Τι είναι η ευτυχία; Ο πόνος, το μαρτύριο η αυτοθυσία για τον αδελφό σου. Μέρος 6ο

Τα πιο κάτω τα βίωσε, τα ένιωσε ο μέγας εκ των τριών Ιεραρχών, στο πετσί του και τα υπέστη, ο μελίρρυτος Άγιος Χρυσόστομος. Μακάρι να αξιωνόμασταν να νιώσουμε τέτοιες ασύλληπτες χαρές και ευτυχισμένες εμπειρίες όπως τις έζησε σ’ όλη του τη ζωή και ιδιαίτερα στην εξορία ο αείμνηστος πατέρας της Χριστιανοσύνης και όπως τις περιέγραψε βιώνοντας το πάθος των μαρτυρίων καθώς επικοινωνούσε μέσω της Θείας Χάριτος και του Παρακλήτου με τους προαπελθόντες…

Ω, αδέλφια κουράγιο χαρείτε, σε λίγο θα είμαστε κοντά Του στο δρόμο που Αυτός μας υπέδειξε!

Περί μαρτυρίας-μαρτύρων του Χριστού

Αν ο Χριστός Σταυρώθηκε και έχυσε το Αίμα Του για εκείνους που Τον μισούν, τί δεν θα κάνει για εκείνους, που έχυσαν το αίμα τους, εξαιτίας της πίστεώς τους προς Αυτόν; (Ιερός Χρυσόστομος)

Προς χάριν του Χριστού, ας προσφέρουμε με τόσο μεγάλη προθυμία το αίμα μας, με όση μπορούμε να χύσουμε το νερό. Και με τόση ευκολία ας θυσιάζουμε το σώμα μας, με όση ευκολία βγάζουμε το ρούχο από πάνω μας. (Ιερός Χρυσόστομος)

Πολλοί μάρτυρες, όταν επρόκειτο να οδηγηθούν προς το θάνατο, έγιναν χλωμοί και τους έπιασε φόβος και αγωνία. Αλλά και γι’ αυτό είναι πιο αξιοθαύμαστοι, γιατί αν και φοβήθηκαν τον θάνατο, δεν τον απέφυγαν για χάρη του Ιησού. Και αυτός ο θάνατος, φανερώνει την αδυναμία και την γελοιοποίηση των δαιμόνων. (Ιερός Χρυσόστομος)

Άκουσε αυτούς, που είδαν τα πρόσωπα των Μαρτύρων, κατά την ώρα των αγώνων τους! Πως, ενώ τους μαστίγωναν και τους ξέσχιζαν τις σάρκες, αυτοί ήταν γεμάτοι χαρά και αγαλλίαση!… (Ιερός Χρυσόστομος)

Το να πάσχει κανείς κάτι για τον Χριστό, είναι γλυκύτερο από κάθε παρηγοριά. (Ιερός Χρυσόστομος)

Είναι δυνατόν κάποιος και μαστιγόμενος, να αισθάνεται ευχαρίστηση, όταν πάσχει για τον Χριστό. Όπως ακριβώς οι τρεις Παίδες στο καμίνι της φωτιάς τραγουδούσαν χαρούμενοι, έτσι αισθανόμαστε και εμείς στις θλίψεις. Και όπως εκεί, η δροσιά δεν προερχόταν από την φύση της φωτιάς, αλλά από το Πνεύμα το Άγιο, που δρόσιζε την φωτιά, έτσι και εδώ. Εκείνο που γεννάει την χαρά, δεν είναι το ποιόν της θλίψεως, αλλά το ότι πάσχει κανείς για τον Χριστό. Το Πνεύμα το Άγιο, δροσίζει στις θλίψεις και κάνει τον πιστό να αισθάνεται άνεση και μέσα στις δοκιμασίες. (Ιερός Χρυσόστομος)

Εσύ ο ειδωλολάτρης (και άπιστος), δείξε μου κάποιον, που να έμεινε ατάραχος στα βασανιστήρια χάρη της θρησκείας του, όπως εγώ έχω να σου δείξω μύριους, σε όλα τα μέρη της οικουμένης μάρτυρες, που βασανίζονται για την ευσέβεια. Ποιος υπέμεινε με γενναιότητα, όταν του ξερρίζωναν τα νύχια, όταν του έσπαγαν τις αρθρώσεις σιγά – σιγά, του ξέσχιζαν το σώμα, όταν τον βασάνιζαν στο κεφάλι, όταν του τρυπούσαν τα οστά, όταν τον τηγάνιζαν, όταν τον έριχναν μέσα σε πίσσα που κόχλαζε; Αυτά τα κατορθώματα, μπορείς πουθενά αλλού να μου τα δείξεις, εκτός από τους Χριστιανικούς Μάρτυρες; (Ιερός Χρυσόστομος)

Τους Μάρτυρες τους αγαπάμε, όχι απλώς επειδή βασανίζονται, αλλά επειδή για τον Χριστό βασανίζονται. Αν δεις για τον Θεό να νηστεύουν, να θαυμάζεις την νηστεία τους. Αν όμως δεις να νηστεύουν, όχι για τον Θεό και σύμφωνα με τις εντολές Του, τότε αυτούς να τους αποστρέφεσαι περισσότερο, από ότι αποστρέφεσαι τους μέθυσους και εκείνους, που λόγω της μέθης ασχημονούν και διασκεδάζουν αισχρά. (Ιερός Χρυσόστομος)

Οι Μάρτυρες του Θεού δεν θυσιάστηκαν για εμάς και όμως τρέχουμε όλοι μαζί, να τους τιμήσουμε. Και αν εμείς τρέχουμε για την τιμή τους, παρόλο που δεν θυσιάστηκαν για εμάς, ο Χριστός, για Τον οποίο αποκεφαλίσηκαν, τί τιμή θα τους επιφυλάσσει!!!… (Ιερός Χρυσόστομος)

Δεν είναι το ίδιο, το να χάσεις το κεφάλι σου μέσα σε ένα στιγμιαίο σκύψιμο, με το να παλεύεις τόσο χρόνο με τόσους πόνους, με τόσους φόβους, με απειλές, με φυλακές, με απαγωγές, με δικαστήρια, με χέρια δημίων, με αδιάντροπες γλώσσες συκοφαντών, με προσβολές, με ύβρεις, με κοροϊδιές… (Ιερός Χρυσόστομος)

Μάρτυρας δεν είναι μόνο εκείνος που τον κρεμούν στο ξύλο. Αν ήταν έτσι, θα ήταν στεφάνων ο Ιώβ. Και όμως, έπαθε φοβερότερα πράγματα από πολλούς μάρτυρες. (Ιερός Χρυσόστομος)

Αν πιστεύεις να είσαι έτοιμος να υποφέρεις… Αν δεν υποφέρεις, σημαίνει πως δεν πιστεύεις. Δηλ. δεν είναι υπέροχα τα όσα μας υποσχέθηκε ο Θεός, ώστε χάριν αυτών, να προτιμά κανείς μύριους θανάτους; Έχει υποσχεθεί βραβεία ο Θεός, τη Βασιλεία των Ουρανών, την Αθανασία και την Αιώνια Ζωή. (Ιερός Χρυσόστομος)

Ας προετοιμαζόμαστε για τον καιρό του μαρτυρίου. Οι μάρτυρες περιφρόνησαν τη ζωή τούτη. Εσύ να περιφρονήσεις τις απολαύσεις. Εκείνοι έριξαν τα σώματά τους στη φωτιά. Εσύ να ρίξεις τα χρήματά σου, στα χέρια των φτωχών. Εκείνοι καταπάτησαν τα αναμμένα κάρβουνα. Εσύ να σβήσεις τη φλόγα της επιθυμίας. Φαίνονται ενοχλητικά αυτά, όμως επιφέρουν κέρδος… (Ιερός Χρυσόστομος)

Ούτε να ρίχνουμε τον εαυτόν μας αλόγιστα στο μαρτύριο, διότι κάτι τέτοιο είναι θρασύτητα. Ούτε να υποχωρούμε, όταν συρόμαστε και μας αναγκάζουν τα πράγματα, διότι κάτι τέτοιο δείχνει δειλία. Αλλά και αν μας καλεί το κήρυγμα (για ομολογία και μαρτύριο), να μην αρνούμαστε. Γενικά, αν δεν υπάρχει η ανάγκη ή κάλεσμα της ευσεβείας, ας μην τρέχουμε μόνοι μας στο μαρτύριο. Διότι κάτι τέτοιο είναι επίδειξη και περιττή προθυμία – φιλοτιμία. (Ιερός Χρυσόστομος)

Τον Μάρτυρα δεν τον κάνει, μόνο ο βασανιστικός θάνατος. Τον κάνει και η πρόθεσή του, η προαίρεσή του. Πολλές φορές δηλ. πλέκεται το στεφάνι του μαρτυρίου, όχι μόνο από το τέλος κάποιου, αλλά και από την πρόθεση της καρδιάς του. Και τον ορισμό του μαρτυρίου, δεν τον δίνω εγώ, αλλά ο Απόστολος Παύλος, όταν λέει: ”Καθημερινά πεθαίνω” (Α’ Κορινθίους 15,31). Πώς πεθαίνεις καθημερινά, Παύλε; Πώς είναι δυνατόν σε ένα θνητό σώμα, να δεχτείς μυρίους θανάτους; Με την πρόθεση, με το να προετοιμάζεσαι καθημερινά, για τον μαρτυρικό θάνατο. (Ιερός Χρυσόστομος)

Δεν μακαρίζω τόσο τον Απόστολο Παύλο επειδή ανέβηκε στους ουρανούς, όσο τον μακαρίζω επειδή τον έριξαν στη φυλακή! Δεν τον μακαρίζω τόσο επειδή άκουσε άρρητα ρήματα, όσο επειδή υπέφερε τα δεσμά (τα δεσμά για τον Χριστό)! Δεν τον μακαρίζω τόσο επειδή ανέβηκε στον τρίτο ουρανό, όσο για τα δεσμά του. Ω, μακάριες αλυσίδες! Ω, μακάρια χέρια που στολίστηκαν απ’ αυτήν την αλυσίδα! Αν μου έδινε κάποιος τη δύναμη να αναστήσω νεκρούς, θα προτιμούσα τις αλυσίδες του Παύλου… Αυτό είναι το πιο μεγάλο χάρισμα απ’ όλα, πιο μεγάλο και από το να σταματήσεις την πορεία του ηλίου και του φεγγαριού. Πιο μεγάλο και από το να κινείς τη γη και από το να διώχνεις τους δαίμονες… Δεν αξίζει να είσαι δεμένος για το Χριστό μόνο για να κερδίσεις τη Βασιλεία των ουρανών, αλλά επειδή υποφέρουμε για το Χριστό. Δεν τους μακαρίζω επειδή θα πάνε στους ουρανούς, αλλά επειδή είναι δεμένοι για τον Κύριο των Ουρανών. Πόση πνευματική ανύψωση δεν αισθάνεται κάποιος που ξέρει, ότι τον έδεσαν για τον Χριστό! Πόση ευχαρίστηση, πόσην τιμή! όσοι είναι δεμένοι για το Χριστο είναι πιο δυνατοί από τους λυμένους. Μπήκε η αλυσίδα του Παύλου στη φυλακή και μεταμορφώθηκε η φυλακή σε Εκκλησία και όλους τους έκανε σώμα Χριστού… (Ιερός Χρυσόστομος)

Τί υπάρχει ισάξιο του Προφήτη Δανιήλ ή των Τριών Παίδων; Προ Χριστού, προλαβαίνουν τρόπο τινά και υπακούουν στο πρόσταγμα του Ευαγγελίου και θυσίασαν τη ζωή τους, για την δόξα του Θεού. Και δεν είναι θαυμαστοί μόνο γι’ αυτό, αλλά και για το ότι δεν ενεργούσαν αποβλέποντας σε μισθό. Έλεγαν: ”Είναι για εμάς αρκετός ο μισθός, ότι πεθαίνουμε, για τον Θεό!”… (Ιερός Χρυσόστομος)

Κάποτε κηρύχτηκε διωγμός και άναψε σφοδρός ο πόλεμος κατά της Εκκλησίας. Τότε συνελήφθηκαν δύο Χριστιανοί. Ο ένας ήταν έτοιμος να υποστεί τα πάντα. Ο άλλος ήταν έτοιμος και ανδρείος, μόνο στο να του κόψουν το κεφάλι. Τα άλλα βασανιστήρια, τα φοβόταν. Πώς λοιπόν, τα οικονόμησε ο Θεός; Όταν ο δικαστής κάθισε στο βήμα, διέταξε να αποκεφαλίσουν εκείνον που για όλα ήταν έτοιμος, ενώ τον άλλον, αφού τον κρέμασε, τον έγδερνε, όχι μία ή δύο φορές, αλλά πολλές φορές και τον περιέφερε σε όλες τις πόλεις. Γιατί άραγε επέτρεψε ο Θεός να γίνει αυτό; Για να θεραπεύσει

με τα βασανιστήρια, την ολιγοψυχία του, για να του διώξει κάθε δειλία, για να μην φοβάται και να μην τρέμει, για οποιοδήποτε μαρτύριο… (Ιερός Χρυσόστομος)

Αγαπώ τις μνήμες των Μαρτύρων, όταν μάλιστα συμβαίνει να είναι γυναίκες που αγωνίζονται. Όσο το σκεύος είναι ασθενέστερο, τόσο και η Χάρις είναι μεγαλύτερη και το βραβείο λαμπρότερο και τόσο η νίκη πιο περίφημη. Όχι τόσο για το ασθενικό σώμα των γυναικών, όσο διότι με εκείνες που άλλοτε ο διάβολος νίκησε, απ’ αυτές τώρα κυριεύεται και νικιέται… (Ιερός Χρυσόστομος)

Το διαμάντι όταν χτυπιέται, δεν υποκύπτει, δεν μαλακώνει. Το σίδερο όμως, που χτυπάει το διαμάντι, διαλύεται. Έτσι και οι ψυχές των Αγίων: Βασανίζονταν τόσο πολύ και όμως δεν πάθαιναν κανένα κακό, ενώ διέλυαν και την δύναμη των εχθρών, που τους χτυπούσαν. Τους κατατρόπωναν, τους εξευτέλιζαν και τους έδιωχναν νικημένους από τους αγώνες, ύστερα από πολλά και αβάσταχτα χτυπήματα… (Ιερός Χρυσόστομος)

Αν θέλει η βασίλισσα (Ευδοξία) να με εξορίσει, ας με εξορίσει. Όλος ο τόπος, είναι ”τόπος Κυρίου”. Αν θέλει να με πριονίσει, ας με πριονίσει. Έχω υπόδειγμα τον Προφήτη Ησαΐα. Αν θέλει να με πετάξει στο πέλαγος, θυμάμαι τον Προφήτη Ιωνά. Αν θέλει να με ρίξει στα θηρία, θυμάμαι τον Προφήτη Δανιήλ, που τον βάλανε στο λάκκο των λεόντων. Αν θέλει να με λιθοβολήσει, ας με λιθοβολήσει. Έχω υπόδειγμα τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο. Αν θέλει να μου κόψει το κεφάλι, ας μου το κόψει. Έχω υπόδειγμα τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Αν θέλει να μου πάρει τα υπάρχοντά μου, ας τα πάρει. Γυμνός γεννήθηκα, γυμνός και θα πεθάνω… (Ιερός Χρυσόστομος – Λόγια του Αγίου, λίγο

πριν τον εξορίσει η αυτοκράτειρα – βασίλισσα Ευδοξία.)

Να μακαρίσεις αληθινά αυτόν που μαρτύρησε, για να γίνεις μάρτυρας κατά την προαίρεση και θα καταλήξεις ν’ αξιωθείς τους ίδιους μισθούς με εκείνους, χωρίς να διωχθείς, χωρίς να καείς στην φωτιά, χωρίς να μαστιγωθείς… (Μέγας Βασίλειος)

Οι μάρτυρες οδηγούνται στον τόπο της σφαγής και σκιρτούν από χαρά. Διότι ο πόθος της αιωνίου ζωής, εξαλείφει την οδύνη της σφαγής. Δεν βλέπει ο μάρτυρας τους κινδύνους, αλλά τους στεφάνους. Δεν φρίττει για τις πληγές, αλλά αριθμεί τα βραβεία. Δεν βλέπει κάτω τους δημίους που τον μαστιγώνουν, αλλά σκέπτεται τους αγγέλους που επευφημούν στον ουρανό. Δεν ασχολείται με τους προσωρινούς κινδύνους, αλλά μελετά τα αιώνια έπαθλα. (Μέγας Βασίλειος)

Μαρτύρησε με την συνείδηση, πέθανε για την αμαρτία, απονέκρωσε ό,τι σε συνδέει με την αμαρτωλή κατάσταση και έχει γίνει μάρτυρας κατά την προαίρεση. (Μέγας Αθανάσιος)

Αυτός που θα αξιωθεί να μαρτυρήσει, πρέπει να έχει πολλή ταπείνωση και να αγαπάει πολύ τον Χριστό. Αν προχωρήσει εγωιστικά στο μαρτύριο, θα τον εγκαταλείψει η Χάρη και θα αρνηθεί τον Χριστό. (Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης)

Κάτι τέτοιο  έγινε και στην τρανταχτή περίπτωση του Σαπρικίου με τον Άγιο Νικηφόρο. O Άγιος Νικηφόρος έζησε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Βαλεριανού (253 – 259 μ.Χ.) και Γαληνού (259 – 268 μ.Χ.), και συνδεόταν στενά με κάποιον ιερέα ονόματι Σαπρίκιο, ο οποίος έτρεφε μεγάλο μίσος κατά του Νικηφόρου γιατί πίστευσε στα λόγια κάποιου συκοφάντη. O Νικηφόρος ζητούσε επανειλημμένα από τον ιερέα να του πει τον λόγο και να τον συγχωρέσει, όμως μάταια.

Όταν το 257 μ.Χ. ξέσπασε μεγάλος διωγμός κατά των Χριστιανών, συνελήφθησαν πολλοί επίσκοποι και ιερείς μεταξύ των οποίων και ο Σαπρίκιος. Μόλις ο Άγιος διέκρινε μεταξύ των συλληφθέντων και τον Σαπρίκιο, τρέχει και πέφτει στο γόνατά του και τον παρακαλεί με δάκρυα να τον συγχωρήσει. O Σαπρίκιος αρνείται πεισματικά. Μετά το μαστίγωμα που δέχθηκε ο Νικηφόρος τον πλησιάζει και πάλι, ασπάζεται τις πληγές του και του ζητά να του δώσει έστω και την τελευταία στιγμή την ευλογία του. O Σατρίκιος ανένδοτος, τον απομακρύνει και οδηγείται για αποκεφαλισμό. Η άρνηση και η αδιαλλαξία του Σαπρίκιου, τον καθιστούν ανάξιο στο μάτια του Θεού. Χωρίς πλέον την δύναμη της θείας χάρης, δεν άντεξε τα βασανιστήρια και την ώρα του αποκεφαλισμού λυγίζει και ζητά να θυσιάσει στο είδωλα. Μόλις το άκουσε ο Νικηφόρος, τρέχει και τον παρακαλεί να ανακαλέσει την άρνησή του. Εκνευρισμένοι τότε οι δήμιοι, αποκεφαλίζουν τον Νικηφόρο και έτσι αξιώνεται εκείνος το στέφανο του μαρτυρίου, ενώ ο Σαπρίκιος το στίγμα της ατιμίας. Για τον Άγιο που προχωρεί στο μαρτύριο, η αγάπη του για τον Χριστό είναι ανώτερη από τον πόνο, γι’ αυτό και τον εξουδετερώνει. Το μαχαίρι του δημίου το ένιωθαν οι Μάρτυρες, γλυκύτερο και από το δοξάρι του βιολιού. Όταν φουντώσει η αγάπη για τον Χριστό, τότε το μαρτύριο είναι πανηγύρι• η φωτιά ανακουφίζει καλύτερα από λουτρό, γιατί το κάψιμο χάνεται από το κάψιμο της Θείας αγάπης. Το γδάρσιμο είναι χάιδεμα. Ο Θείος έρωτας παίρνει την καρδιά, παίρνει και το μυαλό, και τρελαίνεται ο άνθρωπος. Δεν καταλαβαίνει ούτε πόνο, ούτε τίποτε, γιατί ο νους του είναι στον Χριστό και πλημμυρίζει η καρδιά του από χαρά. Πόσοι Άγιοι πήγαιναν στο μαρτύριο και ένιωθαν τέτοια χαρά, λες και πήγαιναν σε πανηγύρι! Ο Άγιος Ιγνάτιος (η μνήμη του τιμάται στις 20 Δεκεμβρίου), έτρεχε στο μαρτύριο και φώναζε: «Αφήστε με να μαρτυρήσω, αφήστε με να με φάνε τα θηρία». Την χαρά που ένιωθε εκείνος, δεν την αισθάνεται ούτε ένας νεαρός ερωτευμένος που λέει: «Θέλω αυτήν να παντρευτώ και δεν υπολογίζω κανέναν, ούτε μάνα ούτε πατέρα». Από την τρέλα του ερωτευμένου, μεγαλύτερη ήταν η «τρέλα» του Αγίου Ιγνατίου.

Για να νιώσεις και εσύ λίγο τι θα πει μαρτύριο, να δέχεσαι έστω με χαρά την περιφρόνηση (που σου κάνουν οι άλλοι). Εκείνοι που θέλουν να μαρτυρήσουν για την αγάπη του Χριστού, αλλά δεν υπάρχει μαρτύριο, μπορούν την αγάπη τους αυτή, από την οποία καίγονται, να την εκδηλώσουν με άσκηση σωματική για τις ψυχές των κεκοιμημένων που καίγονται, για να βρουν λίγη ανάπαυση. Όπως το μαρτύριο είναι πανηγύρι, έτσι και η άσκηση είναι πανηγύρι, γιατί αποφεύγει κανείς όλη την ανθρώπινη παρηγοριά και βρίσκει την Θεία. (Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης)

Πάντως, αν πάει κανείς στο μαρτύριο, για να έχει δόξα στον Παράδεισο, καλύτερα να μην σκεφτεί να μαρτυρήσει. Ένας γνήσιος, ένας σωστός Χριστιανός, αν ήξερε ότι και στον Παράδεισο που θα πάει θα έχει πάλι βάσανα, θα έχει μαρτύρια, πάλι θα λαχταρούσε να πάει εκεί. Δεν πρέπει να σκεφτόμαστε, ότι αν υποφέρουμε κάτι εδώ στην γη, θα είμαστε καλύτερα εκεί στον Ουρανό. Να μην πάμε έτσι μπακαλίστικα. Εμείς θέλουμε τον Χριστό. Ας υπάρχει μαρτύριο, ας μαρτυρούμε κάθε μέρα, ας μας δέρνουν κάθε μέρα και δύο και τρεις φορές την ημέρα• δεν μας απασχολεί. Το μόνο που μας απασχολεί είναι, να είμαστε με τον Χριστό. (Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης)

Αν ήμασταν εμείς στα χρόνια των Μαρτύρων, με τον ορθολογισμό που έχουμε, θα λέγαμε: «Τον Θεό Τον αρνούμαι απ’ έξω – όχι από μέσα μου -, γιατί έτσι θα μου δώσουν την τάδε θέση και θα βοηθάω και κανέναν φτωχό». Τότε λιβάνι να έριχναν στην φωτιά των ειδώλων, η Εκκλησία δεν τους Κοινωνούσε- ήταν μετά «προσκλαίοντες». Αυτοί που αρνιόνταν τον Χριστό, έπρεπε με μαρτύριο να εξιλεωθούν. (Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης)

Μεγαλύτεροι Μάρτυρες ήταν οι Προφήτες! Ήταν οι πιο μεγάλοι Μάρτυρες από όλους τους Μάρτυρες, παρόλο που δεν πέθαναν όλοι με μαρτυρικό θάνατο. Γιατί οι Μάρτυρες για λίγο υπέφεραν, ενώ οι Προφήτες έβλεπαν μια κατάσταση και υπέφεραν συνέχεια. Φώναζαν-φώναζαν και οι άλλοι τον χαβά τους. Και όταν έφθανε η ώρα και ερχόταν η οργή του Θεού εξαιτίας τους, βασανίζονταν και εκείνοι μαζί τους. (Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης), Σαν το τσουνάμι που παρασύρει τους πάντες δίκαιους και άδικους, καλούς και αγαθούς.

Οι Μάρτυρες είχαν καλή διάθεση, βοηθούσε και ο Χριστός και άντεχαν στους πόνους. Για τον Άγιο που προχωρεί στο μαρτύριο, η αγάπη του για τον Χριστό είναι ανώτερη από τον πόνο, γι’ αυτό και τον εξουδετερώνει. Το μαχαίρι του δημίου το ένιωθαν οι Μάρτυρες γλυκύτερο και από το δοξάρι του βιολιού. Όταν φουντώσει η αγάπη για τον Χριστό, τότε το μαρτύριο είναι πανηγύρι· η φωτιά ανακουφίζει καλύτερα από λουτρό, γιατί το κάψιμο χάνεται από το κάψιμο της Θείας αγάπης. Το γδάρσιμο είναι χάϊδεμα. Ο Θείος έρωτας παίρνει την καρδιά, παίρνει και το μυαλό και τρελαίνεται ο άνθρωπος. Δεν καταλαβαίνει ούτε πόνο, ούτε τίποτε, γιατί ο νους του είναι στον Χριστό και πλημμυρίζει η καρδιά του από χαρά. Πόσοι Άγιοι πήγαιναν στο μαρτύριο και ένιωθαν τέτοια χαρά, λες και πήγαιναν σε πανηγύρι! Και η μητέρα μπαίνει μέσα στην φωτιά, για να σώσει το παιδί της. Επειδή η αγάπη της είναι ισχυρότερη από το κάψιμο της φωτιάς, δεν καταλαβαίνει πόνο. Η αγάπη για το παιδί της, σκεπάζει τον πόνο. Πόσο μάλλον η αγάπη για τον Χριστό! (Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης)

Δεν είναι το μαρτύριο, αλλά ο σκοπός που κάνει τον μάρτυρα. (ΙερόςΑυγουστίνος)

Δοξασμένος να Είσαι Κύριε και Θεέ μου, που δεν με παρέδωσες σαν θήραμα στους διώκτες μου και δεν έδωσες χαρά στους εχθρούς μου, αλλά λύτρωσες την ψυχή μου, σαν πουλί από την παγίδα των κυνηγών. Και τώρα Κύριε, άκουσέ με και παραστάσου μου την τελευταία μου τούτη ώρα. Φύλαξε την ψυχή μου από τον άρχοντα του αέρα, τον απαίσιο αντίπαλό Σου και από τα ακάθαρτα πνεύματα που τον ακολουθούν. Μην λογαριάσεις για αμαρτία την θανάτωσή μου σε εκείνους, που την εκτελούν από άγνοια, αλλά συγχώρεσέ τους και δείξε τους την αγάπη Σου, για να σε γνωρίσουν και να κληρονομήσουν την Βασιλεία Σου, μαζί με τους εκλεκτούς σου… (Άγιος Γεώργιος – Προσευχή που έκανε ο Άγιος Γεώργιος πριν το Μαρτύριο του)

Δεν είναι τώρα καιρός ειδωλολατρίας να υπάρχουν βασανιστήρια, για να πάμε να μαρτυρήσουμε. Η αγάπη, η υπομονή στις θλίψεις, στις ύβρεις και στις αδικίες, η υπακοή, η ταπείνωση, η εκκοπή του θελήματος, αυτά είναι το σημερινό μαρτύριο… (Όσιος Άνθιμος της Χίου)

Όπως το αμπέλι όταν το κλαδεύεις, τόσο πετά καινούριες βέργες, έτσι και με τους Χριστιανούς, όσο αυξάνουν εναντίον τους οι διωγμοί και τα βασανιστήρια, αυτοί πληθαίνουν. (Άγιος Ιουστίνος)

Όλοι βέβαια οι Άγιοι είναι μακάριοι. Τρεις φορές μακάριοι όμως θα είναι, όσοι θα μαρτυρήσουν την εποχή του Αντιχρίστου, γιατί αυτοί θα δοξαστούν αιώνια περισσότερο από τους άλλους. (Άγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν Σαλός)

α) Τι είναι είδωλο; Είναι αμαρτία.

β) Τι είναι ειδωλολατρικός ναός; Είναι η καρδιά που αγαπά την αμαρτία.

γ) Ποιος είναι ειδωλολάτρης; Είναι ο άνθρωπος που αγαπά την αμαρτία.

δ) Τι είναι ειδωλολατρία; Είναι το να αγαπά κανείς τα πάθη.

ε) Τι είναι αγώνας των μαρτύρων; Είναι η αντίδραση στην αμαρτία.

στ) Ποιος είναι βασανιστής; Είναι το κακό σύνθημα.

ζ) Ποιοι είναι υπηρέτες του βασανιστή; Είναι οι λογισμοί που οδηγούν στην αμαρτία.

η) Τι είναι διάφορα βασανιστήρια; Είναι ο αδιάκοπος αγώνας κατά των λογισμών.

θ) Τι είναι άρνηση του Χριστού; Είναι η επιθυμία της αμαρτίας.

ι) Τι είναι θυσία στο είδωλο; Είναι η πραγματοποίηση της αμαρτίας.

Όποιος αντιδρά σ’ όλα αυτά, είναι μάρτυρας χωρίς αίμα. (Άγιος Τύχων του

Ζαντόνσκ)

Μη νομίσεις ότι μάρτυρες είναι μόνο εκείνοι που τους έκοψαν το κεφάλι μια φορά, επειδή δεν αρνήθηκαν το Χριστό. Είναι και άλλοι, που δεν αρνούνται την αρετή και την υπομονή. Οι πρώτοι μια φορά μαρτύρησαν, ενώ οι δεύτεροι κάθε λίγο μαρτυρούν. Είναι οι αναίμακτοι μάρτυρες τη προαιρέσει. Είναι οι αφανείς μάρτυρες στον κόσμο, αλλά φανεροί στο Θεό. (ΓέρονταςΕφραίμο Κατουνακιώτης)

Η Θεία Χάρη έκανε τους μάρτυρες, όχι μόνο να μην αισθάνονται τους πόνους των μαρτυρίων τους, αλλά και να χαίρονται που μαρτυρούν για τον Χριστό. (Γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης)

Μοναχός ρώτησε τον Γέροντα Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, για τους Αγίους Μάρτυρες, πως άντεξαν, όταν τους έκαιγαν ζωντανούς. Ο Γέροντας απάντησε: ”Αυτό δεν είναι τίποτα… Νομίζεις ότι είναι δύσκολο να υπομείνεις πέντε με δέκα λεπτά και ύστερα να πας αιωνίως στον Παράδεισο; Το δύσκολο είναι να ζεις εδώ στη γη τόσα χρόνια ένα διαρκές μαρτύριο. Δέχομαι να καώ ζωντανός και να πάω αμέσως στον Ουρανό”.

Όσοι Άγιοι μαρτύρησαν, κατά το Μαρτύριο ο Θεός τους έστελνε, μια ειδική Χάρη, την ενδημούσα μαρτυρική Χάρη, για να μπορέσουν να αντέξουν τα μαρτύρια. Όπως στην Ιατρική, με την αναισθησία σε μια εγχείρηση, ο ασθενής δεν νιώθει τον πόνο, έτσι και με την Χάρη αυτήν, οι Μάρτυρες ένιωθαν λιγότερο πόνο. Βέβαια αυτοί οι Άγιοι, πριν το μαρτύριό τους, δίαγαν ενάρετη ζωή. (Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα)

Το πιο εύγλωττο κήρυγμα είναι το κήρυγμα των Αγίων Μαρτύρων. Τους οδηγούν στον τόπο του μαρτυρίου και εκείνοι διδάσκουν και κατηχούν και τους δημίους τους και τους Χριστιανούς που τους ακολουθούν. Ένα τέτοιο κήρυγμα είναι αληθινό και για εκείνους που το κάνουν και για εκείνους που το ακούν. Είναι το συμβόλαιο που γράφει ο Θεός, με το αίμα των Αγίων Μαρτύρων.

Εκείνος που διψά το μαρτύριο, πρέπει να ζήσει πρώτα την καθημερινή θυσία.

Ο Χριστιανός μάρτυρας Άγιος Άτταλος, άνθρωπος ασυνήθιστης ευγένειας και αρετής, οδηγήθηκε στο δικαστήριο μπροστά στον βασιλιά επειδή ήταν Χριστιανός. Το δικαστήριο του πρότεινε, πριν από όλα να αποκηρύξει το Χριστό. Όταν αρνήθηκε να το κάνει, τον έγδυσαν ολόκληρο και τον έβαλαν σε μία πυρακτωμένη σιδερένια καρέκλα. Ο Άγιος Άτταλος, καθόταν ήρεμος, ώσπου το σώμα του άρχισε να ψήνεται. Μεμφόμενος τους Ρωμαίους, τους είπε: ”Εσείς αποκαλείται τους Χριστιανούς βάρβαρους, αλλά ιδού εσείς, σε τι βαρβαρικές πράξεις προβαίνετε!…

ΠΗΓΗ: τα Συναξάρια και οι βιογραφίες των Αγίων της εκκλησίας μας από το site: https://isychastis7.webnode.gr/peri-martyrias-martyron-toy-christoy/