ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΒΙΩΣΕΤΕ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟ. ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΤΕΙΤΕ ΕΓΚΑΙΡΑ. ΠΡΟΓΕΥΣΗ ΚΟΛΑΣΗΣ. Μέρος 2ο

Όπως γράφει ο Raymond A. Moody Jr, στο βιβλίο του ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΗ ΖΩΗ, στις συνεντεύξεις που πήρε από νεκρούς οι οποίοι μετά από καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση μέσα στο Νοσοκομείο, και επανήλθαν στη ζωή, όλοι περιγράφουν την ίδια εμπειρία· «Ο καθένας διέκρινε άλλους, μεταξύ των οποίων πεθαμένοι συγγενείς του, που έρχονταν να τον συναντήσουν και βοηθήσουν, και ένα αγαπητικό γεμάτο ζεστασιά συναίσθημα προερχόμενο από μια παρουσία γεμάτη φως, μια παρουσία που ποτέ δεν είχε συναντήσει όσο ζούσε[1].

Η αίσθηση μιας λευκής παρουσίας τον συνόδευε

Όμοια και ο Dr George G. Ritchie έγραψε: «Δεν ξέρω πότε άρχισε ν’ αλλάζει το φως στο δωμάτιο. Ξαφνικά αντιλήφθηκα ότι είχε γίνει πιο λαμπερό, πολύ πιο λαμπερό απ’ όσο ήταν πριν… Τόσο πολύ φως, όλοι οι λαμπτήρες του κόσμου δεν μπορούσαν να δώσουν τόσο πολύ φως!…Χαίρομαι που δεν έχω φυσικά μάτια αυτή τη στιγμή σκέφθηκα. Αυτό το φως θα κατέστρεφε τον αμφιβληστροειδή σε δέκατα του δευτερολέπτου. Όχι διόρθωσα τον εαυτό μου, δεν ήταν το φως. Αυτός… Ήταν μάλλον ένας Άνθρωπος φτιαγμένος από φως… Τη στιγμή που τον είδα, μια εντολή σχηματίστηκε από μόνη τη; στο νου μου. «Σήκω όρθιος!» Οι λέξεις ήρθαν από μέσα μου. Ωστόσο είχαν τέτοιο κύρος που οι δικές μου σκέψεις δεν είχαν ποτέ. Στάθηκα στα πόδια μου και καθώς το έκανα ήρθε η εκπληκτική σιγουριά: «Βρίσκεσαι στην παρουσία του Υιού του Θεού».

Και πάλι η ιδέα φαινόταν ότι σχηματιζόταν από μόνη της μέσα μου. Αλλά όχι σαν σκέψη ή συλλογισμός. Ήταν ένα είδος γνώσης άμεσης και ολοκληρωμένης. Ήξερα και άλλα δεδομένα γι’ Αυτόν. Πρώτον ότι αυτή ήταν η πιο ολοκληρωτικά αρσενική Οντότητα που είχα συναντήσει ποτέ. Αν αυτό ήταν ο Υιός του Θεού, τότε το όνομά του ήταν Ιησούς. Αλλά αυτός δεν ήταν ο Ιησούς ο καλοσυνάτος, ο ευγενικός, με κατανόηση, των βιβλίων του κατηχητικού. Το Πρόσωπο ετούτο όμως ήταν η ίδια η δύναμη, γηραιότερος από το χρόνο και παρ’ όλα αυτά πιο σύγχρονος από οποιονδήποτε είχα συναντήσει μέχρι τότε. …ηξερα ότι αυτός ο Άνθρωπος μ’ αγαπούσε. Πολύ πιο πέρα ακόμα και από τη δύναμη, εκείνο που απέπνεε αυτή η Παρουσία ήταν απεριόριστη και χωρίς όρους αγάπη. Μια εκπληκτική αγάπη. Πέρα κι από την πιο άγρια φαντασία μου. Αυτή η αγάπη γνώριζε κάθε τι που δεν ήταν αξιαγάπητο σ’ εμένα – τους καβγάδες με τη μητρυιά μου, τον εκρηκτικό χαρακτήρα  μου, τι; Αισθησιακές, λάγνες και σαρκικού τύπου σκέψεις μου που με κυριαρχούσαν και δεν μπορούσα ποτέ να ελέγξω, κάθε κακεντρεχή,  εγωιστική σκέψη και πράξη από την ημέρα που γεννήθηκα – και με αποδεχόταν και μ’ αγαπούσε το ίδιο».

Πιο κάτω ο  ιατρός George Ritchie περιγράφει ότι  όλα τα γεγονότα της ζωής του θετικά και αρνητικά, εμφανίστηκαν μπροστά του και έτρεχαν συγχρόνως σαν σε ταινία. Χαρούμενες σκηνές, δυστυχισμένες στιγμές που πήγαζαν από μέσα του αλλά και από τους ανθρώπους του περιβάλλοντος που έζησε. Κάθε λεπτομέρεια της ζωής του, ό,τι βίωσε στα είκοσι χρόνια του, υπήρχε μπρος στα μάτια του. Τα καλά, τα κακά, οι διακρίσεις και οι δοκιμασίες που πέρασε. Και με όλες αυτές τις εικόνες και σκηνές να περνούν σαν βιογραφική ταινία μπρος από τα μάτια του ταυτόχρονα, αντιλήφθηκε ότι συμπεριλαμβάνονταν τα πάντα, ενώ ταυτόχρονα του ερχόταν συνεχώς στη σκέψη μια ερώτηση.

Τι έκανες με τη ζωή σου;

Προς λύπη του ο Ρίτσι δεν είχε τίποτα να θυμηθεί αξιόλογο εκτός… «Έγινα Αετός στους προσκόπους!»

Και ήρθε η απάντηση:

Αυτό δόξασε εσένα.

Στη συνέχεια η λαμπερή παρουσία τον πήρε να γίνει μέτοχος σε άλλες ανθρώπινες καταστάσεις. Τον περιέφερε σε χώρους όπου είδε ασύλληπτα, καινοφανή δρώμενα να λαβαίνουν χώρα.

Άϋλες οντότητες γεμάτες βία και δυστυχία, θυμό και οργή να μάχονται χωρίς αρχή και τέλος

Συνοδευόμενος από τη φωτεινή Παρουσία ο γιατρός βρέθηκε σε μια πεδιάδα γεμάτη από «ορδές» όπως τις ονομάζει απενσαρκωμένων υπάρξεων… βρίσκονταν στην μεγαλύτερη απόγνωση, ήταν οι πιο εξοργισμένες, οι πιο απόλυτα δυστυχισμένες υπάρξεις στις οποίες είχα ρίξει ποτέ το βλέμμα μου.  Όλοι αυτοί, επιδίδονταν σε έναν αγώνα μέχρι θανάτου, σφάδαζαν, γρονθοκοπούσαν, στριφογύριζαν καταφέροντας κτυπήματα στον αντίπαλο με μανία να τον αφανίσουν, όμως κάθε κτύπημα τον άφηνε στην ίδια κατάσταση που ήταν προηγουμένως. Κανένας δεν  φαινόταν κτυπημένος λες και κάθε άνδρας γρονθοκοπούσε τον αέρα. Τελικά αντιλήφθηκα ότι φυσικά αφού δεν είχαν ύλη, δεν μπορούσαν ν’ αγγίξουν ο ένας τον άλλον. Δεν μπορούσαν να σκοτώσουν αν και ήταν ξεκάθαρο πως το ήθελαν, γιατί τα θύματα ήταν ήδη νεκρά. Ορμούσαν ο ένας εναντίον του άλλου με τη μανία μιας ανίσχυρης οργής.

…Ακόμα πιο απεχθή από τα δαγκώματα και τις κλωτσιές που αντάλλασσαν, ήταν οι σεξουαλικές κακοποιήσεις που διέπρατταν μερικοί με πυρετώδη παντομίμα. Διαστροφές που δεν είχα φανταστεί ποτέ, επιχειρούνταν γύρω μας. Ήταν αδύνατο να διακρίνεις αν οι κραυγές αγωνίας που έφταναν μέχρι εμάς ήταν πραγματικοί ήχοι ή μόνο η μεταβίβαση σκέψεων απόγνωσης… ήταν ξεκάθαρο πως οτιδήποτε σκεπτόταν κανείς, όσο αμυδρό και αθέλητο, γινόταν στιγμιαία ξεκάθαρο σε όλους γύρω του, πιο ολοκληρωμένα απ’ όσο θα μπορούσαν να το έχουν εκφράσει τα λόγια ταχύτερα και από τα ηχητικά κύματα. Τώρα ήμουνα σίγουρος ότι έβλεπα την κόλαση.[2]

 

[1]Raymond A. Moody., Jr., MD, LIFE AFTER LIFE, with a foreword by Elisabeth Kubler Ross, MD. A BANTAM BOOK, 1975, page 22.

[2] George G. Ritchie, MD Elizabeth Sherrill:
«Επιστροφή από την άλλη Πλευρά», Εκδόσεις Δίοδος 1997, σ.ς. 69-70.

Leave a Reply

Your email address will not be published.