«Τὸ δίλημμα τοῦ φυλακισμένου». Ή αλλιώς, θα αγαπήσουμε ο ένας τον άλλο ή θα χαθούμε!

Από το θαυμάσιο και χρησιμότατο για όσους ενδιαφέρονται να αποκτήσουν αυτοσυνειδησία site Φιλονόη, προβληματιζόμαστε με το άρθρο «Τὸ δίλημμα τοῦ φυλακισμένου».

Πρόκειται για δρόμο επιλογής ζωής, πράξης και συμπεριφοράς του κάθε ανθρώπου. Πόσοι άραγε αντιλαμβάνονται πως ερχόμενοι στον κόσμο έχουν έναν προορισμό, έναν σκοπό να επιτελέσουν. Στην ουσία δεν έχουν παρά μόνο δυο δρόμους να επιλέξουν, όπως συνέβη με τον Ηρακλή σαν βρέθηκε στην άκρη του μονοπατιού και κλήθηκε να διαλέξει τον δρόμο της αρετής ή της κακίας.

Σήμερα στην εποχή των αλγορίθμων αυτό μεταφράζεται αλλιώς, αλλά το νόημα παραμένει το ίδιο. Τι δρόμο να διαλέξει κανείς; Την οδό του ατομισμού, του φιλοτομαρισμού, της εγωιστικής αυτοπεριχαράκωσης, του “ΕΓΩ είμαι δοξάστε με” ή τον δρόμο της ομοψυχίας με τον πλησίον, της ενότητας, της αλληλεγγύης, της ενσυναίσθησης και της συναισθηματικής αφομοίωσης με τον διπλανό μας αδελφό, όσο και τον πιο απόμακρο στην άκρη της γης.

Με λίγα λόγια ο  δρόμος είναι ένας: Ή ΘΑ ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ Ή ΘΑ ΧΑΘΟΥΜΕ![1]

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Η Φιλονόη   και ο αρθρογράφος αποδεικνύει τα παραπάνω κάνοντας χρήση των αλγορίθμων και της θεωρίας των παιγνίων. Ας παρακολουθήσουμε τη σκέψη του Ευστάθιου Δαφνομήλη:

Διερευνῶντας (καὶ κατανοῶντας) τὸ «δίλημμα τοῦ φυλακισμένου»

 

Μία παραλλαγὴ τῆς γνωστῆς Θεωρίας των Παιγνίων μᾶς ἐξηγεῖ πολὺ ἁπλᾶ γιατί ἐφθάσαμε ἔως ἐδῶ[2] καὶ θὰ πᾶμε ἀκόμη παρακάτω.

Μεταξὺ δύο ἀτόμων ποὺ ἀντιμετωπίζουν τὸ δίλημμα τῆς ἐπιλογῆς τοῦ ἀτομικοῦ συμφέροντος ἔναντι τοῦ συλλογικοῦ, κερδίζει πάντα ἡ λογικὴ καὶ ὄχι τὸ συναίσθημα.Τί λέει ἡ λογική;
Πώς, ἀκόμη κι ἐὰν ἐσὺ πάρῃς τὴν σωστὴ ἀπόφαση, βάσει συλλογικοῦ συμφέροντος, ὁ ἄλλος εἶναι πολὺ πιθανὸν νὰ ἐπιλέξῃ ὑπὲρ τοῦ ἀτομικοῦ συμφέροντός του, ζημιώνοντάς σε. Ἀντίστοιχα, ὁ ἄλλος σκέφτεται τὸ ἴδιο γιὰ ἐσένα. Ἄρα τὸ πλέον λογικὸ καὶ γιὰ τοὺς δύο εἶναι νὰ κάνουν damage control ἐπιλέγοντας, βάσει τοῦ συμφέροντός τους, δημιουργῶντας ἀντιθέτους πόλους συμφερόντων, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐναλλάσσονται στὴν ἐξουσία.

Τὸ βραχυπρόθεσμο ἀποτέλεσμα εἶναι μικρὲς περίοδοι ἑκατέρωθεν ἀτομικῆς εὐημερίας ποὺ ἐναλλάσσονται μὲ ὕφεση κατὰ τὴν διάρκεια τῆς εὐημερίας τοῦ ἀνταγωνιστοῦ, ὅμως ἡ γενικὴ πορεία τῶν πραγμάτων εἶναι μόνο ὑφεσιακή, ὁδεύοντας πρὸς τὴν συνεχῆ παρακμὴ καὶ τὴν γενικὴ καταστροφή. (Σ.γ.: Αυτό το δρόμο της παρακμής και καταστροφής ακολουθούν επί χρόνια οι Έλληνες σαν λαός και οι πολιτικοί του (το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι). Γι’ αυτό στα τελευταία 10 χρόνια βαδίζουμε χωρίς ιδανικά και δημιουργικό πλάνο προς το χάος, ολοένα δε βυθιζόμαστε σε μια γενική πνευματική, ηθική, πολιτισμική, πολιτική και οικονομική παρακμή η οποία συνευδοκούσης της γενικής κατάρρευσης των αστικών κοινωνιών οι οποίες προσκυνούν τον Υλισμό και την Τεχνολογία κι όχι τον άνθρωπο, κάνει την παρακμή μας ακόμη σοβαρότερη στα όρια της εξαφάνισής μας ως  λαό).

Ἐὰν δύο πολίτες μεταξύ τους δὲν μποροῦν νὰ συνεργασθοῦν, ἐπιδιώκοντας τὸ κοινὸ καὶ ἀμοιβαῖο συμφέρον, σπαρασσόμενοι ἀπὸ τὰ προσωπικὰ πάθη καὶ τὴν καχυποψία, φαντασθεῖτε τί γίνεται ὅταν μιλᾶμε γιὰ ἕξι (6) ἑκατομμύρια ψηφοφόρους πού, ἐκτὸς τῶν προσωπικῶν ἐπιδιώξεων, (σ.γ.:τα ρουσφέτια, τη φοροδιαφυγή, τα γρηγορόσημα, κ.ά μεθοδεύσεις απάτης δημόσιας και ιδιωτικής) ἄγονται καὶ ἀπὸ ἰδεολογίες, συχνὰ ἐνάντιες πρὸς τὸ ἐθνικὸ συμφέρον.

Παραθέτω ἕνα βίντεο ποὺ βρῆκα σχετικὸ μὲ τὴν θεωρία παιγνίων καὶ τὸ «Prisoner’s dilemma».
Νὰ κάνετε τὶς ἀπαραίτητες ἀναγωγὲς στὸ παράδειγμα τῆς δημοσιεύσεως.

Δαφνομήλης Εὐστάθιος

https://filonoi.gr/2019/12/29/

[1]Σ’ αυτό το συμπέρασμα είχαμε καταλήξει από το 1985 με το πρώτο μας βιβλίο “ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ, υπότλ. ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑΣΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ”. ΕΚδόσεις ΑΠΑΝΤΑ ΚΟΙΝΑ. σελ.191.

[2]Εννοεί την κατάρρευση, υποταγή και παράδοση ακόμη και της εθνικής κυριαρχίας μας στους τραπεζίτες και την νέα γερμανική Κατοχή την οποία αισθανόμαστε να μας πνίγει και αντιδρούμε παθητικά και σαν τους Συβαρίτες σφυρίζουμε αδιάφορα.

Leave a Reply

Your email address will not be published.