Aν θέλουμε να επιβιώσουμε σαν πρόσωπα και σαν λαός οφείλουμε να χτυπήσουμε τη ΜΕΔΟΥΣΑ του ΕΓΩ μέσα μας.

Μέδουσα η όψη της πετρώνει εαυτούς και άλλους!

Τί είναι αυτό το όνομα και τί αντιπροσωπεύει, όταν μέσα από τα βάθη των αιώνων φέρνει ανατριχίλα και ταραχή; Εκείνο το φοβερό κεφάλι όπου ωσάν μαλλιά τα φίδια σφύριζαν και τα μάτια πέτρωναν οτιδήποτε κοίταζαν; Ποια είναι αυτή η τόσο αρχέγονη δύναμη, που η ίδια η θεά Αθηνά φέρει ως τρόπαιο στο θώρακά της και πάνω στην ασπίδα της; Ποια είναι αυτή που μέσα της έχει ως καρπό τον θεϊκό Πήγασο και τον γίγαντα Χρυσάορα με το χρυσό σπαθί;

Όσον αφορά στον Ζαν Ρισπέν (Jean Richepin), η Αθηνά και η Μέδουσα φιλονίκησαν για το βραβείο της ομορφιάς. Κατά την Αν Σίρερ (Ann Shearer), πιθανώς η Μέδουσα, πανέμορφη, πριγκήπισσα με υπέροχους ξανθούς βόστρυχους, κυνηγημένη από τον Ποσειδώνα, ενέδωσε στις ορέξεις του μέσα στο ναό της Αθηνάς. Η Αθηνά τότε μεταμόρφωσε την Μέδουσα σε τέρας με φίδια αντί για μαλλιά, δόντια όμοια με χαβλιόδοντες αγριόχοιρου, μάτια που απολίθωναν, χέρια χάλκινα και χρυσά φτερά. Έγινε ένα φρικτό τέρας που ονομάστηκε Γοργώ. Ως Γοργώ συμβόλιζε την φυσική ενσάρκωση του θανάτου. Πλέον η Μέδουσα είναι η Γοργώ, το μυθικό πρόσωπο του θανάτου.

Δεν αρκείται όμως η Αθηνά στην παραμόρφωση της Μέδουσας. Θέλει και το κεφάλι της. Και μόλις ο Περσέας (γιος του Δία και της Δανάης), υπερηφανεύεται ότι θα φέρει στον Πολυδέκτη το κεφάλι της Γοργούς, η θεά Αθηνά τρέχει να τον βοηθήσει. Του δίνει καλογυαλισμένη ασπίδα για να την χρησιμοποιήσει σαν καθρέφτη και έτσι να αποκόψει το τρομερό κεφάλι δίχως να το κοιτάζει. Επίσης, του δίνει φτερωτά σανδάλια και μαγικό σακούλι για να μεταφέρει την δύναμη του ίδιου του κεφαλιού καθώς το κρύβει από τα μάτια του και τα μάτια των άλλων. ΄Εχοντας συννενοηθεί με τον Άδη και την Ερμή, λέει στον Περσέα, ποιους θα συναντήσει για να του δώσουν την περικεφαλαία που θα τον κάνει αόρατο και από πού θα πάρει το δρεπάνι για τον αποκεφαλισμό. ΄Ετσι και έπραξε ο Περσέας και κατάφερε τον άθλο, ωστόσο τίποτε δε θα είχε κατορθώσει χωρίς την βοήθεια της θεάς Αθηνάς. Μα και την φοβερή δύναμη της Μέδουσας που παρέλυε και πέτρωνε τα πάντα, η Αθηνά της την είχε δώσει. Αυτή την δύναμη φαίνεται πως επιθυμεί να επανακτήσει η θεά μέσω του άθλου του Περσέα.

Αν κοιτάξουμε την καταγωγή της Μέδουσας, η δύναμή της έχει πανάρχαια ρίζα. Εγγονή της Γαίας και του Πόντου. Αυτό το ζεύγος γέννησε τον Φόρκυ (ο γέροντας σοφός της θάλασσας) και την Κητώ (το τέρας). Ο Φόρκυς και η Κητώ γέννησαν τρεις Γοργόνες. Τα ονόματά τους είναι ενδεικτικά δύναμης: Η «Σθενώ»-δύναμη, η «Ευρυάλη»-των αλμάτων, η «Μέδουσα»-Δέσποινα, Βασίλισσα, Κυβερνήτης και Πονηρή. Ωστόσο, η Αθηνά (θεά της Σοφίας) επιθυμεί να συνδεθεί με τούτη την φοβερή δύναμη και να την θέση με τη σοφία της υπό έλεγχο με τη γνώση, με τη συνειδητοποίηση της ισχύος της. Κι εδώ αξίζει να προσέξουμε μερικά από τα πολυπληθή επίθετα της θεάς: Σθένια (ισχυρή, δυνατή), Γοργώπις (έχει άγρια μάτια), Μαχανίτις, (εκείνη που μηχανεύεται διάφορα), Δολομίτις (δόλια, πανούργα) και ένα σωρό άλλα συναφούς νοήματος.

Στον αποσυμβολισμό του μύθου των Γοργόνων, μια θεωρία αναφέρει ότι οι τερατώδεις μορφές των Γοργόνων συμβόλιζαν τα τρομακτικά σκοτεινά νέφη και τα διάφορα φαινόμενα του ουρανού που σχηματίζονταν στον ορίζοντα πάνω από την θάλασσα. Ενώ ο αποκεφαλισμός της συμβόλιζε την νίκη του ήλιου (Περσέα) που νικά τις σκοτεινές δυνάμεις.

Στο βιβλίο της «Αθηνά», η Αν Σίρερ γράφει: «…Αρκεί να ξανακοιτάξουμε το μικρό σάλι στο λαιμό της Βαρβάκειου Αθηνάς, αντίγραφο του μεγάλου αγάλματος της Αθηνάς ως προστάτιδας της πολιτειακής τάξης, για να διαπιστώσουμε ότι αμέσως το κεφάλι της Μέδουσας μας φέρνει σε δύσκολη θέση. Παρόλα αυτά, μερικοί λένε ότι η ίδια η μεγάλη αιγίδα της θεάς είναι φτιαγμένη από το δέρμα της Μέδουσας. Δηλαδή, αντί να επιθυμεί απλώς ένα σύμβολο εκείνης της αρχαίας δύναμης, η Αθηνά θέλει να τυλιχθεί ολόκληρη μέσα της, να την αφομοιώσει (Παυσανίας, ΙΙ). Φαίνεται ότι εκείνο που θέλει πάνω από όλα είναι να διατηρήσουμε αυτήν την διττή εικόνα, ώστε βλέποντας την μια πλευρά της δύναμης, να βλέπουμε επίσης και την άλλη…».

Η Αθηνά ανακτώντας το κεφάλι της Μέδουσας, με την επανένωση των πλευρών της αρχαίας δύναμης που είχαν διαχωριστεί σε θετικό και αρνητικό πόλο, μας θυμίζει πάντα ποιος είναι ο σοφότερος τρόπος.

Από μια πρώτη ματιά δεν υπάρχει μεγαλύτερη αντίθεση από αυτήν της Αθηνάς με την Μέδουσα. Η θεά εμπνέει τους ήρωές της. Η ενεργητική της δύναμη είναι ακριβώς το αντίθετο της παραλυτικής απραξίας της Μέδουσας. Η Αθηνά φέρνει την συνείδηση. Η φυσική κατάσταση της Μέδουσας, αν δεν την ξυπνήσουν τα φίδια της, είναι βαθιά ασυνειδησία. Στο διαχωρισμό ανάμεσα στην Αθηνά και την Μέδουσα, έχουμε μια περιγραφή και προειδοποίηση για το τί συμβαίνει όταν αποξενωθούν η διάνοια (το πνεύμα) και η ύλη, ο νους και ο υλικός κόσμος.

Οφείλεται ιδιαίτερα στο δαιμόνιο της Αθηνάς, η διατήρηση των δύο σε αρμονική συνύπαρξη. Δικό της δώρο είναι το ότι βλέπουμε και κατανοούμε την θέση των πραγμάτων. Μόλις χαθεί αυτή η σχέση, έχουμε μόνο αδρανή ύλη και διάνοια που έχει χάσει το στόχο της. ΄Ετσι, ο υλικός κόσμος γίνεται εχθρός της υψηλής διανόησης. Την ανακόπτει, περιορίζει τις φιλοδοξίες της, όπως ακριβώς η αδρανής και παράλυτη Μέδουσα περιόριζε τη λαμπρή πτήση του φτερωτού Πήγασου. Όταν τελικά πεθαίνει η Μέδουσα, κατορθώνει να ξεφύγει το πνεύμα και να απελευθερωθεί.

Χρειαστήκαμε αρκετό καιρό για να καταλάβουμε (κατά τη γνώμη μας δεν το εχουμε ακόμη κατανοήση) πως οι τεχνολογίες που καθοδηγεί στη δημιουργία τους ο νους, καθώς είναι ασυντόνιστες και ελάχιστα εναρμονισμένες με την φυσική πραγματικότητα της ύλης που επεξεργάζονται, έχουν δημιουργήσει μια κατάσταση που μερικές φορές μοιάζει να μας απειλεί με πλήρη καταστροφή.

Κι όμως η Μέδουσα, μόλις περιέλθει στην αρματωσιά της θεάς Αθηνάς, φέρνει τα δικά της δώρα: Μέσα στο σακούλι, εκτός από το κεφάλι της Μέδουσας, υπάρχουν δύο φιάλες με το αίμα της Γοργούς από τις φλέβες του δεξιού και του αριστερού χεριού, αίμα, που δίνει ζωή και θάνατο. Αυτό το αίμα χρησιμοποιεί ιαματικά και ο Ασκληπιός. Αρκετοί λένε πως το σακούλι περιείχε και το αλφάβητο. Το φοβερό πρόσωπο στραμμένο προς τον εξωτερικό κόσμο προστατεύει ό,τι βρίσκεται στον εσωτερικό (στο βάθος του ασυνειδήτου. Αν κατά λάθος βγει το ασυνείδητο με όλη τη βιαιότητά του προς τα έξω μπορεί να οδηγήσει τον φέροντα αλλά και τους πλησίον του στον όλεθρο). Οι νοικοκύρηδες προστάτευαν την περιουσία τους τοποθετώντας ένα γοργόνειο στον εξωτερικό τοίχο των σπιτιών τους. Οι κεραμείς το τοποθετούσαν πάνω στο άνοιγμα του καμινιού, για να αποτρέψουν επίδοξους κλέφτες. Ο Αγαμέμνων την φέρει στο κέντρο της ασπίδας του, όπως και πολλοί άλλοι πολεμιστές. Για όσους την τιμούν, η Μέδουσα προσφέρει την προστασία της. ΄Ισως η δύναμή της να προστάτευε και την ίδια την Αθηνά, διατηρώντας απαραβίαστο από την νέα ηρωική συνείδηση το ουσιαστικό στοιχείο στην φύση της ίδιας της θεάς. Αξίζει να μελετήσει κανείς την άποψη των Ορφικών που αποκαλούσαν την σελήνη «κεφάλι της Γοργούς». Και για την θεά Αθηνά έλεγαν ότι «τα πάντα θα τελείωναν για εκείνη αν έχανε τα χέρια της». Πλούσιο υλικό για μελέτη υπάρχει στην κάθοδο της Περσεφόνης στον Κάτω Κόσμο και στην κάθοδο της Ινάνα της σουμεριακής μυθολογίας, στο βασίλειο της Ερεσκιγκάλ.

Ακόμη αξίζει να προσεγγίσουμε την αλχημική άποψη. Σε ένα άλλο κεφάλαιο του βιβλίου «Αθηνά» της Αν Σίρερ, αναφέρεται: «…Στην αλχημική διαδικασία, που είναι επίσης και μεταμόρφωση του ατόμου, οι ιδιότητες της Αθηνάς είναι απαραίτητες. Είναι η Δέσποινα Αλχημεία, που κατοικεί στο κέντρο της που είναι ο αθάνωρ, ο αλχημιστικός κλίβανος, με τον σύντροφό της τον βασιλιά Αθάνορα. Σε μια εικονογράφηση του 15ου αιώνα η κουκουβάγια της παρακολουθεί, καθώς η θεά κρατά στο ένα χέρι τον ήλιο του συνειδητού και στο άλλο το δόρυ και την ασπίδα με το Γοργόνειο. Το τρομερό κεφάλι είναι αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας. Διότι, όπως γνωρίζουν οι αλχημιστές, “δεν υπάρχει γένεση χωρίς φθορά”, δεν υπάρχει κόκκινος χρυσός χωρίς πρώτα την μαύρη απολίθωση, την οποία συμβολίζει το κεφάλι της Μέδουσας».

T.A.

Μέδουσα, η Δύναμη του Ασυνείδητου Κόσμου
Δημοσιεύθηκε: 31 Monday May @ GTB Daylight Time
Θεματική Ενότητα: Σύμβολα – Μύθοι

http://www.e-zine.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=31

Σ.γ.: Από ψυχαναλυτικής πλευράς και ιδιαίτερα την φροϋδική, η Μέδουσα με τα αρνητικά της στοιχεία που φυλάσσονται πολύ αυστηρά στα βάθη του Ασυνειδήτου καθενός μας, συμβολίζει τις άκομψες, πρωτόγονες ενορμήσεις που εθελούσια κι αθέλητα το ΕΓΩ βουλιάζει στα βάθη της ψυχής μας για να μεταμορφωθεί σε προσαρμόσιμο κοινωνικό ον αντί για άγριος μοναχικός λύκος.
Κατά την Χορναϊκή αντίληψη η Μέδουσα κατά τη γνώμη μας, ψυχρή, αλαζονική, υποκριτική και καταστροφική, συμβολίζει τον βαθιά κρυμμένο μέσα μας Ιδεατό Εγώ.