είναι πρόσφυγες, αλλά ότι η Ευρώπη απειλείται από τη μετανάστευση.

Απαγορεύεται να πεις ότι δεκάδες εκατομμύρια είναι έτοιμοι να έρθουν προς τα εδώ.

Απαγορεύεται να πεις ότι η  μετανάστευση φέρνει έγκλημα και τρομοκρατία στις χώρες μας.

Απαγορεύεται να επισημάνεις ότι οι μάζες που καταφθάνουν από άλλους πολιτισμούς θέτουν σε κίνδυνο τον τρόπο ζωής μας, τον πολιτισμό μας, τα έθιμά μας και τις χριστιανικές παραδόσεις μας.

Απαγορεύεται να επισημάνεις ότι εκείνοι που έφτασαν νωρίτερα έχουν ήδη δημιουργήσει τον δικό τους νέο, ξεχωριστό κόσμο για του ίδιους, με τους δικούς του νόμους και τα ιδανικά του, ξεχωριστά από τις χιλιόχρονες δομές της Ευρώπης.

Απαγορεύεται να επισημάνεις ότι αυτό δεν είναι μια τυχαία και ακούσια αλυσίδα συνεπειών, αλλά μια προσχεδιασμένη και ενορχηστρωμένη επιχείρηση. Μάζες ανθρώπων που κατευθύνονται προς εμάς.

Απαγορεύεται να πεις «ότι στις Βρυξέλλες επινοούν συστήματα για να μεταφέρουν αλλοδαπούς εδώ όσο το δυνατόν γρηγορότερα και να εγκατασταθούν εδώ ανάμεσά μας.

Απαγορεύεται να επισημάνεις ότι ο σκοπός της εγκατάστασης ανθρώπων εδώ είναι η αναμόρφωση του θρησκευτικού και πολιτιστικού τοπίου της Ευρώπης, και η επανα-δημιουργία των εθνοτικών θεμελίων της – εξαλείφοντας έτσι το τελευταίο φράγμα για τον διεθνισμό: τα έθνη-κράτη.

Απαγορεύεται να πεις ότι οι Βρυξέλλες ύπουλα πλέον καταβροχθίζουν όλο και περισσότερες φέτες της εθνικής μας κυριαρχίας, και στις Βρυξέλλες πολλοί κάνουν τώρα σχέδια για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης – κάτι για το οποίο κανείς δεν τους έδωσε ποτέ άδεια.

Κυρίες και κύριοι, οι σημερινοί εχθροί της ελευθερίας είναι διαφορετικής πάστας από τους βασιλικούς και τους αυτοκρατορικούς κυβερνήτες των παλαιών εποχών, ή εκείνους που κυβερνούσαν στο σοβιετικό σύστημα. Χρησιμοποιούν ένα διαφορετικό σύνολο εργαλείων για να μας αναγκάσουν να υποταχθούμε.

Σήμερα δεν μας φυλακίζουν, δεν μας μεταφέρουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, και δεν στέλνουν τανκς για να καταλάβουν χώρες που είναι πιστές στην ελευθερία. Σήμερα οι βομβαρδισμοί των διεθνών μέσων μαζικής ενημέρωσης, οι καταγγελίες, οι απειλές και οι εκβιασμοί είναι αρκετοί.

Οι λαοί της Ευρώπης σιγά-σιγά αφυπνίζονται, ανακατατάσσονται και θα ανακτήσουν σύντομα το έδαφος. Οι λαοί της Ευρώπης μπορεί να κατάλαβαν τελικά ότι το μέλλον τους βρίσκεται σε κίνδυνο: Τώρα όχι μόνο η ευημερία τους, η καλή ζωή τους, οι θέσεις εργασίας που διακυβεύονται, αλλά η ίδια η ασφάλειά μας και η ειρηνική τάξη της ζωής μας απειλούνται.

Επιτέλους, οι λαοί της Ευρώπης, οι οποίοι κοιμήθηκαν μέσα στην αφθονία και την ευημερία, έχουν κατανοήσει ότι οι αρχές της ζωής πάνω στις οποίες έχει χτιστεί η Ευρώπη βρίσκονται σε θανάσιμο κίνδυνο. Η Ευρώπη είναι η κοινότητα των χριστιανικών, ελεύθερων και ανεξάρτητων εθνών, της ισότητας ανδρών και γυναικών, του θεμιτού ανταγωνισμού και της αλληλεγγύης, της υπερηφάνειας και της ταπεινοφροσύνης, της δικαιοσύνης και του ελέους.

Αυτή τη φορά ο κίνδυνος δεν μας επιτίθεται όπως γίνεται με τους πολέμους και τις φυσικές καταστροφές, ξαφνικά τραβώντας το χαλί κάτω από τα πόδια μας. Η μαζική μετανάστευση είναι μια αργή ροή νερού που επίμονα διαβρώνει τις ακτές. Είναι μεταμφιεσμένη ως ένας ανθρωπιστικός σκοπός, αλλά η αληθινή φύση της είναι η κατάληψη των εδαφών. Και το έδαφος που κερδίζεται γι’ αυτούς χάνεται από μας. Κοπάδια από εμμονικούς υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων κινούνται από έντονη επιθυμία να μας επιπλήξουν και να μας καταγγείλουν.

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους είμαστε εχθρικοί ξενοφοβικοί, αλλά η αλήθεια είναι, ότι η ιστορία του έθνους μας είναι και ιστορία ένταξης και ιστορία σύζευξης πολιτισμών. Όσοι έχουν προσπαθήσει να έρθουν εδώ ως νέα μέλη της οικογένειας, ως σύμμαχοι, είτε ως εκτοπισθέντες φοβούμενοι για τη ζωή τους έχουν γίνει δεκτοί να κάνουν εδώ ένα νέο σπίτι. Αλλά εκείνοι που έχουν έρθει εδώ με την πρόθεση να αλλάξουν την χώρα μας, να διαμορφώσουν το έθνος μας σύμφωνα με την δική τους εικόνα, όσοι έχουν έρθει με τη βία και ενάντια στη θέλησή μας – βρίσκουν πάντα αντίσταση.

Κυρίες και Κύριοι, στην αρχή μιλάνε για μόνο μερικές εκατοντάδες, χιλιάδες ή δύο χιλιάδες άτομα που θα μετεγκατασταθούν. Αλλά ούτε ένας υπεύθυνος Ευρωπαίος ηγέτης δεν θα τολμούσε να ορκιστεί ότι αυτές οι δυο χιλιάδες δεν θα γίνουν δέκα ή διακόσιες χιλιάδες. Αν θέλουμε να σταματήσει αυτή η μαζική μετανάστευση, πρώτα πρέπει κάποιος να περιορίσει τις Βρυξέλλες.

Ο κύριος κίνδυνος για το μέλλον της Ευρώπης δεν προέρχεται από εκείνους που θέλουν να έρθουν εδώ, αλλά από τον φανατικό διεθνισμό των Βρυξελλών. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στις Βρυξέλλες να θέσουν τον εαυτό τους υπεράνω του νόμου. Δεν θα επιτρέψουμε να μας επιβάλλουν το πικρό καρπό της κοσμοπολίτικης μεταναστευτικής πολιτικής τους.

 Δεν πρέπει να εισάγουμε στην Ουγγαρία το έγκλημα, την τρομοκρατία, την ομοφοβία και τον αντισημιτισμό που καίει συναγωγές. Δεν πρέπει να υπάρχουν αστικές περιοχές που δεν θα τις αγγίζει ο νόμος, δεν πρέπει να υπάρχουν μαζικές ταραχές. Ούτε εξεγέρσεις μεταναστών. Και δεν πρέπει να υπάρχουν συμμορίες που θα κυνηγάνε τις γυναίκες και τις κόρες μας.

Εμείς δεν θα επιτρέψουμε σε άλλους να μας πουν ποιον θα αφήσουμε να μπει στο σπίτι και τη χώρα μας, με ποιον θα ζήσουμε και με ποιον θα μοιραστούμε τη χώρα μας. Γνωρίζουμε που πάει το πράγμα. Πρώτα τους επιτρέπουμε να μας πουν ποιον πρέπει να δεχτούμε, μετά θα μας αναγκάσουν να υπηρετήσουμε τους ξένους στη χώρα μας. Στο τέλος θα βρούμε τον εαυτό μας να μας λένε να τα μαζέψουμε και να φύγουμε από την δική μας χώρα.

Γι’ αυτό απορρίπτουμε το αναγκαστικό πρόγραμμα επανεγκατάστασης, και δεν θα ανεχθούμε ούτε εκβιασμούς, ούτε απειλές. Έχει έρθει η ώρα για να χτυπήσει ο κώδωνας της προειδοποίησης. Έχει έρθει η ώρα για αντίθεση και αντίσταση. Έχει έρθει η ώρα για να συναχθούν οι σύμμαχοί μας. Έχει έρθει η ώρα να σηκώσουμε τη σημαία των περήφανων εθνών.

Έχει έρθει η ώρα για να αποτρέψουμε την καταστροφή της Ευρώπης, και να σώσουμε το μέλλον της Ευρώπης. Για το σκοπό αυτό, ανεξάρτητα από κομματικές ταυτότητες, καλούμε κάθε πολίτη της Ουγγαρίας να ενωθεί και καλούμε κάθε ευρωπαϊκό έθνος να ενωθεί.

Οι ηγέτες και οι πολίτες της Ευρώπης δεν πρέπει πλέον να ζουν σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Πρέπει να αποκαταστήσουμε την ενότητα της Ευρώπης. Εμείς οι λαοί της Ευρώπης δεν μπορεί να είμαστε ελεύθεροι ατομικά αν δεν είμαστε ελεύθεροι μαζί.

Αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας, θα πετύχουμε. Αν τραβήξουμε σε διαφορετικές κατευθύνσεις, θα αποτύχουμε. Ενωμένοι είμαστε δύναμη, διχασμένοι είμαστε αδύναμοι. Ή μαζί, ή τίποτα – σήμερα αυτός είναι ο νόμος.

Για τους Ούγγρους, το 1848 στο βιβλίο της μοίρας γραφόταν ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να γίνει εναντίον της  αυτοκρατορίας των Αψβούργων. Αν τα είχαμε τότε παρατήσει δεν θα υπήρχε αποτέλεσμα, η μοίρα μας θα είχε σφραγιστεί, και η γερμανική θάλασσα θα είχε καταπιεί τους Ούγγρους.

Το 1956, στο βιβλίο της μοίρας έγραφε ότι επρόκειτο να παραμείνουμε μια κατεχόμενη και σοβιετοποιημένη χώρα, μέχρι ο πατριωτισμός να σβηστεί από τον τελευταίο Ούγγρο. Αν τότε τα είχαμε παρατήσει δεν θα υπήρχε αποτέλεσμα, και η μοίρα μας θα είχε σφραγιστεί, και η Σοβιετική θάλασσα θα είχε καταπιεί τους Ούγγρους.

Σήμερα είναι γραμμένο στο βιβλίο της μοίρας, ότι κρυφές, απρόσωπες παγκόσμιες δυνάμεις θα εξαλείψουν κάθε τι που είναι μοναδικό, αυτόνομο, πανάρχαιο και εθνικό. Θέλουν να αναμίξουν πολιτισμούς, θρησκείες και πληθυσμούς, μέχρι που η πολύπλευρη και περήφανη Ευρώπη μας να γίνει τελικά αναιμική και υπάκουη.

Και αν τα παρατήσουμε τώρα, η μοίρα μας θα σφραγιστεί, θα αλωθούμε και θα καταλήξουμε στην τεράστια κοιλιά των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Το έργο που περιμένει τον ουγγρικό λαό, τα έθνη της Κεντρικής Ευρώπης και τα άλλα ευρωπαϊκά έθνη που δεν έχουν ακόμη χάσει την κοινή λογική είναι να νικήσουμε, να ξαναγράψουμε και να αλλάξουμε την τύχη που προορίζεται για εμάς.

Εμείς, οι Ούγγροι και οι Πολωνοί γνωρίζουμε πως να το κάνουμε αυτό. Έχουμε διδαχτεί ότι μπορεί ένας μόνο να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο, αρκεί να είναι γενναίος. Ως εκ τούτου, πρέπει να ανασύρουμε την αρχαία αρετή του θάρρους μέσα από το βούρκο της λήθης. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να βάλουμε χάλυβα στη σπονδυλική στήλη μας, και πρέπει να απαντήσουμε με σαφήνεια, με μια φωνή αρκετά δυνατή για να ακουστεί όσο γίνεται πιο μακριά, το κύριο, το πιο σημαντικό ερώτημα που καθορίζει την μοίρα μας:

Το ερώτημα από το οποίο εξαρτάται το μέλλον της Ευρώπης: «Θα είμαστε σκλάβοι ή ελεύθεροι – Αυτό είναι το ερώτημα. Δώστε εσείς την απάντηση!».

http://redskywarning.blogspot.gr/2016/03/video_22.html

ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΑΔΕΛΦΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΠΙΣΩ
https://youtu.be/Ty2cRprTEIg

Για όσους πιστεύουν ακόμη στην Ευρωπαϊκή Ένωση των λαών!!!

Σήμερα θα αφήσουμε το Δημήτρη Καζάκη να μιλήσει για την ευλογημένη χώρα του Πέραν, την Ε.Ε. των τρισαθλίων Δυτικών Σταυροφόρων που ήρθαν να μας σώσουν με τα ΔΝΤ τους, την Ευρωπαϊκή και τη Ντώϋτσε Μπάνκα τους και να εξορθολογίσουν την οικονομία μας οι πανάθλιοι τοκογλύφοι. Όχι πως δεν ήθελε αλλαγή αφού το σάπιο αστικό σύστημα παγκοσμίως και η οικονομία του μπάζει από παντού, αλλά γιατί τα σαπισμένα, δυσώδη και αποτυχημένα αστικά κόμματα-απόβλητα της Δύσης και μάλιστα τα Χριστιανοδημοκρατικά, εξακολουθούν να διακηρύττουν τη σωτηρία των λαών αποκτηνώνοντάς τους.Οι βάρβαροι, οι υποκριτές, οι ανθρωποφάγοι! Ένας από αυτούς ο άνθρωπος με το χαμογελαστό πρόσωπο, που τόσο μεγάλος λόγος έγινε για να εκλεγεί. Ο γιός του Ναζί μπαμπά και πρωθυπουργός του δουκάτου του Λουξεμβούργου. Ενός ανύπαρκτου κρατιδίου που υπάρχει μόνο για να εξυπηρετεί τ” άνομα συμφέροντα των γειτόνων του. Αν το επισκεφθείτε μάλιστα να δείτε τι αλαζονεία διακατέχει τους λιγοστούς κατοίκους του!

Ας δούμε αποσπασματικό σχόλιο του Δημήτρη Καζάκη! Δημοσιεύτηκε και στο Χωνί, στις 10/8/2014.

«Όμοιος τον όμοιο και η κοπριά στα λάχανα. Αυτή την λαική παροιμία μου έφεραν στο νου οι εικόνες με τους τρυφερούς εναγκαλισμούς του Γιούνκερ με τον Σαμαρά. Παιδιά του ίδιου φυράματος. Όπως ο Σαμαράς, έτσι κι ο Γιούνκερ είναι γέννημα θρέμμα κομματόσκυλο από τα γεννοφάσκια του, εκ φύσεως φιλοχρήματος, αργόσχολος, άεργος κι επομένως ιδανικός ως πολιτικός καριέρας.

Μας απειλεί και με την γροθιά του ο ναζί

Μας απειλεί και με την γροθιά του κι όλας!

Ο πατέρας του Ζαν Κλοντ υπηρέτησε στα βάφεν ες-ες κατά την κατοχή και μάλιστα πολέμησε στο ρώσικο μέτωπο, αλλά δεν δικάστηκε ως δωσίλογος γιατί ισχυρίστηκε ότι τον στρατολόγησαν «με τη βία». Σαν παλιό στέλεχος του «κόμματος της δεξιάς» – όπως ονομαζόταν επίσημα το κόμμα αυτό όταν κατείχε την εξουσία πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου και το οποίο συνεργάστηκε με τους ναζί στην κατοχή – και οι διασυνδέσεις του στον πολιτικό υπόκοσμο της χώρας του, έκαναν τους συμμάχους να τον στρατολογήσουν με σκοπό το παλιό κόμμα του να συνεχίσει να κυβερνά υπό νέα ενδυμασία λιγότερο προκλητική, ως χριστιανοδημοκρατικό κόμμα.

 

Προσεύχεται στο Θεό ο Φαρισαίος αθεοϋλιστής γόνος των Ναζί!

Προσεύχεται στο Θεό ο Φαρισαίος αθεοϋλιστής γόνος των Ναζί!

Αυτός λοιπόν, ο γιος του ναζί, που χάρις στις κομματικές του διασυνδέσεις απέκτησε χωρίς να κοπιάσει ιδιαίτερα τα απαραίτητα ακαδημαϊκά διπλώματα ώστε να φαντάζει ότι διαθέτει όλα τα τυπικά προσόντα, έφτασε να είναι πρωθυπουργός ενός κρατιδίου που φυσιολογικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Το δουκάτο του Λουξεμβούργου είναι ένα παρά φύση κράτος-υβρίδιο, που συντηρείται από τις μεγάλες δυνάμεις για πάνω από ένα αιώνα, μόνο και μόνο ως καταφύγιο για τις βρωμοδουλιές τους. Κυρίως για την διαμετακομιδή κεφαλαίων, που συνήθως είναι λίγο ως πολύ ύποπτα. Από το εισόδημα που δημιουργεί αυτή η διαμετακομιδή και το ξέπλυμα χρήματος ζει το Λουξεμβούργο. Δεν διαθέτει ουσιαστικά καμιά άλλη πηγή εσόδων, ούτε και λόγο ύπαρξης.

Κράτος – συμμορία

Πρόκειται για ένα κράτος συμμορία στην καρδιά της Δυτικής Ευρώπης. Ο πρώην πρωθυπουργός ενός τέτοιου κράτους, τυπικό είδος πολιτικού Αλ Καπόνε, δεν θα μπορούσε παρά να ήταν το ιδανικό πρόσωπο για να ηγηθεί πρώτα του eurogroup και ύστερα της άτυπης κυβέρνησής του, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Άλλωστε το γεγονός ότι ο πατέρας του υπήρξε ένστολος ναζί, έκανε την επίσημη Γερμανία να αισθάνεται εξαιρετικά οικεία με τον Ζαν Κλοντ, ο οποίος έτσι εξασφάλισε την ολόθερμη υποστήριξη της Μέρκελ.

Όλο φιλιά και αγκαλιές ο χαμαιλέον

Όλο φιλιά και αγκαλιές ο χαμαιλέων

Αυτός λοιπόν, που αν θυμάστε είχε δηλώσει παλιότερα κατά τη σύνοδο του ΔΝΤ στις αρχές Οκτωβρίου 2010, ως πρόεδρος τότε του eurogroup, ότι ήταν «φανερό» ότι η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει κάποια μέρα αυτό το πρόβλημα, δηλαδή θα οδηγηθεί σε χρεοκοπία, «ήξερα ακόμα ότι η Γαλλία και η Γερμανία κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα, αλλά δεν θα μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα…«. Τα θυμάστε αυτά, ή πάσχετε από καθ” έξη πολιτική αμνησία όπως ταιριάζει σε κάθε εθελόδουλο ραγιά;

Αυτός λοιπόν ήρθε στην Ελλάδα και όπως μας πληροφόρησαν τα γνωστά μέσα μαζικής εξαπάτησης, παρείσχε νέα στήριξη στην Ελλάδα, όπως συνηθίζεται να αποκαλείται συνθηματικά η συμπαράσταση στους συμμορίτες της ίδιας κόζα νόστρα που έχουν την εξουσία και στην χώρα μας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, σε ερώτηση του περιβόητου ΣΚΑΪ, υπογράμμισε ότι «η χώρα σας θα ήταν ένα καλό παράδειγμα για να μην γίνει αυτό που έγινε στην Αργεντινή

Κατάρρευση επενδύσεων

Μάλιστα. Μας σώσανε και δεν γίναμε Αργεντινή! Η Ελλάδα στα τέσσερα αυτά χρόνια υπέστη την χειρότερη ύφεση της μεταπολεμικής της ιστορίας. Τουλάχιστον. Αν και από την ύφεση αυτή δεν πρόκειται η Ελλάδα να ανακάμψει ποτέ, όσο συνεχίζει την ίδια πορεία. Συρρικνώθηκε όσο καμιά άλλη οικονομία του ΟΟΣΑ. Η κατάρρευση των επενδύσεών της ελληνικής οικονομίας την έχει κατατάξει ήδη στον πάτο του συνόλου των οικονομιών παγκόσμια. Τέταρτη από το τέλος, μαζί με χώρες σαν την Γουινέα-Μπισάο, την Ζουαζιλάνδη, την Υεμένη. Το επίσημο ποσοστό ανεργίας έχει εξασφαλίσει στην Ελλάδα παγκόσμια πρωτιά. Για να μην μιλήσουμε για εισόδημα, εργασία, φτώχεια, μετανάστευση και μαζική εξόντωση των πιο αδύναμων τμημάτων του πληθυσμού. Κι όλα αυτά γιατί μας σώσανε.

Τέλος της αναφοράς Δ. Καζάκη.

Σ” αυτή την Ευρωπαϊκή Ένωση σας βάλανε Έλληνες! Νομίσατε πως βολευτήκατε με τα χρηματοδοτικά προγράμματα δολώματα που σας πέταξαν στην αρχή να σας γλυκάνουνε, φτύστε αίμα τώρα και αποποιηθείτε τη χώρα σας, την περιουσία σας, τα παιδιά σας σκλάβους στο εξωτερικό, την εθνική σας κυριαρχία και προπάντων  διχαστείτε για να είστε δούλοι τους μακάβριοι υποταγμένοι, από την Τουρκιά στη Φραγκιά, αξιόμοιροι, όμηροι!

Hungarian PM Victor Orban: “Europe is not free. Because freedom begins with speaking the truth.”

Victor Orban the Hungarian Prime Minister

Victor Orban the Hungarian Prime Minister

This is a historic speech. Viktor Orban is a champion of freedom amid the enveloping darkness. “We must therefore drag the ancient virtue of courage out from under the silt of oblivion. First of all we must put steel in our spines.” Luminous and lapidary words shining like a spotlight out of the gloom.

Here is the complete translation of Victor Orban’s speech (via The Rebel):

The destiny of the Hungarians has become intertwined with that of Europe’s nations and has grown to be so much a part of the union that today not a single people — including the Hungarian people — can be free if Europe is not free.

And today Europe is as fragile, weak and sickly as “a flower being eaten away by a hidden worm.” Today, 168 years after the great Wars of Independence of the European peoples, Europe, our common home is not free!

Ladies and Gentlemen, Europe is not free. Because freedom begins with speaking the truth.

Today in Europe it is forbidden to speak the truth.

Even if it is made of silk, a muzzle is a muzzle.

It is forbidden to say that those arriving are not refugees, but that Europe is threatened by migration.

It is forbidden to say that tens of millions are ready to set out in our direction.

It is forbidden to say that immigration brings crime and terror to our countries.

It is forbidden to point out that the masses arriving from other civilizationsendanger our way of life, our culture, our customs and our Christian traditions.

It is forbidden to point out that those who arrived earlier have already built up their own new, separate world for themselves, with its own laws and ideals, which is forcing apart the thousand-year-old structure of Europe.

It is forbidden to point out that this is not an accidental and unintentional chain of consequences, but a preplanned and orchestrated operation; a mass of people directed towards us.

It is forbidden to say that in Brussels they are concocting schemes to transport foreigners here as quickly as possible and to settle them here among us.

It is forbidden to point out that the purpose of settling people here is to reshape the religious and cultural landscape of Europe, and to reengineer its ethnic foundations — thereby eliminating the last barrier to internationalism: the nation-states.

It is forbidden to say that Brussels is now stealthily devouring more and more slices of our national sovereignty, and that in Brussels many are now making a plan for a United States of Europe — for which no one has ever given authorisation.

Ladies and Gentlemen,Today’s enemies of freedom are cut from a different cloth than the royal and imperial rulers of old, or those who ran the Soviet system; they use a different set of tools to force us into submission.

Today they do not imprison us, they do not transport us to concentration camps, and they do not send in tanks to occupy countries loyal to freedom.

Today the international media’s artillery bombardments, denunciations, threats and blackmail are enough — or rather, have been enough so far.

The peoples of Europe are slowly awakening, they are regrouping, and will soon regain ground.

Europe’s beams that rest on the suppression of truth are creaking and cracking.

The peoples of Europe may have finally understood that their future is at stake:

Now not only are their prosperity, cosy lives, jobs at stake, but our very security and the peaceful order of our lives are menaced as well.

At last, the peoples of Europe, who have been slumbering in abundance and prosperity, have understood that the principles of life that Europe has been built on are in mortal danger.

Europe is the community of Christian, free, and independent nations; equality of men and women; fair competition and solidarity; pride and humility; justice and mercy.

This time the danger is not attacking us the way wars and natural disasters do, suddenly pulling the rug from under our feet.

Mass migration is a slow stream of water persistently eroding the shores.

It is masquerading as a humanitarian cause, but its true nature is the occupation of territory.

And what is gaining territory for them is losing territory for us.

Flocks of obsessed human rights defenders feel the overwhelming urge to reprimand us and to make allegations against us.

Allegedly we are hostile xenophobes, but the truth is that the history of our nation is also one of inclusion. and the history of intertwining of cultures.

Those who have sought to come here as new family members, as allies, or as displaced persons fearing for their lives have been let in to make a new home for themselves.

But those who have come here with the intention of changing our country, shaping our nation in their own image, those who have come with violence and against our will — have always been met with resistance.

Ladies and Gentlemen,

At first, they talk about only a few hundred, a thousand or two thousand relocated people.

But not a single responsible European leader would dare to swear under oath that this couple of thousand will not eventually increase to tens or hundreds of thousands.

If we want to halt this mass migration, first we must curb Brussels.

The main danger to Europe’s future does not come from those who want to come here, but from Brussels’ fanatical internationalism.

We should not allow Brussels to place itself above the law.

We shall not allow it to force upon us the bitter fruit of its cosmopolitan immigration policy.

We shall not import to Hungary crime, terrorism, homophobia and synagogue-burning anti-Semitism.

There shall be no urban districts beyond the reach of the law, there shall be no mass disorder.

No immigrant riots here, and there shall be no gangs hunting down our women and daughters.

We shall not allow others to tell us whom we can let into our home and country, whom we will live alongside, and with whom we will share our country.

We know how these things go. First we allow them to tell us whom we must take in, then they force us to serve foreigners in our own country.

In the end we find ourselves being told to pack up and leave our own land.

Therefore we reject the forced resettlement scheme, and we shall tolerate neither blackmail, nor threats.

The time has come to ring the warning bell. The time has come for opposition and resistance.

The time has come to gather allies to us. The time has come to raise the flag of proud nations.

The time has come to prevent the destruction of Europe, and to save the future of Europe.

To this end, regardless of party affiliation, we call on every citizen of Hungary to unite, and we call on every European nation to unite.

The leaders and citizens of Europe must no longer live in two separate worlds. We must restore the unity of Europe. We the peoples of Europe cannot be free individually if we are not free together.

If we unite our forces, we shall succeed; if we pull in different directions, we shall fail.

Together we are strength, disunited we are weakness. Either together, or not at all — today this is the law.

Hungarians, In 1848 it was written in the book of fate that nothing could be done against the Habsburg Empire. If we had then resigned ourselves to that outcome, our fate would have been sealed, and the German sea would have swallowed up the Hungarians.

In 1956 it was written in the book of fate that we were to remain an occupied and sovietised country, until patriotism was extinguished in the very last Hungarian.

If then we had resigned ourselves to that outcome, our fate would have been sealed, and the Soviet sea would have swallowed up the Hungarians.

Today it is written in the book of fate that hidden, faceless world powers will eliminate everything that is unique, autonomous, age-old and national.

They will blend cultures, religions and populations, until our many-faceted and proud Europe will finally become bloodless and docile.

And if we resign ourselves to this outcome, our fate will be sealed, and we will be swallowed up in the enormous belly of the United States of Europe.

The task which awaits the Hungarian people, the nations of Central Europe and the other European nations which have not yet lost all common sense is to defeat, rewrite and transform the fate intended for us.

We Hungarians and Poles know how to do this. We have been taught that one can only look danger in the face if one is brave enough.

We must therefore drag the ancient virtue of courage out from under the silt of oblivion.

First of all we must put steel in our spines, and we must answer clearly, with a voice loud enough to be heard far and wide, the foremost, the single most important question determining our fate:

The question upon which the future of Europe stands or falls is this:

“Shall we be slaves or men set free — That is the question, answer me!”

Go for it Hungary, go for it Hungarians!

http://www.jihadwatch.org/2016/03/hungarian-pm-europe-is-not-free-because-freedom-begins-with-speaking-the-truth

gdnctr

Comments: They are NOT ‘migrants’. They are NOT ‘refugees’. They are NOT ‘immigrants’. They are NOT ‘asylum seekers’. THEY ARE FERAL, 7th CENTURY, TRIBAL muslim INVADERS. They will not assimilate, and are coming to take over your countries, your way of life, and kill you. The flood of rapists, mutilators, molesters and murderers is just beginning. It will get many times worse this year. The murderous islamic caliphate, and its subhuman, lowlife tribal muslim trash, are on the move, worldwide. Wake-up Europe, Greece & America!

Ευνουχισμένο κι άνευρο το μήνυμα του υπουργού Παιδείας Ν. Φίλια, έμοιαζε σα σκορδαλιά χωρίς σκόρδο.

Ευνουχισμένο κι άνευρο το μήνυμα του υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη, δείχνει το βάθος της αποδόμησης και κατάντιας στην οποία έχουμε περιπέσει σαν Έθνος.

Ο Υπουργός Παιδείας τυπικό υπόδειγμα και πρότυπο διεθνιστικής αντίληψης, αριστεράς θολοκουλτούρας και ελληνορθόδοξης τύφλωσης

Ο Υπουργός Παιδείας τυπικό υπόδειγμα και πρότυπο διεθνιστικής αντίληψης, αριστεράς θολοκουλτούρας και ελληνορθόδοξης τύφλωσης.

Το μήνυμα πρώτα:

Η 25η Μαρτίου συμβολίζει τα γενέθλια της σύγχρονης Ελλάδας. Γι αυτό και τα γιορτάζουμε με δυναμισμό κάθε χρόνο, ανανεώνοντας τη ματιά μας στην Επανάσταση του 1821, καθώς τη στοχαζόμαστε μέσα σε νέες κάθε φορά συνθήκες. (Σ.γ.: καταταλαιπωρημένοι από τα μνημόνια και κατατρομαγμένοι από το φάσμα των επικείμενων κατασχέσεων και της απόλυτης φτώχιας, χωρίς ελπίδα για καλυτέρευση της ζωής τόσο ημών όσο και των παιδιών μας).

Επίκεντρο της γιορτής, διαχρονικά, είναι το σχολείο, όχι μόνο γιατί τα παιδιά, ως οι νέοι πολίτες πρέπει να μάθουν να τιμούν και να σέβονται την πατρίδα τους, (σ.γ.: που σαν άστοργη μητριά τα έχει εγκαταλείψει στην τύχη τους και στο έλεος των πενήτων γονέων τους και το μόνο που μπορεί να τους υποσχεθεί είναι πως σε λίγο όλοι θα ψάχνουμε στους σκουπιδοτενεκέδες να βρούμε τίποτα μισοφαγωμένα σκουπίδια να κορέσουμε την πείνα μας) αλλά και γιατί η παιδεία έπαιξε τον αποφασιστικό ρόλο στη γέννηση και στη δημιουργία της εθνικής μας συλλογικότητας.

Στα χρόνια πριν από την Επανάσταση υπήρξε μια έκρηξη ενδιαφέροντος για το σχολείο και για το βιβλίο. Ακόμη και μικρές, απομονωμένες, ορεινές ή νησιωτικές κοινότητες, με τους πενιχρούς οικονομικούς τους πόρους, αναζήτησαν δασκάλους, συντήρησαν σχολεία, δημιούργησαν βιβλιοθήκες.

(Σ.γ.: Κουβέντα για τον πατροΚοσμά, και καμία αναφορά σε κάποιους από τους πατέρες του Έθνους που προετοίμασαν την Επανάσταση όπως το έργο του Ρήγα Φεραίου, του Πατριάρχη Ιερεμία τον Β΄, των λογίων Ιωάννη και Θεοδόσιου Ζυγομαλά, του Μητροφάνους Κριτόπουλου,  του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Κυρίλλου Λουκάρεως που με την μεθοδευμένη συνέργεια της αυστριακής πρεσβείας έπεισε τον σουλτάνο να τον στραγγαλίσει στις 27 Ιουνίου του 1638. Προφανώς τους αγνοεί λόγω της κομμουνιστικής του Παιδείας και προέλευσης. Αν αγνοεί αυτούς τους Έλληνες Ορθόδοξους πόσο μάλλον η άγνοιά του θα επεκτείνεται στους επόμενους, οι οποίο προετοίμαζαν το πνεύμα της αντίστασης και της μη αφομοίωσης από την καθολικοπροτεσταντική Δύση όσο και από την μουσουλμανοποίηση των Ελλήνων, Ιωάννη Καριοφύλη, Γεώργιο Καρτέσιο, Γεράσιμο Βλάχο, Ηλία Μηνιάτη, Βικέντιο Δαμοδό, Ευγένιο Βούλγαρη, Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης, Αθανάσιος Πάριος τραγική μορφή της πνευματικής σύγχυσης και της σχιζοείδειαςτου νεώτερου Ελληνισμού που πάλευε να διαφοροποιηθεί από την καλβινιστική αντίληψη του Διαφωτισμού με κύριο εκπρόσωπό της τον Αδαμάντιο Κοραή  αλλά και από τον σκοταδισμό και την αντίδραση της συντηρητικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, τον μητροπολίτη Μακάριο Νοταρά. το κίνημα των Κολλυβάδων, τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, τον Βενιαμίν Λέσβιο, τον Στέφανο Δούγκα, τον Αθανάσιο Ψαλλίδα και πλήθος άλλων. [1] Όλοι τους φιλοπάτριδες, ιερωμένοι ως επί το πλείστον. Μπορεί μερικοί εξ αυτών να έπεσαν θύματα του Διαφωτισμού και των εγκυκλοπαιδιστών όμως στην ουσία έθεσαν τις βάσεις και τα θεμέλια για την ανάσταση του Έθνους που κοιμόταν επί τετρακόσια χρόνια).    

Αλλά και αυτοί που έδωσαν το περιεχόμενο ιδεών του καινούργιου έθνους, από τον Κοραή έως τον Καποδίστρια – και παρά τις ιδεολογικές και πολιτικές τους διαφορές – στην ανάπτυξη της παιδείας συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον τους και αφιέρωσαν τις δραστηριότητές τους. Η εκπαίδευση υπήρξε ο μοχλός με τον οποίο η κοινωνία μας αναδύθηκε στη χορεία των εθνών της σύγχρονης Ευρώπης. Μοχλός και κινητήρια δύναμη, τόσο πριν, όσο και έπειτα από την Επανάσταση.

Θα πρέπει κάποτε να τιμήσουμε τις χιλιάδες αφανείς δασκάλες και δασκάλους, που τον 19ο αιώνα και ως τα μέσα του 20ου αιώνα, πήγαν στα πιο απρόσιτα μέρη, όπου δεν υπήρχε ακόμη συγκοινωνία, για να χτίσουν με τα χέρια τους σχολεία, να διδάξουν γενιές γενεών, να οργανώσουν μαθητικές κοινότητες, να γίνουν τα στηρίγματα των τοπικών κοινωνιών.

Θα πρέπει επίσης να ξανασκύψουμε στο έργο των εκπαιδευτικών μεταρρυθμιστών, που συνέδεσαν την γλωσσική με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, παρά τους διωγμούς και τις λοιδορίες που υπέστησαν. Όλοι αυτοί αφιέρωσαν τις διανοητικές τους δυνάμεις, για να ξαναδώσουν σε μια εκπαίδευση αποστεωμένων γνώσεων το φιλί της σύγχρονης ζωής, για να συνδέσουν τη μάθηση με την απόλαυση του πολιτισμού. (Σ.γ.: Σε αυτή την αναφορά συμφωνούμε με τον υπουργό κι επαυξάνουμε αν και δεν κάνει καμιά αναφορά στο ρόλο που η Ορθοδοξία και το ιερατείο έπαιξε μ’ όλα τα αρνητικά του στην αναγέννηση του Έθνους σε ένα σύγχρονο ελληνισμό που δυστυχώς βιώνει και αναμασάει τα δυτικότροπα πρότυπα και το προτεσταντικό πνεύμα και ταυτόχρονα συνεχίζει να ψάχνει την ταυτότητά του και το ελληνορθόδοξο στίγμα του στον παραπαίοντα κόσμο τόσο της Δύσης όσο και της Ανατολής ).

Οι δημοτικιστές εκπαιδευτικοί ήταν επίσης ανάμεσα στους πιο δραστήριους οργανωτές της Αντίστασης στο φασισμό, στα χρόνια της Κατοχής, και πολλοί πλήρωσαν με χρόνια φυλακής, εξορίας, διώξεων. Μέσα από αυτούς τους αγώνες το αίτημα της Παιδείας, έγινε κεντρικό στους λαϊκούς και νεολαιίστικους αγώνες στη δεκαετία του ’60, και το σύνθημα Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία κυριαρχούσε στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Και στα δύσκολα χρόνια της κρίσης, με τις τεράστιες περικοπές στην εκπαίδευση, αλλά και τη δυσφήμιση που υπέστησαν, οι δασκάλες και οι δάσκαλοι, οι καθηγητές και οι καθηγήτριες συμμετείχαν σε έναν άθλο που δεν τους έχει αναγνωριστεί: Ενώ είδαμε γύρω μας το κράτος να αποδιοργανώνεται και τους περισσότερους θεσμούς να καταρρέουν, αυτοί κράτησαν το σχολείο όρθιο. Μπόρεσαν επίσης, σε μεγάλο βαθμό, ακαθοδήγητοι και χωρίς θεσμική στήριξη, να απορροφήσουν και να ενσωματώσουν στο σχολείο τα παιδιά των μεταναστευτικών κυμάτων κατά τα τελευταία 25 χρόνια.

Αν λοιπόν στους δύο αιώνες της ελληνικής ανεξαρτησίας, η εκπαίδευση υπήρξε ο κεντρικός άξονας της εθνικής χειραφέτησης και της κοινωνικής προόδου, μπορεί σήμερα η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση να αποτελέσει τη δύναμη εκείνη που θα βγάλει την ελληνική κοινωνία από τη βαθειά κρίση, που θα τη βοηθήσει να ανταπεξέλθει με ανθρωπισμό και αξιοπρέπεια στις νέες κρίσιμες συνθήκες που ορίζει η προσφυγική κρίση;

Πώς θέλουμε το σχολείο, τί πρέπει να κάνουμε για την εκπαίδευσή μας σήμερα;

Ποιο μέλλον θέλουμε για την κοινωνία μας και τι μπορεί να κάνει το σχολείο για να το προετοιμάσει;

Αυτά είναι τα ερωτήματα μέσα από τα οποία θα πρέπει να αναστοχαστούμε την επέτειο της Επανάστασης του ’21, και τον ρόλο της εκπαίδευσης στην ιστορία μας, συνδέοντας κριτικά το παρόν με το παρελθόν, αλλά και με το μέλλον.

Γιατί αν μια κοινωνία χάσει την εμπιστοσύνη στο μέλλον της, χάνει επίσης την εκτίμησή της στο παρελθόν της.

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ

ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΕΡΕΥΝΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ

ΝΙΚΟΣ ΦΙΛΗΣ

Σ.γ.: Πόσο μάλλον θα χάσει την εμπιστοσύνη και την εκτίμησή της η ελληνική κοινωνία αν δεν παγιώσει μια σταθερή ελληνορθόδοξη ταυτότητα με βάση την αιώνια ασφαλή και αναλλοίωτη άγκυρα και αφετηρία εκκίνησης· την Ορθόδοξη πρακτική, παράδοση και το εκκλησιαστικό ήθος. Μια ταυτότητα αδιαμφισβήτητη, όπως διαμορφώθηκε από την αποστολική και πατερική θεολογία, της αγιοπνευματικής αντίληψης που οδηγεί αρχικά α) στο πνεύμα της κάθαρσης από τα ανθρώπινα πάθη, β) στον φωτισμό και γ) στην θέωση κάτω από την Χάρι του Αγίου Πνεύματος[2].

 Μέχρι τότε θα επαναλαμβάνουμε αέναα τη συζήτηση του Βασιλόπουλου και της Ειρηνούλας με τον δάσκαλο του κρατικού σχολείου στο συμβολικό «Παραμύθι χωρίς Όνομα» της Πηνελόπης Δέλτα [3}.

Δάσκαλος: «…Ωστόσο, σε όλο το βασίλειο είναι τα ίδια χάλια, και κανένας νέος δεν ξέρει πια να διαβάζει.

Και τους εξήγησε πως απέξω έγραφε.

«Σχολείο του Κράτους».

-Σχολείο! Αναφώνησε με χαρά το Βασιλόπουλο. Ποτέ μου δεν είδα σχολείο, και ήθελα τόσο να ξέρω πως είναι! Μα που είναι τα παιδιά;

-Λείπουν αυτή την ώρα.

-και τι ώρα θα γυρίσουν για το μάθημα; Θα ήθελα να τα δω, είπε  το Βασιλόπουλο.

-Μα δεν κάνουν μάθημα… αποκρίθηκε διστακτικά ο δάσκαλος.

Και βλέποντας την απορία στα μάτια του αγοριού:

-Ε, ναι! Δεν τους κάνω μάθημα! Ξέσπασε και του είπε με πίκρα. Σα να είναι κι εύκολο να κάνει κανείς εκείνο που πρέπει σε τούτον τον τόπο! Μ’ έβαλε το Κράτος δάσκαλο, και μου παραδίνει τα παιδιά του να τους μάθω γράμματα. Μα ξεχνά να με πληρώσει, ξεχνά πως έχω ανάγκες κι εγώ, πως πρέπει και να φάγω και να ντυθώ! Έρχονται τα παιδιά με δεν τους κάνω μάθημα. Τα βάζω στο περιβόλι να σκάβουν, για να βγάλω το ψωμί μου, και τα στέλνω στο δάσος  να μου μαζέψουν πότε φράουλες, πότε κούμαρα ή άλλα φρούτα της εποχής. Είμαι άνθρωπος κι εγώ! Κι εγώ πρέπει να ζήσω!

Τα έλεγε αυτά ο δάσκαλος με παράπονο, και βούρκωναν τα μάτια του.

Το Βασιλόπουλο τον κοίταζε συλλογισμένο. Το πρόσωπό του ήταν σοβαρό.

-Και ποιος σε υποχρεώνει να μείνεις δάσκαλος; Ρώτησε.

-Αμ’ αλλιώς θα πεθάνω από το κρύο. Εδώ τουλάχιστον έχω σπίτι!

-Το σπίτι λοιπόν το δέχεσαι μα το χρέος σου δεν το κάνεις!

Ο δάσκαλος χαμογέλασε.

-Σα να είναι εύκολο! Είπε σιγανά. Είσαι παιδί! Δεν ξέρεις τι θα πει ζωή, και το νομίζεις απλό κι εύκολο να κάνεις το χρέος σου, όταν είναι να δουλεύεις χωρίς απολαβή για ξένο όφελος! Μα για να κάνεις το καθήκον σου, παιδί μου, χρειάζεται κάποτε ηρωική αυτοθυσία. Και όλοι δεν είναι ήρωες στον κόσμο.

Βγήκε έξω το Βασιλόπουλο, χωρίς να αποκριθεί.

Σκέψεις και άλλες σκέψεις σκουντουφλιούνταν στο μυαλό του. Του φαίνουνταν πως αντίκριζε καινούργιους κόσμους.

Κάμποσην ώρα πήγαινε σιωπηλά, βαστώντας το χέρι της αδελφής του.

-Η αυτοθυσία! Μουρμούρισε. Το άκουσες, Ειρηνούλα; Χρειάζεται, λέει, ηρωική αυτοθυσία, και όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ήρωες… Θυμάσαι τα λόγια της Γνώσης, πως δουλεύοντας για το γενικό καλό ωφελούμε τον εαυτό μας στο τέλος; Φοβούμαι πως στον τόπο μας κανένας δεν το έμαθε αυτό. Ο καθένας μας γυρεύει μόνο το δικό του συμφέρον ή τουλάχιστον τη δική του ησυχία…

-Γιατί το λες αυτό αδερφέ μου;

Γιατί και μείς ίδιοι είμαστε. Ούτε εσύ ούτε εγώ ούτε κανένας μας δεν κάναμε τίποτα για το γενικό καλό… Ναι, Ειρηνούλα, γι’ αυτό καταστράφηκε το Κράτος…».

Σ.γ.: Λες και γράφτηκε σήμερα! Πολύ φοβόμαστε ότι και 100 χρόνια από σήμερα ακόμη θα ψαχνόμαστε αν δεν δούμε το απλό και το αυτονόητο· ή θα αγαπήσουμε τον συνάνθρωπό μας Έλληνα και μη ή θα χαθούμε ομαδικά! Αυτό σε ποιο ελληνικό σχολείο διδάσκεται;

Ακολουθούν σχόλια των δημοσιογράφων: Να αναστοχαστούμε πως θέλουμε το σχολείο και την κοινωνία μας, μας καλεί ο Νίκος Φίλης στο μήνυμά του για την επέτειο της Επανάστασης του ’21, το οποίο διαβάστηκε σήμερα στα σχολεία.

Ο υπουργός Παιδείας αναφέρεται στον Κοραή και τον Καποδίστρια και πλέκει το εγκώμιο των δασκάλων «που τον 19ο αιώνα και ως τα μέσα του 20ου αιώνα, πήγαν στα πιο απρόσιτα μέρη, όπου δεν υπήρχε ακόμη συγκοινωνία, για να χτίσουν με τα χέρια τους σχολεία, να διδάξουν γενιές γενεών, να οργανώσουν μαθητικές κοινότητες, να γίνουν τα στηρίγματα των τοπικών κοινωνιών».

Μάλιστα, συνδέει την Παιδεία με την έξοδο από την κρίση, λέγοντας ότι η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση μπορεί «να αποτελέσει τη δύναμη εκείνη που θα βγάλει την ελληνική κοινωνία από τη βαθειά κρίση, που θα τη βοηθήσει να ανταπεξέλθει με ανθρωπισμό και αξιοπρέπεια στις νέες κρίσιμες συνθήκες που ορίζει η προσφυγική κρίση».

Κάναμε Επανάσταση… κατ’ αγνώστων και δημιουργήθηκε νέο έθνος!

Ωστόσο, αν και μιλά για Επανάσταση των Ελλήνων, στο μήνυμά του προς τους μαθητές απουσιάζει παντελώς κάθε αναφορά σε Τουρκοκρατία και 400 χρόνια σκλαβιάς πριν την απελευθέρωση των Ελλήνων με αίμα και θυσίες!

Και επιπλέον, ο κ. Φίλης ξαναγράφει την ιστορία μιλώντας στους μαθητές για «καινούργιο έθνος» που δημιουργήθηκε από την Επανάσταση, δίνοντας την εντύπωση ότι δεν υπάρχει συνέχεια του ελληνικού έθνους από αρχαιοτάτων χρόνων έως και σήμερα…

Υπενθυμίζεται ότι ο υπουργός Παιδείας είχε ξεσηκώσει πριν από μήνες θύελλα αντιδράσεων με τη δήλωσή του στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου «Στον Ενικό» στο STAR ότι η γενοκτονία των Ποντίων δεν ήταν γενοκτονία αλλά εθνοκάθαρση.

Με όλο αυτό το προηγούμενο δεν είναι να αναρωτιέται κανείς γιατί άναψε φωτιές το μήνυμα του υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη για την 25η Μαρτίου,  που διανεμήθηκε ώστε να διαβαστεί στα σχολεία και από το οποίο λείπει οποιαδήποτε αναφορά στην Τουρκοκρατία και στους ήρωες του 1821, αντίθετα με την…  γερμανική κατοχή και την εξέγερση στο  Πολυτεχνείο,  ενώ  υποστηρίζει  σε αυτό ότι το ελληνικό έθνος γεννήθηκε κατά την επανάσταση! 

«Υπάρχουν ανακρίβειες. Δηλαδή ποιο καινούργιο έθνος, ένα έθνος δεν δημιουργείται από την μια στιγμή στην άλλη. Ένα έθνος προϋπάρχει και γίνεται μια επανάσταση εναντίον ενός κατακτητή, όπως είναι στη  προκείμενη περίπτωση» αναφέρει ο συγγραφέας και ιστορικός Ήρκος Αποστολίδης. Προσθέτει επίσης  ότι ο κατακτητής έχει όνομα και ήταν  οι Οθωμανοί, «αλλά εδώ  δεν αναφέρεται πουθενά».

«Καταπέλτης»  κατά του υπουργού Παιδείας ήταν και ο ιστορικός και συγγραφέας επίσης  Σαράντος Καργάκος. «Στο φλύαρο αυτό κείμενο, δεν υπάρχει καμία αναφορά στην λέξη Τουρκοκρατία, δεν υπάρχει καμία αναφορά σε έναν έστω από τους αγωνιστές του 1821. Υπάρχει όμως μια ύπουλη διαπίστωση.  Ότι το έθνος διαμορφώθηκε μετά την επανάσταση. Είναι τόσο λογικό, όσο και το να υποστηρίζει κανείς ότι μπορεί να φτιάξει σκορδαλιά χωρίς σκόρδο…  Υποπτεύομαι  ότι ο άνθρωπος αυτός προετοιμάζει το έδαφος για μια νέα Τουρκοκρατία» τονίζει ο κ. Καργάκος

ΝΔ: Ο Υπουργός Παιδείας συγχέει ανιστόρητα το Ελληνικό με το Ελληνικό Έθνος

Ανακοίνωση για το θέμα εξέδωσε και η Νέα Δημοκρατία. «Ό Υπουργός Παιδείας στο μήνυμα του για την 25η Μαρτίου οφείλει να σέβεται την ελληνική διαχρονία. Ο Υπουργός Παιδείας συγχέει ανιστόρητα το Ελληνικό Κράτος, που πράγματι δημιουργήθηκε με την Επανάσταση, με το Ελληνικό Έθνος» αναφέρει η αξιωματική αντιπολίτευση.

ΟΛΜΕ: Καμία εγκύκλιος για τον φετινό εορτασμό της  25ης Μαρτίου  

Όπως επισημαίνει η ΟΛΜΕ και το μέλος του ΔΣ  Νικηφόρος Κωνσταντίνου, φέτος υπήρξε και σωρεία τηλεφωνημάτων εκπαιδευτικών από σχολεία όλης της χώρας, ότι για πρώτη φορά δεν εκδόθηκε εγκύκλιος   που να καθορίζει  τις λεπτομέρειες και το πρόγραμμα εορτασμού της 25ης Μάρτιου.

 

http://www.star.gr/Pages/Politiki.aspx?art=317760&artTitle=minyma_fili_gia_25i_martiou_kan

[1]Χρήστου Γιανναρά: “ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΔΥΣΗ ΣΤΗ ΝΕΩΤΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ” Εκδόσεις ΔΟΜΟΣ , Αθήνα 1999.

[2]Ιωάννου Ρωμανίδη: “Πατερική Θεολογία”, Εκδόσεις ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ, Θεσσαλονίκη 2004, σελ. 48 αλλά βλέπε και ολόκληρο το βιβλίο.

[3]Πηνελόπης Δέλτα: “ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ”, Βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ, Έκτη Έκδοση, 1961.

Γιάννη, άργησες, αλλά έστω κι αργά κατάλαβες ποια ανδρείκελα υπηρέτησες.

Βαρουφάκης: «Η Επανάσταση του 1821 δεν θα είχε γίνει αν διοικούσε η Τρόικα»

25.03.2016

​Με ένα μήνυμα όλο…καρφιά, σπόντες και αιχμές, αναφέρθηκε στον εορτασμό της 25ης Μαρτίου ο Γιάνης Βαρουφάκης.

Γιάννη, ελπίζουμε τα παθήματα να σου γίνανε μαθήματα

Γιάννη, ελπίζουμε τα παθήματα να σου γίνανε μαθήματα

Ο πρώην «τσάρος» της Οικονομίας της χώρας μας, με δυο tweets του (ένα στα ελληνικά και το άλλο στα αγγλικά), έγραψε:

«Αν το 1821 υπήρχαν η τρόικα εσωτερικού & ΜΜΕ, η Επανάσταση, θα χαρακτηριζόταν Επιχείρηση-Καμικάζι και οι επαναστάτες καταστροφείς του γένους».

barufakis twitter.jpg
Στη συνέχεια, με ένα tweet στα Αγγλικά για τους ξένους followers του, πρόσθεσε:

«Σήμερα είναι η 195η Επέτειος της Ελληνικής επανάστασης, η οποία δεν θα είχε συμβεί αν διοικούσε η Τρόικα, όπως κάνει σήμερα μέσω των ντόπιων της ανδρείκελων».

 

Σ.γ.: Γιάννη άργησες να καταλάβεις σε ποια παγίδα έπεσες. Πρόσεξε μη φτιάξεις πανευρωπαϊκό κόμμα και κάνεις τα ίδια ασυγχώρητα λάθη επί πανευρωπαϊκού επιπέδου. Όσο οραματιστής, φιλόδοξο, προοδευτικό κι εύστροφο μυαλό κι αν είσαι, η Ευρώπη και οι πανάθλιοι που την διοικούν θα σε φάνε λάχανο. Αυτοί και οι ντόπιοι δεν είναι οραματιστές ούτε αγαπούν την Ευρώπη, είναι οικονομικοί δολοφόνοι της Νέας Τάξης Πραγμάτων, μοιραίοι δήμιοι των λαών τους όπως οι προκάτοχοί τους φεουδάρχες και βασιλείς της Ιερής Συμμαχίας με την οποία τα έβαλε ένα Έθνος υπόδουλων βοσκών,κλεφτών και κατσαπλιάδων και συν Θεώ τους συνέτριψε. Όμως προσωρινά Γιάννη, γιατί αυτοί αφήνουν γόνους και απογόνους γενεές επί γενεών εγκληματιών που τους ελκύει σαν τα όρνια, η οσμή του αίματος, του θανάτου και του υλικού κέρδους.

Για να ανθίσει το δένδρο της Λευτεριάς χρειάζεται αίμα για λίπασμα!

Για να ανθίσει το δένδρο της Λευτεριάς χρειάζεται αίμα για λίπασμα!

http://www.star.gr/Pages/Politiki.aspx?art=318051&artTitle=varoufakis_i_epanastasi_tou_1821_den_tha_eiche_ginei_an_dioikouse_i_troika

Tον φαύλο κύκλο της βίας μόνο η Ορθόδοξη ανθρωπολογία και ο Κοινωνικός Χριστιανισμός μπορούν να τον επιλύσουν. Μέρος 2ο

Περί του Κοινωνικού Χριστιανισμού και τις λύσεις που προτείνει σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης ύπαρξης, από την οικονομική λύση μέχρι τον πολιτισμό, έχουμε ήδη αναφερθεί στο παρελθόν και θα παρουσιάσουμε τις αρχές του στο μέλλον για κατατοπισμό του αναγνώστη.

Ως προς το κεφάλαιο της Ορθόδοξης ανθρωπολογίας ήδη γράψαμε στην προηγούμενη ανάρτησή μας. Μένει να αναφερθεί το παράδειγμα που δείχνει την αγαστή συνεργασία της ηγεσίας επί βυζαντίου με αποδειγμένα χριστιανικά αναστήματα που αποτελούσαν σημείο αναφοράς τόσο για τον ρωμαίϊκο πληθυσμό όσο και τους άρχοντες βασιλείς της εποχής.

Ας παρακολουθήσουμε το παράδειγμα που ήδη προαναγγείλαμε:

Πολιτική εξουσία και αγιότητα στο πρώιμο Βυζάντιο

Ο βίος  του Δανιήλ  του  Στυλίτη  (5ος μ. Χ.).

 

Aμαλία Κ. Ηλιάδη, φιλόλογος-ιστορικός (ΜΑ Βυζαντινής Ιστορίας)

Οι σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στην πολιτική εξουσία και ορισμένους αγίους στο πρώιμο Βυζάντιο είναι στενές και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο χρειάζονται αποκρυπτογράφηση. Η πολιτική εξουσία, στο πρόσωπο του αυτοκράτορα και των στρατιωτικών και πολιτικών αξιωματούχων, συνδέεται με την επίσημη εκκλησία, δηλαδή τον Πατριάρχη, τους επισκόπους, τον κλήρο και τους μοναχούς. Και οι μεν και οι δε, δηλαδή και οι δυο μορφές εξουσίας, πολιτική και θρησκευτική, προσπαθούν να προσεταιριστούν το λαό. Ο λαός, σ΄ αυτό το νοητικό και πραγματικό σχήμα, παίζει καταλυτικό ρόλο. Και με την προσκόλλησή του στους αγίους, άνδρες και γυναίκες, προσδίδει σ’ αυτούς δύναμη , κοινωνική επιρροή και ένα είδος εξουσίας πάνω του, γι’ αυτό και η πολιτική εξουσία προσπαθεί να τους έχει συμμάχους της: συσφίγγει τις σχέσεις της μαζί τους κι αυτοί πρόθυμα ανταποκρίνονται.
Οι πολύπλοκες αυτές αλληλεξαρτήσεις ιχνηλατούνται στο βίο του Δανιήλ του Στυλίτη (5ος αι.). Ο επιστημονικός διάλογος γύρω απ’ τη μελέτη των αγιολογικών κειμένων παρουσιάζει ιδιαίτερη ανάπτυξη τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια. Η προσέγγιση των αγιολογικών κειμένων είναι ιδιαίτερα γόνιμη όταν αυτά αντιμετωπίζονται ως γνήσια προϊόντα της εποχής τους κι όχι ως στείρα διδακτικά και ηθικολογικά κατασκευάσματα. Προς αυτή την κατεύθυνση συμβάλλει ο εντοπισμός και η ερμηνεία των ιστορικών στοιχείων των βίων των αγίων. Υπό τις παραπάνω προϋποθέσεις, ο βίος του Δανιήλ του Στυλίτη είναι πολύ σημαντική πηγή για την εξέταση του φαινομένου της σύνδεσης ανάμεσα στην εξουσία και στην αγιότητα στο πρώιμο Βυζάντιο.

Το καλλ'ιτερο παράδιγμα της αγαθής σχέσης πολιτείας και θρησκείας: Δεξιά της ΠΑναγίας με τον Χριστό αγκαλιά βρίσκεται ο Ιουστινιανός προσφέροντας ταπεινά την Αγιά του Θεούθ Σοφία στον Θεό Χριστό, ενώ αριστερά τους ο Μέγας Κωνσταντίνος του προσφέρει την Βασιλίοδα των Πόλεων.

Το καλλ’ιτερο παράδιγμα της αγαθής σχέσης πολιτείας και θρησκείας: Δεξιά της Παναγίας με τον Χριστό αγκαλιά, βρίσκεται ο Ιουστινιανός προσφέροντας ταπεινά την Αγία του Θεού Σοφία στον Θεό Χριστό, ενώ αριστερά τους ο Μέγας Κωνσταντίνος τους προσφέρει την Βασιλίδα των Πόλεων.

Οι Στυλίτες άγιοι πρωτοπαρουσιάζονται στο τέλος του 4ου αιώνα και η άσκησή τους χαρακτηρίζεται από αυστηρότητα και υπερβολές. Η υπόθεση που βασίζεται σ’ ένα απόσπασμα του Λουκιανού, ότι πρόκειται για αρχαία επιβίωση, θεωρείται απ’ τους περισσότερους ερευνητές απίθανη. Αυτή η παράδοξη τάση στον τρόπο της “κατά Χριστόν” άσκησης παρατηρείται, κυρίως, στις ανατολικές επαρχίες της αυτοκρατορίας. Πάντως, έγιναν προσπάθειες να μεταφυτευτεί και στη Δύση, χωρίς όμως επιτυχία. Μαρτυρούνται και γυναίκες στυλίτισσες, αλλά η διερεύνηση αυτού του πραγματικά ενδιαφέροντος ζητήματος ξεφεύγει απ’ το πλαίσιο αυτής της μικρής μελέτης.
Ο Δανιήλ ο Στυλίτης γεννήθηκε στα Μάραθα της Συρίας το 409μ.Χ. και έγινε μοναχός στα γειτονικά Σαμόσατα στον Άνω Ευφράτη. Πέθανε το 493 στην Κωνσταντινούπολη και είναι ο πιο φημισμένος Στυλίτης μετά τον Συμεών τον παλαιό. Ο ακραίος, εξτρεμιστικός τρόπος με τον οποίο ο Συμεών ο Στυλίτης εκδήλωνε την αγιότητά του καθώς και η διεθνής φήμη του προσείλκυαν μεγάλο αριθμό ανθρώπων κοντά του. Ο Θεοδώρητος που μας διηγείται το βίο του λέει ότι τον επισκέπτονταν προσκυνητές απ’ την Περσία, την Αιθιοπία, την Ισπανία και τη Βρετανία. Ο μαθητής του Συμεών, ο Δανιήλ, ακολούθησε τον ίδιο τρόπο άσκησης.

Ο βίος του Δανιήλ του Στυλίτη, στη βασική του δομή έχει ως πρότυπο το βίο του Μ. Αντωνίου, που γράφτηκε απ’ το Μ. Αθανάσιο. Το βιβλικό υπόβαθρο του βίου είναι εμφανές σε πολλά σημεία. Η γνώση αντιπαρατίθεται στην πίστη και στην άσκηση και ο άγιος παρουσιάζεται ως ενδιάμεσος-μεσολαβητής ανάμεσα στο Θεό και στους ανθρώπους απ’ τη μια, και στον αυτοκράτορα και τους ανθρώπους απ’ την άλλη. Γιατί ο άγιος αποτελεί ανάχωμα στην αυθαιρεσία και στη σκληρότητα των αρχόντων.

Η σωματική, υλική μεταβίβαση της υπερφυσικής του δύναμης και ευλογίας στους ανθρώπους φανερώνει την αρμονική κοινωνία του άυλου και του υλικού στο πρόσωπό του, που είναι ικανό να καθαγιάζει τον κόσμο.
Το ιστορικό πλαίσιο του βίου καλύπτει τη βασιλεία του Λέοντα Α΄, του Ζήνωνα, την επανάσταση του Βασιλίσκου και τις αρχές της βασιλείας του Αναστασίου. Ο συγγραφέας του βίου του Δανιήλ αρχίζει την αφήγησή του αιτιολογώντας την απόφασή του να διηγηθεί τη ζωή του αγίου: γι’ αυτό καταφεύγει στους γνωστούς κοινούς τόπους των περισσότερων αγιογράφων. «Σκέφτηκα ότι θα ήταν καλό να καταπιαστώ με τη διήγηση των έργων του αγίου Δανιήλ, παρ’ όλο που το κάνω με φόβο. Γιατί η ζωή αυτού του ανθρώπου ήταν τόσο σπουδαία και περίφημη και θαυμαστή, ενώ εγώ είμαι ένας ανάξιος και ταπεινός άνθρωπος. Όμως δεν θ’ ανεχτώ να χαθούν στη σιωπή εκείνες οι διηγήσεις για τον άγιο, που έλαβα απ’ τους πατέρες μου, γιατί φοβούμαι περισσότερο πως ο Κύριος δίκαια θα με βασανίσει τη φοβερή ημέρα της κρίσης του, αφού δεν κατέθεσα στην τράπεζα το ταλέντο που μου εμπιστεύτηκε προς ωφέλεια των πολλών. Έτσι λοιπόν, ενισχυμένος απ’ τις προσευχές σας, θα καταθέσω αληθινά όλα όσα έχω ακούσει απ’ όσους ήταν μαθητές του αγίου πριν από μένα και θα αναφέρω με κάθε αλήθεια όλα όσα είδα με τα ίδια μου τα μάτια. Γιατί ο Θεός θα καταστρέψει όλους εκείνους που διαδίδουν ψεύδη». Αμέσως μετά ο συγγραφέας ζητά την εύνοια των ακροατών του και μπαίνει στο κυρίως θέμα.
Τόπος καταγωγής του Δανιήλ είναι η Ανατολή (Συρία) και οι γονείς του Ηλίας και Μάρθα, όταν γίνεται 5 ετών, προσπαθούν να τον εισάγουν σε μοναστήρι, αλλά δε γίνεται δεκτός λόγω ηλικίας. Δωδεκάχρονος, πλέον, γίνεται δεκτός στο μοναστήρι και λίγο μετά επιλέγει να ενδυθεί το μοναχικό σχήμα. Στη στροφή του προς τον ασκητισμό έχει ως πρότυπο τον Συμεών τον Στυλίτη και διεπόμενος απ’ αυτό το πνεύμα, θεωρώντας δηλ. τον ασκητισμό ανώτερο απ’ την κοινοβιακή ζωή, επιζητά να εγκαταλείψει το μοναστήρι. Η δίψα του για άσκηση θα εκδηλωθεί έντονα, όταν παρά τις δυσμενείς συνθήκες που επικρατούσαν την εποχή εκείνη στην Παλαιστίνη (Επανάσταση Σαμαρειτών), αποφασίζει να επισκεφθεί τους Αγίους Τόπους. Η τελική ματαίωση του προσκυνήματός του στους Αγίους Τόπους δεν αποδίδεται απ’ το βιογράφο του στην αναταραχή στην Παλαιστίνη αλλά σε θείο όραμα υπό τη μορφή του δασκάλου του Συμεών που τον προέτρεψε να μεταβεί αμέσως στην Κων/πολη. Στο σημείο αυτό εξαίρεται η σημασία της Κων/πολης ως πνευματικής και θρησκευτικής μητρόπολης που υπερβαίνει σε λαμπρότητα κάθε άλλη πόλη. Εκεί μπορείς να απολαύσεις του λέει ο Συμεών, τα ιερά των μαρτύρων και τους μεγάλους οίκους της προσευχής, κι ακόμη αν επιθυμείς να γίνεις αναχωρητής σε κάποιο ερημικό σημείο, ή στη Θράκη ή στον Πόντο, ο Θεός δε θα σε εγκαταλείψει.

Έτσι ο Δανιήλ αλλάζει πορεία και κατευθύνεται προς την Κωνσταντινούπολη. Εκεί, αρχικά, καταλύει σ’ ένα ερειπωμένο κι εγκαταλειμμένο ειδωλολατρικό ναό, όπου δέχεται πολλές επιθέσεις δαιμόνων. Ο λαός της Κωνσταντινούπολης αρχίζει να ελκύεται απ΄ τον παράξενο αναχωρητή που μιλά στη συριακή διάλεκτο.

Σ’ αυτό το σημείο ο συγγραφέας του βίου του Δανιήλ κάνει μια παρέκκλιση απ’ την ευθύγραμμη χρονολογικά εξιστόρηση, για να διηγηθεί ένα ενδιαφέρον περιστατικό. Κάποτε ένας μαθητής του Δανιήλ, θέλοντας να κρατήσει για πάντα στη μνήμη του τη μορφή του αγίου και να τη γνωστοποιήσει και στους μεταγενέστερους, και θεωρώντας μια τέτοια πράξη εκδήλωση ευσέβειας και αφοσίωσης, κάλεσε έναν ζωγράφο να φιλοτεχνήσει την εικόνα του αγίου που είχε σκοπό να την τοποθετήσει στην αψίδα της εισόδου ενός παρεκκλησίου. (επάνω του πρόπυλου της εισόδου του μαρτυρίου τα κατά βασιλικών). Ο ίδιος μαθητής, επίσης, θέλησε να γράψει το βίο του αγίου, όντας αυτός εν ζωή. Όμως, όταν το άκουσε ο άγιος, θύμωσε τρομερά και παρήγγειλε να καταστραφεί η εικόνα και να πεταχτούν στη φωτιά τα κείμενα του βίου του, γιατί ο υπηρέτης του θεού ήταν αποφασισμένος να μη δεχτεί τη δόξα των ανθρώπων. Ερμηνεύοντας το παραπάνω περιστατικό, όπου οι αξίες του ασκητή έρχονται σε αντίθεση με τις αξίες του ελληνορωμαϊκού κόσμου της ύστερης αρχαιότητας, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα, πως η εικόνα και ο βίος, εκπροσωπώντας αντίστοιχα τη ζωγραφική και τη γραφή, είναι για τα αυστηρά ασκητικά ιδεώδη του Στυλίτη μάταια, όταν στοχεύουν στην προσωπική του προβολή.

Επανερχόμενος στη χρονολογική εξιστόρηση του βίου, ο αφηγητής μας πληροφορεί πως ο άγιος στην τοποθεσία του Ανάπλου όπου ασκήτευε, δεχόταν καθημερινά πολλές επισκέψεις πιστών, τόσες που ο κλήρος της Κων/πολης άρχισε ν’ ανησυχεί για το κύρος και την εξουσία του. Η αντίθεση της επίσημης εκκλησίας στις υπερβολές των ασκητών δεν πρέπει να ερμηνευτεί μόνο ως προάσπιση του ορθού δόγματος και της μεσότητας αλλά και ως βεβιασμένη απάντηση στον κίνδυνο της αυξανόμενης δημοτικότητάς τους. Γιατί ο Δανιήλ, ενώ φτάνει άγνωστος και ξένος στην Κων/πολη, καταλήγει ν’ αποκτήσει στενές σχέσεις με την πολιτική εξουσία αργότερα. Αυτή η εξέλιξη περνά αναμφισβήτητα μέσα απ’ τη λαϊκή αφοσίωση και λατρεία που απολαμβάνει ο άγιος. Όταν η επίσημη εκκλησία (Πατριάρχης, ανώτεροι κληρικοί κ.τ.λ.) καθιερώνει τον Δανιήλ ως πρόσωπο σημαντικό και γι’ αυτήν, το κάνει υπό την επιρροή ενός Πατριάρχη, του Ανατόλιου. Ο Ανατόλιος αργότερα θεραπεύεται απ’ το Δανιήλ. Έτσι ο άγιος τον αποζημίωσε για την εύνοιά του.

Οι σχέσεις του αγίου με τους ανώτατους αξιωματούχους της Πρωτεύουσας που τους θεραπεύει από ανίατες ασθένειες, τους απαλλάσσει από το μαρτύριο της δαιμονοληψίας, (ή δαιμονοκατάληψης, δαιμονισμού) προσεύχεται και αποκτούν τα παιδιά που επιθυμούσαν, αρχίζουν να συσφίγγονται μετά το επεισόδιο με το Γελάνιο. Ο άγιος αρχικά συγκρούεται με τους εκπροσώπους της εξουσίας (πολιτικής και οικονομικής) στο πρόσωπο του Γελάνιου, «καστρήσιου της θείας τραπέζης» και υφισταμένου «του επί της τραπέζης», γιατί οικοδομεί το στύλο του σε ιδιοκτησία του Γελάνιου. Ο Γελάνιος στη σύγκρουσή του με τον Στυλίτη βασίζεται στην υποστήριξη του αυτοκράτορα Λέοντα και του νέου Πατριάρχη Γεννάδιου οι οποίοι, πραγματικά, τον δικαιώνουν αρχικά. Ωστόσο, η σύγκρουση του ασκητή, τουλάχιστον στο λεκτικό επίπεδο, δεν είναι τόσο έντονη με τον ιδιοκτήτη της γης, ούτε με τον αυτοκράτορα, όσο είναι με τον Πατριάρχη. Τελικά ο Γελάνιος όχι μόνο υποχωρεί προς χάρη του Δανιήλ, αλλά προσφέρεται να του κατασκευάσει έναν καινούργιο στύλο στην ιδιοκτησία του, δεχόμενος την ευλογία του. Η «άλωση» της κοσμικής εξουσίας (πολιτικής, οικονομικής, στρατιωτικής) απ’ τον άγιο-ασκητή είναι πλέον γεγονός, όπως γεγονός είναι ότι γύρω από τον Στυλίτη άγιο σχηματίζεται ένας κύκλος μαθητών. Σπουδαίοι αξιωματούχοι της πρωτεύουσας όπως ο Κύρος επισκέπτονται τον άγιο και δέχονται τις συμβουλές και τις ευεργεσίες του. Αργότερα η ίδια η αυτοκράτειρα Ευδοξία επισκέπτεται τον άγιο και του προσφέρει γη για εγκατάσταση, την οποία ο άγιος δε δέχεται. Ο άγιος δεν αργεί να επικοινωνήσει και με τον αυτοκράτορα Λέοντα, μέσω του μαθητή του Σέργιου που μετέφερε τα μηνύματα του αγίου. Ο αυτοκράτορας του ζητά να προσευχηθεί γι΄ αυτόν για ν’ αποκτήσει γιο, πράγμα που γίνεται πραγματικότητα όταν η αυτοκράτειρα Βερίνα αποκτά γιο. Τότε ο αυτοκράτορας για ν’ ανταμείψει τον άγιο, του θεμελιώνει έναν τρίτο στύλο.
Όμως τον άγιο, παρόλη την εύνοια του αυτοκράτορα, καταδιώκουν κάποιοι αιρετικοί που, για να τον βάλουν σε πειρασμό, του στέλνουν μια πόρνη να τον διαφθείρει. Η αναφορά στην πορνεία και στο ρόλο της πόρνης σαν μέσο διαφθοράς ακόμη και αγίων είναι συχνή στους βίους της πρώιμης βυζαντινής εποχής. Η πόρνη πληρώνεται με χρήματα για να θέσει σε ενέργεια το τέχνασμά της, το οποίο αποτυγχάνει οικτρά.

Ξανά η επίσημη εκκλησία, στο πρόσωπο του Πατριάρχη Γενναδίου έρχεται σε αντίθεση με τον ασκητή κι έτσι αρχίζει η καινούρια διαμάχη εκκλησίας-Στυλίτη. Στον αγώνα αυτόν ο αυτοκράτορας υποστηρίζει τον Δανιήλ, τον ασκητή, τον λατρευτό του πλήθους, τον εκλεκτό του λαού, τον ηθελημένο του όχλου: ο ρόλος του πλήθους που υποστηρίζει τον άγιο είναι καταλυτικός. Ο αυτοκράτωρ αναγκάζει τον Πατριάρχη Γεννάδιο να χειροτονήσει ιερέα τον άγιο, αν και ο άγιος ως την τελευταία στιγμή αρνιόταν κατηγορηματικά να δεχτεί τον Πατριάρχη.

Όταν ο στύλος του αγίου παθαίνει ζημιά από πρωτοφανή κακοκαιρία με βίαιους ανέμους, ο αυτοκράτορας αναζητά ευθύνες ανάμεσα στους αρχιτέκτονες και τους χτίστες του. Όμως ο άγιος τον παρακαλεί να μην τους βλάψει. Η εύνοια του αυτοκράτορα προς τον άγιο γίνεται πλέον σχέση φιλίας, φροντίδας και προστασίας. Όταν μάλιστα ο Δανιήλ μεταστρέφει τον Αρειανό Ιορδάνη στην Ορθοδοξία, συμβάλλει στην ενότητα της αυτοκρατορίας.

Όμως τη στενή σύνδεση πολιτικής και διπλωματίας με την αγιότητα πιστοποιεί το επεισόδιο με τον Γουβάζιο, βασιλιά των Λαζών. Ο Γουβάζιος φτάνει στην αυλή της Κωνσταντινούπολης και ο αυτοκράτωρ Λέων τον οδηγεί στον Δανιήλ: όταν ο Λαζός βασιλιάς βλέπει την αλλόκοτη μορφή του αγίου, ευγνωμονεί τον ουράνιο βασιλέα που, μέσω ενός επίγειου βασιλιά(του βυζαντινού αυτοκράτορα) επικοινωνεί με τα μυστήρια του θεού. Ο σκοπός του Λέοντα ήταν να εντυπωσιάσει τον Γουβάζιο και το κατορθώνει. Η αγιότητα γίνεται αρωγός στην κρατική διπλωματία και η διαφωνία του βυζαντινού αυτοκράτορα με το βασιλιά των Λαζών επιλύεται με τη μεσολάβηση του Δανιήλ, που τους ωθεί να καταλήξουν στην υπογραφή συνθήκης. Η συνθήκη που υπέγραψαν οι δύο ηγεμόνες με την επίνευση του Δανιήλ, ικανοποιούσε και τα δύο μέρη, σύμφωνα με το συγγραφέα του βίου του. Όταν ο Γουβάζιος επέστρεψε στη χώρα του, διηγήθηκε στο λαό του το συμβάν και η φήμη του αγίου εξαπλώθηκε στη Λαζική. Ο ίδιος ο Γουβάζιος, ως το τέλος της ζωής του, αλληλογραφούσε με τον άγιο και παρακαλούσε για τις προσευχές του.
Καθώς η φήμη του Δανιήλ γίνεται διεθνής, ο άγιος αποδεικνύεται για την πολιτική εξουσία του βυζαντίου μέσο εξωτερικής πολιτικής και διπλωματίας και άσκησης επιρροής εκ μέρους των βυζαντινών προς τους ξένους λαούς. Ο βιογράφος του Δανιήλ αναφέρει: «ο αυτοκράτορας είπε στον άγιο: να είσαι πρόθυμος να μας υπηρετήσεις για πολλά χρόνια ακόμη, γι’ αυτό πρέπει να δεχτείς τη στέγη πάνω απ’ το κεφάλι σου που σου κατασκευάζουμε, αφού ο Θεός σε πρόσφερε σε μας για να’ σαι ωφέλιμος-αποτελεσματικός για χάρη μας. Μ’ αυτά τα επιχειρήματα, με δυσκολία έπεισε τον άγιο να δεχτεί την προσφορά του. Έτσι φτιάχτηκε η σκεπή πάνω στο στύλο.

Όλους τους επισκέπτες που ερχόντουσαν στην Πόλη από διαφορετικά έθνη, είτε ήταν βασιλιάδες ή πρεσβευτές, ο αυτοκράτορας αυτοπροσώπως θα τους πήγαινε να δουν τον άγιο ή θα τους έστελνε εκεί, και δε σταμάτησε ποτέ να καυχιέται για τον άγιο και να τον δείχνει σ’ όλους και να διακηρύσσει τα επιτεύγματα της αντοχής του.

Η περιγραφή της αποκάλυψης της συνωμοσίας του Αρδαβούριου, στρατηγού της ανατολής, κατά του Λέοντα, γίνεται αφορμή να μας πληροφορήσει ο συγγραφέας του βίου για τη γνωριμία του Λέοντα με τον Ζήνωνα: «εκείνο τον καιρό, κάποιος Ζήνων, Ίσαυρος απ’ τη γέννησή του, ήρθε στον αυτοκράτορα, φέρνοντάς του επιστολές γραμμένες απ’ τον Αρδαβούριο. Σ’ αυτές προέτρεπε τους Πέρσες να επιτεθούν στο ρωμαϊκό κράτος και συμφωνούσε να συνεργαστεί μαζί τους». Έτσι ο Ζήνων επιδείχνει αφοσίωση προς τον αυτοκράτορα. Ο Λέων ζητά την έγκριση απ’ τον άγιο των ρυθμίσεών του για την εξουδετέρωση της συνωμοσίας και ο άγιος συμφωνεί μ’ αυτές και του δίνει τις συμβουλές και την ευλογία του. 

Η υποτιθέμενη εκστρατεία των Βανδάλων κατά της Αλεξάνδρειας θορυβεί τον αυτοκράτορα που στέλνει τον ευνούχο σπαθάριο Υλάσιο στον άγιο, για να δεχτεί την καθοδήγησή του σε στρατιωτικά, πλέον, ζητήματα. Και βέβαια ο άγιος καθησυχάζει τον αυτοκράτορα, διαψεύδοντας τις φήμες περί επικείμενης επίθεσης στην πρωτεύουσα της Αιγύπτου.

Πριν απ’ την περιγραφή της μεταφοράς του λειψάνου του Αγ. Συμεών απ’ την Αντιόχεια στην Κων/πολη με τις σχετικές τελετουργίες, ο βιογράφος του Δανιήλ επισημαίνει τη διαφορά ανάμεσα στο δάσκαλο και το μαθητή: ενώ ο Συμεών δε ζούσε σε μέρος πολυσύχναστο και οι άνθρωποι δεν κατέφευγαν σ’ αυτόν για τόσο διαφορετικές ανάγκες παρά μόνο για προσευχή και ευλογία, ο Δανιήλ ενοχλείται με διάφορους τρόπους από εκείνους που εμπλέκονται στα ζητήματα του κράτους.

Αιρετικοί μεταστρέφονται απ’ τον άγιο στην Ορθοδοξία, την ενοποιητική δύναμη του κράτους και κατόπιν του προσφέρουν πολύτιμα αφιερώματα: ασημένια εικόνα βάρους 10 λίτρων στην οποία παριστανόταν ο άγιος και κάτω απ’ την οποία έγραψαν οι ίδιοι την ακόλουθη επιγραφή: «Πατέρα, παρακάλεσε το θεό να μας συγχωρήσει για τις αμαρτίες μας εναντίον σου».

Το επεισόδιο με το στρατιωτικό Τίτο, που εγκαταλείπει το στρατιωτικό στάδιο για να γίνει μαθητής του αγίου, αντιπαραθέτει τον πόλεμο και τη σφαγή των στρατιωτικών με την ειρήνη και την προσευχή του αγίου. Ο άγιος βγαίνει κι εδώ νικητής, ενώ ο Τίτος αποζημιώνει με χρήματα τους στρατιώτες του που δεν τον ακολουθούν στη νέα του ζωή. Τότε για πρώτη φορά ο αυτοκράτορας έρχεται σε σύγκρουση με τον άγιο, καθώς αυτός του παίρνει έναν ικανό του αξιωματικό. Όμως και πάλι ο άγιος, στέλνοντας γράμμα παρηγοριάς στον αυτοκράτορα, του εκφράζει τη νομιμότητά του προς το πρόσωπό του και του υπενθυμίζει την αμοιβαία ωφέλεια που προκύπτει από τη σχέση τους. Ο Τίτος, ως πρώην στρατιωτικός αξιωματούχος, ακόμη κι όταν έγινε ασκητής, διατηρούσε τους προσωπικούς του υπηρέτες.

Κατά τη συνομωσία και την επανάσταση του Βασιλίσκου εναντίον του Ζήνωνα, ο άγιος εμπλέκεται σ’ όλες τις κρίσιμες κρατικές υποθέσεις με τις προφητείες και τις συμβουλές του προς το Ζήνωνα. Το πολιτικό παρασκήνιο της επανάστασης, οι ραδιουργίες και ο εξιδανικευμένος ρόλος, απ’ τον αφηγητή, της πεθεράς του Ζήνωνα Βερίνας, περιγράφονται ζωντανά. Ο Βασιλίσκος είναι πολέμιος του Ορθόδοξου δόγματος γι’ αυτό κι ο Πατριάρχης, οι επίσκοποι, τα μοναστήρια τον αντιμάχονται. Ο άγιος αλληλογραφεί με τους ισχυρούς της ημέρας, (τον Βασιλίσκο, μέσω του απεσταλμένου του Δανιήλ) και διαθέτει δική του σφραγίδα (πιθανώς μολυβδόβουλλο). Τότε, για μοναδική φορά στη ζωή του και για την υπεράσπιση της Ορθοδοξίας, κατεβαίνει απ’ το στύλο του για να μεταβεί στο κέντρο της πόλης. Μπαίνει επικεφαλής του λαού της Κων/πολης και με φωνές διαμαρτυρίας και χειρονομίες ακτιβιστικές φτάνει έξω απ’ το παλάτι όπου προσπαθεί να έρθει σε διαπραγματεύσεις με τον Βασιλίσκο.

Επειδή δεν τα καταφέρνει αποφασίζει να γυρίσει στο στύλο του, αλλά το πλήθος τον ικετεύει να μείνει. Τελικά άνθρωποι της εκκλησίας τον φυγαδεύουν στη Μονή του αγίου Ιωάννη του Στουδίου για να μην τον εξαντλήσει το πλήθος απ’ τον υπερβολικό του ζήλο. Όταν ο λαός το αντιλαμβάνεται, φτάνει ν’ απειλήσει ότι θα κάψει το παρεκκλήσι της Μεγάλης Εκκλησίας (Αγίας Σοφίας), που εν τω μεταξύ είχε μεταφερθεί ο άγιος, στην περίπτωση που θα τους εγκατέλειπε. Το ακραίο αυτό περιστατικό προκειμένου να παραμείνει ο άγιος φανερώνει τη λατρεία του πλήθους προς αυτόν.

Κατά την παραμονή του αγίου στην Κων/πολη οι πατρίκιοι και γενικά τα μέλη της ανώτατης αριστοκρατίας του προσφέρουν την αφοσίωσή τους και εκλιπαρούν για την ευχή του και τα θαύματά του. Ο ίδιος ο Βασιλίσκος έχει ανάγκη την έγκρισή του για να εδραιώσει την κλονισμένη εξουσία του και τη ζητά, αλλά ο άγιος, που υποστηρίζει σθεναρά την Ορθοδοξία, του την αρνείται. Ο λαός συγκεντρώνεται στον Ιππόδρομο και εκδίδει την «ετυμηγορία» του για τον αιρετικό σφετεριστή: αναφωνώντας, ζητά επίμονα χριστιανό αυτοκράτορα στην Οικουμένη, παρουσία του αγίου. Υπό την πίεση των ταραχών ο Βασιλίσκος αποκηρύσσει επίσημα την αίρεση και δικαιολογεί την πλάνη του λέγοντας πως οι ιδιότητές του, του στρατιωτικού και του πολιτικού, τον εμπόδισαν απ’ το να θεολογήσει ορθά. Βέβαια ο Ζήνωνας στο τέλος αποκαθίσταται στο θρόνο και ο συγγραφέας δεν παραλείπει να τονίσει πως ο άγιος παρέμενε πάντα πιστός στο νόμιμο αυτοκράτορα.

Πλησιάζοντας στον επίλογο της διήγησής του ο συγγραφέας καταφεύγει στον κοινό τόπο για τους βίους ,της ανάγκης να συντομεύει την αφήγησή του γιατί τα θαύματα του αγίου, έτσι κι αλλιώς, είναι ατέλειωτα. Κατόπιν αναφέρεται στους αγράμματους κι αμόρφωτους μοναχούς, που υπάρχει κίνδυνος να προσχωρήσουν σε κάποια αίρεση, εξ αιτίας ακριβώς της απαιδευσίας τους. Ο άγιος τους προτρέπει να υποτάσσονται στους ανωτέρους τους χωρίς αμφισβήτηση, ενισχύοντας παράλληλα την αυθεντία της Ορθοδοξίας.

Η κρίση του βιογράφου του Δανιήλ για τον μετέπειτα Ορθόδοξο αυτοκράτορα Αναστάσιο είναι θετικότατη. Ο άγιος προβλέπει πως ο Αναστάσιος θα κυβερνήσει το κράτος δίκαια και κατά τη βασιλεία του θα επικρατήσει αδιατάρακτη ειρήνη και εμπιστοσύνη στις άγιες εκκλησίες-πατριαρχεία και στην τάξη των μοναχών. Οι ευνοϊκές κρίσεις για τον Αναστάσιο και την Αυγούστα Αριάδνη οφείλονται πρωτίστως στην Ορθοδοξία τους.
Ο συγγραφέας τέλος μας πληροφορεί πως η κηδεία του Δανιήλ γίνεται «δημοσία δαπάνη». Ο άγιος τιμάται με περίλαμπρο μνημείο απ’ την πολιτική ηγεσία και τα λείψανά του διασώζονται και λατρεύονται με τιμές. Τις περισσότερες φροντίδες για την κηδεία του αναλαμβάνει μια πλούσια γυναίκα, η Ηραίς και το «ύστατο χαίρε» στον άγιο το δίνουν από κοινού ο λαός, ο αυτοκράτορας, ο Πατριάρχης και οι ανώτατοι αξιωματούχοι, κληρικοί και λαϊκοί, δηλαδή σύσσωμη η βυζαντινή κοινωνία. Μάλιστα ο υπερβολικός ζήλος του πλήθους φτάνει να «βλάψει» το λείψανο, όπως συχνά συνέβαινε σε τέτοιες περιπτώσεις.

Ο άγιος τη στιγμή του θανάτου του ήταν 84 ετών. Τα τελευταία 33 χρόνια της ζωής του τα πέρασε πάνω στον τριπλό του στύλο. Παρά τις κακουχίες της σκληρής ζωής του έφτασε σε βαθιά γεράματα κι αυτό το γεγονός από μόνο του είναι απόδειξη της αγιότητάς του. Μιας αγιότητας στενά συνυφασμένης με την εξουσία του αυτοκράτορα, του Πατριάρχη μα πάνω απ’ όλα εξαρτημένης απ’ την «εξουσία» του λαού, του πλήθους, του δήμου της Κωνσταντινούπολης του 5ου αιώνα.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία:
1. Peter Brown, The rise and function of the holy man in Late Antiquity, στο Society and the Holy in Late Antiquity, Chicago 1982, σελ. 103-152- του ίδιου: Authority and the Sacred. Aspects of the Christianisation of the Roman World, Cambridge 1995, σελ. 57-78.
2. Three Byzantine Saints. Contemporary Biographies of St. Daniel the Stylite, St. Theodore of Sykeon and St. John the Almsgiver, μτφρ. Elisabeth Dawes, εισαγωγή και σχόλια του Norman H. Baynes, London 1948.
3. H.J.Magoulias, The lives of byzantine Saints as sources of data for the history of magic in the sixth and seventh centuries A.D.Sorcery, Relics and Icons, Βυζ. 37 (1967), σελ. 228-269 κ.ά.
4. Brown P., The world of late antiquity, Βλ. Επίσης P.Magdalino, The Literary perception of everyday life in Byzantium. Some general considerations and the case of John Apokaukos, BSI 48(1987), σελ. 28 -38.
5. H.J.Magoulias, The lives of Saints as sources of data for the history of byzantine medicine in the sixth and seventh centuries, BZ 57 (1964), σελ. 127-150. Πρβλ. J.W.Nesbitt, A geographical and chronological Guide to Greek Saint Lives, OCP 35 (1969), σελ. 443-489 – P.Brown, Ο Ανατολικός και Δυτικός Χριστιανισμός στην Ύστερη Αρχαιότητα: Πώς χώρισαν οι δρόμοι, στο Society and the Holy in Late Antiquity, Univ. of California Press, Paperback 1952, σελ. 166-195.
6. H.Delehaye, Les origines du culte des martyrs, Bruxelles, 2 1933 Subsidia Hagiographica 20 σελ. 405-417. – του ίδιου Cinq leçons sur la méthode hagiographique, Bruxelles 1934 SH 21. σελ. 28 κ.ε.
7. Κιουσοπούλου Αντωνία, Χρόνος και ηλικίες στη Βυζαντινή κοινωνία (Η κλίμακα των ηλικιών από τα αγιολογικά κείμενα της μέσης εποχής, 7ος-11ος αι.). Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών, Ε.Ι.Ε., Αθήνα 1997.
8. Lucianus, De Syria Dea, cc.xxviii-xxix.
9. The Catholic Encyclopedia, Volume XIV, έκδ. 1912, Robert Appleton Company, λήμμα Stylites (Pillar Saints).
10. Kersten Aspegren, The male woman: a feminine Ideal in the Early Church, έκδ. Rem Kieffer, Uppsala, 1990
11. H.Delehaye, Les saints Stylites στη σειρά Subsidia Hagiographica 14, Bruxelles-Paris 1923.
12. Ευάγριος, Εκκλησιαστική Ιστορία, 1.13.- William Stearns Davis, (έκδ.) Readings in Ancient History: Illustrative Extracts from the Sources, 2 τ. (Boston: Allyn and Bacon, 1912-13) τ.2, Rome and the West, σελ. 348-349.
13. G.G.Dawson, Healing Pagan and Christian, London, Society for Promoting Christian Knowledge, 1935.
14. J.B.Bury, History of the Later Roman Empire, 1923 σελ. 435 κ.ε. (Δυναστεία του Θεοδοσίου του Α΄).
15. Μ.Τουρτόγλου, Οι ανήλικοι στο βυζαντινό και μεταβυζαντινό ποινικό δίκαιο, ανάτυπο απ’ τα Πρακτικά της Ακαδημίας Αθηνών 60 (1985), 362-382.
16. Ostrogorsky G., Geschichte des byzantinisches Staates, Munchen 1963.
17. W.Barth, Kaiser Zeno, Basel 1894.
18. E.W.Brooks, The Emperor Zenon and the Isaurians, Engl. Hist. Review 8 (1893) – του ίδιου, The Eastern Provinces from Arcadius to Anastasius, Cambr. Med. Hist. I (1911), 457-86.
19. A.Rose, Kaiser Anastasius I. Die aussere politik des Kaisers, Halle 1882 – του ίδιου, Die byzantinische Kirchenpolitik unter Kaiser Anastasius I. Wohlau 1888.
20. P.Charanis, The Religions Policy of Anastasius the First, Madison 1939, 2η έκδ. Θεσσαλονίκη 1974. Για την πρωτοβυζαντινή περίοδο βλ. και Stein E., Histoire du Bas-Empire I.1 και Ι.2- II, Paris 1959, 1949- του ίδιου, Studien zur Geschichte des byzantinisches Reiches vornehmlich unter den Kaiser Justinus II u. Tiberius-Konstantinus.
21. F.E.Peters, The Harvest of Hellenism: A History of the Near East from Alexander the Great to the Triumph of Christianity, New York 1970.- Averil Cameron, The Mediterranean World in Late Antiquity, AD. 395-600.
22. Κωνσταντίνα Μέντζου-Μεϊμάρη, «Απεικονίσεις δημοφιλών αγίων», στα Πρακτικά του Α΄Διεθνούς Συμποσίου, Η καθημερινή ζωή στο Βυζάντιο, Τομές και Συνέχειες στην ελληνιστική και ρωμαϊκή παράδοση, Αθήνα 1989, σελ. 587-602.
23. Evangelisches und Orthodoxes Christentum in Begeguhg und Auseinandersetzung, 1952, εκδ. E.Benz και L.A.Zander-D.Attwater, Saints of the East, 1963.
24. Constantine Porphyrogenitus, De Ceremoniis (εκδ. Bonn), σελ. 463 και 70, 484. J.B.Bury, The Imperial Administrative System of the ninth century, British Academy, Supplementary Papers I, Oxford University Press, 1911 σελ. 125-126.
25. Otto Seeck στην Pauly-Wissowa-Kroll, Realencyclopadie der classischen Altertumswissenschaft, τ. 12, Stuttgart, 1924, 188-190,36.
26. E.W.Brooks, English Historical Review 8 (1893), σελ. 213- E.A.Gautier, Genseric, Roi des Vandales, Payot, Paris 1932.
27. V.Chapot, La Frontière de l’ Euphrate, Fontemoing, Paris 1907- Médiéval Source book ό.π. σελ. 26 από 55.
28. Medieval Sourcebook, Life of Daniel the Stylite.
29. F.Halkin, L’hagiographie byzantine au service del’ histoire, Thirteenth International Cogress of Byzantine Studies, Oxford 1966- C.Mango, Βυζάντιο: Η αυτοκρατορία της νέας Ρώμης, μετ. Δ.Τσουγκαράκης, Αθήνα 1988.
30. P.Charanis, Church and State in the Later Roman Empire. The Religious Policy of Anastasius the First 491-518, Θεσ/νίκη 1974.
31. C.Capizzi, L’ imperatore Anastasio I (491-518), Roma 1969.
32. Ι.Καραγιαννόπουλου, Ιστορία του Βυζ. Κράτους, τ. Α΄ Ιστορία Πρωίμου Βυζ. περιόδου (324-565) εκδ. Βάνιας, Θεσσαλονίκη 1988 (ανατύπωση Β΄) σελ. 328-367.
33. Jacques Fontaine, Le culte des saints et ses implications sociologiques, réflexions sur un récent essai de P.Brown, Analecta Bollandiana, 100 (1982) σελ. 17-42.
34. Charles Pietri, Les origines du culte des martyrs (d’ après un ouvrage récent), Rivista di archeologia cristiana, 60 (1984), σελ. 293-319.
35. Julia Seiber, The Urban Saint in Early Byzantine Social History, Oxford, British Archaeological Reports, 1977.

Σ.γ.: Τα λόγια είναι περιττά, κάνουμε έκκληση στο νεοορθόδοξο ποίμνιο να μελετήσει και να ερευνήσει παρόμοια μοναδικά φαινόμενα σε εποχές όπου το κέντρο της ζωής του πολίτη και του λαού και ποιμνίου ταυτόχρονα,
ήταν η πίστη στον Τριαδικό Θεό μας και ο πνευματικός αγώνας για την κατάκτηση μιας γωνίτσας κοντά Του στην μεταθανάτια ζωή…

 

 

 

 

Tον φαύλο κύκλο της βίας μόνο η Ορθόδοξη ανθρωπολογία και ο Κοινωνικός Χριστιανισμός μπορούν να τον επιλύσουν. Μέρος 1ο

Ο ορθόδοξος Χριστιανός αυτός που διαπνέεται από τη Χάρη του Θεού λυπάται για την εγωκεντρικότητα του σύγχρονου μπασταρδεμένου από τον δυτικό πολιτισμό και κατ’ επέκταση τον προτεσταντικό τρόπο ζωής που έχει διαπεράσει το χριστιανορθόδοξο ήθος και τρόπο ζωής μας.

Οι τρεις προτεστάντες  Λούθηρος, Σβίγγλιος και Καλβίνος

Οι τρεις προτεστάντες Λούθηρος, Σβίγγλιος και Καλβίνος

Αυτή η άκρατη εγωκεντρικότητα οδήγησε στην αδιαφορία των Ελλήνων και των Ελληνίδων προς του συνανθρώπους τους, την ακοινωνησία των ομοεθνών ψυχών μεταξύ τους και τη διάλυση της ιερότητας των ανθρωπίνων σχέσεων που καθορίζεται από…

Την παντελή έλλειψη εμπιστοσύνης προς τον ομοεθνή συνάνθρωπό τους. Ας μην αναφέρουμε την απόλυτη δυσπιστία προς τα κόμματα που οι ίδιοι ψηφίζουν αποβλέποντας πάντα σε κανένα διορισμό και ρουσφέτι για την εξασφάλιση του εαυτού τους με αποτέλεσμα την τραγωδία που τώρα ζουμε, σκλάβοι στις τρόϊκες και τα κουαρτέτα της διαφθοράς).

Την εμποροποίηση της φιλίας. Ο κάθε Έλληνας βλέπει τον άλλον συν-Έλληνα σαν προϊόν εκμετάλλευσης και αποκόμισης κέρδους, φθάσαμε ο ένας να βλέπει τον άλλο σαν πηγή κέρδους και να μηχανεύεται με το παμπόνηρο οδύσσειο πνεύμα που κληρονόμησε το DNA μας, χιλιάδες τρόπους για να βγάλουμε κι από τη μύγα ξύγκι αδιαφορώντας αν ο διπλανός μας είναι αδερφός, συνδημιούργημα από τον ίδιο Θεό πλασμένος. Όποιος έφτιαξε σπίτι ένιωσε στα μύχια της ψυχής του πως όλοι οι τεχνίτες και οι εργάτες βυσσοδομούσαν εις βάρος του επειδή δεν είχε εμπειρία γιατί ήταν το πρώτο σπίτι του, όχι το τρίτο, όπως λέει η εμπειρία του κόσμου. Ο σιδεράς, ο υδραυλικός, ο ηλεκτρολόγος, ο σοφαντζής, ο μπεταντζής, ο μηχανικός παρακινούμενοι ο ένας από τον άλλο έκαναν σκάρτη δουλειά. Έτσι τα θύματα ήσαν αναγκασμένα να ψάχνουν μέχρι να βρουν τον τίμιο ή τον πιο συνεπή. πράγμα πολύ δύσκολο. Διότι δεν έχουν μείνει παρά ελάχιστοι Έλληνες με μπέσα σε τούτο τον άμοιρο τόπο.

Όποιος είχε αλισβερίσι με γιατρούς και ιδιαίτερα χειρουργούς στα δημόσια νοσοκομεία ξέρει καλά πόσο του κόστισε σε φακελάκι ο γιατρός και πόσο τον ενοχλούσε που εκείνος έπαιζε από πλευράς ισχύος με τον πόνο και την αγωνία του αν θα ζήσει ή όχι από την αναγκαία επέμβαση.

Όποιος είχε κι έχει σχέση με το δικανικό σύστημα, με δικηγόρους και δικαστές γνωρίζει καλά τον ρυθμό και την εξαντλητική βραδύτητα στην απονομή δικαιοσύνης. Πολλοί Έλληνες δικαιώνονται τάχιστα γιατί είναι διάσημοι και λεφτάδες, ενώ οι μικροί και φτωχοί συνήθως δικαιώνονται μετά θάνατο.

Έτσι δούλευαν και δουλεύουν όλες οι δημόσιες υπηρεσίες . Με την πολεοδομία να έρχεται πρώτη στη διαφθορά, αλλά και οι εφοριακοί δεν πάνε πίσω και ας μην ξεχνάμε το μότο “οι μπάτσοι κινούν την ηρωίνη” και άλλα πολλά καλούδια. Αλλά και ο ιδιωτικός τομέας πάσχει παρομοίως. Θαυμάστε τους μεγαλοεκδότες και καναλάρχες, που έγιναν μεγαλοκατασκευαστές, τους εφοπλιστές, τους τραπεζίτες τύπου Κωσκοτά, Λαυρεντιάδη και Βγενόπουλου, Όλα τους παιδιά τζιμάνια, παράγωγα της δυτικότροπης προτεσταντικής κουλτούρας. Πατέρας τους και Θεός τους το κεφάλαιο, το ανήθικο αν όχι παράνομο εμπόριο, για το κέρδος,

Τον εμπαιγμό του μυστηρίου του γάμου. Με τα σύμφωνα συμβίωσης και υιοθεσίας παιδιών εκ μέρους ομόφυλων λόγω φιλομοφυλίας, παρατηρούμε τον εξευτελισμό της πατρότητας και της μητρότητας ταυτόχρονα με τη διάλυση της οικογένειας λόγω ανεργίας, ανάγκης εργασίας και των δύο γονέων, μείωσης των μισθών, δυσβάστακτων φορολογικών επιβαρύνσεων κ.λπ. πράγμα που αναγκάζει σε απροθυμία τους γονείς να αποκτήσουν παιδιά με αποτέλεσμα την επιδείνωση του δημογραφικού προβλήματος.

Την τραγωδία της Παιδείας και την αποτυχία του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Στα σχολεία και στα πανεπιστήμια της χώρας πλειοψηφούν οι ά-Χριστοι και άχρηστοι δάσκαλοι που εκπαιδεύουν με το παράδειγμα και τη διδασκαλία τους τους νεοέλληνες στο να είναι αργόσχολοι, αδιάφοροι προς κάθε τι χριστιανικό και εθνικό, να είναι αργόσχολοι, ματαιόδοξοι, φίλαυτοι, αδιάφοροι για τα κοινά, μοναδικό τους ενδιαφέρον το κινητό τους, το φατσοβιβλίο, και το εύκολο σεξ κι οι επιπόλαιοι έρωτες μέσα από εύκολες και επιφανειακές χωρίς ουσία και συναισθηματικό βάθος, γνωριμίες.

Την ανυπαρξία πίστης και την πλήρη αγνωσία περί του Θεού και Δημιουργού του. Τούτο εκδηλώνεται με το απαραμύθητο των ανθρώπων στο όνειδος της φτώχιας, στις θλίψεις, στις ασθένειες, στις μαζικές καταστροφές και στις παντοειδείς συμφορές που τους φέρνει αντιμέτωπους με το πρόβλημα του θανάτου και της ιδεολογικής προσέγγισής του.

Την άγνοια περί του εαυτού του, του μυστηρίου της ζωής και του σκοπού της δημιουργίας.

Ότι έχουμε καταντήσει όργανα-θύματα της άθεης Νέας Τάξης Πραγμάτων οφείλεται στην απιστία του λαού και στην άνευ αντίστασης και γνώσης αποδοχή και υιοθέτηση του αποτυχημένου δυτικού προτεστάντικου πρότυπου ζωής. Μέσα από τη γοητεία και την ακαταμάχητη έλξη που προκαλεί η σύγχρονη τεχνολογία, η υπερκατανάλωση αγαθών και το εύκολο χρήμα στις ημέρες της ευμάρειας υποβάθμισε οποιονδήποτε προβληματισμό στο θέμα αυτό. Αμέριμνοι οι Έλληνες ζούσαν καταχρηστικά επιπόλαια μέσω του εσωτερικού και του εξωτερικού δανεισμού και των ευρωπαϊκών πακέτων τα οποία τα κατέτρωγαν ασύδοτα χωρίς να ενδιαφέρονται αν θα πιάσουν τόπο και θα οδηγήσουν σε ουσιαστική οικονομική ανάπτυξη.

Όμως κανείς δεν βλέπει ούτε αξιολογεί το κατάντημά του Έθνους και της πατρίδας μας από αυτή την οπτική γωνία γιατί κάνουν καπιταλιστική και υλιστική προσέγγιση και ερμηνεία του αδιεξόδου. Ατυχώς και οι Έλληνες επιστήμονες και τεχνοκράτες είναι θύματα του δυτικότροπου πολιτιστικού, οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου το οποίο ήδη αναπτύξαμε στην αμέσως προηγούμενη ανάρτησή μας. Έχουν εκπαιδευτεί και αφομοιωθεί από τη Δύση και το τεχνοκρατικό μοντέλο το οποίο έχει επιβληθεί σε ολόκληρο τον καθολικοπροτασταντικό κόσμο. Έτσι παρ’ όλες τις αναλύσεις, τις ερμηνείες των ειδικών η λύση του φαύλου κύκλου της βίας μουσουλμάνοι εναντίον ευρωαμερικανών σταυροφόρων φαντάζει ουτοπική και αδιέξοδη.

Ποια είναι η λύση που θα σταματήσει τον φαύλο κύκλο;

Για να απαντήσουμε στο ερώτημα θα χρειαστεί να πληροφορηθούμε πιο είναι το πρότυπο που προτείνει η ορθόδοξη οντολογία και ανθρωπολογία. Πρόκειται για ένα μοντέλο ζωής το οποίο έχουμε απεμπολήσει και λησμονήσει λόγω τον πιο πάνω αιτίων.

Το επαναστατικό, ριζοσπαστικό, συγκλονιστικό μήνυμα που φέρνει η ορθόδοξη ανθρωπολογία σε απόλυτη αντίθεση προς το αυστηρό, αυταρχικό καλβινιστικό πνεύμα της Δύσης εκφράζεται με την παραβολή του Ασώτου. Ο Θεός όχι μόνο δέχεται τον αμαρτωλό που επιστρέφει συντριμμένος, μετανιωμένος ζητώντας ταπεινά έλεος, αλλά ο Θεός της Αγάπης σπεύδει αυτός προς αναζήτησή του και τον εναγκαλίζεται στοργικά. Διαγράφει την εκτροπή και δεν ζητάει την εφαρμογή πειθαρχικής ποινής εκ μέρους του παραβάτη γιατί τα όσα πέρασε ο ένοχος σε όλο το διάστημα της εκτροπής και ο πόνος και η οδύνη του ήταν υπεραρκετός. Αντί για τιμωρία προσφέρει στοργή, αγάπη, χαρά, ατέλειωτο πανηγύρι, αγαλλίαση κι ευτυχία σε τούτη τη ζωή όσο και στην άλλη.

Για να κατανοήσουμε πόσο έχουμε ξεφύγει από την ορθόδοξη πίστη και τον ορθόδοξο τρόπο ζωής σαν Έθνος και σαν λαός από την εποχή της ελληνικής επανάστασης, της Βαυαροκρατίας, της Βασιλείας και αργότερα της αστικής εκπροσωπευτικής κοοινοβουλευτικής ψευτοδημοκρατίας θα πρέπει να αντλήσουμε παραδείγματα πιο παλιά από το 1821.

Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά και αξίζει να τα ερευνήσουμε και να τα μελετήσουμε. Εμείς επιλέγουμε ένα τρανταχτό παράδειγμα που καθορίζει σε βάθος και ουσία τις σχέσεις και την αγαστή συνεργασία πολιτείας κι εκκλησίας, ηγεμόνα και λαού από τα βυζαντινά χρονικά και ιστορικά επιβεβαιωμένα γεγονότα όπως τα περιγράφει η Aμαλία Κ. Ηλιάδη, φιλόλογος-ιστορικός (ΜΑ Βυζαντινής Ιστορίας). Πρόκειται για τον βίο και πολιτεία του Δανιήλ του Στυλίτη και καλύπτει καλύπτει τη βασιλεία του Λέοντα Α΄, του Ζήνωνα, την επανάσταση του Βασιλίσκου και τις αρχές της βασιλείας του Αναστασίου.