Aν θέλουμε να επιβιώσουμε συν-‘Ελληνες οφείλουμε να χτυπήσουμε το θεριό, τη ΜΕΔΟΥΣΑ (ΙΔΕΑΤΟ ΕΓΩ) μέσα μας.

Από την πρώτη στιγμή που κάθε άνθρωπος θα ρθεί στον κόσμο, αν δεν γεννηθεί με κάποια ψυχική (π.χ. αυτισμός) ή σωματική (π.χ. εγκεφαλική παράλυση) αναπηρία θα βρει τρόπους να επιβιώσει και να κατακτήσει κάποιες δεξιότητες που θα του επιτρέψουν να ζήσει σαν ισορροπημένη και αυτοτελής προσωπικότητα.

Όμως υπάρχουν κι άλλες δυνάμεις μέσα του που δεν μπορούν να αναπτυχθούν με την διδαχή, την εκπαίδευση, την ταύτιση με ένα ισχυρό κοινωνικό πρότυπο. Αρκεί να του δοθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για να αναπτύξει τις συγκεκριμένες ενδογενείς δυνατότητες, ταλέντα και χαρίσματα. Ο Μότσαρντ π,χ, έγινε αυτή η μουσική αυθεντία διότι βρέθηκε δίπλα χε έναν πατέρα ικανότατο και προικισμένο μουσικό. Αν είχε για πατέρα έναν  άμουσο δουλοπάροικο γεωργό που δούλευε μεροδούλι μεροφάι στην αυλή κάποιου ευγενούς, προφανώς να είχε χαθεί για πάντα. Πιθανώς όμως αν πάλευε σκληρά και δυσανάλογα ενάντια  στις αντιξοότητες που θα συναντούσε, αξιοποιώντας με τη δύναμη της θελήεως τις δυνατότητές του να ανέπτυσσε εκείνες τις μοναδικές ιδιαίτερες ζωτικές δυνάμεις του γνήσιου εαυτού του. Αλλά χωρίς να του υποδείξει κάποιος το δρόμο ο αγώνας για να αναπτύξει κανείς τη δυνατότητα να εκφράσει τον εαυτό του γνήσια και αυθόρμητα και να βρει την κλίμακα ξιών και τους στόχους του στη ζωή, αυτός ο αγώνας; φαντάζει τιτάνιος.

Ο κίνδυνος να παρεκκλίνει και να πέσει στα  χέρια της νεύρωσης, ή της Μέδουσας, είναι πολύ συνηθισμένος.

Στο κατά μας, η Μέδουσα, είναι κάτι που το κατασκευάζουμε λάθος εξ αρχής αλλά σαν αναγκαιότητα για να επιζήσουμε μέσα σε έναν κόσμο δυνητικά εχθρικό και εν πολλοίς καταστροφικό κι αδιάφορο για το αν ζούμε ή αν πεθάνουμε. Ένα κόσμο που μας εφοδιάζει πολύ νωρίς με ένα βασικό αρνητικό στοιχείο έντασης και αγωνίας που μας στοιχειώνει σαν φάντασμα, το βασικό άγχος. Είναι η απροσδιόριστη αγωνία που μας συνοδεύει λίγες μέρες προ των εξετάσεων που πρόκειται να δώσουμε, προ ενός μεγάλου ταξιδιού που θα κάνουμε, πριν από μια συνάντηση η οποία θα κρίνει το μέλλον μας, κ.λπ. Είναι εκείνες οι κρίσιμες ώρες που νιώθουμε σαν είμασταν παιδιά και θα πηγαίναμε για πρώτη φορά στο σχολείο, γιατί δεν μπορούσαμε να αρνηθούμε ή να κάνουμε αλλιώς, το επέβαλε η πραγματικότητα.

Μέδουσα του Πήτερ Πωλ Ρούμπενς.j

Όποιος επιζήσει έχει την αίσθηση ότι αυτό οφείλεται στις ικανότητες και στην εξυπνάδα του και ό,τι άλλο. Σε αυτό συναινούν βέβαια και οι γονείς μας, ιδιαίτερα οι Έλληνες γονείς οι οποίοι ανέκαθεν παίνευαν και παινεύουν τον κανακάρη τους και την κανακάρισσά τους ως τον πιο έξυπνο /η από όλα τα υπόλοιπα παιδιά του κόσμου. Ακόμη χειρότερα αν πέσει στα χέρια ανθρώπων μπλεγμένων στα γρανάζια της δικής τους νεύρωσης (συνήθως αυτοί είναι οι γονείς τους).Για παράδειγμα μπορεί να είναι κυριαρχικοί, απειλητικοί, οξύθυμοι, επιθετικοί, καταναγκαστικοί τελειομανείς, (ιδίως με την καθαριότητα και την τάξη)  υπεραπαιτητικοί, είτε πολύ επιεικείς, μεροληπτικοί, ιδιότροποι, αυστηροί, υποκριτές, αδιάφοροι, εγωιστές και ατομιστές, σπαγκοραμμένοι ή σπάταλοι κ.λπ. Σπάνια θα υπάρχει ένας μόνο νευρωσικός παράγοντας, συνήθως υπάρχει ένα σύνολο παραγόντων που εξασκεί ανασταλτική και δυσμενή επίδραση στην προαγωγή της γνησιότητας και της αυθεντικότητας του γνήσιου εαυτού στο παιδί.   Μπρος στις αντίξοες συνθήκες όταν βρίσκεται κάκάποιος από παιδί μπορεί ν’ αναζητά απελπισμένα την αυτοπεποίθηση και τη σιγουριά ότι θα τα καταφέρει. Αν δεν πετύχει όμως να κάνει κάτι σημαντικό, ένα κατόρθωμα που θα του προσδώσει σιγουριά και ασφάλεια από την ίδια την πράξη μαζί με την επιδοκιμασία των τρίτων, τότε καταλήγει να φτιάξει ένα υποκατάστατο αυτοπεποίθησης. Αυτό είναι ο ιδεατός εαυτός, μια καταφυγή στη φαντασία, στην ονειροπαρσία, στον δονκιχωτισμό. Φτάνει τότε ν’ ανυψώνει τον εαυτό του πάνω από τους άλλους, δημιουργεί έτσι ένα ισχυρό ιδεατό εαυτό, ένα ιδεατό ΕΓΩ, ένα σύμπλεγμα ανωτερότητας.

Στο σημείο αυτό καταλήγουμε ότι οι περισσότεροι Έλληνες πάσχουν από αυτό το σύμπλεγμα, της ισχύος και ανωτερότητας έναντι των άλλων Ελλήνων. Αυτός ξέρει καλλίτερα από τον διπλανό του, δεν συνεργάζεται μαζί του, τον κουτσομπολεύει, τον συχτιρίζει,  τον ανταγωνίζεται μέχρι τελικής πτώσεως έτοιμος να φτάσει σε εμφύλια σύρραξη με μοναδικό κέρδος να του αποδείξει πως αυτός ήξερε τη λύση εκ των προτέρων, ότι είχε δίκιο. Αν τον επεξεργαστείς θα δεις πως είναι ένα ακόμη θλιβερό αντίγραφο της απαξιωμένης,   Μέδουσας. Είναι ψυχρός, αδιάφορος, πέτρα προς τον συν-Έλληνα ο οποίος πάντα είχε και έχει άδικο σε όσα πιστεύει και πράττει. Η καρδιά του είναι πετρωμένη σαν την ψυχή και το πρόσωπο της Μέδουσας. Δεν υπάρχει οίκτος ούτε έλεος προς τον άλλο. Ευχαρίστως θα πατήσει επάνω του θα τον συντρίψει με κάθε τρόπο και χρησιμοποιώντας κάθε μέσο και δυνατότητα για να περάσει το δικό του. Εκτός και ο άλλος υποταχτεί στη δική του ιδεατή (εξιδανικευμένη) εικόνα και αντίληψη του ΕΓΩ.

Δέκα εκατομμύρια ιδεατά ΕΓΩ, δέκα εκατομμύρια Σωτήρες της Ελλάδας. Όλοι τους κατέχουν το μυστικό που θα σώσει την πατρίδα και τους κατοίκους της.  Γι’ αυτό η πατρίδα βαδίζει κατά γκρεμού, γιατί ένα τέτοιο πλήθος αλαζονικών ΕΓΩ δεν ξέρουν ούτε θέλουν να υποταγούν σε ένα κοινό μέτωπο, σε μια ενιαία αντίληψη στρατηγικής και μεθόδου που θα ενώσει τους Έλληνες σε ένα τεράστιο σύνολο λαού έτοιμο να προχωρήσει ενωμένο, ώριμο να φέρει την αναμενόμενη αλλαγή-ΑΝΑΤΡΟΠΗ. Είναι δυστυχώς πολύ δύσκολο να δει κανείς ότι η αυτοεξιδανίκευση  και ο αυτοδοξασμός δεν λύνει ούτε την προσωπική μας νεύρωση, ούτε τις διαπροσωπικές συγκρούσεις και νευρώσεις. Κι ας μην ξεχνούμε πως η Κάρεν Χορνάι υποστηρίζει επίμονα ότι κάθε νεύρωση ουσιαστικά εξακολουθεί να αποτελεί διαταραχή στις ανθρώπινες σχέσεις.

Άρα ή λύση είναι η αναγνώριση της αλαζονείας, της ουτοπικής εξιδανίκευσης που έχουμε καθένας χωριστά διαμορφώσει στην ψυχή και στο πνεύμα μας και να τα απορρίψουμε σαν μια τραγική, απρόσφορη και αναποτελεσματική μορφή άμυνας στα τραύματα που όλοι μας φέρουμε παιδιόθεν. Αδιακρίτως ποιος μας τα προκάλεσε· ο εαυτός μας ή οι άλλοι.  Σημασία έχει να τολμήσουμε να βγάλουμε το γνήσιο, αυθόρμητο και αυθεντικό εαυτό μας έξω πρώτα να τον αντικρίσουμε εμείς και μετά να τον εκθέσουμε δημόσια χωρίς ντροπή και πάθος.  «Έτσι είμαι διότι αυτό με εκφράζει. Δεν κάνω καμμιά υποχώρηση μπρος στη γνησιότητα και αλήθεια του εαυτού μου». Ύστερα όλοι μαζί σαν ελληνικός λαός να δούμε την ιδεατή μας εικόνα και τον ισχυρό νευρωσικό Ιδεατό Εαυτό κι ΕΓΩ που μας κατέστρεψε και μας καταστρέφει. Είναι το αποκύημα της ανασφάλειάς μας, ενός λαού ο οποίος βρισκόταν πάντοτε υπό διωγμό, κινδύνευε συνεχώς από κάποιον κατακτητή, πληθυσμιακά υπέρτερο. Έπρεπε λοιπόν να κραδαίνει τη δόξα και τη σοφία των προγόνων του και να φαντασιώνεται ότι την έχει κληρονομήσει κι αυτός άκοπα, χωρίς να διαβάσει, χωρίς να συλλογιστεί, χωρίς να κοπιάσει και ν’ αγωνιστεί  καθόλου γι’ αυτό. ΟΛΑ ΤΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΤΟΥ ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΝΩΡΙΜΟΙ ΚΑΙ ΑΛΑΖΟΝΙΚΟΙ ΟΠΩΣ Ο ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΞΕΛΕΓΕ ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΤΕΙΝΟΥΝ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ.

Τώρα όμως έφτασε η ώρα να σταματήσουμε ομαδικά τις φαντασιώσεις. Φτάσαμε στο τελευταίο σκαλοπάτι της νεύρωσής μας συλλογικής και ατομικής. Η αποκομμένη κεφαλή της ΜΕΔΟΥΣΑΣ βρίσκεται μέσα στο μαγικό σακούλι  του Περσέα. Ο Πήγασος και ο Χρυσάωρας απελευθερώθηκαν από τα δεσμά της Μέδουσας με τον αποκεφαλισμό του Ιδεατού μας ΕΓΩ. Πνεύμα και ψυχή, γνήσιο συναίσθημα και αυθεντικός λόγος, δεν έχουν πια κανένα λόγο να κρύβονται, να υποκρίνονται, να πετρώνουν στο ψυχρό ανέκφραστο πρόσωπο της Μέδουσας με τα μαλλιά από φίδια όσα και οι συγκρούσεις μας. 

Τότε είμαστε αδέλφια ουσιαστικά ελεύθεροι, γνήσιοι εμείς, ηρωικοί και άτρωτοι από τον φόβο του θανάτου, της ανασφάλειας, της αβεβαιότητας της κρυψίνοιας, της υποκρισίας που δείχνουν αδυναμία, σαπίλα, ψυχική και πνευματική ακαθαρσία. Τότε μπορούμε να πλυθούμε και να λουστούμε και να μυρωθούμε σαν τους τριακόσιους του Λεωνίδα που πρόσμεναν τα εκατομμύρια των Περσών να τους δώσουν την ώθηση να συναντηθούν αιώνια με την Ιστορία…  

ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΑΝΘΗΡΗ ΧΡΟΝΙΑ