Το άρθρο αυτό εγράφη το 1996. Επρόκειτο για τις αρχικές προσπάθειες του συγγραφέα να κατανοήσει το “ελληνικό στοιχείο αδιαφορίας και έτερο- όσο και αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς” των Ελλήνων σε μια εποχή οικονομικής ακμής ή καλλίτερα ηθικής παρακμής, λόγω της εστίασης του λαού μας στο χρήμα και πως να το αποκτήσετε. Ήταν επίσης το γενικότερο συμπέρασμα από την εμπειρία του στη συμμετοχή και δράση της ΚΙΝΗΣΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΠΟΛΙΤΩΝ . Μια προσπάθεια της οποίας το έργο είναι κατανοητό και μόνο από τον τίτλο.
Μερικά από τα συμπεράσματα:
Ο σημερινός Έλληνος δείχνει να διακατέχεται από μια αυτοκαταστροφική συμπεριφορά συρμός και μόδα πανεθνικά επιβαλλόμενη που αξίζει να την αναλύσει κανείς ψυχολογικοκοινωνιολογικά. Είναι αποτέλεσμα κάποιου εκφυλιστικού γενετικού παράγοντα (η φυλή μας φτάνει στο τέλος της;) ή παραδίδεται βορρά από εκφυλισμένους άρχοντες την καταβρoχθιστική αγκαλιά της Νέας Τάξης πραγμάτων;
Αν και θα μπορούσε κανείς με σιγουριά να το αποδώσει στον συβαριτισμό των Ελλήνων, σίγουρα δεν είναι έτσι. Και αυτό διότι τα ίδια εκφυλιστικά φαινόμενα ισχύουν και για τους Ευρωπαίους και πολύ περισσότερο για το παιδί της Ευρώπης, τις ΗΠΑ, το οποίο δείχνει να έχει παραφρονήσει λόγω της οφθαλμαπάτης και της υπεροψίας που δίνει η τεχνογνωσία και η πολεμική ισχύς. Αυτό μας οδηγεί να καταλήγουμε πως ζούμε όλοι οι Ευρωπαίοι σε ένα σχιζοφρενικό τρόπο ζωής δομημένο πάνω σε μια μανιοκαταθλιπτική κοινωνική δομή που αναπαράγει το ίδιο μοντέλο κοινωνικού χαρακτήρα να θυμηθούμε τον Έριχ Φρομμ. Το αλλοτριωμένο, καταναλωτικό, αμβλυμμένο συναισθηματικά, ανθρώπινο εξάμβλωμα που λέγεται σύγχρονος Ευρωπαίος. Που οφείλεται αυτό;
Ας δούμε τα πράγματα από τον τρόπο που μεγαλώνει, ανατρέφεται και παιδαγωγείται από το σπίτι, το σχολείο και την κοινωνία αλλά και την επικρατούσα θρησκεία ο Ευρωπαίος. Μόλις γεννηθεί το παιδί το παραλαμβάνουν πακέτο δύο εργαζόμενοι γονείς για να μεγαλώσει στους βρεφονηπιακούς σταθμούς, τα νηπιαγωγεία και ύστερα σ’ ένα απάνθρωπο τεχνοκρατικό σχολείο. Η παραγωγική οικονομική συνιστώσα, το κέρδος, η οικονομική ανάγκη, τίθενται σε προτεραιότητα έναντι των συναισθημάτων, της ψυχικής υγείας των επόμενων γενεών. Με τον ίδιο τρόπο που θα πληρώνουν οι επόμενες γενεές την οικολογικά κατεστραμμένη φυσική ισορροπία. Καμία συναισθηματική και αλτρουιστική αντίληψη για τα ίδια τους τα παιδιά. Έτσι ερμηνεύεται η σκληρότητα και απανθρωπιά των ενηλίκων προς τα παιδιά και τα δικαιώματά τους. Πολιτείες που βομβαρδίζονται στο Λίβανο και στην λωρίδα της Γάζας από το Ισραήλ με παιδιά θύματα. Σερβία και Ιράκ με θύματα τα γυναικόπαιδα από τους Αμερικανούς. Οι αναρίθμητες κακοποιήσεις παιδιών σεξουαλικές και σωματικές, σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Οικονομική εκμετάλλευση της εργασίας των μικρών παιδιών στις καθυστερημένες, υποανάπτυκτες χώρες της Ανατολής ακόμη και άσκηση παιδικής πορνείας. Ας μη λησμονούμε το κόμμα παιδόφιλων το οποίο ιδρύθηκε στην Ολλανδία με αξιώσεις και απαιτώντας το δικαίωμα να αποπλανούν σεξουαλικά τα παιδιά κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις.
Πώς να μην στιγματίσουν όλα αυτά, έναν νεκρόφιλο πολιτισμό που δεν τρέφει αγάπη για τα παιδιά από την αρχή της ζωής τους. Σαν γεννηθούν μέσα σε ένα εκτυφλωτικό φως, τους βάζουν έναν καθετήρα μέσα στο στόμα βίαια και αδιάφορα για να καθαρίσουν το μηκώνιο από το στόμα τους. Σε μερικές χώρες ακόμη τα κτυπούν στον πισινό για να κλάψουν. Τα απομονώνουν σε ένα θάλαμο μαζί με άλλα νεογέννητα αποσπώντας τα βίαια από τη μάνα τους και τη ζεστή, τρυφερή αγκαλιά της.
Σε μερικές χώρες μεταξύ των οποίων την Αμερική και το Ισραήλ, κάνουν και περιτομή στα αγόρια κάτι αντίστοιχο με φόνο όπως λέει ο Βίλχελμ Ράιχ. Έτσι τα παιδιά παραιτούνται, μισούν από μικρά τον κόσμο μας, εθίζονται στην οργή, το θυμό, το μίσος κατά της αυταρχικότητας των ενηλίκων. Ταυτίζονται με αυτούς και μαθαίνουν να μισούν τον πλησίον τους, τον αυταρχισμό και αγωνίζονται να γίνουν μεγαλώνοντας, αυτοί σκληροί και απάνθρωποι οι ίδιοι. Η γνωστή (identification with the aggressor) ταύτιση με τον επιτιθέμενο.
Το αποτέλεσμα, να μπαίνει μέσα τους το σπέρμα του εγωισμού. Ένας εγωισμός που ξεκινάει από το αίσθημα της απελπισίας, της ματαίωσης και της συναισθηματικής ανασφάλειας με την οποία γεμίζουμε τα παιδιά μας με την απάνθρωπη, σκληρή χωρίς αγάπη, συμπεριφορά μας. Έτσι έχουμε τον άνθρωπο homo homini lupus, τον άνθρωπο τέρας της εποχής μας.
Όχι πως παλαιότερα στα χρόνια του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης οι κοινωνίες ήσαν ευτυχέστερες ή έβλεπαν με περισσότερη συμπάθεια τα παιδιά τους. Γι’ αυτό οι πόλεμοι, οι εμφύλιοι σπαραγμοί, τα εγκλήματα ήταν καθημερινό γεγονός. Οι γενοκτονίες, οι δολοφονίες και οι ανθρωποκτονίες ατέλειωτες στο διάβα της ιστορίας. Μέσα σε αυτό το κλίμα η ανασφάλεια φτάνει στο κατακόρυφα με αποτέλεσμα να μας κυβερνούν οι γόητες, οι ψυχοπαθητικοί, οι MODJU[1]. Φτάνουμε έτσι για χάρη της ασφάλειας, της υλικής ευδαιμονίας, από φόβο μπρος στην ελευθερία την οποία δεν είναι σε θέση οι μάζες να την αξιοποιήσουν υπεύθυνα, να υποτασσόμαστε στους Χίτλερ, τους Στάλιν τους Μπους. Ολόκληρος Αμερικανικός και η Ευρώπη να σκύβει το κεφάλι σε ένα ανδρείκελο όπως ο κος Θάμνος και εκείνο το κατάφτυστο ερπετό τύπου Κίσσιγκερ, ο Χαβιέ Σολάνα. Αυτά όλα εξηγούνται με βάση τη λιβιδινική θεωρία της ψυχανάλυσης και την βιοενέργειας του Βίλχελμ Ράιχ[2].
Άνθρωποι ανέραστοι, χωρίς πάθος, σεξουαλικά καταπιεσμένοι από τον πουριτανισμό και τη θρησκεία τους, παντρεμένοι με αντιερωτικές, συντηρητικές, πουριτανές συζύγους, χωρίς φαντασία και εκστατικές αναζητήσεις, μέτριες γυναικείες υπάρξεις εφάμιλλες των κοιλαράδων, τηλεορασόπληκτων αντρών τους μόνο νεκρόφιλη και φοβική στάση μπορούν κρατήσουν απέναντι στον εαυτό τους, την κοινωνία, τα παιδιά, τον πλησίον, τη Φύση και τη ζωή.
Η libido των ανθρώπων της εποχής μας έχει διαστραφεί.
Έχουν παραιτηθεί με ένα μεγάλο ΟΧΙ και γεμάτοι άρνηση από παιδιά, λίγο μετά τη γέννα τους. Σ’ όλη την υπόλοιπη ζωή τους δεν κάνουν τίποτα άλλο από τον να επιβεβαιώνουν πως είχαν δίκαιο που είναι ψυχροί, χωρίς πάθος και συναίσθημα, αμβλείς, νεκροί ή νεκρόφιλοι, αδιάφοροι προς τον πλησίον όπως και η κοινωνία και οι γονείς τους ήσαν αδιάφοροι με τους ιδίους. Έτσι μεγαλώνουν για να ολοκληρώσουν τις κοινωνικές ψευτοεπαφές τους, με υποκατάστατα χαράς, (τα μπουζούκια, τα ναρκωτικά, το κάπνισμα, το ψεκάστε σκουπείστε, τελειώσατε στην ερωτική πράξη και άλλες επιφανειακές απολαύσεις) αλλά και στην έσχατη ανάγκη, δεν διστάζουν να φτάσουν για το παραμικρό στη χρήση βίας, στο έγκλημα και στον πόλεμο ή την αυτοεκμηδένιση.
Η ιατρική, η παιδεία, η παιδαγωγική, η συμβατική πολιτική (και οι χωρίς έμπνευση πολιτικοί των εθνών) και μια αποστεωμένη θρησκευτική αντίληψη που κηρύσσεται από καλοθρεμμένους ιερείς με βίλες και μερσεντές, βεβαίως και δεν καταφέρνουν να επηρεάσουν τη μάζα της κοινωνίας, αλλά ισχυροποιούν τη νεκροφιλία των λαών, την χωρίς έμπνευση συντήρηση της ζωής μέσα στη μετριότητα και την αναπόφευκτη πορεία προς τη φθορά και την καθολική παρακμή.
Η θεραπεία δε μπορεί να είναι παρά μόνο μία· η δημιουργία, η διάπλαση, η εκπαίδευση ανθρώπων με πάθος και θετικά αισθήματα αγάπης, με ενσυναίσθηση, με αλτρουισμό μέσα στο κοινοτικό γίγνεσθαι μιας εκκλησίας που δεν είναι κατεστημένη θρησκεία, αλλά τρόπος ζωής, μια μήτρα συνέχεια της μητρικής. Όπως ο Ιησούς τη δημιούργησε για να είναι, υποσχόμενος «ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμί πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος».
Έγραψε Ευαγγελάτος Γεώργιος το 1996
[1] Συνδυασμός δύο ονομάτων από τον Ράιχ, του Ιεροεξεταστή MONGENICO που έκαυσε τον Τζορντάνο Μπρούνο πάνω στην πυρά και DJUGASHVILI δηλαδή του γεωργιανού πατερούλη, δικτάτορα της Σοβιετικής Ένωσης, του Ιωσήφ Στάλιν.
[2] Άπαντα Φρόυντ, τόμος 20ος, Βίλχελμ Ράιχ: «Ο Φρόυντ κι εγώ», Εκδόσεις Σμυρνιώτη, Αθήνα 1979, σσ. 103-108.
1 σχόλιο
Οδυσσεας Ελυτης ηταν παντα ο αγαπημενος μου ποιητης μαζι με τον Κωστα Καβαφη.