Θεραπεύεται η ομοφυλοφιλία; Μάθημα 14ον

Αναφέραμε ήδη πως η συσσωρευμένη εμπειρία και η περιορισμένη στη διαταραχή αυτή έρευνα, οδήγησε ώστε η πλειοψηφία των επιστημόνων ψυχικής υγείας, οι ερευνητές της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, οι μη συντηρητικοί θρησκεύοντες και οι πιο πολλοί ομοφυλόφιλοι και λεσβίες, να παραδέχονται σήμερα ότι η ομοφυλοφιλία δεν θεραπεύεται.

Ας προσέξουμε τα συμπεράσματα που οι ερευνητές καταλήγουν για να είναι τόσο απογοητευτικοί και απαισιόδοξοι ως προς τη θεραπεία στο αν η ομοφυλοφιλία θεραπεύεται.

Έχει αποδειχτεί ότι αν μονοωογενή δίδυμα χωριστούν κατά τη γέννησή τους και μεγαλώσουν χώρια σε πλήρη απομάκρυνση το ένα από το άλλο, αν το ένα γίνει ομοφυλόφιλο τότε υπάρχει 50% πιθανότητα να εξελιχθεί και το άλλο σε ομοφυλόφιλο. Αλλά και πάλι μπερδεύονται τα πράγματα αν ληφθεί υπόψη ότι ο ένας δίδυμος μπορεί να είναι κρυφός γκέι και να το αρνείται στον ερευνητή, ή εγκρατής και κυριαρχημένος στις σεξουαλικές προτιμήσεις του ιδίως εάν θρησκεύει, ή έχει ομοφυλόφιλες φαντασιώσεις αλλά ουδέποτε προέβη σε ολοκληρωμένη ομοφυλόφιλη συνουσία.

Πώς να γίνουν μελέτες με τέτοιο ιδιόμορφο δείγμα; Χώρια που η απαισιοδοξία αποτελεί αρνητικό κίνητρο για έρευνα και για καταβολή κοπιαστικής προσπάθειας ετών για ένα αμφισβητίσιμο αποτέλεσμα.

Οι περισσότερες λοιπόν μελέτες που έχουν γίνει δίνουν ένα ποσοστό επιτυχούς μεταβολής του ύψους 30% με 50% από πλευράς θεραπευτών σε διάφορες χριστιανικές κοινότητες. Αλλά πολύ σπάνια υποστηρίζονται από αντικειμενικά δεδομένα. Ατυχώς οι ψυχολόγοι, οι ψυχίατροι και άλλοι θεραπευτές και σύμβουλοι, έχουν μια πολύ φτωχή σειρά παρακολούθησης και περιορισμένες σημειώσεις που να εκτιμούν τους πελάτες τους.

Μια μικρή πλειοψηφία των θεραπευτών στις ΗΠΑ και τον Καναδά πάντως, εξακολουθούν να υποστηρίζουν την αντίθετη άποψη, ότι η θεραπεία αλλαγής ή αναπροσαρμογής είναι αποτελεσματική. Ανάμεσά τους είναι οι: Μάστερς & Τζόνσον[1] (1979) που ανακοίνωσαν ένα εντυπωσιακό νούμερο μετατροπής 50 έως 60% το οποίο διατηρούνταν χωρίς αποσκιρτήσεις 5 χρόνια μετά τη θεραπεία. Η μελέτη αυτή πάντως περιελάμβανε κάποιους ασυνήθιστους παράγοντες, όπως:
1) η μετατροπή αναφερόταν στη συμπεριφορά όχι στον προσανατολισμό ή τα συναισθήματα
2) οι 67 ασθενείς δεν ήταν τυχαιοποιημένοι, για να επιλεγούν έπρεπε να εκδηλώσουν σοβαρότατο κίνητρο αλλαγής της συμπεριφοράς
3) όσοι συμμετείχαν στη μελέτη όφειλαν να έχουν και έναν ετερόφυλο σύντροφο μαζί τους με τον οποίο θα έκαναν προσπάθεια να κάνουν έρωτα κατά τη διάρκεια του προγράμματος θεραπείας
4) Οι 40 εκ των πελατών που συμμετείχαν ήσαν ήδη παντρεμένοι με άτομα του άλλου φύλου
5) όλοι οι συμμετέχοντες πελάτες συμπλήρωναν ένα τεστ που καθόριζε τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους, με κλίμακα διακύμανσης της βαθμολογίας από το 0 (καθαρά ετερόφυλος) έως το 6 (αποκλειστικά ομοφυλόφιλος). Υποτίθεται πως δεν υπήρχαν 0 στη μελέτη, ενώ σε μόνο 5 (το 7%) βαθμολογήθηκε με 6.Τούτο μας επιτρέπει να εικάσουμε ότι το 93% ήταν αμφίφυλοι, 55 μετέχοντες, ήτοι το 82% είχαν βαθμολογία 2,3 ή 4 και ήταν εξίσου ελκυόμενοι και προς τους άνδρες και προς τις γυναίκες                                                                                                                                6) ο υποκειμενική άποψη του κάθε μετέχοντα στο τι σημαίνει επιτυχία στη μελέτη καθόριζε πόσα υποκείμενα άλλαξαν συμπεριφορά από τους πελάτες τους. Μερικοί από τους πελάτες όμως είχαν πολύ μικρή αίσθηση της αντικειμενικότητας. Βασικά η μελέτη αυτή μας δείχνει πως οι αμφίφυλοι μπορούν να αλλάξουν και να περιοριστούν σε σεξουαλικές σχέσεις με το άλλο φύλο και να μην δραστηριοποιούνται σεξουαλικά με άτομα του ιδίου φύλου. Τα αποτελέσματα δε μας λέγουν τίποτα για την μεταστροφή ή όχι των αποκλειστικά ομοφυλόφιλων. Εκείνο δηλαδή το 7% των αποκλειστικά ομοφυλοφίλων άλλαξε ή όχι;

Ο Γιατρός Ρόμπερτ Σπίτζερ παρουσίασε την εργασία που έκανε επί ομοφυλοφίλων και λεσβιών στον Αμερικανικό Ψυχιατρικό Σύνδεσμο (ΑΡΑ) στις 9 Μαίου του 2001. Μελέτησε τα αποτελέσματα της θεραπείας στην οποία υπέβαλε 143 πρώην ομοφυλόφιλους και 57 λεσβίες και παρατήρησε ότι 66% των ανδρών και 44% των γυναικών είχαν αναπτύξει «μια καλή ετερόφυλη λειτουργικότητα» με αυτό τον όρο εννοούσε μια παρατεταμένη, χρόνια, ετερόφυλη σχέση αγάπης μέσα στον προηγούμενο χρόνο, προσλαμβάνοντας αρκετή συναισθηματική κάλυψη από τον/την σύντροφο που να βαθμολογείται τουλάχιστον με 7 σε μια κλίμακα 10 βαθμών, συμπεριλαμβανομένης μιας ετερόφυλης σεξουαλικής πράξης τουλάχιστον άπαξ μηνιαίως με ποτέ ή σπανίως να επανέρχεται στη σκέψη κάποιος του ιδίου φύλου κατά τη διάρκεια της συνουσίας με ετερόφυλο σύντροφο.

Μ’ όλα ταύτα φαίνεται να υπάρχουν σοβαρά μειονεκτήματα στη μελέτη του γιατρού Σπίτζερ. Οι αναφορές των θεραπευμένων στον τύπο κ.α. ΜΜΕ υπαινίσσονταν ότι τα περισσότερα εκ των θεραπευθέντων άτομα εξακολουθούν να έχουν ομοφυλόφιλο προσανατολισμό. Αυτό δεν επαληθεύτηκε όμως. Μόνο το 11% των ανδρών και το 37% των γυναικών αναφέρουν ότι έχουν ακόμη ενδείξεις ομοφυλόφιλου προσανατολισμού συμπεριλαμβανομένης της έλξης στο ίδιο φύλο. Αυτοί μετετράπησαν εν ολίγοις μετά τη θεραπεία σε αμφίφυλους, όχι ετερόφυλους.

Αλλά η επιτυχία του γιατρού Σπίτζερ μέχρι αυτή τη στιγμή, από ό,τι γνωρίζουμε, δεν έχει αμφισβητηθεί από κανένα. Υπολογίζεται πως οκτώ εκατομμύρια ενήλικες στη Βόρεια Αμερική αναγνωρίζουν ξεκάθαρα των εαυτό τους σαν ομοφυλόφιλο και συμφωνούν – τι άλλο; – με τη πλειοψηφία των αμερικανών θεραπευτών. Πως η ομοφυλοφιλία δεν αλλάζει ούτε υπάρχει ιδιαίτερη ανάγκη και κίνητρο να το παλαίψει κανείς για να μεταστραφεί από όμο- σε έτεροφυλόφιλο.

Είναι γεννημένοι ομοφυλόφιλοι, με αυτό το λογικό επιχείρημα, δε νιώθουν ενοχή για αυτό που είναι, αλλά νιώθουν μόνο μίσος και εκδικητικότητα για τον κοινωνικό αποκλεισμό και την περιφρόνηση που η πλειοψηφία των ανθρώπων δείχνει προς το σεξουαλικό προσανατολισμό τους.

Γι’ αυτό και τα ομοφυλόφιλα κινήματα, στις ΗΠΑ ιδίως, είναι πολύ ισχυρά και αποτελούνται από φανατικούς ζηλωτές της ομοφυλόφιλης και λεσβιακής χειραφέτησης αγωνιζόμενοι εναντίον των ρατσιστών ετερόφυλων για τους οποίους αν δεν έχουν προκατάληψη έχουν ένα πολύ βαθύ και απωθημένο θυμό. Κι επειδή ό,τι αμερικάνικο γίνεται παράδειγμα προς μίμηση από τους ανερμάτιστους Έλληνες παπαγάλους ή καλλίτερα πιθήκους, ο ίδιος φανατισμός υπάρχει ξε αντανακλάσεως, κι εδώ.

Ο θυμός τους αυτός, η ανταγωνιστικότητα που αποπνέουν, η οργή και η αντεκδίκηση με την εχθρικότητα που εκδηλώνουν αλλά και ένα πλήθος άλλο συνοδών ψυχικών συμπτωμάτων όπως η κατάθλιψη, οι ενοχές ιδίως εάν πιστεύουν στη χριστιανική θρησκεία, ο αυτοκτονικός ιδεασμός μερικών κ.α. είναι εκείνα που κάνουν μερικούς θεραπευτές να εξειδικεύονται στον τομέα αυτό, συχνά μάλιστα υπάρχουν ομοφυλόφιλοι ψυχοθεραπευτές, ψυχαναλυτές, που ασχολούνται αποκλειστικά στο να βοηθήσουν στην υπέρβαση των συμπτωμάτων τους ομοφυλόφιλους πελάτες τους, να ενισχύσουν την αυτοεκτίμησή τους, χωρίς να ενδιαφέρονται καθόλου να διορθώσουν την ομοφυλοφιλία τους. Από εδώ ξεκινάει και το μότο «στους ομοφυλόφιλους θεραπεύουμε την νεύρωσή του όχι τη σεξουαλική τους συμπεριφορά».

Αντίθετα προσπαθούν να τους οδηγήσουν να αποδεχθούν την ομοφυλοφιλική τους ταυτότητα και το σεξουαλικό τους προσανατολισμό σαν ένα επιβαλλόμενο επάνω τους γεγονός της ζωής για το οποίο δε φέρνουν καμία ευθύνη οι ίδιοι. Γι’ αυτούς τα νευρωσικά συμπτώματα και οι διαταραχές της προσωπικότητας υπάρχουν παντού και δε ξεχωρίζουν τους γκέι από τους στρέιτ (ετερόφυλους). Τι συμβαίνει όμως αν οι πλειοψηφία των επαγγελματιών ψυχικής υγείας είναι λάθος;Αν η θεραπεία αναπροσαρμογής αποτελεί τεχνική που πράγματι αλλάζει τους όμο- σε έτερο;

Θα είναι πολλοί τότε εκείνοι που θα δεχτούν να υποβληθούν σε θεραπεία αλλαγής σεξουαλικού προσανατολισμού για να μη στερηθούν τα οφέλη και την ασφάλεια της περίθαλψης, της επαγγελματικής κατοχύρωσης, της σύνταξης, της στέγης, της κοινωνικής αποδοχής. Αν όμως αυτές οι ελπίδες τους για αλλαγή διαψευστούν, ο κίνδυνος που ελλοχεύει είναι η αυτοκτονία.

Υπάρχουν λοιπόν αυτές οι δύο τεχνικές που χρησιμοποιούνται ακόμη από ψυχοθεραπευτές και δίνουν ελπίδα και κουράγιο στα 70 περίπου εκατομμύρια συντηρητικών Χριστιανών της Βόρειας Αμερικής ότι η ομοφυλοφιλία και η αμφιφυλία είναι επιλεκτικές προτιμήσεις, οφείλονται σε δραματικές συνθήκες ανάπτυξης των παιδιών και των εφήβων όταν αναγκάστηκαν να επιλέξουν αυτόν τον σεξουαλικό προσανατολισμό.

Αυτές είναι η Θεραπεία Αναπροσαρμογής (Reparative Therapy) μια πειραματική και εν πολλοίς αμφισβητούμενη μέθοδος και οι Ποιμαντικές Μεταμόρφωσης (Transformational Ministries) που αφορά θρησκευτικές και πνευματικές πρακτικές από ειδικά εκπαιδευμένους κληρικούς. Πολλές ομάδες που εφαρμόζουν αυτές τις θεραπείες υπολογίζουν ότι το ποσοστό θεραπείας που επιτυγχάνουν υπερβαίνει το 70%.[2]

Αυτή η τελευταία μέθοδος της ποιμαντικής μεταμόρφωσης θα μπορούσε να είναι πολύ βοηθητική για τους χριστιανούς πιστούς οι οποίοι ευρίσκονται σε απελπιστική σύγκρουση με τον εαυτό τους και το πιστεύω τους ως πάσχοντες εξ ομοφυλοφιλίας. Ο γράφων έχει συναντήσει τέτοιες περιπτώσεις πιστών αλλά και κληρικών που ζουν το προσωπικό τους δράμα συχνά απόκρυφα και μυστικά. Ίσως ο μόνος κοινωνός στο πρόβλημά τους να είναι ο εξομολόγος τους. Θεωρούμε πως και ο ορθόδοξος χώρος έχει ανάγκη από ειδικευμένους ψυχαναλυτές και ιερείς που ως σκοπό τους οφείλουν να έχουν την θεραπευτική προσπάθεια των ομοφυλοφίλων υπό το φως της Ορθόδοξης Ψυχοθεραπείας.

[1]Masters & Johnson, “Homosexuality in Perspective”, 1979.

[2]G.M. Herec: “Attempts to change sexual orientation” at: http:psychology.ucdavis.edu/rainbow/html/facts changing.html

2 thoughts on “Θεραπεύεται η ομοφυλοφιλία; Μάθημα 13ον”

    • Είμαι ευτυχής που δεν ανήκω στους φροϋδικούς αναλυτές αλλά στην σχολή της Κάρεν Χορνάι. Αν τους ακούσεις κι αν τους συζητήσεις δεν πιάνονται οι άνθρωποι. Έχουν τον ίδιο φανατισμό των τζιχαντιστών ή των χιλιαστών, ή των παλιοημερολογιτών, ή των φανατικών οπαδών των ελληνικών κομμάτωνή των ποδοσφαιροφίλων. Πάνω από όλα η LIBIDO και με αυτή και μέσω αυτής, εξηγούνται τα πάντα. Αν έχετε συζητήσει με φροϋδικούς είμαι σίγουρος πως θα με δικαιώσετε. Αν πολύ περισσότερο έχετε αναλυθεί από φροϋθδικό αναλυτή θα το έχετε υποστεί και στην πράξη. Τρία με πέντε χρόνια ψυχανάλυσης επί 3 σαρανταπεντάλεπτα την εβδομάδα μπορεί και πέντε, επί 120 έως 150 και 200 ευρώ τα 45 λεπτά. Το αντέξατε; Αν είσαστε κόρη εφοπλιστού ίσως… Ως προς την ομοφυλοφιλία, για να την ξεπεράει κάποιος οφείλει να φτύσει αίμα όπως ο κοκαϊνομανής, ο ηρωϊνομανής, ο ερωτομανής, ο παιδόφιλος, ο κτηνοβάτης, ο οριακός στην προσωπικότητα, ο αντικοινωνικός, με λίγα λόγια ο κάθε σαρκικός άνθρωπος που έχει κολλήσει στην ικανοποίηση μέσω του κάθε μορφής οργασμού και δεν έχει ούτε αππό μακριά νιώσει την έκσταση του πνευματικού οργασμού, την μέθεξη με το θείο… Αυτός πως να αλλάξει; αν διαβάζατε το βιβλίο μου ΑΥΤΟΚΑΤΑΧΡΗΣΗ Ή ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ (Υπότιτλος: ΟΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΕΣ ΔΙΑΣΤΡΟΦΕΣ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥΣ) θα πέρνατε τις απαντήσεις στις απορίες σας.

Διαφωνώντας με τον Judd Marmor. Charles Socaridis: H ΟΜΟΦΥΛΟΦΥΛΙΑ είναι αρρώστια. Μαθημα 13ον

Η γνώμη ενός μεγάλου ερευνητή: «Ομοφυλοφιλία σημαίνει αρρώστια. Η ύπαρξη των δύο φύλων καθορίζει το φυσιολογικό από την παρέκκλιση».

Ανάμεσα στις πιο διακεκριμένες φωνές που τοποθετούν την ομοφυλοφιλία στο κεφάλαιο των ψυχολογικών διαταραχών, ήταν ο πολύς Κάρολος Σοκαρίδης,

Ο Κάρολος Σοκαρίδης επέμενε μέχρι τέλους στην άποψή του περί της ομοφυλοφιλίας σαν ασθένεια.

Καθηγητής της Κλινικής Ψυχιατρικής του Ιατρικού κολεγίου Άλμπερτ Αινστάιν, στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης. Ο Σοκαρίδης είναι ο μελετητής που επιμένει γιατί έχει πειστεί για το απόλυτο δίκιο των ισχυρισμών του, ότι η ομοφυλοφιλία είναι σεξουαλική διαστροφή. Μια ολόκληρη ζωή την ξόδεψε μελετώντας τις διαστροφές και ιδιαίτερα την ομοφυλοφιλία. Το συμπέρασμα που αντικειμενικά και αβίαστα προκύπτει από δεκάδες δημοσιεύσεις του, εκτός από τις παραπάνω αναφερθείσες μελέτες και έρευνές του, είναι ότι η ομοφυλοφιλία επιβάλλεται να ταξινομείται στις παραφύσει διαστροφές. Ας παρακολουθήσουμε τη συνέντευξη που έδωσε μαζί με τους προηγούμενους διακεκριμένους συναδέλφους του στο ίδιο επιστημονικό περιοδικό.[1]

«Ο ομοφυλόφιλος είναι ένα άτομο ο οποίος, εξ αιτίας μιας εσωτερικής αναγκαιότητας, οφείλει να συμμετέχει σε σεξουαλικές πράξεις με ένα πρόσωπο του ιδίου φύλου. Αυτή η κατάσταση δεν είναι ενδογενής, ούτε σύμφυτη με τη γέννηση, ούτε είναι γεγονός συνειδητής κι ελεύθερης εκλογής. Ο υποχρεωτικά ομοφυλόφιλος δεν έχει άλλη εναλλακτική λύση.

Δεν υπάρχει αναπόφευκτη γενετική (χρωμοσωμική) ή ορμονική ροπή προς επιλογή συντρόφου του ίδιου ή του αντίθετου φύλου. Εντούτοις, το σχεδιάγραμμα άνδρας-γυναίκα, αναφερόμενο εδώ σαν το μόνιμο πρότυπο, διδάσκεται και εξηγείται στο παιδί από τη γέννησή του και εμφυτεύεται πολιτισμικά δια του γάμου. Αυτό το σχεδιάγραμμα καθορίζεται ανατομικά καθώς παράγεται από κύτταρα, τα οποία στην κλίμακα της εξέλιξης υπέστησαν αλλαγές σε όργανα του γεννητικού συστήματος και τελικά διαμορφώθηκαν σε άτομα διαφορετικού φύλου αμοιβαία προσαρμοσμένα το ένα προς το άλλο.

Μόνο ογκώδους μεγέθους φόβοι στην παιδική ηλικία μπορεί να βλάψουν και να διαταράξουν αυτό το σταθερό πρότυπο (σ.γ.:ο τονισμός της πρότασης έγινε από τον γράφοντα).

Mια συχνή ερώτηση που έχω συναντήσει μέσα στα 20 χρόνια έρευνας πάνω στις σοβαρές σεξουαλικές διαταραχές είναι: «Πως μπορεί μια τέτοια κατάσταση, υπάρχουσα σε πολλούς ικανότατους άνδρες και γυναίκες, ιδιαίτερα σε εκείνους οι οποίοι είναι αναντίρρητα ευφυείς, μια κατάσταση η οποία ξεκινάει από την αρχαιότητα, να είναι παθολογική;»

Τώρα φαίνεται καθαρά γιατί η ομοφυλοφιλία υπήρχε από την έναρξη της γραπτής ιστορίας και απαριθμεί ανάμεσα στα θύματά της άτομα από όλες τις κοινωνικοοικονομικές τάξεις, από όλα τα πολιτιστικά επίπεδα. Δε ξεχωρίζει εκείνους που υποφέρουν από αυτή τη διαταραχή από ποιο οικονομικό επίπεδο προέρχονται, πόσο προικισμένοι διανοητικά είναι, ή τι κατορθώματα, αποδεδειγμένα, πέτυχαν.

Η απάντηση βρίσκεται χωρίς αμφιβολία στο γεγονός ότι όλοι μας περάσαμε κάποτε από την παιδική ηλικία. Όλοι εμείς είχαμε να αντιμετωπίσουμε κατάφατσα την πρόκληση να περάσουμε μέσα από την πιο δύσκολη περίοδο του χωρισμού και της εξατομίκευσης (από τη γέννηση μέχρι την ηλικία των 3 ετών) για να καταλήξουμε χωριστές και ανεξάρτητες οντότητες από τις μητέρες μας.

Μια σημαντική αναλογία παιδιών απέτυχε να ολοκληρώσει αυτή την αναπτυξιακή πορεία και γι’ αυτό κατέστη ανίκανη να διαμορφώσει μια υγιή σεξουαλική ταυτότητα σύμφωνη με το βιολογικό ρόλο του φύλου τους.

Η αποτυχία αυτή παθολογικά, οργανικά και ψυχολογικά, ορίζεται σαν ανεπάρκεια στη λειτουργία με συνύπαρξη πόνου και/ή ψυχικής οδύνης. Αυτή η ανεπάρκεια, η σημασία της και οι πολύπτυχες συνέπειές της, είναι πολύ εμφανής στην υποχρεωτική ομοφυλοφιλία.

Κάτω από αυτή την ανεπάρκεια στη λειτουργία υποκρύπτεται η αγωνία, η θλίψη, η τραγωδία, ο φόβος και η ενοχή τόσο σε ασυνείδητο όσο και σε συνειδητό επίπεδο η οποία διαπερνάει τη ζωή του ομοφυλόφιλου. Οι ψυχίατροι που θεραπεύουν τέτοια άτομα σε βάθος το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό. Εκείνοι που έχουν λιγότερη εμπειρία στην πρακτική της εν τω βάθει ψυχοθεραπείας συχνά δεν παρατηρούν ή τείνουν να μειώσουν το βαθμό του ψυχικού μαρτυρίου που υποφέρει ο ομοφυλόφιλος, εξαπατούμενοι από την επίφαση ότι η ομοφυλοφιλία του τον απαλλάσσει προσωρινά από το πολύ σοβαρό άγχος.

Η ομοφυλοφιλία μπορεί να θεωρείται ένα τροποποιημένο σεξουαλικό πρότυπο, ένα διαφορετικό στάνταρ-πρότυπο, που αποκλείει τη σχέση του αρσενικού και του θηλυκού, δε συμπεριλαμβάνει την ικανότητα της κολπικής διείσδυσης του πέους κάποια στιγμή πριν τον οργασμό και φυσικά στερείται τη δυνατότητα της αναπαραγωγής.

Άλλα τέτοια τροποποιημένα πρότυπα περιλαμβάνουν το φετιχισμό, την ηδονοβλεψία, την επιδειξιμανία και την παιδεραστία, όλα χαρακτηριζόμενα από μια προσπάθεια να επιτευχθεί οργασμική εκτόνωση με υποκατάστατο τρόπο. Έτι περαιτέρω, η ομοφυλοφιλία ορθώς ταξινομείται σαν μια παρέκκλιση, όχι σαν μια σεξουαλική δυσλειτουργία, καθότι η τελευταία υποδηλώνει διαταραχή του στάνταρ τρόπου σεξουαλικής λειτουργίας όπως η μερική ή ολική ανικανότητα ή η ψυχρότητα.

Εκείνοι οι οποίοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι η ομοφυλοφιλία είναι απλά μια φυσιολογική ποικιλία της σεξουαλικότητας αξίζει να θεωρηθούν οι ίδιοι σαν περίεργη παραλλαγή του ανθρώπινου είδους. Πολλοί λίγοι ιατροί και ειδικοί άλλων ειδικοτήτων, αφοσιωμένοι στις αρχές της επιστήμης με την αυστηρότητα που τους διακατέχει και την επαγγελματική αρτιότητα που διαθέτουν, είναι διατεθειμένοι να θολώσουν την ανατομική, τη φυσιολογική, τη βιολογική και την ψυχολογική πραγματικότητα.

Ένας καθηλωτικός αριθμός συγχρόνων εκδόσεων είναι διαθέσιμος ο οποίος εξηγεί με αναντίρρητα λεπτομερειακό τρόπο την αιτιολογία, την πορεία ανάπτυξης, τη διάγνωση και τη θεραπεία της ομοφυλοφιλίας…».

Σχόλιο συγγραφέα: Μπορεί να ονομάζει την ομοφυλοφιλία παρέκκλιση ο Σοκαρίδης, συμφωνώντας με τον νέο ορισμό που καθιέρωσαν οι ψυχίατροι της χώρας του, αλλά στα βιβλία του (πολύ πιο πρόσφατα γραμμένα από την αναφερόμενη συνέντευξη) δεν παύει να την αναφέρει σαν διαστροφή ανάμεσα στις άλλες διαστροφές. Είναι ξεκάθαρο γι’ αυτόν το γεγονός ότι η ανατομική διαφοροποίηση των δύο φύλων από τη φύση της καθορίζει τι είναι φυσικό και τι διεστραμμένο.

Μολαταύτα και δική μας άποψη είναι να απαλειφθεί το στίγμα, η λέξη διαστροφή από το ψυχιατρικό λεξιλόγιο ακόμη και από τη γλώσσα του λαού και να μείνει η ονομασία παρέκκλιση σαν μια προσπάθεια συμφιλίωσης με τον ομοφυλόφιλο πληθυσμό, ένα παράδειγμα χριστιανικού ήθους και σεβασμού προς τους υποφέροντες από αυτή συνανθρώπους μας, αλλά και να δώσουμε μια ακόμη ευκαιρία στους πάσχοντες να νιώσουν πιο άνετα όταν προσφεύγουν στους ειδικούς για θεραπεία.

Για τον ίδιο λόγο οφείλουμε να ονομάζουμε παρέκκλιση και τα άλλα είδη διαστροφών, ώστε να καθίσταται πιο προσιτή η πρόσβαση των ατόμων αυτών στον ψυχίατρο, στον ψυχολόγο και τον ψυχαναλυτή.

 

[1]Medical Aspects of Human Sexuality.: “Is Homosexuality Pathologic or a Normal variant of Sexuality?”, Vol . VII, No 12, 1973, pp. 10-26.

Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀνεκτότερον ἔσται γῇ Σοδόμων καὶ Γομόρρων ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως, ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ. (Ματθαίος κεφ.10, στ.15). Μάθημα 12ον

Η ομοφυλοφιλία είναι το κεντρί της πουριτανικής
κουλτούρας στο μάτι μας.

Η θέση του διακεκριμένου ψυχίατρου Judd Marmor, καθηγητή της Ψυχιατρικής στην ιατρική Σχολή της Νότιας Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες είναι ότι:

Juddy Marmor ο γιος ενός Yiddish Scholar ήταν ο ψυχαναλυτής που έγινε αφορμή να αποσύρουν οι Αμερικανοεβραίοι ψυχίατροι από το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Νόσων της ψυχιατρικής (1974) την ομοφυλοφιλία σαν διαστροφή και την ονόμασαν παρέκκλιση.

 

«Η υπόθεση ότι η ομοφυλοφιλία ανήκει στις παθολογικές καταστάσεις αντανακλά τις αξίες της κουλτούρας περισσότερο παρά μια επιστημονική κρίση. Οι Φορντ και Μπήτς σε μια διαπολιτισμική μελέτη τους επί 76 κοινωνιών βρήκε ότι στα 64% εξ αυτών οι ομοφυλόφιλες δραστηριότητες θεωρούνταν φυσιολογικές και κοινωνικά αποδεκτές, τουλάχιστον από κάποια μέλη της κοινότητας. Στη Δυτική κοινωνία, κατά την πρώτη χιλιετία η ομοφυλόφιλη συμπεριφορά δεν περιφρονούνταν και μάλιστα στην αρχαία Ελλάδα είχε επικυρωθεί σαν θεσμός και εφαρμοζόταν ευρέως στους υψηλότερους κοινωνικούς κύκλους.

Το επιχείρημα ότι η ομοφυλοφιλία είναι βιολογικά «αφύσικη» είναι ένας εύσχημος τρόπος για την απόρριψή της. Αν και σε όλα τα βιολογικά είδη είναι επικρατέστερη η ετεροφυλία, σε κανένα δεν είναι αποκλειστικά έτσι. Η ομοφυλόφιλη συμπεριφορά μεταξύ θηλυκών όπως και μεταξύ αρσενικών (συμπεριλαμβανομένης της πρωκτικής συνουσίας μεταξύ των αρσενικών θηλαστικών) είναι ευρύτατα διαδεδομένη στη φύση. Αποκλειστική ετεροφυλία καθώς και αποκλειστική ομοφυλοφιλία, είναι μοναδικά επίκτητα επακόλουθα των τροποποιήσεων που δημιούργησε η εξέλιξη της πορείας του ανθρώπινου πολιτισμού.

Όμως ακόμη και αν η ομοφυλοφιλία ήταν βιολογικά διαστροφική, αυτό δε θα δικαιολογούσε να την ονομάσουμε ψυχοπαθολογική. Ολόκληρη η πολιτισμένη ανθρώπινη συμπεριφορά, συμπεριλαμβανομένου του μαγειρέματος της τροφής, της οδήγησης αυτοκινήτων και του τρόπου ενδυμασίας, είναι μια απομάκρυνση από το αυστηρά «φυσιολογικό».

Πολύ περισσότερο δεν αποκαλούμε τους χορτοφάγους οι οποίοι αποφεύγουν τη «φυσική» διατροφή με κρέας, ή τους εγκρατείς οι οποίοι για θρησκευτικούς και φιλοσοφικούς λόγους διαλέγουν μια ζωή χωρίς σεξουαλικές σχέσεις, σαν μια αναγκαστικά παθολογική κατάσταση. Το ότι κάνουμε κάτι τέτοιο στους ομοφυλόφιλους αντανακλά απλούστατα, τη μεγαλύτερη ηθική μας ευαισθησία και αποστροφή.

Αν και πολλοί ομοφυλόφιλοι όπως οι ετεροφυλόφιλοι, υποφέρουν από μια ευρύτατη ποικιλία διαταραχών της προσωπικότητας, υπάρχει τώρα ένα αναμφισβήτητο πλήθος συσσωρευμένων ενδείξεων ότι πολλοί εξ αυτών εκτός από τη διαφορετική επιλογή σεξουαλικού-αντικειμένου, είναι υπεύθυνα και καλά προσαρμοσμένα άτομα.

Το πλείστο μέρος της νόσου από την οποία πάσχουν οι ομοφυλόφιλοι της δικής μας κουλτούρας δεν οφείλεται καθόλου στην ομοφυλοφιλία τους, αλλά είναι συνέπεια της προκατάληψης και της διάκρισης που συναντούν σε μια εχθρική κοινωνία. Το επιχείρημα πως η ομοφυλοφιλία είναι το αποτέλεσμα μιας διαταραγμένης σεξουαλικής ανάπτυξης δε μας λέγει τίποτα παραπάνω από το ότι το τελικό συμπέρασμα μιας τέτοιας ανάπτυξης συναντά την απόρριψη και την αποστροφή του κοινωνικού συνόλου.

Ως προς την εντύπωση του δήθεν «διαταραγμένου» οικογενειακού περιβάλλοντος, ούτε όλα τα άτομα με τέτοια οικογενειακή υποδομή γίνονται ομοφυλόφιλοι, ούτε όλοι οι ομοφυλόφιλοι προέρχονται από τόσο βαριά διαταραγμένες οικογένειες. Όλες οι διαφοροποιήσεις στην προσωπικότητα είναι εν μέρει συνέπεια αναπτυξιακών διαφοροποιήσεων και οποιαδήποτε προσεκτική αναπαραγωγή του ιστορικού της ζωής κάθε ανθρώπου θα οδηγήσει σε ψυχοδυναμικές ερμηνείες οι οποίες εξηγούν με εύλογο τρόπο τις εναλλαγές και τις ποικιλίες στο στυλ και τον τρόπο ζωής του καθενός μας.

Οι ψυχίατροι πρέπει να αποφεύγουν την τάση να βάζουν ταμπέλες στα πρότυπα συμπεριφοράς που παρεκκλίνουν από τα επικρατούντα μοντέλα που ευνοεί η πλειοψηφία της κοινωνίας μας και τα θεωρεί καθεαυτό ενδείξεις ψυχοπαθολογικής συμπεριφοράς. Είναι αξιοσημείωτο γενικά, ότι εμείς δε βάζουμε ταμπέλες εκτός εάν ψέγουμε τις προκαταλήψεις της κουλτούρας μας προς ένα ιδιαίτερο είδος απόκλισης. Για παράδειγμα δεν κολλάμε πινακίδες στους οπαδούς της αστρολογίας ή της αριθμολογίας ή σε κείνες τις φανατικές θρησκευτικές ομάδες που παρεκκλίνουν από τις δικές μας επικρατούσες δοξασίες, κατηγορώντας τις ότι υποφέρουν αναγκαστικά από ψυχολογικές διαταραχές.

Σε μια δημοκρατική κοινωνία αναγνωρίζουμε τα δικαιώματα των ατόμων να πιστεύουν σε ευρύτατα παρεκκλίνουσες δοξασίες ή να έχουν ιδανικά και προτιμήσεις διαφορετικές από μας, εφόσον δεν προσπαθούν να επιβάλλουν με τη βία το πιστεύω τους σε όσους δε θέλουν να το δεχθούν και διαφωνούν μαζί τους. Όμως η στάση μας προς τις αποκλίνουσες σεξουαλικές προτιμήσεις, είναι αρκετά διαφορετική εξ αιτίας των ηθικών αξιών – οι οποίες βασισμένες πάνω σε δήθεν «ιατρικές» και «επιστημονικές» εκλογικεύσεις – εμπλέκονται και μας επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό».

Σχόλιο του συγγραφέα: Είναι εμφανέστατη η προσπάθεια του Judd Marmor να αποκόψει κάθε τι που συσχετίζει την ηθική με τη σεξουαλική συμπεριφορά. Εξομοιώνει την ομοφυλόφιλη συμπεριφορά με την επικρατούσα αντίληψη για τους αριθμολόγους και τους αστρολόγους ή τους φανατικούς κάθε θρησκευτικής μειονοτικής μερίδας. Μπορεί να θεωρούμε πως οι οπαδοί μιας αίρεσης πιστεύουν σε μια πλάνη ή ότι η αστρολογία είναι μια απάτη που «ισχυρίζεται» ότι έχει βάσεις επιστημονικές, αλλά δε θεωρούμε τους αστρολόγους ψυχικά ανώμαλους. Όμως τους ομοφυλόφιλους τους θεωρούμε ψυχανώμαλους και διεστραμμένους. Γιατί; Γιατί είμαστε επηρεασμένοι από την επικρατούσα θρησκευτική αντίληψη, πράγμα λανθασμένο για έναν επιστήμονα ο οποίος οφείλει να είναι πάνω από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τόσο τις δικές του όσο και της υπόλοιπης κοινωνίας. Το μεγαλύτερο μάλιστα λάθος είναι να επιστρατεύεται η επιστήμη και ιδιαίτερα η ιατρική και η ψυχιατρική στον αγώνα για την καταδίκη και το πογκρόμ κατά των ομοφυλοφίλων.

Στο σημείο αυτό βλέπουμε το συγγνωστό λάθος του καθηγητή. Ο επιστήμονας οφείλει να έχει ένα πιστεύω και να ασκεί την επιστήμη του βάσει αυτού του πιστεύω. Εν ονόματι μιας ιδεολογικής και φιλοσοφικής θεμελίωσης έχουν γίνει τα μεγαλύτερα πολιτισμικά και ουμανιστικά θαύματα στην ιστορία της ανθρωπότητας όπως και τα τρομακτικότερα εγκλήματα.

Αν στον ανθρώπινο πολιτισμό βασιλεύσει ο πλουραλιστικός συγκρητισμός και η ισότιμη αποδοχή του καλού και του κακού στην ανθρώπινη κοινωνία (στην προκειμένη περίπτωση αν γίνουν ισότιμα αποδεκτές οι ετερόφυλες και οι ομοφυλόφιλες σχέσεις), αν αποχαρακτηρίσουμε την ομοφυλοφιλία από το νοσογόνο και ψυχοπαθολογικό χαρακτήρα της, αν την αποσυνδέσουμε από τον ηθικό νόμο, το ήθος, την ηθική συνείδηση και εξουδετερώσουμε τις επιταγές του ατομικού και συλλογικού Υπερεγώ, τότε βάζουμε μια ακόμη νάρκη στις τόσες άλλες που έχει η κοινωνία μας.

Δε φτάνει που μαστιζόμαστε από τα ναρκωτικά, από τον πόλεμο και τη βία των όπλων, από την ελεύθερη χρήση της ραδιενέργειας χάριν των ενεργειακών αναγκών, δεν επαρκεί η οικονομική καταδυνάστευση των τραπεζικών τοκογλύφων επί παγκοσμίου επιπέδου, δεν είναι αρκετό ότι πολτοποιούμαστε κατά χιλιάδες πάνω στην άσφαλτο από το άγχος μας να καλύψουμε μεγάλες αποστάσεις σε ελάχιστο χρόνο, ας διδάξουμε λοιπόν στα παιδιά μας το νόμο των Σοδόμων και της Γομμόρας εν ονόματι της ελευθερίας. Όπως εν ονόματι της ελευθερίας κάποιοι ψυχίατροι καπνίζουν χασίς επιδεικτικά και προαναγγέλλουν ότι αφού δε μπορούμε να το εξαλείψουμε ας το νομιμοποιήσουμε, ώστε να μην κάνουμε πλούσιους τους έμπορους ναρκωτικών.

Το μήνυμα της  παγκοσμιοποίησης είναι τούτο ανεκτικότητα στην ομοφυλόφιλη σχέση. Να τη θεωρήσετε ισότιμη με την ετερόφυλη έστω κι αν δεν καταλήγει στην δημιουργία απογόνων. Αρκετά μούλικα παράγονται κάθε χρόνο, ας τα υιοθετήσουν οι όμο και οι λεσβίες. Όπως η πλειοψηφία της κοινωνίας αποδέχεται σήμερα τις ελεύθερες προγαμιαίες σχέσεις ασχέτως αν οι περισσότερες τραγωδίες, εγκυμοσύνες, εκτρώσεις, στειρώσεις, Έιτζ και λοιπά αφροδίσια, εξευτελισμός του έρωτα, υποβιβασμός της προσωπικότητας, διάλυση της οικογένειας, αδιαφορία για τις τραυματικές συνέπειες των διαζυγίων στα παιδιά, κ.λπ. οφείλει  να προσαρμοστεί και να υποχρεωθεί να αποδεχτεί, την ομοφυλοφιλία και την λεσβιακή σχέση. Και αργότερα ίσως την άνευ βίας αλλά με το δέλεαρ της σαγήνης και της γλυκόλογης και χαδευτικής ερωτικής μύησης, παιδόφιλη σχέση ενηλίκων με αγοράκια και κοριτσάκια 5,6,7,8,9 έως 18 χρονών.

Ανοχή δηλαδή σε όλα όσα προέρχονται από την απειθάρχητη, τυφλή χρήση του σεξουαλικού ενστίκτου. Το ερώτημα που αιωρείται είναι: Όταν η κοινωνία γίνεται πιο υποχωρητική και χαλαρή στις ηθικές της επιταγές, όταν δέχεται στο όνομα της ελευθερίας την καταστρατήγηση του σεβασμού του προσώπου, δεν απαιτεί αυτοπειθαρχία και συμβιβάζεται με το ξεπέρασμα των ηθικών ορίων, όταν περιφρονεί την ηθική που την ονομάζει παρωχημένη και αναχρονιστική, τότε ποιος μπορεί να βάλει φρένο στην πορεία προς την παρακμή και τον εκφυλισμό; Τι θα σώσει τα παιδιά μας από την επιστροφή στο Μεσαίωνα της βαρβαρότητας και της διαστροφής του καλού από το κακό;

Πως τα παιδιά μας θα είναι σε θέση αύριο, όταν καλό και κακό έχουν γίνει ένα σφιχταγκαλιασμένο μάτσο συγκεχυμένων κανόνων και εντολών, να ξεχωρίσουν την αξία και την απαξία των πράξεών τους; Πως θα ξεχωρίζουν το σωστό από το λάθος; Αφού όλα θα είναι χαλαρά, αποδεκτά, άκριτα, συγκρίσιμα και συγχωρητέα; Θα σκοτώνεις; Θα συγχωρείσαι με κάποια ελαφρυντικά ή και κάποια «μεσολάβηση». Θα αυτοκτονείς; Θα έχεις το νομικό δικαίωμα να το κάνεις και θα το ονομάζουν κυβερνήσεις και νόμοι «ευθανασία»! Θα βιάζεις; Ήταν παρόρμηση λόγω σεξουαλικού ανικανοποίητου, μια πράξη ισότιμη με ένα σαδομαζοχιστικό σκέρτσο κατά τη συνουσία. Θα γίνεσαι θύμα βιασμού; Ήταν ένα ατυχές περιστατικό που σου έτυχε, σ’ ένα κόσμο που η βία θεωρείται αποδεκτός τρόπος ζωής. Συμβιβάσου με το γεγονός. Ήσουν μικρός και κάποιος ενήλικας ασέλγησε επάνω σου; Με λίγη ψυχοθεραπεία όταν μεγαλώσεις και ωριμάσεις θα το ξεπεράσεις. Είναι κάποιος παιδεραστής; Δικαιολογείται, διότι ενήργησε με ήπιο τρόπο όταν παρέσυρε το παιδί στα ερωτικά μυστικά. Ύστερα του έκανε και καλό γιατί το μύησε στον έρωτα το παιδί, φτάνει να μην το τραυμάτισε με τίποτα αδέξιους χειρισμούς.

Ερωτούμε· κάτω από αυτή την ηθική χαλάρωση που παρατηρείται στις δυτικές κοινωνίες με την απομάκρυνση του χριστιανικού, ηθικού, προτύπου, που σταματάει η έτερο- και η αυτοκατάχρηση και που αρχίζει η αυτοπειθαρχία; Πουθενά, δεν υπάρχουν ευδιάκριτα όρια. Μήπως στο όνομα της ελευθερίας του ατόμου; Ώστε έχει κανείς το δικαίωμα να κάνει ό,τι θεωρεί σωστό αρκεί να μη θίγει τον άλλον;

Ούτε τότε, διότι καθώς βλέπουμε στην πράξη, όλα τελικά επιτρέπονται και όχι μόνο θίγεται ο πλησίον μας, αλλά παρασύρεται να απομιμείται το κακό και την ανηθικότητα. Σήμερα, ιδιαίτερα ο νέος, διδάσκεται πως να γίνεται μαλθακός, φιλήδονος, διεστραμμένος, να τα δοκιμάζει όλα, να μην αυτοπειθαρχείται και να είναι τελείως απαθής, άτονος και αδιάφορος προς το καλό και το κακό. Δε διαμορφώνει εύκολα τον συνειδησιακό νόμο μέσα στο Υπερεγώ του.

Ο Νόμος της αγάπης ατονεί και μόνο αισθήματα φόβου, οργής, επιθετικότητας, φιληδονίας, ενστικτώδεις απαιτήσεις, λύπη, θλίψη, αγωνία και άγχος για κάθε ματαίωση, κυβερνούν το συνειδητό και το ασυνείδητο «ως πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως εριμμένοι».

Τέλος πολύ συχνά, όπως συμβαίνεικαι στις άλλες διαστροφές ή παρεκκλίσεις ή παραφιλίες, έτσι και στην ομοφυλοφιλία, υπάρχουν διαταραχές του τύπου της προσωπικότητας συνήθως ναρκισσιστικού, οριακού και αντικοινωνικού τύπου κ.α. Όταν από μικρός μάθεις να περιφρονείς τον ηθικό νόμο δε διδάσκεσαι από τις εμπειρίες σου όπως συμβαίνει στις αντικοινωνικές προσωπικότητες. Διαμορφώνεσαι σε ψυχοπαθητική προσωπικότητα.

Τέτοια αντικοινωνικά στοιχεία και ψυχοπαθητικές εκδηλώσεις της προσωπικότητας[1] παρατηρούμε συχνά να εκδηλώνονται σε άτομα που επιδίδονται σε σεξουαλικές διαστροφές κατά το ερωτικό παιχνίδι και τη συνουσία συνήθως σε βάρος του ερωτικού συντρόφου ο οποίος διακατέχεται από άγχος, ενοχές, ντροπή και κατάθλιψη διότι αναγκάζεται να συμμετέχει σε ασυνήθιστες σεξουαλικές δραστηριότητες κοινωνικά και ηθικά απορριπτέες. Οι ομοφυλόφιλοι και οι λεσβίες δεν ξεφεύγουν από αυτό τον κανόνα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν ψυχοπαθητικοί ετερόφυλοι.

Γενικά η άποψή μας είναι πως πρέπει να σεβόμαστε την προσωπικότητα όλων των ανθρώπων, αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να αποδεχτούμε το παθολογικό και το διαστροφικό σαν φυσιολογικό με το έτσι θέλω ενός αναγκαστικού νόμου ή στο όνομα μιας κοινωνίας με αμβλυμένα τα ηθικά κριτήρια. Όπως επανειλημμένως έχουμε αναφγέρει, ο άνθρωπος δεν είναι σκλάβος της δεύτερης κατηγορίας νόμων, του ενστίκτου, αλλά οφείλει να σέβεται και να δημιουργεί μέσα του τις προϋποθέσεις για τη συγκρότηση ενός εαυτού που θα υπακούει και θα σέβεται την τρίτη ομάδα νόμων, ήτοι την αγάπη για τον πλησίον σαν συνάνθρωπο, την ελευθερία της βούλησης του διπλανού του και του ιδίου, τη δυνατότητα να αξιολογήσει τις πράξεις του και του πλησίον με βάση τον ηθικό νόμο που λειτουργεί έμφυτα όσο και εξ επιδράσεως μέσα στην προσωπικότητα του καθενός προσώπου σαν υπερεγώ ή ηθική συνείδηση δυνάμενη να διακρίνει το αγαθό από το κακό, το διεστραμμένο και το ανήθικο. 

1]Η αντικοινωνική ή ψυχοπαθητική διαταραχή της προσωπικότητας κατά το DSM IV χαρακτηρίζεται από το συνεχώς επαναλαμβανόμενο πρότυπο της αποτυχίας συμμόρφωσης της συμπεριφοράς του πάσχοντος στους κοινωνικούς κανόνες. Από την παιδική ηλικία και καθ’ όλη τη διάρκεια της ενήλικης ζωής του το ψυχοπαθητικό άτομο δε σέβεται ούτε υπακούει στους νόμους και την τάξη. Συμμετέχει σε παράνομες δραστηριότητες καταστρέφοντας την περιουσία των συνανθρώπων του, τρομοκρατώντας, ενοχλώντας και καταπιέζοντάς τους. Η έκνομη δραστηριότητα, η με κάθε τρόπο εκμετάλλευση των τρίτων και η αδιαφορία τους για τα αισθήματα και τα δικαιώματα των άλλων, είναι στοιχεία που δεν απουσιάζουν από αυτή την προσωπικότητα που θεωρείται ότι στερείται Υπερεγώ (κενό Εγώ ή Superego Lacunae) και ηθικής συνείδησης.

Συμφωνία Ψυχανάλυσης και ορθόδοξης αντίληψης για την προέλευση της ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ. Μάθημα 11ον

Γανυμήδης και Δίας μεταμορφωμένος σε αετό

Από το σύνολο της παρατιθέμενης βιβλιογραφίας και τη μέχρι εξαντλήσεως παρουσίαση των νεώτερων βιολογικών και ψυχαναλυτικών δεδομένων (κυρίως από τον Κάρολο Σοκαρίδη) που έχουμε συγκεντρώσει για τις σεξουαλικές διαστροφές (παρεκκλίσεις) και ιδιαίτερα για την ομοφυλοφιλία, συμπεραίνουμε ότι: τόσο η ομοφυλοφιλία όσο και κάθε διεστραμμένη σεξουαλική συμπεριφορά σαδομαζοχισμός, παιδεραστία, φετιχισμός, κτηνοβασία, βιασμός, κ.λπ. είναι «παρά φύσιν» ανώμαλες υπερβολές, οφειλόμενες σε βαρύτατες ψυχοπαθολογικές διαταραχές σε προοιδιπόδειο και οιδιπόδειο επίπεδο.

Είναι ολοφάνερο ότι οι προσπάθειες του εγώ να διατηρήσει την ακεραιότητά του όταν βρίσκεται σε συνθήκες ευαλωτότητας και πανικού κάτω από το φόβο της εκμηδένισης, οδηγούν την προσωπικότητα να επιλέξει εκτός από το δρόμο της νεύρωσης, της ψύχωσης ή της διαταραχής της προσωπικότητας την παρά φύση ασέλγεια, τη σεξουαλική διαστροφή και τις παραφιλίες.

Η ομοφυλοφιλία είναι η πιο μελετημένη ανωμαλία του είδους η οποία συνήθως συνυπάρχει με κάποια από τις πιο πάνω αναφερθείσες διαταραχές, κατά την γνώμη μας. Από τη συσσωρευμένη εμπειρία της ψυχαναλυτικής έρευνας, από τις δικές μας προσωπικές περιπτώσεις και από όλες τις υπάρχουσες ενδείξεις, φαίνεται να δικαιώνεται η άποψη ότι η τραυματισμένη υπερηφάνεια σε ευαίσθητη ηλικία 3, 4 έως 9, 10 ετών, γίνεται η αιτία της ομοφυλόφιλης σεξουαλικής διαταραχής σε άνδρες και γυναίκες.

Αλλά και η βιολογική άποψη αν ληφθεί υπόψη, η οποία αποδίδει σε γονιδιακή διαταραχή εκ μητρός το διαταραγμένο προσανατολισμό προς το ίδιο φύλο, δεν αλλάζει τα ψυχαναλυτικά δεδομένα. Όπως δεν αλλάζει το στόχο της ιατρικής η γονιδιακή κληρονομική μεταβίβαση του διαβήτη, που είναι η θεραπεία του. Ο ασθενής δε λέγει «αφήστε με αβοήθητο, είμαι από τη φύση μου καταδικασμένος να πάσχω από διαβήτη». Απαιτεί να κάνει η επιστήμη το καλύτερο ώστε να εξακολουθεί να ζει όσο γίνεται πιο ανθρώπινα και υποφερτά.

Έτσι και στην ομοφυλοφιλία, αλλά και σε κάθε σεξουαλική ανωμαλία, το άτομο οφείλει να αναγνωρίζει την ψυχοσωματική του διαταραχή όπως λέγει ο Χάρολντ Βοθ και ιδίως αν είναι νέος, να ζητήσει από τον ψυχίατρο-ψυχαναλυτή θεραπεία.

Αυτό που βλέπουμε όμως είναι έναν επαναστατικό λόγο, μια αντιδικία, μια πολεμική και επιθετική τακτική των ομοφυλόφιλων ομάδων να θεωρηθεί σαν απόλυτα φυσιολογική κατάσταση η ανωμαλία, η διαστροφή και η παραφύσει συμπεριφορά. Βλέπουμε το ναρκισσισμό αυτών των ατόμων και τη νευρωτική τους υπερηφάνεια να ξεπερνάει τα όρια και να απειλεί όσα πρότυπα και ιδανικά εξακολουθούν να παραμένουν ακόμη αλώβητα στον καταρρέοντα κόσμο μας.

Γι’ αυτό στις ημέρες μας, στρατιές νέων ανθρώπων προβάλλουν με θράσος την ασέλγεια σαν πρότυπο μίμησης και με κάθε δυνατό τρόπο μάχονται εναντίον των θρησκευτικών ηθικών αρχών και ιδιαίτερα της Ορθόδοξης χριστιανικής αντίληψης πραγμάτων, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.

Κι όμως, εκείνο που εκπλήσσει τον μελετητή είναι η ομοφωνία της παυλιανής αντίληψης περί της ομοφυλοφιλίας και των συσσωρευμένων ψυχαναλυτικών δεδομένων περί της προέλευσης των ασελγειών και δη της ομοφυλοφιλίας, από τον ναρκισσιστή εαυτό μας.

Γράφει ο Απόστολος Παύλος: «Η οργή του Θεού έρχεται από τον ουρανό ενάντια στην ασέβεια και την κακία των ανθρώπων, που με την κακία τους καταπατούνε την αλήθεια. Την αλήθεια του Θεού που την ξέρουνε, γιατί ο ίδιος ο Θεός τους την αποκάλυψε… Γιατί ενώ γνωρίσανε τον Θεό, δεν τον τιμήσανε σαν Θεό, ούτε τον ευχαρίστησαν για τις ευεργεσίες του αλλά με τους ψεύτικους και πλανημένους συλλογισμούς τους αποδείχθηκαν μωροί και σκοτίστηκε η ασύνετη και ανίκανη να καταλάβει και τις απλές αλήθειες, διάνοιά τους. (Σ.γ.: Ο εγωισμός τους και η νευρωτική τους υπερηφάνεια τους έκανε να δοξάζουν την ιδεατή εικόνα του εαυτού τους πάνω από το Θεό). Ενώ νομίζουν ότι είναι σοφοί αποδείχτηκαν μωροί και ανόητοι. Και άλλαξαν το ένδοξο μεγαλείο του άφθαρτου Θεού με υλικά αγαλμάτινα είδωλα, ομοιώματα της φθαρτής μορφής του ανθρώπου, των πουλιών των τετράποδων ζώων και των ερπετών. Γι’ αυτό (σ.γ.:ένεκα του ναρκισσισμού τους) και ο Θεός τους άφησε να παραδοθούν στις αισχρές επιθυμίες της καρδιάς τους να ατιμάζουν στην ακαθαρσία τα σώματά τους μεταξύ τους (σ.γ.:με τις παρά φύση σεξουαλικές δραστηριότητες στις οποίες παραδίνονταν). Μεταβάλλανε την αλήθεια του Θεού σε ψέμμα, σεβάστηκαν και ελάτρεψαν το δημιούργημα αντί τον δημιουργό,… Γι’ αυτό και επέτρεψε ο Θεός να παραδοθούν σε ατιμωτικά πάθη. Οι γυναίκες τους αλλάξανε την φυσική σεξουαλική σχέση και χρήση του σεξ στην παρά φύση (σ.γ.:οδηγήθηκαν στις λεσβιακές σχέσεις), με όμοιο δε ακριβώς τρόπο και οι άνδρες αφήσανε τη φυσική σεξουαλική σχέση και χρήση της συνουσίας με τη γυναίκα πυρακτωμένοι από τη φλόγα της ακράτητης σαρκικής επιθυμίας, διαστράφηκαν σεξουαλικά μεταξύ τους, ώστε να ασελγούν οι άντρες με τους άντρες (σ.γ.:και να επιδίδονται στην ομοφυλοφιλία και τον σοδομισμό) εισπράττοντας έτσι ο ένας απ’ τον άλλο την ανταμοιβή που τους άξιζε. Κι επειδή δε δώσανε σημασία στην πλήρη και αληθινή γνώση του Θεού, τους εγκατέλειψε ο Θεός και παραδόθηκαν σε νου ανίκανο να διακρίνει το αληθινό και το σωστό, και το αποτέλεσμα ήταν να κάνει απρεπή και ανήθικα έργα. Έτσι κυριεύθηκαν και γέμισαν από κάθε αδικία, πορνεία, πονηρία, πλεονεξία, κακία, γέμισαν από φθόνο, φόνο, φιλονικία, δόλο, κακοήθεια, μετατράπηκαν σε κουτσομπόληδες, συκοφάντες, μισόθεους, υβριστές, υπερήφανους, φαντασιοκόπους, αλαζόνες, εγωιστές, εφευρέτες σκευωριών, ανυπάκοοι στους γονείς τους, ανόητοι, επιπόλαιοι που καταπατούν το λόγο τους, άστοργοι στον πόνο του πλησίον τους (σ.γ.: η ναρκισσιστική διαταραχή της προσωπικότητάς τους, τους κάνει να είναι τελείως απαθείς και αμέτοχοι στα συναισθήματα των συνανθρώπων τους, την γνωστή ως lack of empathy), αδιάλλακτοι, σκληροί, χωρίς οίκτο κι ευσπλαχνία. Αυτοί οι άνθρωποι μολονότι γνωρίζουν το νόμο του Θεού, ότι δηλαδή όσοι κάνουν τέτοιες πράξεις τους αξίζει ο θάνατος, όχι μόνο συνεχίζουν να κάνουν οι ίδιοι τέτοια έργα αλλά επιδοκιμάζουν και αυτούς που κάνουν παρόμοιες αισχρότητες (σ.γ.: ο Παύλος προέβλεψε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια τη σύγχρονη τάση των κινημάτων των ομοφυλοφίλων και λεσβιών να απαιτούν εν ονόματι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων να γίνει απόλυτα αποδεκτή σαν φυσιολογική και ισότιμη με την ετερόφυλη σεξουαλική σχέση και η ομοφυλόφιλη)». (Ρωμαίους, Α΄, 18-32).

Τα φωτισμένα από το Πνεύμα Θεού λόγια του αποστόλου Παύλου επιβεβαιώνονται σήμερα μέσα από την ψυχανάλυση, πόσο γνήσια αποδίδουν σαν πηγή προέλευσης της ομοφυλοφιλίας τον ναρκισσιστικό πυρήνα του ατόμου. Είναι ένα πραγματικό θαύμα ότι οι Σίγκμουντ Φρόυντ, Κάρεν Χορνάι, Κάρολος Σοκαρίδης κ.α. ψυχαναλυτές, ακολουθώντας την παρατήρηση, την ανάλυση, την εμπειρία, κατέληξαν σε παράλληλα συμπεράσματα.

Ο Παύλος επιμένει κι όποιος θέλει να είναι αντικειμενικός οφείλει να αποδεχτεί, το διαχωρισμό των πράξεων και συμπεριφορών των ανθρώπων σε δύο κατηγορίες· στα έργα της σαρκός και στους καρπούς του Πνεύματος.

Ανάμεσα στα έργα της σαρκός είναι η μοιχεία, η πορνεία, η ακολασία, η ασέλγεια και κάθε ακάθαρτη πράξη που οδηγεί τον άνθρωπο μετά μανίας προς απόλαυση της ηδονής. Επομένως, και οι φόνοι από τις εκτρώσεις (πλην όλων των άλλων πολυάριθμων αιτίων που οδηγούν στην απώλεια ανθρώπινης ζωής) ανήκουν στην ανεξέλεγκτη απόλαυση της σεξουαλικής ηδονής και γι’ αυτό υπάγονται στα έργα της σαρκός. Οι δε «τα τοιαύτα πράσσοντες βασιλείαν του Θεού ου κληρονομήσουσιν». (Προς Γαλάτας Ε΄, 19-21).

Όσο για τους καρπούς του Πνεύματος ανάμεσά τους είναι η αγάπη, η χαρά, η ειρήνη, η εγκράτεια, διότι όσοι ανήκουν στο Χριστό «την σάρκα εσταύρωσαν» νέκρωσαν τα πάθη τους και τις χοϊκές επιθυμίες τους, (προς Γαλάτας, Ε΄, 22-24) χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στερήθηκαν τις ηδονές του γάμου και τη φυσιολογική απόλαυση της συνουσίας με τη γυναίκα τους που είναι καθαγιασμένη.[1]

Το ερώτημα που τίθεται μετά από όλα αυτά είναι αν είναι σωστό να υπάρχουν τα κινήματα των οργανωμένων ομοφυλοφίλων και των λεσβιών τα οποία αγωνίζονται να πετύχουν μια θέση στον ήλιο ενάντια στη διάκριση και στην καταπίεση, την κοροϊδία και τον δημόσιο εξευτελισμό που βαραίνει και συνθλίβει αυτούς τους ανθρώπους. Νομίζουμε ότι χρειάζονται να υπάρχουν, να αγωνίζονται και να απαιτούν σεβασμό και αποδοχή. Δε μπορούν όμως να απαιτούν δικαίωση της ομοφυλοφιλίας τους.

Αυτή παραμένει μια παράφυση σεξουαλική συμπεριφορά και ψυχαναλυτικά θεωρούμενη, όπως δια πολλών αναφέραμε, ανωμαλία και διαταραχή του ψυχισμού, μια διαστρέβλωση της σεξουαλικής παρόρμησης και του ορμέμφυτου της διαιώνισης της ζωής. Πρόκειται για μια αρρωστημένη κατάσταση και οι ομοφυλόφιλοι και οι λεσβίες οφείλουν να κατανοήσουν ότι πάσχουν ψυχικά.

Όμως χρειάζεται ταπείνωση και τόλμη για να το παραδεχθεί κανείς. Ιδίως ο ναρκισσιστής που είναι τυφλός και επιρρεπής στο να βλέπει μόνο τα υπέρ του εαυτού του και να εθελοτυφλεί μπρος στα μειονεκτήματα και τις αδυναμίες του. Πολύ περισσότερο δε δικαιούνται να παρουσιάζουν τη διαστροφή τους σαν ένα ισότιμο μοντέλο μίμησης, ένα πρότυπο φυσιολογικής σεξουαλικής συμπεριφοράς.

Εμείς οι ψυχίατροι οφείλουμε να προστατεύσουμε την κοινωνία και τα παιδιά μας, από την επικράτηση ενός τέτοιου μοντέλου ισοπέδωσης της διαφορετικότητας και προαγωγής του unisex. Χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι παρά μια διαστροφή. (Σ.γ.: Άσχετα αν την αποκαλούμε παρέκκλιση). Να βλέπουμε με συμπάθεια την ψυχοπαθολογική αυτή κατάσταση, να προσπαθούμε μέσα από την λειτουργία της συναισθηματικής μεταβίβασης, με ευαισθησία και κατανόηση, χρησιμοποιώντας τις υπάρχουσες ψυχαναλυτικές και συμπεριφορικές τεχνικές, να αλλάξουμε και να προσανατολίσουμε τον πάσχοντα ομοφυλόφιλο και την πάσχουσα λεσβία προς έναν ετερόφυλο σεξουαλικό σύντροφο∙ απαλύνοντας το άγχος και τον πανικό εκμηδένισης ή τον φόβο καταβρόχθισης από μια αυταρχική και καταστροφικά επιθετική μάνα, αλλά όχι και να δικαιώνουμε τη διαστροφή ή να την θεωρούμε απλή φυσιολογική παραλλαγή! Δεν μπορεί νάνε ασήμαντη ποικιλία μια διαστροφή που αποκλείει τον άνθρωπο από την μετά θάνατο κληρονομιά της βασιλείας του Θεού, αλλά και την τεκνογονία, ούτε μπορεί να αποτελεί κοινωνικό πρότυπο προς μίμηση για τις νεώτερες γενεές!

Όσον αφορά την ελληνοπρεπή και ορθόδοξη αντίληψη που συμφωνεί με το κοινωνικό και ηθικό μοντέλο της δικής μας παράδοσης, θα προσθέταμε ότι η περίφημη ομοφυλοφιλία των αρχαίων ελλήνων δεν είναι παρά μια απλή παιδεραστική διαδικασία που χρησιμοποιείτο για να μυήσει τα παιδιά και τους εφήβους στα σεξουαλικά μυστικά αλλά και στην προσπάθεια για μόρφωση και γνώση από τους παιδαγωγούς και τους παιδοτρίβες της εποχής. (Βλέπε την εικόνα η αρπαγή του Γανυμήδη από τον Δία αετό) Ήταν η ανταμοιβή και το κίνητρο των δασκάλων να διδάσκουν τα νεαρά όμορφα αγόρια πέρα από την όποια χρηματική αμοιβή. Ασφαλώς μετά την εξάπλωση του χριστιανισμού αυτή η σεξουαλικά αδιάκριτη συμπεριφορά εξαφανίστηκε.

Η παιδεραστική και ομοφυλόφιλη βέβαια επιθυμία δεν έπαψε να καίει στα σωθικά των Ελλήνων όπως και όλων των άλλων ανθρώπων που φλέγονται από τα έργα της σαρκός. Γι’ αυτό επιμένουμε πως μόνο η πνευματική αναγέννηση και η προσπάθεια να αποκτήσει κανείς αυτοσυνειδησία και αυτογνωσία, μπορεί να αναδιοργανώσει τον παλαιό άνθρωπο μέσα μας. Η μυστηριακή ζωή και η ψυχαναλυτική διαδικασία μπορούν πολλά να προσφέρουν σε όσους έχουν το κίνητρο και αναγνωρίζουν τη σοβαρότητα και την ευθύνη που έχουν απέναντι στο Θεό και τον εαυτό τους. Αυτά ισχύουν ασφαλώς τόσο για την ομοφυλοφιλία όσο και για κάθε σεξουαλικά διεστραμμένη συμπεριφορά.

Για να βοηθήσουμε στην κατανόηση του μεγαλείου, του απέραντου ωκεανού του ελέους και της ευσπλαχνίας όσο και της αγάπης που κρύβει η ορθόδοξη πίστη και βιωματική από τους αναγνώστες μας, θα τολμούσαμε να παραλλάξουμε ένα ιστορικό γεγονός που αναφέρει ο ευαγγελιστής Ματθαίος στο ευαγγέλιό του κεφάλαιο Η΄, στίχοι 5-13.

«Σαν ήλθε στην Καπερναούμ τον συνάντησε ένας εκατόνταρχος ο οποίος τον παρακάλεσε λέγοντας. Κύριε, ο (παις) δούλος μου είναι κατάκοιτος από παράλυση στο σπίτι και βασανίζεται τρομερά. Και του λέγει ο Ιησούς· θα έλθω εγώ στο σπίτι σου να τον θεραπεύσω. Και ο εκατόνταρχος του αποκρίθηκε· Κύριε δεν είμαι άξιος να μπεις στο σπίτι μου. (Δεν αποκλείεται να είχε ομοφυλόφιλες σχέσεις ο δούλος με τον ρωμαίο αξιωματικό κι αυτός συνειδητοποιώντας την καθαρότητα της θεότητας του Ιησού τρόμαζε με την ακαθαρσία της δικής του ψυχής όσο και του σπιτιού του αναλογιζόμενος τις σεξουαλικές εκτροπές που είχε κάνει μέσα στους χώρους του). Μόνο ειπέ έναν απλό λόγο και θα γιατρευτεί ο δούλος μου. Γιατί κι εγώ σαν άνθρωπος που υπακούω στην εξουσία έχω υπό τη δική μου εξουσία στρατιώτες και όταν δίνω διαταγές σ’ ένα στρατιώτη λέγοντας πήγαινε, αυτός πηγαίνει και στον άλλο έλα, αυτός έρχεται και στο δούλο μου όταν του ειπώ κάνε τούτο, το εκτελεί. Όταν άκουσε ο Ιησούς τα λόγια του, θαύμασε και είπε σε όσους τον ακολουθούσαν. Αληθινά σας λέγω, ούτε ανάμεσα στους Ισραηλίτες δε βρήκα τέτοια πίστη. Σας βεβαιώνω, ότι πολλοί σαν τον εκατόνταρχο θα ‘ρθουν από τα πέρατα του κόσμου, την ανατολή και τη δύση και θα παρακαθίσουν σε ευλογημένο δείπνο με τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ, εκεί στη βασιλεία των ουρανών όπου αυτοί συνευφραίνονται. (Σ.γ.:Καμία σχέση δε θα έχει αν ήσαν στην επίγεια ζωή τους ομοφυλόφιλοι, λεσβίες, σοδομιστές, φετιχιστές, παιδεραστές, βιαστές, σαδομαζοχιστές, επιδειξίες, διασεξουαλικοί, εφαψίες, αυνανιστές, κτηνοβάτες, νεκρόφιλοι και κάθε άλλης μορφής έκφυλοι και διαστροφείς εφόσον μετανόησαν και συμμετείχαν με πολύ ταπείνωση και συντριβή στο κοινό γεύμα όπου προσφερόταν επάνω στην Άγια Τράπεζα το Σώμα Του και το Αίμα Του!). Εκείνοι δε που δεν είναι οι κληρονόμοι της βασιλείας θα ριφθούν στο σκότος το εξώτερον∙ εκεί που θα είναι ο κλαυθμός και ο τριγμός των δοντιών. Και είπε ο Ιησούς στον εκατόνταρχο. Πήγαινε σπίτι σου και όπως πίστευσες θα γίνει, θα θεραπεύσω τον δούλο σου. Και πράγματι θεραπεύθηκε ο δούλος κατά τη στιγμή εκείνη».

Αυτή είναι η ορθόδοξη στάση ζωής∙ κανένας δε μένει ασυγχώρητος, όλοι είναι προσκεκλημένοι στο δείπνο της αιωνιότητας, αρκεί να το ζητήσουν! Η ομοφυλοφιλία, οι διαστροφές και οι παρεκκλίσεις. δεν αποκλείουν κανένα άνθρωπο που έχει τη διάθεση να αλλάξει συμπεριφορά και να μεταβάλλει την ψυχοπαθολογικά διαστρεβλωμένη αντίληψη της ζωής, το χάος στο οποίο βρίσκεται· φτάνει να σπάσει τα δεσμά του ιδεατού εαυτού του. Να μεταμορφωθεί, όπως λέγει η Κάρεν Χορνάι, στον γνήσιο εαυτό του, να αναδυθεί το αυθεντικό και πηγαίο στοιχείο που έχει μέσα του.

[1]Βλέπε μελέτη του ιδίου με τίτλο: «Θρησκείες και Σεξουαλικότητα. Η Δαιμονοποίηση της Γυναίκας και ο Αγώνας για την Καταξίωσή της» Εκδ. Κορφή, Αθήνα 2006, διακίνηση από τις Εκδόσεις ΑΠΑΝΤΑ ΚΟΙΝΑ .

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ, ότι νεομάθεις δεν γερονταφήνεις. Μάθημα 10ον

Η πρώτη έτεροφυλόφιλη ή ομοφυλόφιλη εμπειρία
εντυπώνεται ανεξάλειπτα.

Ο καθηγητής της ψυχολογίας Τζων Ντρέικφορντ, διευθυντής του συμβουλευτικού κέντρου, στο Νοτιοδυτικό Θεολογικό Σεμινάριο των Βαπτιστών στο Φορτ Γουέρθ του Τέξας, βαπτιστής στο θρήσκευμα εκφράζει μια ενδιαφέρουσα άποψη για την ομοφυλοφιλία.
«Η λέξη «φυσιολογικό» εγείρει πολλά προβλήματα.

Ο ομοφυλόφιλος ποτέ δε θα έχει τις φυσιολογικές εμπειρίες της οικογένειας που είναι τόσο αναγκαίες για την ανάπτυξη της προσωπικότητας. Δε θα αγαπήσει ποτέ με πληρότητα ένα πρόσωπο του άλλου φύλου, ποτέ δε θα βιώσει την εμπειρία της βιολογικής πατρότητας και τις απαιτητικές και συνάμα επιβραβευτικές εμπειρίες της ανατροφής του δικού του παιδιού.

Μερικές μελέτες έχουν δείξει ότι πολλοί ομοφυλόφιλοι έχουν μεγάλη δυσκολία να συνδεθούν με οποιονδήποτε. Στο σεξ εστιάζουν μόνο στη στιγμή του οργασμού και πολλοί ομοφυλόφιλοι, ειδικά άνδρες, καταλαμβάνονται από μια μανιώδη τάση για αδιάκριτο σεξ. Εξ αιτίας αυτής της παράφορης σαρκικής αναζήτησης, όταν κάποιοι, αντίθετα από τα συνηθισμένα, δημιουργήσουν μια σταθερή σχέση, συχνά αυτή χαρακτηρίζεται από δυσπιστία και ζήλια.

Η πολυδιαφημισμένη εικόνα της ομοφυλοφιλίας σαν δραστηριότητα που λαβαίνει χώρα μεταξύ συναινούντων ενηλίκων χρειάζεται αναθεώρηση. Καθώς συμβαίνει σε όλους τους τύπους της σεξουαλικής σχέσης, υπάρχει μια ευαισθησία στον ομοφυλόφιλο να στρέφεται προς νεότερα σεξουαλικώς άτομα. Και μόνο αν ρίξει κανείς μια ματιά στην πληθώρα φωτογραφιών των ομοφυλόφιλων πορνοπεριοδικών που κυκλοφορούν, θα δει νεαρά ανώριμα αγόρια να χρησιμοποιούνται για να διεγείρουν των αισθησιασμό των αναγνωστών τους.

Ερευνητές στις μεγάλες πόλεις ανακάλυψαν ομοφυλόφιλους που χρησιμοποιούν τις σχολικές επετηρίδες και προμηθευτές λευκής σαρκός που ειδικεύονται στο να κλείνουν ραντεβού με μαθητές του λυκείου. Εγώ προσωπικά έχω γίνει μάρτυρας τέτοιας δραστηριότητας.

Ο κίνδυνος με αυτές τις πρακτικές έγκειται στην ένδειξη πως η ψυχολογική ανάπτυξη είναι εξαιρετικά επιρρεπής και υποκείμενη στο φαινόμενο της εντύπωσης (imprinting). Μερική επιβεβαίωση προέρχεται από την εργασία των Μάστερς και Τζόνσον. Επί μιας ομάδος ανδρών που θεραπεύονταν για δευτερογενή σεξουαλική ανικανότητα, 21 είχαν ομοφυλόφιλες εμπειρίες σαν έφηβοι και αργότερα παντρεύτηκαν. Κανείς εξ αυτών δεν είχε συμμετάσχει σε ετεροφυλόφιλη σεξουαλική εμπειρία πριν από το ομοφυλόφιλο συμβάν.

Ένας σχολιαστής της εργασίας των Μάστερς και Τζόνσον κατέληξε. «Ο άνθρωπος του οποίου η πρώτη ώριμη σεξουαλική εμπειρία είναι ομοφυλόφιλη, φαίνεται να σφραγίζεται από αυτή, ακόμη κι αν στραφεί προς την ετεροφυλόφιλη ερωτική συνομιλία. Πρέπει να εντυπώνεται κάποιο πρότυπο συμπεριφοράς μέσα του που δεν εξαλείφεται.»[1]

Οι ίδιοι οι ομοφυλόφιλοι αν και έχουν κορυφώσει την καμπάνια τους με σκοπό να δικαιολογήσουν και να συνηγορήσουν υπέρ του ομοφυλόφιλου τρόπου ζωής, όταν τους πάρεις ιδιωτική συνέντευξη συχνά σου δίνουν μια διαφορετική εκδοχή. Σε μια στατιστική μελέτη επί 300 ομοφυλοφίλων όταν ερωτήθηκαν, «Εάν είχες υιό θα ήθελες να ήταν ομοφυλόφιλος;» Μόνο έξι απάντησαν θετικά.

Η ομοφυλοφιλία μπορεί να είναι εκδήλωση μιας υποκείμενης δυσ-προσαρμοστικότητας. Ο Καππόν που έχει γράψει δια πολλών πάνω στο θέμα, λέγει τα εξής: «Ο ομοφυλόφιλος κάτω από τις καλύτερες προϋποθέσεις θα είναι δυστυχέστερος και περισσότερο κενός και ανικανοποίητος από το σεξουαλικά φυσιολογικό άτομο… Η φυσική ιστορική κατάληξη του ομοφυλόφιλου προσώπου φαίνεται να είναι η ψυχρότητα, η ανικανότητα, η ρήξη στις προσωπικές του σχέσεις, οι ψυχοσωματικές διαταραχές, ο αλκοολισμός, η παρανοϊκή ψύχωση (σ.γ.:νόσος που χαρακτηρίζεται από φιλυποψία και διωκτικό παραλήρημα) και η αυτοκτονία”».[2]

Σχόλιο συγγραφέα: Η γνώμη του ψυχολόγου Τζων Ντρέιφορντ μας ενδιαφέρει καθόσον ο άνθρωπος αυτός και επιστήμονας είναι και θρησκεύων βαπτιστής. Μας δίνει την ευκαιρία να διακρίνουμε πόσο έξω από τη φυσιολογική βιολογική πορεία και εξέλιξη βρίσκεται ο άνθρωπος που διακατέχεται από το πάθος αυτό. Πόσο ανίκανος είναι να αγαπήσει, να συνδεθεί συναισθηματικά κι όχι σαρκικά, κινούμενος αποκλειστικά και μόνο από τη φρενήρη επιθυμία να επιτύχει μια στιγμιαία οργασμική εμπειρία.

Ιδιαίτερα σημαντική είναι η πληροφορία που δίνει για την εντύπωση που προκαλείται από την πρώτη σεξουαλική εμπειρία η οποία συμπίπτει με τη δική μας παρατήρηση, όσον φορά την πλουραλιστική διαμόρφωση της σεξουαλικότητας, ανάλογα με την πρώτη υπάρχουσα σεξουαλική εμπειρία που ήδη αναπτύξαμε σε προηγούμενο κεφάλαιο.

Από αυτή την άποψη καταδεικνύεται πόσο σημαντική είναι για τους νέους η ανάπτυξη της σεξουαλικότητας μέσα στα φυσιολογικά ετερόφυλα πλαίσια και μακριά από τα διεστραμμένα και κακέκτυπα ομοφυλόφιλα σεξουαλικά πρότυπα που απαιτούν με θρασύτητα να εξομοιωθούν και να γίνουν αποδεκτά και ισότιμα στις σύγχρονες πολιτισμένες κοινωνίες.

[1]Belliveau, F., and Richter, L.: “Understanding Human Sexual Inadequacy”, New York: Bantam, 1970, page, 137.

[2]Cappon, D.:»Toward an Understanding of Homosexuality», Englewood Cliffs, N.J.: Prentice Hall, 1965, pp. 115, 126.

Αιτίες γένεσης της γυναίκας λεσβίας. Μάθημα 9ον

Η γυναίκα λεσβία και οι σύγχρονες απόψεις.

Yπάρχουν σημαντικές εργασίες σχετικές με τη γυναικεία ομοφυλοφιλία που προσπαθούν να την ερμηνεύσουν βάσει του ιδιοσυστασιακού ή κληρονομικού παράγοντα σε αντίθεση με τους επίκτητους παράγοντες.

Oι τελευταίοι λαμβάνουν υπόψη τις συνθήκες ζωής, τις διαπροσωπικές σχέσεις, την αλληλεπίδραση των συμπεριφορών γονέων και παιδιών κ.α. παράγοντες κατά την λανθάνουσα ηλικία, που επηρεάζουν τη γυναίκα στην ταύτισή της με το ίδιο φύλο. Όμως, παρ’ όλες τις συνεισφορές της φροϋδικής σχολής ψυχανάλυσης, της σχολής ψυχολογίας του Εγώ, κ.λπ. εν τούτοις, και σ” αυτό, συμβάλλει η φαλλοκρατική κουλτούρα της εποχής μας, σε αντίθεση με την ανδρική ομοφυλοφιλία, η γυναικεία ομοφυλοφιλία έχει ελάχιστα αναλυθεί, ερμηνευθεί και μελετηθεί.

Δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη, συστηματική και ολοκληρωμένη ψυχαναλυτική άποψη που να καλύπτει ικανοποιητικά όλο το φάσμα της διαταραχής. Από τους πρώτους τολμήσαντες ήταν ο ελληνoαμερικανός Κάρολος Σοκαρίδης ο οποίος με τις εργασίες του (1968b[1], 1978a[2]), περιέγραψε τις θεμελιώδεις αντιλήψεις και τους ειδικούς μηχανισμούς μαζί με τα θεωρητικά χαρακτηριστικά τα οποία συσχέτισε με την πρακτική εμπειρία, τα ιστορικά ομοφυλόφιλων γυναικών που του ζήτησαν θεραπευτική βοήθεια. Παραθέτουμε εδώ τις πιο βασικές αναφορές οι οποίες ελπίζουμε ότι δίνουν μια ικανοποιητική εξήγηση της λεσβιακής διαστροφής.

Αιτιολογικές θεωρήσεις.

Η πυρηνική σύγκρουση της γυναικείας ομοφυλοφιλίας γεννιέται στην πρώιμη περίοδο της ζωής όπως και στους άνδρες ομοφυλόφιλους, αναγκάζοντάς τη γυναίκα να επιλέγει συντρόφους του ίδιου φύλου για να επιβιώσει, να διατηρήσει και προστατεύσει το Εγώ της. Η απαρέγκλιτα ομοφυλόφιλη ήταν εξ ολοκλήρου ανίκανη να διασχίσει μ’ επιτυχία το στάδιο του πρώιμου αυτισμού, τη συμβιωτική υποφάση και την υποφάση της επανατροφοδότησης από το στάδιο του χωρισμού και της εξατομίκευσης κατά Μάλερ[3].

Σοβαρά ελλείμματα στις λειτουργίες του Εγώ και ανεπαρκή διαφοροποίηση του εαυτού από το αντικείμενο, είναι το αποτέλεσμα αυτής της αποτυχίας ωρίμανσης στο ψυχολογικό επίπεδο. Η ομοφυλοφιλία σαν σύμπτωμα εξυπηρετεί στην παραπλάνηση του Εγώ, στην απόκρυψη μέσω του μηχανισμού της απώθησης, αμφίθυμων συναισθημάτων. Συναισθημάτων τρομακτικής ισχύος που θα διέλυαν την προσωπικότητα της ασθενούς αν αναγνωρίζονταν στο συνειδητό, όπως το κόνφλικτ για επιθυμία και τρόμο συγχώνευσης με μια γεμάτη μίσος και σε απόλυτο βαθμό μισούμενη από την κόρη της μητέρα, προκειμένου να αποκατασταθεί ο πρωτογενής δεσμός της μάνας με το κορίτσι της.

Ο Fast περιέγραψε και συμφωνεί μαζί του και ο Σοκαρίδης, πως ενώ στο αγόρι η συγχώνευση με τη μάνα απειλεί το χάσιμο της αρσενικότητας πράγμα που γίνεται ιδιαίτερα εμφανές στις διαστροφές, στα κορίτσια το πράγμα είναι διαφορετικό.

Η συγχώνευση με τη μάνα δεν απειλεί τη θηλυκότητα αλλά την ανεξαρτησία της, την ατομικότητα της προσωπικότητας του κοριτσιού. Έτσι τα κορίτσια όπως τα αγόρια, αναπτύσσουν και καθορίζουν τις σχέσεις τους με το άλλο φύλο από την επιτυχημένη ή όχι λύση της φάσης του αποχωρισμού και της εξατομίκευσης. Αν περάσουν μ’ επιτυχία τη φάση αυτή έχουν ξεχωρίσει τον εαυτό τους πλήρως από τη μάνα και γίνονται αυτόνομες προσωπικότητες.

Τότε μπορούν να ταυτιστούν δευτερογενώς με τη μάνα σαν ξεχωριστές θηλυκές υπάρξεις και να παίξουν ικανοποιητικά το γυναικείο ρόλο εντελώς χειραφετημένες. Μόνο τότε κάθε θηλυκή ενέργειά τους είναι και μία πράξη αποχωρισμού από τη μάνα. Το μόνο που μπορεί να φοβηθεί κανείς είναι μήπως υπάρξει κάποια παλινδρόμηση προς την πρωτόγονη περίοδο της συγχώνευσης και ένωσης με τη μάνα του πρώτου χρόνου ζωής.

Ένας φυσιολογικός τρόπος ν’ αποφευχθεί μια τέτοια σύντηξη-ένωση, είναι η απάρνηση της μητέρας (άρνηση να ενδώσει στην ασφυκτική σύντηξη με την κόρη) και η στροφή προς τον πατέρα[4]. Έτσι αποφεύγεται μια και καλή ο φόβος ενσωμάτωσης της κόρης των δύο έως τεσσάρων χρόνων και η διάλυση της προσωπικότητάς της μέσα στην προ πολλού σχηματισμένη προσωπικότητα της μητέρας. Ξεπερνιούνται έτσι αισθήματα ενοχής από την επιθυμία να εισβάλει μέσα στο σώμα της μάνας της, να παραβεί το αρχέγονο ταμπού της αιμομιξίας και να ταυτιστεί μαζί της, πράγμα που αναμένεται να γίνει φυσιολογικά στην οιδιπόδεια ηλικία όταν θα είναι έτοιμη γι” αυτό.[5]

Συχνά ένα κορίτσι, από αντίδραση στην απογοήτευση των οιδιποδείων επιθυμιών της, είναι δυνατό να ταυτιστεί με τον πατέρα της και σαν επακόλουθο στρέφεται με έντονο ενδιαφέρον προς τις γυναίκες οι οποίες αναπαριστούν μητρικά υποκατάστατα. Αυτή η στάση της δραστήριας ομοφυλόφιλης γυναίκας που ανδροφέρνει, προς τα μητρικά υποκατάστατα, αποτελεί κατά έναν τρόπο αίσια έκβαση και επιτυχή εκπλήρωση της ευχής ενάντια στο θηλυκό σύμπλεγμα ευνουχισμού που την κατέχει.[6]

[1]Socarides, W. C.: “The Overt Homosexual”, New York: Jason Aronson, 1974.

[2]Ibid, “Homosexuality”, New York: Jason Aronson.

[3]Malher, S. Margaret.: «On Human Symbiosis and the Vicissitudes of Individuation», Vol. I, International Universities Press Inc. New York, 3rd printing, 1970.

[4]Fast,I.: «Gender Identity: A Differentiation Model», Hillsdale, NJ: Lawrence Erlbaum, 1984, pp. 105-106 look also Socarides, W. C, “The Preoedipal Origin and Psychoanalytic Therapy of Sexual Perversions», International University Press, INC, Connecticut, 1988, pp. 212-213.

[5]Socarides, W. C.: “The Preoedipal Origin and Psychoanalytic Therapy of Sexual perversions», International University Press, INC, Connecticut, 1988, page, 213.

[6]As above, page, 203.

 

Πως οι διαταραγμένες σχέσεις του αγοριού με τους γονείς του το οδηγούν στην ομοφυλοφιλία. Ομοσεξογενείς οικογένειες.Μάθημα 8ον

Αν θεωρήσετε την εικόνα αυτή Σόδομα και Γόμμορα είστε ρατσιστές και θα τιμωρηθείτε με βάση το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που ψηφίζεται στη Βουλή των αβούλων μαριονετών. Παραδεχτείτε ότι είναι μια φυσιολογική ερωτική σχέση θέλετε δεν θέλετε! Για το γράμμα του νόμου βρε παιδιά, διότι έτσι το επέβαλε ο προχωρημένος(!) νομοθέτης.

Oι διαταραγμένες σχέσεις του αγοριού με
τους γονείς του το οδηγούν στην ομοφυλοφιλία.

Από πολύ νωρίς οι ψυχαναλυτές[1] είχαν διαπιστώσει ότι μια κυριαρχική, ψυχολογικά συνθλιπτική ή αρρενωπή μητέρα, ικανή να απωθεί και να «αδειάζει» τον πατέρα από τη θέση που του ανήκει, και ένας απών, αδύναμος, εχθρικός ή απορριπτικός πατέρας που αναγκάζει το αγόρι να ευρίσκεται συνεχώς κάτω από τη «θηλυκιά» επίδραση της μητέρας, οδηγεί και συνεισφέρει στη γένεση της ανδρικής ομοφυλοφιλίας.

Γίνεται αποδεκτό σήμερα ότι η παρουσία ενός ισχυρού πατέρα βεβαιώνει πως ο υιός θα πάρει τη σωστή απόφαση στην εκλογή του προσώπου με το οποίο θα σχετιστεί ερωτικά, συγκεκριμένα με μια εκπρόσωπο του άλλου φύλου.

Αντίθετα οι ομοφυλόφιλοι άνδρες διακατέχονται από το κίνητρο να στραφούν προς έναν εκπρόσωπο του δικού τους φύλου, αποτέλεσμα της ανάγκης να μειώσουν το άγχος ευνουχισμού που αναπτύσσεται δευτερογενώς κατά την οιδιπόδεια σύγκρουση πατέρα-υιού. Ψάχνουν να βρουν την επιβεβαίωση και τη σιγουριά που προέρχεται από την παρουσία του πέους στον ομόφυλο σεξουαλικό σύντροφο, αποφεύγοντας την ήδη (εκ του φύλου της) ευνουχισμένη γυναίκα, αρνούμενοι εντελώς κάθε οιδιπόδεια αντιπαλότητα με το ανδρικό φύλο επομένως και με τον πατέρα.

Ο Κάρολος Σοκαρίδης μάλιστα γράφει[2] ότι «έχω βρει εκπληκτικές ομοιότητες στο πρώιμο οικογενειακό περιβάλλον επί όλων των σεξουαλικώς παρεκκλινόντων. Το θέμα της υπερβολικά στενής επαφής με τη μάνα, μιας έλλειψης σεβασμού για τον πατέρα και η επακόλουθη εχθρικότητα ή/και παραίτηση του πατέρα από τον υιό του, καταλήγει να είναι το θεμελιώδες συστατικό όλων των παιδιών που αργότερα ανέπτυξαν διαστροφές». Προσδιορίζει μάλιστα κάποιους ομοφυλογενείς παράγοντες που θα οδηγήσουν αργά ή γρήγορα στη γένεση της ομοφυλοφιλίας. Αυτές τις οικογένειες που τροφοδοτούν (εν αγνοία τους βέβαια) με ομοφυλόφιλους την κοινωνία, και προκατασκευάζουν τις συνθήκες ώστε τα αγόρια τους αργά ή γρήγορα να καταλήξουν ομοφυλόφιλοι και στη συνέχεια αυτοί πρώτοι, οι γονείς τους, να τους ρίξουν τον «λίθο του αναθέματος», να τους απορρίψουν, να τους δείξουν με τη συμπεριφορά τους περιφρόνηση που θα τους οδηγήσει στην κοινωνική περιθωριοποίηση, ο Σοκαρίδης τις ονομάζει ομοσεξογενείς. Ας δούμε τα στοιχεία που συνθέτουν μια ομοσεξογενή οικογένεια.

Χαρακτηριστικά της οικογένειας που δημιουργεί ομοφυλόφιλα παιδιά.

Αρχικά ο αναγνώστης πρέπει να κατανοήσει ότι αν μια οικογένεια διαθέτει τα χαρακτηριστικά που θα περιγράψουμε δε σημαίνει πως το αγόρι τους θα καταλήξει οπωσδήποτε στην ομοφυλοφιλία. Αυτό δε γίνεται συνήθως  από την παρεμβολή άλλων απροσδόκητων και εκτός προγράμματος παραγόντων. Σημαίνει επίσης ότι εάν εξετάσουμε τη δομή μιας ομοσεξογενούς οικογένειας ενός ομοφυλόφιλου θα βρούμε σίγουρα να ισχύουν πολλά από τα πιο κάτω συστατικά. Καλό είναι λοιπόν οι γονείς να ξέρουν πως να μειώσουν τους παράγοντες γένεσης της ομοφυλοφιλίας δημιουργώντας τις κατάλληλες ψυχολογικές συνθήκες και προϋποθέσεις.

1) Ο πρώτος ομοσεξογόνος παράγοντας είναι η κυριαρχικότητα της μητέρας στην περιοχή που αφορά την ανατροφή του παιδιού και τον βαθμό επίδρασής της στην ανατροφή του.

2) Η παραίτηση του πατέρα όσον αφορά την ισχύ, την εξουσία και το δικαίωμα να εξασκεί και αυτός ενός σημαντικού βαθμού επίδραση στο υιό του. Ο πατέρας αυτός θα μπορούσε να αποκληθεί παραιτητικός.

3) Η συνύπαρξη ενός παραιτητικού πατέρα και μιας ψυχολογικά συνθλιπτικής για το παιδί μητέρας, έχει σοβαρές επιπτώσεις διότι κάνει την αποστολή του παιδιού να αποχωριστεί από τη μάνα του και να εξατομικευτεί υπερβολικά δύσκολη, αφήνει δε την ψυχική δομή του παιδιού ελλειμματική και αναστέλλει την ανάπτυξή της.

4) Η αξιολόγηση του πατέρα σαν μοντέλο επιθετικότητας, εγκατάστασης της libido αλλά και ανάπτυξης αγαπητικής σχέσης εκ μέρους του υιού του, είναι από τις κύριες προϋποθέσεις για τη δημιουργία σωστής ταυτότητας του φύλου. Σχεδόν σε όλα τα προομοφυλόφιλα παιδιά, ο πατέρας δεν ήταν διαθέσιμος σαν αντικείμενο αγάπης ώστε να ταυτιστεί ο υιός μαζί του. Αυτό το είδος πατέρα ούτε για τη μάνα ήταν αξιόλογη πηγή συναισθηματικής υποστήριξης. Κι αν συμβαίνει να είναι παρών, σπάνια θέτει όρους ή απαγορεύει, αντίθετα είναι ιδιαίτερα παθητικός κι αποσυρμένος.

5) Αν και οι περισσότεροι ομοφυλόφιλοι περιγράφουν τον πατέρα τους σαν αδύνατο, παθητικό ανίκανο να ανταπεξέλθει στη μητέρα, δεν πρέπει να υποτεθεί ότι όλοι οι παραιτητικοί πατέρες δίνουν την εντύπωση της υποταγής και της ηττοπάθειας. Μερικοί υιοθετούν μια συναισθηματική στάση αλαζονείας, εχθρικότητας και ανωτερότητας. Πρόκειται για αμυντικούς μηχανισμούς αντιρρόπησης ενάντια στην κυρίαρχη μάνα, τους οποίους ασυνείδητα αντιλαμβάνονται σαν τρόπους έκφρασης και εκδήλωσης της γνήσιας πατρότητας.

6) Μερικοί ομοφυλόφιλοι παραπονούνται ότι οι πατέρες τους με ενεργό τρόπο έδειχναν φανερά τη δυσαρέσκειά, το μίσος και την αποδοκιμασία προς τους υιούς τους ή τους κατηγορούσαν ανοικτά ότι συμπεριφέρονταν σαν «σίσσι». Αν πάλι προσπαθούσε κάποιος απ” αυτούς να επιδείξει ανδροπρεπή συμπεριφορά στο παιδί του, το έκανε με αποσπασματικό τρόπο, με ελάχιστη συναισθηματική συνεισφορά και συχνά με εμφανή διάθεση να ειρωνευτεί, γελοιοποιήσει και χλευάσει τον υιό του. Με αυτό τον τρόπο απόδιωχναν και την έσχατη πιθανότητα να αποτελέσουν μοντέλο ταύτισης για τους υιούς τους.

7) Άλλοι πάλι για να αποφύγουν τις έριδες, να μειώσουν τις φιλονικίες ή να εξαφανίσουν τις πιθανότητες τσακωμών και χειροδικιών με τις γυναίκες τους κυριολεκτικά παραχωρούσαν την επίβλεψη των υιών τους στη μάνα. Με άλλα λόγια θυσιάζουν τους υιούς τους για να δραπετεύσουν από τις συζύγους τους και να διαφυλάξουν την ησυχία και την ελευθερία τους.

8) Πολλές μητέρες ομοφυλοφίλων υποφέρουν από μια αίσθηση αυτοϋποτίμησης και άγχος ευνουχισμού οι ίδιες καθώς και από έντονο φθόνο του πέους καθώς θεωρούν τον εαυτό τους και έχουν ανατραφεί έτσι, ώστε να πιστεύουν πως είναι γεννητικά ακρωτηριασμένες. Αυτές θεωρούν τα σώματα των αγοριών τους σαν πέη, υποκατάστατα ή σύμβολα της δικής τους αρσενικότητας, «επενδύοντας στους υιούς τους ολόκληρο το θετικό και συναισθηματικό φορτίο τους». Συμπεριφέρονται προς τα σώματα των παιδιών τους σαν να αποτελούν μέρος του δικού τους κορμιού ή βάζουν εμπόδια στο δρόμο προς την εξατομίκευση και την ελεύθερη έκφραση του παιδιού τους, ιδίως στην περίοδο του όχι[3] στην ηλικία των δύο ετών, οπότε το συντρίβουν. Δείχνουν περιφρόνηση προς τη φαλλική ανδρική εικόνα των υιών τους, επεμβαίνουν στην ταυτότητα του εγώ και στη σεξουαλική ταυτότητα τους, ακρωτηριάζοντας τη φαλλική αυτοεπιβεβαίωση και καταστρέφοντας κάθε αίσθηση αξίας του εγώ τους.

9) Υπό αυτές τις συνθήκες το αγόρι είναι ανίκανο να αποταυτιστεί από τη μάνα του προοιδιπόδεια έστω κι αν βρει τις κατάλληλες προϋποθέσεις να ταυτιστεί με τον πατέρα του κατά την οιδιπόδεια φάση ψυχοσεξουαλικής ανάπτυξης. Αυτό απαιτεί τη συνεργασία και των δύο γονέων καθώς και ένα ήρεμο παιδί που νιώθει να αγαπιέται κι από τους δύο γονείς του. Έχει δίκιο ο Greenacre που υποστήριξε από το 1960 ότι «οι διεστραμμένοι ασθενείς έχουν ιστορικό στο οποίο ο πατέρας υπέστη ένα σοβαρό, χρόνιο και συχνά ανυποχώρητο τραύμα εξευτελισμού της αξιοπρέπειάς του από τη μάνα, ιδιαίτερα κατά τα πρώτα 2-3 χρόνια της ζωής του παιδιού«.

10) Στη φάση της επανατροφοδότησης (rapprochement)[4] κατά Malher, η οποία είναι υποφάση του σταδίου αποχωρισμού και εξατομίκευσης, το παιδί χρησιμοποιεί φυσιολογικά, τη μητέρα του σαν μέσο για να παλινδρομεί φαντασιωτικά σε προηγούμενες περιόδους ανάπτυξης, τότε που ένοιωθε μέρος και κομμάτι αναπόσπαστο του σώματός της. Την ίδια στιγμή η μάνα με τον τρόπο που φέρνεται, αρνούμενη να συνεργαστεί, είτε απασχολούμενη με τα άλλα της παιδιά, είτε με την εργασία της, του διεγείρει έντονα συναισθήματα μνησικακίας και ματαίωσης. Εδώ κρίνεται αναγκαία η παρουσία του πατέρα ο οποίος πρέπει να γίνει για το παιδί «μια σταθερή νησίδα που το συνδέει με την εξωτερική πραγματικότητα, αντικαθιστώντας τη μάνα στο ρόλο της επανατροφοδότησης που χάθηκε».

Είναι η περίοδος που τα νήπια απογοητευμένα από τις μητέρες τους, προκαλούν τους πατέρες να συμμετάσχουν στο παιχνίδι μαζί τους ζωγραφίζοντας μαζί, τηλεφωνώντας τους στη δουλειά, παίζοντας παιχνίδια στο κρεβάτι και στο πάτωμα ή εφευρίσκοντας διάφορους τρόπους για να απασχολήσουν τον πατέρα. Διότι η πατρική αγάπη τα βοηθά να μειώσουν το φόβο που τα απειλεί, ότι θα χάσουν το μητρικό αντικείμενο αγάπης. Ένα φόβο που τα πανικοβάλλει και τα μπλοκάρει πλήρως ενώ ματαιώνει και διαταράσσει τα μέγιστα την αντίληψη της πραγματικότητας. Μερικές φορές φαίνεται να είναι η ευρεία λεωφόρος που οδηγεί στην ψύχωση και μάλιστα την παρανοϊκή.

Αυτό το ενθουσιώδες παιχνίδι με τον πατέρα είναι που λείπει τελείως από το ιστορικό των προομοφυλόφιλων παιδιών. Έχει μάλιστα παρατηρηθεί ότι τα προομοφυλόφιλα αγόρια έχουν πολύ μεγάλη δυσκολία να συνδεθούν με άλλα πρόσωπα που μπορούν να παίξουν το ρόλο του πατρικού υποκατάστατου, συγκρινόμενα με τα φυσιολογικά αγόρια που εύκολα υποκαθιστούν τον πατέρα τους με ένα θείο, αδέρφια τους, παππούδες ή άλλους γηραιότερους άνδρες. Ίσως γιατί πληγώνονται καίρια από την ανυπαρξία, την παραίτηση ή την αδιαφορία του πατέρα μέσα στο εχθρικό περιβάλλον που κατασκευάζει γι’ αυτά η εξουσιαστική μάνα τους.

Είναι γεγονός πως εάν το παιδί δεν έχει τον πατέρα του να του συμπαρασταθεί, βιώνει ένα σοκαριστικό αίσθημα συρρίκνωσης και ξεφουσκώματος της αυτοεκτίμησης λόγω του υπερκαταπιεστικού συναισθήματος αδυναμίας και την επώδυνη αναγνώριση ότι είναι μόνο και αβοήθητο μέσα στη ζωή. Αυτό ακριβώς ονομάζει μια μάνα ψυχαναλύτρια, η Κάρεν Χορνάι, βασικό άγχος [5]. Αυτή η αίσθηση του αβοήθητου και της απειλής, προκαλεί υπερβολική ναρκισσιστική ευαλωτότητα, δυναμιτίζει τη συνοχή του εγώ, καταστρέφει την αυτοεκτίμηση και καταλήγει στην παθολογική εκδήλωση ενός μεγαλειώδους ναρκισσιστικού κι εξωπραγματικού εγώ για να αμυνθεί. Με αυτό τον τρόπο το παιδί θα κατασκευάσει την πρωτογενή υποδομή της ναρκισσιστικής διαταραχής της προσωπικότητας με την οποία όπως αναφέραμε, συχνά συνυπάρχει ο προοιδιπόδειος τύπος ΙΙ της ομοφυλοφιλίας.

11) Στον ομοφυλόφιλο άνδρα λοιπόν η μητέρα του έχει καταστεί από τη νηπιακή ηλικία ένα αντικείμενο διχασμού και σύγκρουσης. Από τη μια μεριά είναι επικίνδυνη και τρομακτική, πιέζοντάς τον προς τον χωρισμό και απειλώντας τον με την απώλεια του πρωτογενούς αντικείμενου αγάπης που είναι αυτή η ίδια! Από την άλλη μεριά, υπάρχουν οι συνειδητές και ασυνείδητες τάσεις της μητέρας να εναντιωθεί σε ένα τέτοιο χωρισμό, να το καταβροχθίσει και να παραμείνει απειλητικά ενωμένη με το παιδί της. Αυτή είναι άλλωστε και η προοιδιπόδεια πυρηνική σύγκρουση της ομοφυλοφιλίας τύπου Ι.

Παρατηρούμε ότι στη γένεση της ομοφυλοφιλίας συνυπάρχει ο εγωισμός και η νευρωτική αν όχι και ψυχωσικού τύπου, υπερηφάνεια μεταξύ των γονέων που βρίσκει έδαφος και αντανακλά απευθείας στη συμπεριφορά του παιδιού που διαστρέφεται ναρκισσιστικά, αποκτά οριακή διαταραχή της προσωπικότητας με στοιχεία ναρκισσιστικού τύπου (borderline personality proper) κατά τον O.F. Kernberg. Eδώ ερχόμαστε πράγματι να δούμε μια πραγματικότητα που έρχεται από τα βάθη των αιώνων 1900 χρόνια πριν ο Φρόυντ[6] ασχοληθεί με το θέμα αυτό στις εργασίες του.

1]Οι Βieber, Dain, Dince, Drellich, Freud, Grand, Gundlach, Kremer, Rifkin, Wilbur, Socarides, από την εμπειρία τους στην ψυχανάλυση ομοφυλοφίλων ασθενών, συμφωνούν λίγο πολύ για την επίδραση των σχέσεων γονεών-παιδιών στη γένεση της ομοφυλοφιλίας.

2]Socarides, C.: “The Preoedipal Origin and Psychoanalytic Therapy of Sexual perversions», International University Press, INC, Connecticut, 1988, page, 265.

3]Περίοδος του όχι ή φάση της άρνησης λαμβάνει χώρα περί το δεύτερο χρόνο ζωής κατά την οποία το νήπιο λέει συνεχώς «όχι» σε κάθε εντολή των γονέων του, δοκιμάζοντας έτσι την αυτοβουλία του προκειμένου να αποχωριστεί λίγο αργότερα από αυτούς και να γίνει αυτοτελές και ανεξάρτητο.

4]Abelin, E. L. “The role of the father in the separation-individuation process. In: Separation-Individuation: Essays in Honor of Margaret S. Mahler, ed. S. B. Mc Devitt & C.F. Settlage. New York: International University Press, p.p. 229-253.

5]Βασικό άγχος είναι το αίσθημα του παιδιού, αγοριού και κοριτσιού, ότι είναι απομωνομένο και αβοήθητο, σ’ ένα κόσμο “εν δυνάμει” εχθρικό. Ότι εκεί που νιώθει σιγουριά και ασφάλεια ξαφνικά αλλάζουν τα δεδομένα και απειλείται ακόμη και με ολοκληρωτική αυτοεκμηδένιση. «Νεύρωση και ανθρώπινη ανάπτυξη. Η πορεία για την ανέλιξη της προσωπικότητας», Εκδ. Επτάλοφος, Αθήνα 1990 σελ. 8.

6] Freud, S.: (1905b),»Three essays on the theory of sexuality», Standard Edition, 7:125-145. London: Hogarth Press, 1953. (1910a), «Leonardo da Vinci and a memory of his Childhood» Standard Edition, 11:59-137. London: Hogarth Press, 1957. (1914), «On narcissism: An introduction. Standard Edition, 14:67-105. London: Hogarth Press, 1958.

Δυο ακόμη μορφές διαστροφικής συμπεριφοράς. Μάθημα 7ον

Η Λανθάνουσα μορφή διαστροφής.

Στη λανθάνουσα μορφή διαστροφής η ψυχική δομή του ασθενούς υποκρύπτει την τάση κάποια στιγμή να εκδηλωθεί στην πράξη ενός είδους διεστραμμένη συμπεριφορά είτε προοιδιπόδειου, είτε οιδιπόδειου τύπου, αλλά ευρίσκεται εν ύπνω. Ο δυνητικά διεστραμμένος μπορεί να έχει ή να μην έχει, συνειδητή γνώση της προτίμησής του να φτάσει στην οργασμική ολοκλήρωση μέσω μιας παρά φύση σεξουαλικής συμπεριφοράς. Τα όνειρά του όμως, οι φαντασιώσεις του, βρίθουν από διεστραμμένης φύσης υλικό.

Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελούσε ασθενής μας ο οποίος από την παιδική του ηλικία είχε τις πιο κάτω φαντασιώσεις πριν κοιμηθεί: ότι βρισκόταν σε ένα ερημικό νησί αποκλεισμένος από αιμοβόρους Ναζί και Ες-Ες σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας αλυσοδεμένος κι ολόγυμνος. Στο ίδιο χώρο υπήρχαν πανέμορφες γυναίκες οι οποίες συνήθως προέρχονταν από τα πιο όμορφα κορίτσια και συμμαθήτριες που είχε γνωρίσει στο σχολείο και το περιβάλλον του. Όλες τους ήταν γυμνές και αλυσοδεμένες όπως κι ο ίδιος και υπέφεραν από τους δήμιους τους το κοινό βασανιστήριο της μαστίγωσης με τη γάτα με τις εφτά ουρές. Το αίμα άχνιζε και έρεε στα γυμνά κορμιά τους αλλά δε σταματούσε το μαρτύριο εκεί. Οι Ναζί τον ανάγκαζαν με το ξύλο να τις «βατέψει» όλες ενώ αυτοί συνέχιζαν το επώδυνο μαστίγωμα των κοριτσιών και του ίδιου, μέχρι τελικής πτώσεως. Τη φαντασίωση αυτή τη συνέχισε και στην εφηβεία και στην ενηλικίωση, μόνο που τώρα συνοδευόταν με έντονο αυνανισμό. Θα μπορούσε να ήταν εντελώς αντίθετη φαντασίωση με ομοφυλόφιλο περιεχόμενο αν κυριαρχούσε στη φαντασία του από την ηλικία των 4,5 έως 7 ετών.

Τα άτομα που πάσχουν από λανθάνουσας μορφής διαστροφή μπορεί να περάσουν όλη τους τη ζωή χωρίς να ενεργοποιήσουν ή να πραγματοποιήσουν τη διαστροφή τους. Έχουν τη δυνατότητα να διατηρούν μια περιορισμένη μέτρια σε ποιότητα ετερόφυλη σεξουαλική σχέση που τα αφήνει συχνά ανικανοποίητα, αδιάφορα και τα αναγκάζει να καταφεύγουν στον αυνανισμό με μόνιμο συνοδό τις διεστραμμένες φαντασιώσεις τους. Τα άτομα αυτά μπορεί να μη το δείχνουν, αλλά πάσχουν από τη διαστροφή μόνιμα αν και την αποκρύπτουν κάτω από μια φαινομενικά φυσιολογική συμπεριφορά. Συχνά ο περίγυρός τους και η ίδια η γυναίκα τους, δεν έχει αντιληφτεί τίποτα και τα θεωρεί απόλυτα φυσιολογικά άτομα. Το αν θα εκδηλωθεί και θα βγει στη φόρα η διαστροφή τους ή δε θα συμβεί ποτέ αυτό, είναι θέμα συνθηκών και προσωπικής βούλησης του ίδιου του προσώπου. Η μετακίνησή του από τη λανθάνουσα μορφή στην ανοιχτή διαστροφή και το αντίθετο, διαμορφώνει την εναλλακτική μορφή σεξουαλικής διαστροφής.

Η σχιζοδιαστροφική συμπεριφορά.

Πρόκειται για διεστραμμένα άτομα με καθηλωμένη την ανάπτυξή τους στη συμβιωτική φάση ανάπτυξης. Τα συμπτώματά τους είναι μέρος μιας ψυχωτικής κατάστασης.[1] Το χαρακτηριστικό στοιχείο σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι βαρύτατες διαταραχές στην ταυτότητα του φύλου η οποία υποκρύπτει την ύπαρξη σχιζοφρενιογόνου διεργασίας που οδηγεί τον άρρωστο σε βαθιά διαταραχή της ταυτότητας και σε σύγχυση μεταξύ του εαυτού και του αντικείμενου. Ο σχιζοδιαστροφικός βρίσκεται σε αδυναμία να επενδύσει με επιτυχία στο αντικείμενο δηλαδή αδυνατεί να διατηρήσει ή να εγκαταστήσει ικανοποιητικές σχέσεις με τον εξωτερικό κόσμο, αν και έχει αφομοιωμένη τη σωματική του εικόνα και ενσωματωμένες παραστάσεις των γεννητικών του οργάνων. Και εδώ υπάρχει ισχυρή πρώιμη καθήλωση του σχιζοφρενή με τη μάνα, πολύ έντονο άγχος αποχωρισμού, άγχος και φόβος εκμηδένισης και διάσπασης του εαυτού προερχόμενο κυρίως από την παραληρηματική ιδέα ότι η μάνα θα τον καταβροχθίσει.

Η σημαντική ταύτιση με τη μάνα φτάνει τα όρια της συμβίωσης και εκδηλώνεται με σοβαρές δυσχέρειες στις σχέσεις με το αντίθετο φύλο από μικρή ηλικία. Τα διεστραμμένα σεξουαλικά ενδιαφέροντα αναπτύσσονται στα 5 με 6 πρώτα χρόνια ζωής. Όλα αυτά θυμίζουν εκπληκτικά τον προοιδιπόδειο διαστροφικό τύπο ΙΙ με τη ναρκισσιστική καθήλωση και τη δυσκολία να διαχωρίσει το μεγαλειώδη εαυτό από τον πραγματικό. Το ερώτημα είναι, μπορούν να διαχωριστούν αυτές οι δύο διαστροφικές καταστάσεις;

Ο R. C. Bak το 1971 στην εργασία του «Αντικειμενικές σχέσεις στη Σχιζοφρένια και στη Διαστροφή» (Internat. J. Psycho-Anal., 52:235-242) καθορίζει με αρκετή ευκρίνεια τις διαφορές μεταξύ διαστροφής στη σχιζοφρένια και διαστροφής προοιδιπόδειου τύπου.
Οι διαστροφικές συγκρούσεις και το παραλήρημα που τις συνοδεύει είναι συνέπεια της σχιζοφρενικής διεργασίας ενώ στην προοιδιπόδεια καθήλωση η σεξουαλική διαστροφή εκδηλώνεται σαν αποτέλεσμα της καθήλωσης και της παλινδρόμησης της προσωπικότητας.

Στη σχιζοδιαστροφή, οι αντικειμενικές σχέσεις δε διατηρούνται με το γύρω κόσμο αν δεν καταργούνται κιόλας. Η διαστροφική παρόρμηση αλλά και κάθε σεξουαλική παρόρμηση είναι μια ισχυρή προσπάθεια να αποκατασταθούν οι αντικειμενικές σχέσεις με το περιβάλλον από το ψυχωτικό άτομο. Πιο συχνά παρατηρούνται στην παρανοϊκή σχιζοφρένεια και στο συνοδό παραλήρημά της.

Παρανοϊκό παραλήρημα με διεστραμμένο περιεχόμενο είναι κάτι αρκετά συνηθισμένο στους ανώμαλους ψυχωτικούς. Μέσα από το εξωπραγματικό παραλήρημά τους επιχειρούν τη διατήρηση των σχέσεων με τον κόσμο χωρίς φυσικά να αποφεύγονται κατά καιρούς α) η σοβαρή ψυχοσυναισθηματική παλινδρόμηση, β) η ολοκληρωτική καταστροφή των σχέσεων με το κοινωνικό σύνολο ή με τους γονείς, το σύζυγο, τα παιδιά, το φίλο κ.α. γ) η παρουσία ελλείμματος στις αυτόνομες λειτουργίες του εγώ, δηλαδή διαταράσσονται μέχρι αποδιοργανώσεως η προσοχή, η κρίση, η μνήμη, η αντίληψη της πραγματικότητας, ο τρόπος σκέψης, χειρισμού της γλώσσας, των ταλέντων κ.λπ. δ) γίνεται τέλος ανέφικτο να στηθεί ένα τείχος προστασίας ενάντια στα διάφορα ερεθίσματα.

Ο Νορμαν μεταφέρει τη βαλσαμωμένη μάνα του στο υπόγειο για προστασία από τον επικίνδυνο έξω κόσμο

Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ στο «Ψυχώ» του αναφέρεται με μοναδικό τρόπο στον σχιζοφρενή Νόρμαν ο οποίος συμβίωνε με τη νεκρή και βαλσαμωμένη από τον ίδιο, μάνα του. Η παρουσία οποιασδήποτε νέας γυναίκας στο μοτέλ του ήταν το κόκκινο φως που σήμαινε τον κίνδυνο κατάρρευσης της παθολογικής νεκρόφιλης σχέσης μάνας – υιού. Υπό το κράτος του διλήμματος, ποια από τις δύο να προτιμήσει (την άλλη γυναίκα η τη μάνα;) ο Νόρμαν ταυτιζόταν με τη μάνα, απομιμούνταν τη φωνή της, φόραγε μια γυναικεία περούκα και έσφαζε την αντίπαλο κι ανταγωνίστρια στην καρδιά του Νόρμαν, γυναίκα. Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι η πρώιμη καθήλωση του Νόρμαν στη συμβιωτική φάση ανάπτυξης των 2-3 πρώτων χρόνων ζωής, δημιουργεί τις βάσεις για την ανάπτυξη της σχιζοφρενικής διεργασίας στον γιο. Η ψύχωση εκδηλωνόταν με τη διαστροφική μορφή της νεκρόφιλης αιμομικτικής σχέσης, με το παραλήρημα ανταγωνισμού και αντιζηλίας ανάμεσα στη μομιοποιημένη μάνα και τη νέα, όμορφη και θελκτική γυναίκα-αντίπαλό της. Το παράλογο αυτό σενάριο απέφερε τους καρπούς του, το όργιο σφαγής που επακολουθούσε.

[1]Socarides, W. C.: “The Preoedipal Origin and Psychoanalytic Therapy of Sexual Perversions”, International University Press. Inc., 1988, page, 81-82

Η οιδιπόδεια προέλευση της σεξουαλικής διαστροφής. Μάθημα 6ον

Η οιδιπόδεια μορφή σεξουαλικής διαστροφής οφείλεται στην ανεπάρκεια του ατόμου να επιλύσει το οιδιπόδειο σύμπλεγμα και τους φόβους ευνουχισμού με αποτέλεσμα να οδηγείται στην αρνητική οιδιπόδεια θέση[1] και σε επί μέρους παλινδρόμηση που εκδηλώνεται με πρωκτικές και στοματικές συγκρούσεις. Έτσι εξηγούνται οι περιπτώσεις ζευγαριών τα οποία, όπως είδαμε σε προηγούμενα κεφάλαια που αναφέραμε, αρέσκονται κατά τη διάρκεια του ερωτικού παιχνιδιού να συμμετέχουν απαραιτήτως σε σκηνές κοπρολαγνείας, ουρολαγνείας, κοπροφαγίας, πόσης ούρων από το στόμα και άλλα όμοια αηδιαστικά ερωτικά παιχνίδια. Ασφαλώς όσοι λαμβάνουν μέρος στα παιχνίδια αυτά δεν είναι διεστραμμένοι, όμως μεταξύ αυτών υπάρχουν ψυχικά ασθενείς οι οποίοι αν δεν επιβάλλουν το βίτσιο τους στο σύντροφό τους όχι μόνο δεν ευχαριστιούνται το σεξ, αλλά καθίστανται ανίκανοι να ολοκληρώσουν τη συνουσία.

Ένα παράδειγμα τέτοιο αποτελεί ο οιδιπόδειος τραβεστί ο οποίος παίρνει την πρωτοβουλία να υποδυθεί το ρόλο της γυναίκας φορώντας γυναικεία εσώρουχα, κάλτσες κ.λπ. Μεταμορφώνει δηλαδή – έστω προσωρινά – τον εαυτό του σε γυναίκα (χωρίς να επιδιώκει αλλαγή του φύλου, όπως κάνει ο διασεξουαλικός). Υποδύεται το ρόλο της μάνας γεγονός που απαλύνει το άγχος, το φόβο, την αγωνία και δεν παραλύει τη διάθεσή του για σεξ, αλλά αντίθετα τον διεγείρει ερωτικά και τον κάνει ικανό να επιστρέψει στη γυναίκα του και να ολοκληρώσει τη συνουσία.

Αν οι διεστραμμένοι δεν εφεύρουν τρόπους να μειώσουν το άγχος ευνουχισμού και το σύμπλεγμα κατωτερότητας, αδυναμίας, ανασφάλειας και ανεπάρκειας που τους διακατέχει εξ αιτίας οδυνηρών εμπειριών που τους συνέβησαν κατά την οιδιπόδεια ηλικία, 5-12,13 ετών, πλημμυρίζουν από τρόμο και αδυνατούν να αναπτύξουν στύση, πολύ περισσότερο δυσκολεύονται να απολαύσουν την κανονική συνουσία. Αυτά ας τα κατανοήσουν ορισμένοι γονείς οι οποίοι όταν αναγνωρίσουν – συχνά πολύ αργά – κάποια διαστροφή στο παιδί τους, τότε απευθύνονται στους ειδικούς για τη θεραπεία του. Αλλά το κακό έχει ήδη γίνει, ενώ αντίθετα έχουν χάσει πολύτιμο χρόνο για να το προλάβουν λόγω της αγνοίας και της απειρίας τους, μαζί με την ευθύνη που συχνά – πυκνά φέρνουν για την προέλευσή της.

Όσον αφορά τώρα τον ομοφυλόφιλο άνδρα, ο ατυχής αυτός διεστραμμένος παραλύει από το φόβο και το άγχος όταν πρόκειται να απομιμηθεί τον πατέρα μέσω του ανδρικού ρόλου, έτσι παίρνει ασυνείδητα το ρόλο της γυναίκας (μάνας) και ο άλλος άνδρας (ο εραστής του) μετατρέπεται σε πατέρα, πράγμα που τον κάνει να ανεχθεί με λιγότερο άγχος και φόβο την ανδρική φιγούρα σαν ερωτικό σύντροφο. Αποφεύγει με αυτό το μηχανισμό να ταυτισθεί με τον πατέρα, το μισητό αυτό ον που απεχθάνεται από την εποχή που ήταν υιός.

Όλα ξεκινούν από αυτό το κλασικό τρίο

Kατά τον ίδιο τρόπο, μια γυναίκα που απεχθάνεται το πρότυπο της μητέρας της, άρα μισεί τον γυναικείο ρόλο που καλείται να παίξει στη διάρκεια του σεξ, αποδέχεται ευχαρίστως τον ανδρικό ρόλο, αποφασίζει δηλαδή να μετατραπεί σε άνδρα και αναθέτει το ρόλο της μάνας στην άλλη γυναίκα.[2]

Στη διαστροφή οιδιπόδειου τύπου, οι διεστραμμένες επιθυμίες είναι τρομακτικές, απωθούνται από τον ασθενή και σείουν τα νήματα της σεξουαλικής εκτροπής από το ασυνείδητο. Το να καταγίνεται ο πάσχων με διεστραμμένες πρακτικές δεν είναι υποχρεωτικό, όπως στις προοιδιπόδειες μορφές που είναι πιο αρχέγονες, πρωτόγονες και δυσκολοπειθάρχητες. Το πρότυπο σεξουαλικής συμπεριφοράς όμως είναι ευκολομετάβλητο. Έτσι ενώ η συνειδητή επιλογή συντρόφου είναι προς το αντίθετο φύλο, παρεμβαίνουν συχνά ενδοψυχικοί λόγοι για τους οποίους αυτή προσωρινά αλλάζει. Ένας π.χ. παντρεμένος άνδρας με αρκετά καλή προσαρμογή στη σεξουαλική του ζωή, κάτω από μια ψυχική παρόρμηση της στιγμής, χάνει την αίσθηση του ελέγχου και ευρισκόμενος σε μια ειδική συνθήκη, μηχανικός σε συγκρουόμενα αυτοκίνητα του λούνα-Παρκ, παρασύρει ένα ανήλικο κορίτσι που έρχεται να διασκεδάσει σε ώρα που δεν υπάρχει κόσμος τριγύρω και την αποπλανά φτάνοντας μέχρι και τη συνουσία. Με παρόμοιο τρόπο, νεαρός στρατιώτης ετερόφυλος και μεγάλος κυνηγός του ποδόγυρου, έχοντας καταπιεστεί σεξουαλικά σε μια απομακρυσμένη μονάδα στον Έβρο, επιδιώκει και επιτυγχάνει να έχει ομοφυλόφιλη επαφή με συνάδελφό του στρατιώτη.

Συχνά, στην οιδιπόδεια μορφή διαστροφής, έχουμε διαταραχές στην ταύτιση του εαυτού που καθορίζεται από το φύλο. Το φυσιολογικό είναι να ταυτιστεί το αγόρι και το κορίτσι με τον γονέα του ίδιου φύλου, δηλαδή με τον πατέρα του και τη μάνα της. Εδώ όμως η ταύτιση αντιστρέφεται. Στον άνδρα η ανωμαλία αυτή οφείλεται σε μια δευτερογενή ταύτιση με τον γονέα του αντίθετου φύλου, και στη γυναίκα έχουμε ελλειμματική σεξουαλική ταύτιση με το γυναικείο φύλο, τη μητέρα.

Ο άνδρας αναπτύσσει άγχος που πηγάζει από φόβους διείσδυσης και εκμηδένισης από την πανίσχυρη ανδρική (πατρική) φιγούρα. Η γυναίκα φοβάται απόρριψη από την πανίσχυρη μάνα. Κοινά και στους δύο είναι η συνειδητή και ασυνείδητη ντροπή και ενοχή που ξεκινά από το υπερεγώ. Παρατηρούμε εδώ ότι επιβεβαιώνεται η άποψή μας ότι στη λανθάνουσα ηλικία αναπτύσσεται συγχρόνως η πρωτοβουλία και η εργατικότητα ενάντια στην ενοχή, την ντροπή και την κατωτερότητα κατά Έρικσον [3]. Οι δε διαστροφές της οιδιπόδειας προέλευσης είναι (διαστρεβλωμένες) προσπάθειες να εξασφαλιστεί η εξάρτηση και να αποκτηθεί δύναμη με το δελεασμό του ισχυρότερου συντρόφου και την παρακίνησή του στην ομοφυλοφιλία. Στην παιδεραστία ο τρόπος που λειτουργεί μπορεί να είναι να πετύχει ο παιδεραστής να ξαναγίνει αν είναι άνδρας το «αγαπημένο» παιδί και ταυτόχρονα η «αγαπημένη» μάνα χωρίς να χάσει ο παιδεραστής το πέος του.

Στον διασεξουαλικό, το κίνητρο είναι μια λαχτάρα για τη θηλυκότητα και μετά από μια εγχείρηση αλλαγής φύλου, έχει και την ανατομική επιβεβαίωση ότι επιτέλους «είναι» το αντίθετο φύλο που επιθυμούσε και ανατομικά βεβαιωμένο, μαζί με την επιθυμία να αντικαταστήσει τη μητέρα με τον πατέρα. Παρόμοια κίνητρα υπάρχουν σε όλες τις οιδιπόδειες μορφές σεξουαλικής διαστροφής.[4]

Η σεξουαλική διαστροφή στους περισσότερους ανώμαλους είναι ολότελα αποξενωμένη από το εγώ, χαμένη στο ασυνείδητο. Μόνο όταν ξεσπά στο συνειδητό και εκδηλώνεται ξεπερνώντας τις αναστολές, φέρνει άγχος, θλίψη, ενοχή, ντροπή, τραυματισμένη αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια.

Οι σεξουαλικές διαστροφές διευκολύνονται να εκδηλωθούν σε καταστάσεις έκφρασης επιθετικότητας της ομάδας, όπου το υπερεγώ προβάλλεται πάνω στον αρχηγό της ομάδας και αυτός κάνοντας χρήση του συλλογικού υπερεγώ δίνει την εντολή και χωρίς πλέον ενοχή, τα μέλη της ομάδας μπορούν ελεύθερα να διαπράξουν τις πιο χυδαίες διαστροφές. Τέτοια παραδείγματα έχουμε κατά τους ομαδικούς βιασμούς του άμαχου πληθυσμού, εν καιρώ πολέμου, από εχθρικούς εισβολείς, ή πιο συχνά με τις συμμορίες (gangs) νεαρών που βιάζoυν επανειλημμένα περαστικές γυναίκες, αθώα θύματα, που είχαν την ατυχία να βαδίζουν νύχτα σε ένα σκοτεινό κι απόμακρο δρόμο μιας μεγαλούπολης.[5] Κλασσικό παράδειγμα τέτοιας ομαδικής εκδήλωσης βίας παραμένει ο Σικελικός Εσπερινός.

[1]Αρνητική οιδιπόδεια θέση είναι η ταύτιση του γιου με τη μάνα αντί του πατέρα και η έλξη του προς άλλους άνδρες που τους μετατρέπει σε αντικείμενα έρωτος και σεξουαλικής επιθυμίας, μετριάζοντας έτσι το φόβο που έχει για τον πατέρα του. Με τον ίδιο τρόπο και η γυναίκα απορρίπτει το μητρικό πρότυπο ταύτισης και ταυτιζόμενη με το ανδρικό φύλο συμπεριφέρεται σαν άνδρας στρεφόμενη ερωτικά προς κατάκτηση των γυναικών, επιδιώκοντας σαφείς λεσβιακές σχέσεις.

[2] Socarides, W. C.: “The Preoedipal Origin and Psychoanalytic Therapy of Sexual Perversions”, International University Press. Inc., 1988, page, 79.

[3]ERIK H. ERIKSON: Childhood and Society, Chapter 8, Eight Ages of Man.Norton Press N.Y., 2nd Edition, 1963,  pages 255-261.

[4] Socarides, W. C.: “The Preoedipal Origin and Psychoanalytic Therapy of Sexual Perversions”, International University Press. Inc., 1988, pages, 80-81.

[5] As above, page, 80, look also Sperling, O: “Psychodynamics of group perversions”, Psychoanalytic Quart., 1956, 25:56-65.

 

Χαρακτηριστικά των προοιδιπόδειων μορφών ομοφυλόφιλης διαστροφής. Υποτύποι Ι & ΙΙ.Μάθημα 5ον

Τα χαρακτηριστικά των προοιδιπόδειων μορφών ομοφυλοφιλίας είναι:

1.Η προοιδιπόδεια μορφή διαστροφής, όπως είπαμε, οφείλεται σε καθήλωση του ατόμου σε προοιδιπόδεια μορφή ανάπτυξης, δηλαδή μεταξύ των πρώτων έξη μηνών ζωής και των τριών ετών.

2.Το κίνητρο που την καθοδηγεί είναι ασυνείδητο και έχει σαν αφετηρία το άγχος εκμηδένισης ή το βασικό άγχος κατά την Χορνάι, δηλαδή το αίσθημα του επαπειλούμενου κινδύνου κατά της ύπαρξης του μικρού νηπίου όταν αυτό ευρίσκεται μπρος σε μια δυνητικά επικίνδυνη κατάσταση που απειλεί να το συντρίψει αν εξελιχθεί αρνητικά και καταστροφικά γι” αυτό. Π.χ. Την ώρα που ένας γονιός εξ αιτίας ενός ξεσπάσματος θυμού κακοποιεί το δίχρονο παιδί του προκαλώντας του κατάγματα και αιματώματα στο κεφάλι, γίνεται η αιτία να συνδέσει το παιδί την οργή και το θυμό, την ευαλωτότητα με την επιθετικότητα, την καταστροφικότητα με τον φόβο της εκμηδένισης που νιώθει από τον μαινόμενο γονέα με κάποια διαστροφική συμπεριφορά.

3.Υπάρχει σοβαρή διαταραχή του καθορισμού της ταυτότητας του φύλου. Π.χ. σε έναν ομοφυλόφιλο άνδρα υπάρχει μια ψευδής, ρηχή, αδύναμη και κατ’ επίφαση ανδρική ταυτότητα. Παρόμοια στη λεσβία υπάρχει μια ψευδής, διαστρεβλωμένη και μη αποδεκτή από την ίδια θηλυκή ταυτότητα προερχόμενη από τη μάνα, η οποία εκλαμβάνεται ότι μισεί την κόρη της αλλά και μισείται από αυτή. Αυτή η διαταραχή στον καθορισμό της ταυτότητας του φύλου δεν είναι ποτέ απούσα από την ξεκάθαρα περιγεγραμμένη διαστροφή. Μπορεί όμως να κρύβεται και να χρειάζεται πολύ επίμονη κι ενδελεχή αναλυτική εξέταση του ασυνείδητου του ψυχαναλυόμενου από τον ψυχαναλυτή, για να αποκαλυφθεί.
Η εμμονή του άνδρα ομοφυλόφιλου αλλά και της λεσβίας στην πρωτογενή ταύτιση με τη γυναίκα (μάνα), μια ταύτιση που είναι φυσιολογική μεταξύ του 2ου και του 3ου χρόνου ζωής, όταν συνεχίζεται μετά τα τρία χρόνια είναι αποτέλεσμα της ανικανότητας του εαυτού να διασχίσει τη φάση του αποχωρισμού και της εξατομίκευσης (κατά τη θεωρία της Μάργκαρετ Μάλερ) και να αναπτύξει μια ξεχωριστή, ανεξάρτητη και εξατομικευμένη ταυτότητα από τη μητέρα του/της.

4.Οι διεστραμμένοι των προοιδιπόδειων τύπων διαστροφής, υπόκεινται σε άγχη επίμονα και ανυπόφορα στη φύση τους, που τους οδηγούν σε πάθη τόσο ισχυρά ώστε καταλήγουν στη συνεχή καταπάτηση των ηθικών αξιών, στην επιδίωξη και έμμονη αναζήτηση σεξουαλικών και διεστραμμένων πράξεων.

5.Η επιμονή των πρωτόγονων και αρχαϊκών νοητικών μηχανισμών οδηγεί σε μια απλόχερη ενσωμάτωση και προβολή των συναισθημάτων άγχους, φόβου και απειλής κατά της ζωής. Το άτομο διακατέχεται από υπαρξιακή αγωνία τόσο έντονη που είναι αδύνατο να αντιμετωπιστεί με τους συνηθισμένους τρόπους άμυνας του Εγώ πχ. άρνηση, αντίδραση μετασχηματισμού, εκλογίκευση, κ.λπ.

6.Το υπαρξιακό άγχος που αναπτύσσεται οφείλεται στους φόβους της καταβρόχθισης, της εκμηδένισης του Εγώ, (ο αναγνώστης ας προσέξει τα πιο κάτω σκίτσα, έργο ψυχαναλυόμενου) στο χάσιμο του εαυτού και των ορίων του εγώ, στη διάλυση του εαυτού, στο φόβο του αυτοκερματισμού, στο έντονο άγχος αποχωρισμού, «τη συγχώνευση ταυτότητας» όπως ο Έρικσον πρωτοπεριέγραψε το 1950. Όλοι οι ασθενείς αυτοί χρειάζονται τη διαστροφική πράξη στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν την επιβίωση του εγώ και να επιτύχουν την προσωρινή έστω σταθερότητα των ορίων του εαυτού. (Οι σπάνιες εξαιρέσεις αυτού του τύπου οι οποίες δεν μπορούν συνειδητά να δεχτούν τις διαστροφικές πράξεις, μάχονται δυναμικά εναντίον αυτών και ως εκ τούτου το σύμπτωμα παραμένει λανθάνον, όπως θα το εξετάσουμε στο μέρος περί των λανθανουσών μορφών διαστροφής).

7.Το διεστραμμένο σύμπτωμα συντονίζεται από το εγώ, καθώς οι πυρηνικές συγκρούσεις, όπως ο φόβος της καταβρόχθισης από τη σαρκοφάγο μάνα, το χάσιμο των ορίων του εγώ, η διαταραχή της συνοχής του εαυτού, έχουν υποστεί μια μεταμόρφωση εξ αιτίας ενός μηχανισμού άμυνας που καλείται απωθητικός συμβιβασμός (repressive compromise mechanism) επιτρέποντας μόνο το πιο αποδεκτό μέρος της νηπιακής σεξουαλικότητας να παραμένει στη συνειδητότητα. (Μηχανισμός που περιγράφηκε από τον μαθητή του Φρόυντ, τον Σακς). Έτσι το διεστραμμένο σεξουαλικά άτομο αγνοεί την βαθύτερη φρίκη που τον οδηγεί στη σεξουαλική διαστροφή. Αυτό του μειώνει το άγχος και τον πανικό κατά πολύ.

8.Υπερισχύουν τα πρωτόγονα και προγεννητικά χαρακτηριστικά του Εγώ. Αντί της λογικής, της κρίσης, του αυτοελέγχου, της αυτοπειθαρχίας, έχουμε συχνά εκδηλώσεις ανώριμων, παρορμητικών δραστηριοτήτων και συμπεριφορών που ακυρώνουν τις πιο πάνω λειτουργίες. Π.χ. το άτομο παρουσιάζει επιφανειακές συμπεριφορές στοματικού ή πρωκτικού τύπου συνεχώς και σε έντονο βαθμό σχεδόν αποκλείοντας τη βαθύτερη σκέψη. Εκδηλώνεται ανώριμα, επιπόλαια, σχεδόν αντανακλαστικά στις επιταγές της πραγματικότητας αλλά και της κοινωνίας. Συχνά μάλιστα γίνεται ο περίγελος, το επίκεντρο αρνητικών σχολίων, αρνητικό πρότυπο συμπεριφοράς προς αποφυγήν. Για παράδειγμα ο επιδειξιμανής που ενώ τον κουτσομπολεύει και σχολιάζει όλη η γειτονιά, αυτός αναρωτιέται «μα τι έκανα; Εγώ κοιταζόμουνα στον καθρέπτη όταν με είδε η γειτόνισσα κατά λάθος».

9.Για το διεστραμμένο ασθενή ο σκοπός της διαστροφής του είναι η επιβίωση του Εγώ. Επιπρόσθετα στον ομοφυλόφιλο άνδρα υπάρχει μια επανασυγκρότηση της έννοιας της σεξουαλικής ταυτότητας από συμφώνου με την ανατομία του σώματος. Ο άνδρας επιτυγχάνει την «αρρενωπότητα» μέσω της ταύτισης με τον αρσενικό σεξουαλικό σύντροφό του∙ αυτό μειώνει το φόβο του ευνουχισμού. Η ομοφυλόφιλη γυναίκα επιτυγχάνει «ταύτιση εξ αντηχήσεως» (resonance identification) με τη γυναίκα σύντροφό της. Aυτό μειώνει και το αίσθημα του ευνουχισμού της. Η γυναίκα έτσι αναδημιουργεί την «καλή» σχέση μάνας-παιδιού. Άλλες διαστροφικές δραστηριότητες έχουν καλά περιγεγραμμένες λειτουργίες πέρα από εκείνες της επιβίωσης του Εγώ. Π.χ. ο διεστραμμένος αναπτύσσει ικανοποιητικές διαπροσωπικές σχέσεις, προσαρμόζεται καλά στο επαγγελματικό πλαίσιο και δημιουργεί οικογένεια, παιδιά κ.λπ. Συμβαίνει έτσι να συμβιώνει κάποιος κοντά σε ένα τέτοιο πρόσωπο χωρίς να αντιληφτεί για χρόνια την υποκρυπτόμενη διαστροφή του.

10.Οι δύο υποτύποι των προοιδιπόδειων διαστροφών, (ο τύπος Ι και ΙΙ) μπορούν να οριστούν και να διαφοροποιηθούν από το βαθμό της παθολογίας των αντικειμενικών σχέσεων που έχει αναπτύξει ο ασθενής του τύπου Ι ή ΙΙ με το γύρω κόσμο .

O προοιδιπόδειος υποτύπος διαστροφής Ι.

Εν πρώτοις είναι μέτριος σε βαρύτητα. Υπάρχει μια παλινδρόμηση ή καθήλωση σε μια παιδική μορφή λιβιδινικής επένδυσης του εαυτού και του αντικείμενου. Ένα τέτοιο άτομο ταυτίζει τον εαυτό του με το αντικείμενο της αρέσκειάς του, ενώ ο εαυτός του προβάλλεται επάνω στο εξωτερικό αντικείμενο που λατρεύει και το οποίο ερωτεύεται και αγαπά τυφλά διότι το συγχέει και το θεωρεί ότι καθρεφτίζει ή αντικαθιστά τον εαυτό του τον ίδιο. (Kernberg, 1975, p. 329).

Ο Φρόυντ από το 1914 στη μελέτη του πάνω στον «ναρκισσισμό» έγραφε: «σύμφωνα με το ναρκισσιστικό τύπο» ένα τέτοιο άτομο αγαπά (α) τον εαυτό του για αυτό που είναι, (β) για αυτό που ήταν, (γ) για αυτό που θα του άρεσε να είναι στο μέλλον, (δ) κάποιον που κάποτε ήταν τμήμα του εαυτού του». Με το (δ) εννοεί το λιβιδινικό αντικείμενο αγάπης που ο ναρκισσιστής διάλεξε να επενδύσει όλη τη σεξουαλικότητά του, τουτέστιν τη μάνα, την ερωμένη ή τον ομοφυλόφιλο σύντροφο ή ακόμη και το φετίχ που λατρεύει.

Ο αναγνώστης κατανοεί τώρα όλα όσα συμβαίνουν στην ψυχοπαθολογία των ερωτικών σχέσεων και διαστροφών σε αντίθεση με τον υγιή και ισορροπημένο άνθρωπο, ο οποίος επενδύει με πιο ώριμο τρόπο τη λιβιδώ του (σεξουαλική ενέργεια ) επάνω στον εαυτό του και στο αντικείμενο, δηλ. τον ερωτικό σύντροφό του . Eρωτεύεται, αλλά δεν απορροφάται, αγαπάει, αλλά δε συντήκεται με το αντικείμενο της αγάπης του. Διατηρεί την αυτονομία του, το δικαίωμα να ενεργεί ελεύθερα και αυτόβουλα, να αγαπά και να σέβεται τον εαυτό του, αντί να υποδουλώνεται στο αντικείμενο του έρωτά του.

Ομοφυλοφιλία προιδιπόδειου τύπου ΙΙ.

Ο ασθενής που εμφανίζει διαστροφή στη σεξουαλική συμπεριφορά προοιδιπόδειου τύπου ΙΙ, διακατέχεται από την πιο σοβαρή μορφή διαστροφής που ελκύει το πρωταρχικό ενδιαφέρον του ερευνητή-ψυχαναλυτή λόγω της σοβαρότητας και της βαρύτητας της μορφής που παίρνει. H διαστροφική συμπεριφορά τύπου ΙΙ, κυριαρχεί σταθερά στην ψυχική ζωή του ατόμου, στην αναζήτηση για ταυτότητα καθώς και στη συνεκτικότητα του εαυτού. Οι διαστροφές που εκδηλώνονται σε ασθενείς του τύπου αυτού δεν είναι άσχετες με την ψυχοπαθολογία της προσωπικότητάς τους. Πρόκειται για ψυχική διαταραχή που ουσιαστικά υπάγεται στη ναρκισσιστική διαταραχή της προσωπικότητας με διάφορους βαθμούς βαρύτητας.

Η υπερηφάνεια, η αλαζονεία, η εγωκεντρικότητα, ο ναρκισσευόμενος εαυτός είναι η αιτία όλων των σεξουαλικών διαστροφών και φυσικά της ομοφυλοφιλίας.

Παρατηρούμε ότι το δαιμόνιο της εγωκεντρικότητας, του εγωισμού και της υπερηφάνειας είτε από την ορθόδοξη θεώρηση των πραγμάτων το δει κανείς, είτε από την ψυχαναλυτική, της Φροϋδικής και της Χορναϊκής Σχολής, γίνεται το πιο σοβαρό και βαθύτερο αίτιο που οδηγεί στη γένεση της κάθε είδους σεξουαλικής διαστροφής. Αν ψάξουμε σε βάθος για τα αίτια πρόκλησης των διαστροφών θα δούμε να συνδέεται ο ναρκισσισμός του προσώπου με τη λανθασμένη επίλυση της ερικσόνιας φάσης από την οποία όλοι οι άνθρωποι αναγκαστικά θα διέλθουν∙ της Αυτοπειθαρχίας έναντι της Αυτοκατάχρησης.

Κατά τη διερεύνηση του θέματος των διαστροφών, από την υπάρχουσα βιβλιογραφία αλλά και από τη μελέτη διαφόρων περιπτώσεων διαστροφών, αποδεικνύεται ξεκάθαρα η σχέση της ιδεατής εικόνας, της νευρωτικής υπερηφάνειας, του ναρκισσισμού και του εγωισμού με την ανυπαρξία αυτοελέγχου και αυτοπειθαρχίας με κατάληξη την αυτοκατάχρηση και την αυτοκαταστροφή.