«

»

Ιαν 10

Ποιος λόγος να μένουν οι λαοί της Ευρώπης σε μια Ένωση όπου επικρατούν συνθήκες κανιβαλισμού;

 Διαβάζοντας κάποιος το παρακάτω άρθρο του καθηγητή Βέργου δεν έχει παρά να αναρωτηθεί: «Ποιος ο λόγος να ζουν οι λαοί της Ευρώπης σε μια υποτιθέμενη Ένωση όπου επικρατούν συνθήκες κανιβαλισμού κι εξοντωτικού ανταγωνισμού;” Όχι μεταξύ των λαών αλλά μεταξύ φατριών, αυτών που παλιά τους ονομάζαμε μεγαλοτσιφλικάδες ή γαιοκτήμονες ή φεουδάρχες και σήμερα έχουν νέες πιο σύγχρονες ονομασίες, καλούνται τραπεζίτες, διευθυντές πολυεθνικών εταιρειών, μονοπωλίων κ.λπ.

Στο ερώτημα θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε αφού επισυνάψουμε πρώτα το άρθρο του καθηγητή από τον δρόμο ανοιχτό.

Πως η Γερμανία εξόντωσε την μισή Ευρώπη σε μόλις 15 χρόνια με τη «Συνθήκη σταθερότητας» και το σκληρό ΕΥΡΩ

Του Κωνσταντίνου Βέργου

Η «κατάκτηση της Ευρώπης» από την Γερμανία επετεύχθη σε τρία στάδια. Στο πρώτο στάδιο, η Γερμανία επέτυχε την ενοποίηση της Δυτικής με Ανατολική Γερμανία, κάνοντας καραμπόλα εκμετάλλευσης. Αφενός έκλεισε ανατολικογερμανικές παραγωγικές εταιρίες και φτωχοποίησε 15 εκατομμύρια εργατικό δυναμικό, της Ανατολικής πλευράς (οι μισθοί των δυο περιοχών ακόμη και τώρα δεν έχουν εξισωθεί) ρίχνοντας το δικό της κόστος, και διευρύνοντας την αγορά της σε βάρος άλλων Γερμανών!

Ανάπτυξη με απλήρωτες υποχρεώσεις πάνω από 1 τρις!

Δεύτερον  η Γερμανία αθέτησε την πληρωμή των πολεμικών της υποχρεώσεων προς τρίτες χώρες που αποφασίστηκαν στην «Potsdam Conference” που έγινε τον Αύγουστο του 1945, ενώ αντίθετα οι άλλες χώρες  που έχασαν τον πόλεμο, όπως για παράδειγμα η Βουλγαρία και Ιταλία πλήρωσαν τις πολεμικές αποζημιώσεις που όφειλαν. Εκτιμάται ότι μόνο προς την Ελλάδα οι αποζημιώσεις που η Γερμανία αθέτησε να πληρώσει ανέρχονται περίπου σε 300 δις ΕΥΡΩ, δηλαδή 150% του Ελληνικού ΑΕΠ. Οι υποχρεώσεις αυτές έπρεπε να γίνουν άμεσα πληρωτέες από τη Γερμανία προς Ελλάδα και άλλες χώρες με την ενοποίηση (1990). Να σημειώσουμε εδώ ότι η Γερμανία δεν είχε πληρώσει ούτε τις πολεμικές αποζημιώσεις  που όφειλε από τον …πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, τις οποίες η πτωχή πλην τίμια Ελλάς «κούρεψε» κατά 50% από την Δυτική Γερμανία το 1952, ώστε να προικοδοτήσει τους χρεοκοπημένους Γερμανούς! Το μεγάλο κόλπο όμως της Γερμανίας ήταν το ΕΥΡΩ και η συνθήκη Νομισματικής Σταθερότητας!

Το τρίτο κόλπο: ΕΥΡΩ και η συνθήκη Νομισματικής Σταθερότητας!

Καθώς η Γερμανία έπρεπε να βρει έναν τρόπο αφενός να ενσωματώσει τους Ανατολικο-Γερμανούς με «μισθούς γαλέρας» στην νέα «διευρυμένη» Γερμανία, αφετέρου να τσακίσει τις οικονομίες χωρών που κατάφερναν να κρατάνε ανταγωνιστικότητα με νομίσματα που διολίσθαιναν, όπως Γαλλία Ιταλία, Ισπανία, και να δημιουργήσουν μια νέα «τεράστια δεξαμενή» με χρεοκοπημένες επιχειρήσεις και απεγνωσμένους προλετάριους, όπως ακριβώς έκανε λεηλατώντας την Ανατολική Γερμανία. Το κόλπο ήταν ο συνδυασμός ενός σκληρού νομίσματος (του ΕΥΡΩ) και 3 σαδιστικών όρων που θα βαφτίζονταν  ευφημιστικά «Συνθήκη Σταθερότητας και… Ανάπτυξης» (Stability and Growth Pact)! Το κόλπο σκέφτηκε ο Τέο Βάιγκελ (Theo Waigel) το τότε σιδερένιο χέρι των Γερμανικών πολυεθνικών και υπουργός Οικονομικών του καγκελάριου Κολ. Ο Βάιγκελ, επάξιος προκάτοχος του γνωστού Σόιμπλε, ήταν εκείνος που κατάφερε προς έκπληξη τότε της Παγκόσμιας κοινότητας να εκβιάσει τους Γάλλους και να επιβάλλει δια της σιδηράς πυγμής τους όρους αυτούς σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τι πονηρό έχει η Συνθήκη «Σταθερότητας»;

Η συνθήκη βάζοντας εξωπραγματικά χαμηλούς όρους «μέγιστου ελλείμματος προϋπολογισμού (1%, και σε κρίση μέχρι 3%), σχεδόν μηδενικού πληθωρισμού και Χρέους προς ΑΕΠ όχι πάνω από 60%,  έβαζε όλη την Ευρώπη σε μια διπλή μέγγενη. Αφενός πίεζε τις χώρες της ΕΕ με παραδοσιακά χαλαρά νομίσματα όπως Ισπανία, Γαλλία και Ιταλία, σε χρεοκοπία, αφετέρου εισήγαγε έτσι «δια πυρός και σιδήρου» εξωπραγματικά κριτήρια ώστε να  τις θέσει υπό τον μακροοικονομικό έλεγχο της ισχυρής Γερμανίας τις οικονομίες τους, κάτι που επέτυχε.

Πριν το ΕΥΡΩ Γαλλία-Ιταλία-Ισπανία αναπτύσσονταν γοργά

Η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία είχαν καταφέρει να υποτιμούν κατά μέσο όρο το νόμισμά τους ετησίως  κατά 3,8% , 9,1% και 7,3% αντίστοιχα, κατά την περίοδο 1973-1995, επιτυγχάνοντας έτσι να έχουν ζωηρή εγχώρια παραγωγή και ανταγωνιστικό κόστος. Ενδεικτικά, σύμφωνα με τα στοιχεία των Ηνωμένων εθνών (UN Conference on Trade and Development -UNCTAD) ενώ στην περίοδο 1970-2000, η Ιταλία, Γαλλία και Ισπανία υπερδιπλασίασαν τις βιομηχανική τους παραγωγή (Ιταλία από 112 σε 289 δις δολάρια, Γαλλία 122 σε 245, Ισπανία από 58 σε 149 δις δολάρια) σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τη Γερμανία που είχε μόλις 50% αύξηση (από 368 σε 550 δις μόνο) η κατάσταση άλλαξε άρδην, με το ΕΥΡΩ και την «συνθήκη σταθερότητας»!

Μετά το ΕΥΡΩ- «σύμφωνο σταθερότητας», όλα τα οφέλη στην Γερμανία μόνο!

Με την ένταξη στο ΕΥΡΩ και με την επιβολή των Γερμανικών κριτηρίων «Σταθερότητας» όχι μόνο χρεοκόπησαν οι εσωτερικές αγορές της Ιταλίας, Ισπανίας και Γαλλίας, αλλά και οι βιομηχανίες των χωρών αυτών. Ενδεικτικά να αναφέρουμε μόνο ότι όχι μόνο η Γερμανική παραγωγή αυξήθηκε ουσιαστικά ενώ εκείνη Γαλλίας-Ιταλίας-Ισπανίας μεταβλήθηκε οριακά ή μειώθηκε. Η παραγωγή της Ιταλίας έπεσε στην περίοδο ΕΥΡΩ 2000-2014 από 289 σε 257 δις δολάρια, της Γαλλίας ανέβηκε μόλις 11% (από 245 στα 267 δις) και της Ισπανίας έπεσε από 149 σε 134 δις! Αντίθετα της Γερμανίας αυξήθηκε από 550 σε 680 δις ΕΥΡΩ! Η Γερμανία έτσι κατάφερε να παραμείνει 4η βιομηχανική χώρα στον κόσμο, ενώ η Γαλλία είναι πλέον 7η ,  η Ιταλία 8η και η Ισπανία…15η χάνοντας πολλές ανταγωνιστικές θέσεις η καθεμία!

Συμπέρασμα

Η Γερμανία κατάφερε αφενός με την αθέτηση των συμβατικών της υποχρεώσεων, να μην πληρώσει αποζημιώσεις τρισεκατομμυρίων ΕΥΡΩ προς τρίτες χώρες, χρηματοδοτώντας με υποχρεώσεις έναντι όλων μας την ανάπτυξή της,  αφετέρου με το σκληρό νόμισμα ΕΥΡΩ και τις συνθήκες σταθερότητας που επέβαλε, όχι μόνο κατάφερε την εκμετάλλευση εκατομμυρίων άλλων Γερμανών, αλλά και τη φτωχοποίηση της μισής Ευρώπης.

Τελικά το «Γερμανικό σύστημα» πέτυχε, δια της μεθόδου του κανιβαλισμού, εξοντώνοντας δηλαδή όλους εμάς τους υπόλοιπους Ευρωπαίους!

Ο Κωνσταντίνος Βέργος  είναι καθηγητής χρηματοοικονομικών στο Πανεπιστήμιο Πόρτσμουθ, της Αγγλίας

Πηγή: New Economy   http://www.dromosanoixtos.gr/2018/01/15.html

Ασφαλώς και δεν συμφωνούμε με τον τίτλο του άρθρου. Δεν μπορεί η Δυτική Γερμανία να κανιβαλίσει την Ανατολική μετά την ενοποίησή των δύο Γερμανιών. Ούτε υπάρχουν φτωχοί μόνο στην Ανατολική Γερμανία ενώ οι Δυτικογερμανοί είναι τυχερότεροι. Μόνο οι αστοί τραπεζίτες, οι πλούσιοι του χρηματιστηρίου και των funds, οι μονοπωλιακοί φεουδάρχες χαίρονται τον ιδρώτα και τον κόπο των λαών όπως παλιά οι γαιοκτήμονες τον κόπο των δουλοπαροίκων. Οι διαφορές είναι ελάχιστες.

Κάτω από αυτή την οπτική γωνία συμβαίνουν τα όσα ο καθηγητής περιγράφει και για τις λίγο πολύ ευημερούσες προ του Συμφώνου Σταθερότητας (στην κυριολεξία Συμφώνου Δυστυχίας των λαών και των εθνών) χώρες όπως η Ιταλία, η Γαλλία και η Ισπανία. Για τις μικρές και αδύναμες οικονομικά χώρες της Βαλτικής, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία ή την Ελλάδα, περιττό να γίνεται λόγος. Οφθαλμοφανώς το δίκαιο του ισχυρότερου επικρατούσε πάντα κι επικρατεί. Άρα τι είχαμε και τι χάσαμε με την είσοδό μας στην Ε.Ε.; Απλούστατα ξαναγυρίσαμε στην εποχή της απόλυτης και δια νόμου επιβαλλόμενης δουλοπαροικίας. Ούτε κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας!

Να ζούμε καθημερινά με το άγχος, θα έχουμε να πληρώσουμε τα οφειλόμενα ή θα μας κατασχέσουν κινητή και ακίνητη περιουσία, ό,τι αποκτήσαμε κάποτε για τα παιδιά μας;

Πέστε μου σε ποιο κράτος ή μέρος της γης  δεν ισχύει αυτό; Η αγωνία για το τι θα συμβεί αύριο, σε ένα μήνα, σε ένα χρόνο σε λίγα χρόνια; Έτσι πρέπει να ζούμε και μ’ αυτό τον εφιάλτη να πεθαίνουμε.

Το ερώτημα που προβάλλει είναι: Μα γιατί;

Για άλλη μια φορά επαναλαμβάνουμε ότι πίσω από τα πλάνα και προγράμματα της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης Πραγμάτων κρύπτεται  μια διεστραμμένη ομάδα ανθρώπων και ανθρωπόμορφων αόρατων, αν θέλετε οντοτήτων, που σκοπό έχουν να υποδουλώσουν το πνεύμα αλλά και το σώμα των ανθρώπων και των λαών. Αν πάψουμε να χρησιμοποιούμε σαν βάση και θεμέλιο τα δεδομένα και τα λόγια των δύο κατ’ εξοχήν ασχολούμενων με τα θέματα εξουσίας και ποιος έχει το πάνω χέρι σήμερα στην πολιτική και την οικονομία,  Ευαγγελιστών, Ματθαίου και Λουκά, (κεφάλαιο 4 και για τους δυο), χάνουμε την δυνατότητα να κάνουμε διάγνωση αλλά και να βρούμε τη θεραπεία στα παθήματά μας. Θα ζούμε κάτω από τη διαρκή αγωνία της επιβίωσης ή του θανάτου εκ πείνης, εξ ασθενείας, από τη μοναξιά και την εγκατάλειψη και θα οδηγούμαστε στην κατάθλιψη, την απογοήτευση και την απελπισία.

Ο Θεός υπάρχει άρα και ο διάβολος υπάρχει και οι σατανικές προσπάθειες να καταλάβει και αχρηστεύσει όλο τον πλανήτη είναι ο προαιώνιος στόχος του. να επιβάλλει ει δυνατόν μια παγκόσμια τυραννική τρομοκρατία. Έχει τα όπλα, έχει το χρήμα, έχει τους ανθρώπους του, ταΐζει με τον τρόπο του την ανθρωπότητα για να τον εξυπηρετεί άρα τι του λείπει και να γίνει κοσμοκράτορας;

Αυτό που δεν μπορεί να γίνει ποτέ. Η συγκατάνευση του Αγίου Πνεύματος και κατά προέκταση η υποταγή του ποιμνίου της Εκκλησίας, των πιστών στο πρόγραμμά του για την απώλεια όσο το δυνατόν περισσοτέρων ψυχών.

Εμείς λοιπόν δεν έχουμε το δικαίωμα να παθητικοποιούμαστε και να σταματάμε τον αγώνα. Επικοινωνία πνευματική, προσευχή διαρκή, ακοίμητη προσπάθεια να συνευρισκόμαστε και να συμπνευματιζόμαστε ανταλλάσσοντας απόψεις και στηρίζοντας στην πίστη και με την κοινή προσπάθεια, ο ένας τον άλλον.

Αυτός ο αγώνας δεν σταματά ποτέ, όσο ζούμε όσο υπάρχουν τα παιδιά μας και αγαπούμε τόσο αυτά όσο και κάθε δημιούργημα του Θεού και Πατέρα μας.

Καλή Χρονιά σε όλους και όλες με την ευχή να μην διακόπτουμε τον συμπνευματισμό μας με πνεύμα αγάπης και πίστης προς τον Τριαδικό Θεό!

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα www.evaggelatos.com σήμερα 10/1/2018

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>