Αν υπάρχει ένας μόνο στόχος που πρέπει εμείς οι γονείς να έχουμε, είναι να μεγαλώσουμε παιδιά που δεν θα χρειαστεί να «αναρρώσουν» από τα παιδικά τους χρόνια. Που δεν θα χρειαστεί να ξοδεύουν μια μέρα το ένα τρίτο του μισθού τους σε ψυχολόγους. Που δεν θα εφαρμόσουν όλα τα άσχημα που πήραν από εμάς στα δικά τους παιδιά. Κι όμως, πόσες φορές υψώνουμε τον τόνο της φωνής μας -ή ακόμα και το χέρι μας- χωρίς να μας περάσει καν η σκέψη αυτή από το μυαλό;

Μην επιμένετε να παραμένετε ένα κακοποιημένο γεμάτο ψυχικά τραύματα παιδί και στην ενηλικίωσή σας.

Το παιδί που πέφτει θύμα σωματικής, λεκτικής και ψυχολογικής βίας από τους γονείς του, μπορεί να μην εμφανίζει σημάδια κακοποίησης όσο ακόμα είναι μικρό. Μπορεί καν να μη θυμάται, μεγαλώνοντας, τις σκοτεινές εκείνες στιγμές που πέρασε μαζί τους. Τα σημάδια, όμως, έχουν καταγραφεί μέσα του και έρχεται κάποτε η μέρα που εκδηλώνονται σε μη υγιείς συμπεριφορές, όπως:

1. Η αδυναμία αντιμετώπισης των συγκρούσεων, είναι ένα χαρακτηριστικό σημείο. Εάν οι δυνατοί θόρυβοι πυροδοτούν την επιθετικότητά σας στις κοινωνικές και συναισθηματικές σας σχέσεις, αυτό είναι ένα κοινό σημάδι παιδικής συναισθηματικής κακοποίησης.
2. Η αδυναμία αποδοχής των κομπλιμέντων είναι κάτι που συμβαίνει σε όσους δεν έχουν λάβει θετική ενθάρρυνση κι έπαινο ως παιδιά.
3. Η εμμονή για τα επιτεύγματα και το γεγονός ότι ποτέ δεν αισθάνεστε ότι το καλύτερό σας είναι αρκετά καλό, είναι σημάδι κάποιου που ποτέ δεν ένοιωσε ότι είναι σπουδαίος αν δεν τον υποτιμούσαν κι όλας στο σπίτι οι γονείς, στο σχολείο ο δάσκαλος.
4. Μια έντονη τάση παράνοιας ή σ’ ελαφρότερο βαθμό παρερμηνείας, των λόγων των άλλων, συχνά συγκρατεί τους ενήλικες που είχαν κακοποιηθεί από το να πιστεύουν ότι είναι καλοί σε κάτι. Γίνονται δύσπιστοι κακομοίρηδες αν όχι κακορίζικοι και καχύποπτοι για πολλά.
5. Το να απολογείται κανείς συνεχώς, είναι επίσης σημάδι παιδικής συναισθηματικής κακοποίησης αλλά και επιθυμίας να του δείξει επιτέλους κάποιος συμπάθεια, οίκτο, αγάπη. Συνήθως όμως η ψυχή τους μοιάζει με μια χαώδη τρύπα που με τίποτα δεν κορέννυται.
6. Σε μια προσπάθεια να αποφύγουν τα βέλη του κόσμου, οι ενήλικες με θλιβερό παρελθόν, θύματα γονεϊκών συγκρούσεων και σωματικής κακοποίησης, συχνά επιτρέπουν στον εαυτό τους να γίνονται ερημίτες και να αποσύρονται από τον πολύ κόσμο.
7. Το να κρατούν τους ανθρώπους σε απόσταση, είναι ένας αμυντικός μηχανισμός που χρησιμοποιείται συχνά από ενήλικες που έχουν κακοποιηθεί ως παιδιά. Είναι δύσπιστοι αν όχι καχύποπτοι ακόμη και με στενούς συνεργάτες αν όχι και συγγενείς τους, τη γυναίκα τους και τους φίλους τους.
8. Η αναποφασιστικότητα είναι ένα χαρακτηριστικό εκείνων που έχουν ένα βαθύ φόβο μη τυχόν τσαλακωθούν και πληγωθούν από τις συνέπειες των αποφάσεων που θα λάβουν.
9. Ένας ενήλικας που έχει κακοποιηθεί συναισθηματικά, συχνά αρνείται να πει ξεκάθαρα την αλήθεια όπως τη νιώθει σε τρίτους, από φόβο μήπως πληγώσει τους άλλους.
10. Η αμυντικότητα στη γενικότερη συμπεριφορά του συνήθως λαμβάνει χώρα και αυτό δεν σημαίνει αγένεια. Είναι ένας μηχανισμός αυτοάμυνας.
11. Η απόρριψη της αγάπης μπορεί να είναι θλιβερή, αλλά όσοι έχουν κακοποιηθεί βλέπουν την αγάπη ως προσωρινή και φοβούνται να τη διαχειριστούν ακόμη και συχνά αδυνατούν να αγαπήσουν σε βάθος.
12. Η ανάγκη για παρακάλια, υποσχέσεις χωρίς να είναι τόσο αναγκαίες ή επιβαλλόμενες, είναι κάτι πολύ συχνό προκειμένου να επιτύχουν κάτι για τους ίδιους με κάθε κόστος, είναι ένας άλλος δείκτης παιδικής συναισθηματικής κακοποίησης.
13. Ερμηνεύοντας κάθε κίνηση των άλλων και λέγοντας «ναι» όταν πραγματικά σημαίνει «όχι», είναι ένα σίγουρο σημάδι κατάχρησης του παρελθόντος, σύγχυσης συναισθημάτων, διπλών μηνυμάτων που ελάμβανε από τους γονείς και δεν μπορεί ακόμη να ξεκαθαρίσει τα θετικά από τα αρνητικά.
14. Ένα πρόσωπο που έχει υποστεί καταχρηστικού τύπου συμπεριφορά με την έννοια του ψυχικού τραυματισμού, συνήθως είναι ανυπόμονο να ζητήσει βοήθεια, λόγω των εγγενών προβλημάτων εμπιστοσύνης προς τον εαυτό του. Νιώθει αδύναμο να τα βγάλει εύκολα πέρα μόνος στις δύσκολες και υπεύθυνες δουλειές όπου είναι αναγκασμένος να δώσει λύσεις.
15. Δεν θέλουν να προσκολλώνται σε κανέναν και ως εκ τούτου, υποφέρουν από σοβαρά προβλήματα εγκατάλειψης, μοναξιάς, ψυχικής κόπωσης γιατί δεν έμαθαν να μοιράζονται με τους άλλους.
16. Η πεποίθηση ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για αυτά που έχουν να πουν, ή νιώθουν συναισθηματικά, είναι κάτι που μπορεί να συνδέεται με τα τραύματα της παιδικής ηλικίας.
17. Οι ενήλικες που βρίσκουν τον εαυτό τους να καλύπτει, να κρύβει το παρελθόν τους, κρύβουν ορισμένα μέρη της προσωπικότητάς τους. Συνήθως αποφεύγουν να εκμυστηρευτούν τις τραυματικές εμπειρίες που έζησαν.
18. Μια κακή παιδική ηλικία προκαλεί χαμηλή αυτοεκτίμηση που παραμένει στην ενηλικίωση και οι άνθρωποι με αυτές τις δυσκολίες, συχνά ακούν μια φωνή στο πίσω μέρος του κεφαλιού  που τους λέει ότι δεν είναι αρκετά καλοί.
    

    Η απελπισία μπορεί να είναι παράγωγο μια τραυματισμένης παιδικής ηλικίας από την αντιπαιδαγωγική, κακοποιητική συμπεριφορά των ενηλίκων

19. Μεγαλώνοντας με συναισθηματική κακοποίηση σημαίνει ότι αγωνίζεστε να αποδεχθείτε ότι στην πραγματικότητα υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή σας που πραγματικά ενδιαφέρονται για σας. Οι άλλοι πρέπει να καταβάλλουν μεγάλη προσπάθεια να σας πείσουν ότι είναι ειλικρινή τα συναισθήματα και το ενδιαφέρον τους για σας.
20. Η αγωνία αποφυγής της οπτικής επαφής με τους ανθρώπους είναι ένα παραπροϊόν του ότι τρομάζετε πολύ εύκολα και επίσης ένα υποπροϊόν της πρώιμης συναισθηματικής κακοποίησης. Συχνά δεν κοιτάζουν τους άλλους στα μάτια ή αποσύρουν γρήγορα τη βλεμματική επαφή προς τον τρίτο κοιτώντας ουδέτερα.
21. Οι βάσεις για την κατάθλιψη και το άγχος της ενηλικίωσης τίθενται κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, είτε το πιστεύετε, είτε όχι. Υπερβολικά απαιτητικοί γονείς και δάσκαλοι για ένα παιδί που δεν έχει και μεγάλη αυτοεκτίμηση, ή νιώθει κατώτερο, οδηγεί σε κατάθλιψη και άγχος όταν πρέπει να δράσει και να πάρει πρωτοβουλίες στην ενήλικη ζωή.
22. Όταν υπεράνω όλων επιλέγετε την ηρεμία και την ησυχία, την απομόνωση και τη μοναξιά που σας κάνουν να ελαχιστοποιήσετε τα συναισθήματά σας, να μην εκδηλώνεστε, είναι ένα σημάδι της συναισθηματικής κακοποίησης από την παιδική ηλικία. Συνήθως τα άτομα αυτά κάνουν ένα πράγμα και καλό. Αν τους βάλεις πολλά μπλοκάρουν, εκνευρίζονται και επιμένουν ότι τους βάζεις πολλά και δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν επαρκώς.
23. Κατηγορείτε τον εαυτό σας για πράγματα που πάνε στραβά, ακόμα κι αν δεν είναι δικό σας το λάθος; Το να χτυπάτε τον εαυτό σας σε σταθερή βάση, κάνει τη ζωή ακόμα πιο δύσκολη. Να γνωρίζετε πως έτσι σας έμαθαν από μικρό να αυτοενοχοποιείστε. Ο εαυτός μας είναι πάντα ο πιο εύκολος αντίπαλος να τον κακοποιούμε.
24. Η μη αναγνώριση του αληθινού σας εαυτού, και η μετά εμμονής προσκόλληση στον ιδεατό, αλαζονικό, νευρωσικό εαυτό, είναι ένα άλλο σοβαρό γεγονός για τους επιζώντες της πρώιμης συναισθηματικής κακοποίησης. Τούτο έχει σαν αποτέλεσμα να αποφεύγει το κακοποιημένο άτομο να ασχοληθεί και να βρει τρόπους να αποκτήσει αυτογνωσία και αυτοσυνειδησία όπως με την ψυχανάλυση, την  ψυχοθεραπεία ατομική ή ομαδική κ.λπ.
25. Όσοι δεν μπορούν να ελέγξουν τον θυμό τους, κι εκρήγνυνται μερικές φορές σε δυσανάλογο βαθμό ως προς το ερέθισμα που απετέλεσε το έναυσμα της έκρηξής τους, συνήθως φταίνε τα τραύματα από την παιδική τους ηλικία γιατί δεν τους έχουν δοθεί τα κατάλληλα εργαλεία για να επεξεργαστούν και να εκφράσουν τα συναισθήματά τους αλλά και να μπορούν να αυτοελέγχονται σε κάποιο βαθμό.
26. Πάσχουν από τελειοθηρισμό και θέλουν να κάνουν τα πάντα  τέλεια (καταναγκαστική συμπεριφορά με εμμονή π.χ. στην καθαριότητα, καθημερινά ένα και δύο μπάνια, ο φόβος βρωμιάς κ.λπ.) και μόνο από το φόβο της απόρριψης από τους τρίτους.  Έχουν υποστεί τόσες ματαιώσεις ώστε μόνο αν κάνουν τα πάντα τέλεια ησυχάζουν και ηρεμούν αποβλέποντας στον έπαινο των άλλων. Αυτό όμως μπορεί να καταλήξει στην αντίδραση των άλλων λόγω της εμμονής τους να επιβάλλουν το τέλειο και σε τρίτους επειδή το θεωρούν πολύ σωστό να επιδιώκουν το τέλειο.
27. Τέλος αν η ψυχική κακοποίηση έχει τραυματίσει σοβαρά το εγώ του ατόμου υπάρχει ο φόβος να διακατέχεται το άτομο από αισθήματα κατωτερότητας, κατάθλιψης, αναξιότητας και αυτοκαταστροφικότητας που συνήθως εκδηλώνονται με μικροατυχήματα και τραυματισμούς. Αν τα ψυχικά τραύματα που έχει αποθηκευμένα στο υποσυνείδητό του είναι πολύ σοβαρά, δεν αποκλείεται η εμφάνιση τάσεων αυτομίσους και αυτοκτονικού ιδεασμού που στον υπέρτατο βαθμό, νιώθοντας το άτομο μπλοκαρισμένο και σε αδυναμία να τα βρει με τον εαυτό του και να ισορροπήσει μέσα από μια επιτυχημένη επαγγελματική επιδίωξη καθώς και μια μόνιμη ερωτική-συναισθηματική και σεξουαλική ζωή, μπορεί να επιχειρήσει ακόμη και την αυτοκτονία.

Η θεραπεία είναι συμβουλευτική και ψυχοθεραπευτική αντιμετώπιση από ψυχολόγο ή ψυχαναλυτή με βασικό στόχο να συνειδητοποιήσει το ψυχολογικά βεβαρημένο άτομο ότι δεν μπορεί να εξακολουθεί να κουβαλάει επ’ άπειρο στην πλάτη του τα λάθη των γονέων, των δασκάλων και των τρίτων που σαν παιδί βίωσε.

Το ως άνω άρθρο είχε αναρτηθεί την Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2018. Ένα μέρος του ανανεώθηκε και αναπροσαρμόσθηκε στα νέα δεδομένα πλην όμως η βασική ιδέα ξεκίνησε από τον ψυχολόγο ΞΕΝΙΤΟΠΟΥΛΟ ΘΟΔΩΡΗ που μας έδωσε το ερέθισμα.

ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ