Ένας άνθρωπος για όλες τις Εποχές

Οι μεγάλες προσωπικότητες δεν ξεχνιούν ται ποτέ. Τα ίχνη τους, η συμπεριφορά τους, το  χιούμορ τους, η εσώψυχη ευγένειά τους, οι τρόποι τους, οι συμβουλές τους, θα μας συνοδεύουν εσαεί. Ισχύει για τον μακαρίτη Θανάση Βέγγο. Ακόμη κι όταν κόντεψε να πάθει ο ίδιος δυστύχημα σε διάβαση του τραίνου το επωφελήθηκε για να μας κάνει μ’ ένα μοναδικό, ξεκαρδιστικό διαφημιστικό σποτάκι, προσεκτικούς όταν οδηγούμε σε σιδηροδρομικές διαβάσεις.

Καλλίτερο τρόπο για να περιγράψει κανείς τη ζωή και το έργο του Θανάση Βέγγου και πάνω από όλα τη ζεστασιά της καρδιάς του, δεν μπορούσε από το ποίημα που του αφιέρωσε ο πατέρας Μιλτιάδης Ζέρβας:

Ένας Βέγγος η Ελλάδα όλη, με το μεγαλείο της, την φτώχεια και τη δυστυχία της

Ο τρόπος του Θανάση

Μιὰ ἀνθρώπινη μορφὴ

διασχίζει τὸ τεντωμένο πανί.

Ἡ πορεία του μοιάζει κωμική,

ὅπως συμβαίνει σχεδὸν κάθε φορὰ

ποὺ ἡ ζωὴ εἰσέρχεται στὸ χῶρο τοῦ τραγικοῦ. Στέκει γιὰ μιὰ στιγμὴ

γιὰ νὰ αὐτοσυστηθεῖ:

«Θανάσης· τ’ ὄνομά μου, Θανάσης.

Θανάσης Βέγγος».

Ὁ Θανάσης τρέχει·

τρέχει γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει τὰ πρὸς τὸ ζῆν·

τρέχει γιὰ νὰ προλάβει τὸν χρόνο·

τρέχει γιὰ νὰ ξεφύγει ἀπὸ τοὺς καπάτσους· τρέχει γιὰ νὰ γλυτώσει

ἀπὸ τὴ σκόνη ποὺ ἀπειλεῖ

νὰ καλύψει καθετὶ καλὸ κι ἀγαθὸ στὴ ζωή του.

Ὁ Θανάσης τρέχει·

τρέχει γι’ ὅλα αὐτὰ καὶ γιὰ κάτι ἀκόμα·

ἀχθοφορεῖ ἕνα μήνυμα,

λόγια ἀπὸ τὸ πεδίο τῆς «μάχης»,

τῆς βιοπάλης, τοῦ μόχθου·

ἕνα μήνυμα πρὸς τοὺς συνανθρώπους του,

τοὺς νεοέλληνες,

τοὺς κεκλεισμένους στὸ «κλεινὸν ἄστυ»,

τοὺς βολεμένους, ἀλλὰ ἀνασφαλεῖς,

τοὺς θωλομένους μπροστὰ στὴν «κρίση»

καὶ στὸ ἐνδεχόμενο νὰ ἀπωλέσουν κάτι

ἀπὸ τὰ κεκτημένα τους,

κάποιες ἀπὸ τὶς εὐκολίες τους,

κάτι ἀπὸ τὴν ἄνετη ζωή τους.

Τὰ λόγια του δὲν μοιάζουν

μὲ ἕνα ἄγγελμα νίκης,

εἶναι κάτι σπουδαιότερο,

μιὰ πρόταση βίου, ἕνας τρόπος ζωῆς,

ὁ τρόπος τοῦ Θανάση.

Ὁ Θανάσης ἐργάζεται·

ἐργάζεται ἀκατάπαυστα

προσπαθώντας νὰ ἐξασφαλίσει

τὸν «ἐπιούσιον ἄρτον».

Κάθε ἐπάγγελμα εἶναι γι’ αὐτὸν κατάλληλο: ἀχθοφόρος, σερβιτόρος, μπαρμπέρης, φορτηγατζής, θυρωρός, ἀνθοπώλης, φωτογράφος, φαρμακοποιός, γιατρός, πολιτσμάνος…

Ἡ γνώση καὶ ἡ ἐμπειρία

πάνω στὶς δουλειές ποὺ ἀναλαμβάνει,

πολλές φορές εἶναι λειψές.

Ἀναπληρώνει ὅμως τὰ ἐλλείποντα

μὲ τὸ ζῆλο καὶ τὴ διάθεση.

Συχνὰ αὐτός του ὁ ζῆλος τὸν προδίδει

καὶ τότε ἔρχονται οἱ γκάφες,

οἱ ζημιές, οἱ παρεξηγήσες,

καὶ τελικὰ οἱ ἀπολύσεις,

ἐνίοτε δὲ καὶ ὁ ξυλοδαρμός.

Τίποτα ὅμως δὲν εἶναι ἱκανὸ

νὰ κλονίσει τὸν Θανάση,

νὰ καταστείλει τὴν δημιουργικότητα

καὶ τὴν ἐνεργητικότητά του.

Γιατὶ ἡ φιλοπονία

εἶναι μέρος τοῦ δικοῦ του τρόπου.

Ὁ Θανάσης μένει τίμιος·

μένει τίμιος μέσα σ’ ἕνα κόσμο

ποὺ τοῦ ζητᾶ ἐπιτακτικὰ νὰ πονηρέψει.

Γνωστοὶ καὶ οἰκεῖοι τοῦ φωνάζουν:

«Ξύπνα Θανάση, κοιμᾶσαι ὄρθιος.

Ἄν συνεχίσεις ἔτσι στὴ ψάθα θὰ πεθάνεις».

Μὰ ἐκεῖνος προχωρᾶ

μὲ τὸ «σταυρὸ στὸ χέρι»

(ἀλήθεια, εἶναι ἀμέτρητες οἱ φορὲς

ποὺ ὁ Θανάσης κάνει τὸ σταυρό του,

στὴν ἀνάγκη, στὴν ἀπορία, στὴν ὑπόσχεση,

στὴν πληρωμή, ἔξω ἀπὸ μιὰ ἐκκλησιά,

μπροστὰ σ’ ἕνα εἰκονοστάσι),

ἀρνούμενος νὰ ζήσει εἰς βάρος τῶν ἄλλων,

νὰ ξεγελάσει, νὰ ἐκμεταλλευτεῖ

τὴν ἀνάγκη τοῦ συνανθρώπου του.

Στὶς εἰσηγήσεις τῶν ἄλλων

νὰ συμπράξει μὲ τοὺς ἀνόμους,

ἐκεῖνος ἐναντιώνεται: «Τί εἶπες ἀντίχριστε;».

Εἶναι σὲ θέση νὰ συνειδητοποιεῖ

πὼς ἡ κακότητα καὶ ὁ δόλος

ἀποτελοῦν τὴν ἐπιλογή, ἄν ὄχι τῶν πολλῶν, σίγουρα τῶν ἰσχυρῶν τοῦ κόσμου τούτου.

Ὅμως ἐκεῖνος δὲν θέλει τέτοια προκοπή.

Γιατὶ ἡ τιμιότητα

εἶναι μέρος τοῦ δικοῦ του τρόπου.

Ὁ Θανάσης ἐνδιαφέρεται·

ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴ γυναίκα καὶ τὸ παιδί του,

γιὰ τὴ μάνα καὶ τὴν ἀδελφὴ του,

γιὰ τὸν γαμπρό καὶ τ’ ἀνήψια του,

γιὰ τὸν συγκάτοικο καὶ τὸν φίλο του,

γιὰ τὸν περιπτερὰ

καὶ τὸν γαλατὰ τῆς γειτονιᾶς του,

γιὰ τὸν ζητιάνο τῆς γωνίας,

γιὰ τὰ παιδιὰ ποὺ παίζουν στὸ δρόμο,

γιὰ τὸν φτωχό, τὸν θλιμμένο,

τὸν μοναχικό, τὸν ἀπογοητευμένο,

τὸν ἀδικημένο, τὸν ἀπελπισμένο…

Κι ὅταν κάποιο κορίτσι

τοῦ ἐκμυστηρεύεται:

«Δὲν μὲ νοιάζει ὁ κόσμος Θανάση,

δὲν μὲ νοιάζει τίποτα.»

ἐκεῖνος ἀποκρίνεται:

«Μᾶς νοιάζει ὅμως ἐμᾶς Ἀνθούλα.

Καὶ νὰ ξανακάνεις κέφι μᾶς νοιάζει,

καὶ νὰ ξαναγελάσεις μᾶς νοιάζει,

καὶ νὰ ξαναγίνεις ὅπως πρὶν.

Ὅλα μᾶς νοιάζουνε.

Πῶς νὰ τὸ κάνουμε τέλος πάντων.».

Ὅλα μᾶς νοιάζουν, ὁ Θανάσης ἀποκρίνεται

κι ἀνταποκρίνεται φιλότιμα

στὶς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων.

Γιατὶ τὸ ἐνδιαφέρον

εἶναι μέρος τοῦ δικοῦ του τρόπου.

Ἄγγελος ἐξάγγελος, λοιπόν,

εἶναι ὁ Θανάσης Βέγγος·

ἄγγελος γελαστὸς καὶ χαριτωμένος

(μὲ τὴν οὐσιαστικότερη σημασία τοῦ ὅρου)

ποὺ φέρει ἕνα μήνυμα,

ποὺ κομίζει ἕνα τρόπο

στὸν καιρὸ τὸν κατάλληλο,

στὴ στιγμὴ τὴ σωστή,

τώρα ποὺ τό ʼχουμε ἀνάγκη,

τώρα ποὺ ἀναζητοῦμε κι ἐμεῖς

τὸ βηματισμό μας,

τώρα ποὺ πρέπει κι ἐμεῖς νὰ τρέξουμε

γιὰ νὰ διαγράψουμε τὴ δική μας πορεῖα

ὡς πρόσωπα καὶ ὡς κοινωνία.

Ὁ τρόπος τοῦ Θανάση,

ὁ τρόπος τοῦ Ρωμιοῦ,

ποὺ ἀγωνίζεται καὶ δημιουργεῖ,

ποὺ μένει πιστὸς καὶ ἔντιμος,

ποὺ ἐνδιαφέρεται καὶ μοιράζεται,

ποὺ κατέχει ὡς περιουσία

καὶ πλοῦτο καὶ κληρονομιά,

τὴν ἐμπειρία καὶ τὴν γνώση,

πὼς τούτη ἡ βιοτὴ

ἀποκτᾶ νόημα

καὶ πλήρωμα κι ὀμορφιά,

μόνο ὅταν ἐπιλέγει κανεὶς

νὰ συμπονᾶ, νὰ θυσιάζεται καὶ ν’ ἀγαπᾶ.

π. Μιλτιάδης Ζέρβας

δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα τρελογιάννης.

Όμως ένας κούκος και μάλιστα χριστιανικός σαν τον Θανάση, δεν φθάνει για να φέρει την άνοιξη. Πρέπει να τον μι μηθούν πολλοί για να γυρίσει ο ήλιος και τα σατανοκίνητα κατεστημένα αλλάξουν προς Δόξαν Θεού. Όλα αυτά μου θύμισαν τον Βασίλη Ξυδιά και μια εξαιρετική ομιλία του: «Ένας χριστιανός, κανένας χριστιανός. Η Εκκλησία ως κοινότητα».

Ἕνας χριστιανός, κανένας χριστιανός

Ἡ ἐκκλησία ὡς κοινότητα

Από Βασίλης Ξυδιάς

6 Απριλίου 2019

«Ἕνας χριστιανός, κανένας χριστιανός»… Ἡ φράση αὑτὴ τοῦ Τερτυλλιανοῦ (χριστιανοῦ ὁμολογητῆ τοῦ 2ου-3ου αἰ. μ.Χ.) ἐκφράζει μὲ τὸν πιὸ χαρακτηριστικὸ τρόπο τὸν κοινοτικὸ χαρακτῆρα τῆς Ἑκκλησίας: Ὁ χριστιανός, μᾶς λέει, εἶναι χριστιανὸς ὡς μέλος μιᾶς κοινότητας πιστῶν καὶ ὄχι σὰν ἀτομικὴ μονάδα. Τὴν ἴδια αὐτὴ ἀλήθεια ἐκφράζουν καὶ οἱ ἔννοιες τῆς Ἐκκλησίας ὡς Σώματος Χριστοῦ, ἢ τοῦ Χριστοῦ ὡς Ἀμπέλου καὶ τῶν πιστῶν ὡς κλημάτων. Καὶ αὐτὸ ἐν τέλει ἐκφράζει καὶ ἡ ὀνομασία «ἐκκλησία» ποὺ οἱ πρῶτοι χριστιανοὶ ἐπέλεξαν γιὰ νὰ προσδιορίσουν τὸν ἑαυτό τους.

Ὁμιλία στὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα στὴν ὁδὸ Λευκωσίας, Πλατεία Ἀμερικῆς, Δεκέμβριος 2018.  Δείτε εδώ την συζήτηση που ακολούθησε.

Αν εμείς οι χριστιανοί της ουσίας και όχι του τύπου και της θρησκευτικής πρόληψης, δεν δημιουργήσουμε ή καλλίτερα δεν αναστήσουμε τις πρωτοχριστιανικές κοινότητες στις ενορίες μας, τότε μάταιος ο αγώνας μας και ματαία η πίστης ημών.

Οι πράξεις των Αποστόλων που οι Άγιοι Πατέρες όρισαν τα αποστολικά αναγνώσματα από το Πάσχα μέχρι και την Πεντηκοστή να προέρχονται από αυτές δεν είναι τυχαία επιλογή. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ της ζωής των Αποστόλων και της πρώτης Εκκλησίας. Η κύρια και μεγίστη αλήθεια που διαπρύσια εξαγγέλλεται και σε όλο το βιβλίο των Πράξεων είναι «Χριστός Ανέστη»! Γι’ αυτό και «η Ανθρωπότητα Ανέστη»! και ο Άδης επικράνθη, και ο Σατανάς λύσσαξε από το κακό του γιατί η ανθρώπινες κοινωνίες μπορούν τώρα να οραματιστούν κάτι εντελώς καινούργιο· την επανάσταση της Αγάπης, τη δημιουργία κοινών τραπεζών, την ίδρυση των χριστιανικών ενοριών και κοινοτήτων όπου θα είναι «Άπαντα Κοινά»! Δεν θα υπάρχουν φτωχοί και πλούσιοι και όλα θα μοιράζονται από κοινού, με μια και μοναδική προοπτική· να κατακτήσουμε όλοι μια θέση στην αιώνια Βασιλεία κοντά, ας είναι και απόμακρα, αλλά να βιώνουμε την αίσθηση της απανταχού παρουσίας του Λυτρωτή και Σωτήρα μας.

Παρακολουθήσατε το πιο κάτω βίντεο:

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΑΔΕΡΦΟΙ!

ΩΡΑ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΑΝΑΣΤΗΘΕΙ ΑΔΕΡΦΟΙ ή επί το ελληνικότερον· ΝΑ ΑΝΑΣΤΗΘΕΙ Η ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ!

ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση του email σας δεν θα δημοσιευθεί.