Ας μην νομίσουμε ότι κάποτε μαρτύρησαν σε παρελθόντα χρόνο οι χριστιανοί, γιατί ακόμη και τώρα συνεχίζεται η δίωξή τους και το μαρτύριο σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης με πρώτο σύγχρονο παράδειγμα τα βασανιστήρια των χριστιανών στη Σοβιετική Ένωση και την κομουνιστική Κίνα του Μάο ως και στις Ινδίες, τις Φιλιππίνες, στην Νιγηρία από την αντάρτικη μουσουλμάνικη τρομοκρατική οργάνωση Boko Haram όπως αποδεικνύεται από το πιο κάτω βίντεο, κ.λπ.
http://https://www.youtube.com/watch?v=t3Kftp5mNlw
Στην Καμπότζη μερικοί Χριστιανοί είχαν συγκεντρωθεί σ’ έναν υποτυπώδη ναό, για να προσευχηθούν. Δεν πρόλαβαν καλά να αρχίσουν και ο ναός βρέθηκε περικυκλωμένος από στρατιώτες. Προχώρησαν μέσα. Ξεκρέμασαν από τον τοίχο μία εικόνα του Χριστού. Την πέταξαν με περιφρόνηση κάπου εκεί στην είσοδο. Μία δυνατή φωνή αντήχησε στον ιερό εκείνο χώρο που σκόρπιζε τον τρόμο: «Όποιος θέλει να βγει ζωντανός από εδώ μέσα μόνο ένας τρόπος υπάρχει: Να αρνηθεί τον Χριστό και να φτύσει την εικόνα Του…». Το δίλημμα είναι τρομερό και περιθώρια επιλογής δεν υπάρχουν. Και η άθεη εξουσία δεν αστειεύεται. Συχνά έχει δείξει το αποτρόπαιο πρόσωπό της. Αλλά και ο συμβιβασμός είναι πάντα ελκυστικός και ο πειρασμός μεγάλος. Τι θα κάνουν τώρα; Θα ομολογήσουν ή θα αρνηθούν τον Χριστό;
Ο ένας είναι αρραβωνιασμένος και σε λίγες ημέρες πρόκειται να παντρευτεί. Αξίζει να θυσιασθεί και να σβήσουν τα όνειρά του, οι όμορφες προσδοκίες του; Ο δεύτερος σκέπτεται το… σπίτι τoυ, την οικογένειά του, την γυναίκα του, τα παιδιά του… Ο τρίτος, ο τέταρτος, ο πέμπτος, όλοι κάτι και κάποιον έχουν να σκεφθούν… Κέρινες καρδιές που άρχισαν κιόλας να λιώνουν μέσα στο καμίνι της δοκιμασίας τα λόγια του Κυρίου: «εχθροί του ανθρώπου οι οικιακοί αυτού. Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος· και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος» (Ματθαίος. Κεφ.10, στ.36-37), είχαν κιόλας ατονήσει μέσα τους. Έτσι, ένας, ένας, προχωράει τώρα με σκυμμένο κεφάλι και πιο πολύ με σκυμμένη και ντροπιασμένη ψυχή. Δεν είναι πορεία μελλοθανάτων. Είναι νεκρική πομπή αρνητών που πορεύεται με στιγματισμένο μέτωπο, για να θάψει την νεκρή της πίστη.
Φθάνουν στην εικόνα του Χριστού, την φτύνουν και βγαίνουν έξω ζωντανοί. Ζωντανοί, αλλά νεκροί!… «Όνομα έχουν ότι ζουν και νεκροί είναι», κατά το θεόπνευστο βιβλίο της Αποκαλύψεως. Γιατί ποια ζωή μπορεί να ζήσει ο αρνητής και ο προδότης της πίστεως; Αλλά να, ανάμεσα στους πολλούς και η μία. Η ασυμβίβαστη, η αλύγιστη, η φλογερή. Στην νεανική αυτή ψυχή έχει ανάψει μια άλλη φωτιά. Η φωτιά της αγάπης του Χριστού που καίει τα φρύγανα της δειλίας. Παρά τα δεκαέξι της χρόνια η πίστη της δεν γνωρίζει δισταγμούς. Ο Χριστός και η αγάπη Του είναι γι’ αυτήν το παν. Τίποτα δεν μπορεί να την χωρίσει. Μέσα της αντηχεί το σάλπισμα της γενναιότητος του θείου Παύλου, του ατρόμητου Αποστόλου που, για την αγάπη του Χριστού, θυσίαζε τα πάντα: «Τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; Θλίψις ή στενοχώρια ή διωγμός ή λιμός ή γυμνότης ή κίνδυνος ή μάχαιρα;» (Ρωμ. η´ 35).
Τίποτε απολύτως!… Προχωρεί τελευταία. Οι στρατιώτες δεν έχουν καμιά αμφιβολία. Και αυτή το ίδιο θα κάνει, σκέπτονται… Λύγισαν οι μεγάλοι, δεν θα λυγίσει η μικρή; Όλοι την κοιτάζουν προσεκτικά, το κορίτσι όμως αυτό έχει κάτι άλλο. Είναι κάτι άλλο. Βαδίζει σταθερά. Στο εφηβικό της πρόσωπο αντικατοπτρίζεται η γενναία ψυχή της. Η ματιά της πετάει φλόγες, ενώ, στα χείλη της ανθίζει ένα ουράνιο χαμόγελο. Το βλέμμα της αστραφτερό μοιάζει με αρχαγγελική ρομφαία που καρφώνει τους δημίους στην θέση τους. Την παρατηρούν έκπληκτοι. Οι θύτες ξαφνιάζονται από το θύμα τους.
Ατάραχη εκείνη πλησιάζει την εικόνα. Τα μάτια της βουρκώνουν, όταν ατενίζει τον Αρχηγό της πίστεώς της με τα φτυσίματα της προδοσίας των δειλών. Γονατίζει. Παίρνει την εικόνα στα χέρια της. Την σκουπίζει. Την ασπάζεται ευλαβικά, ενώ τα χείλη της ψιθυρίζουν: “Δεν θα Σ’ αρνηθώ, Χριστέ μου…!!!”Οι στρατιώτες προτάσσουν τα όπλα. Ατάραχη εκείνη. Μία ομοβροντία έρχεται να αιματοκυλίσει το γενναίο κορίτσι και να το προσθέσει στην χορεία των μαρτύρων… Στολισμένη τώρα πια με το αμαράντινο στεφάνι του μαρτυρίου προβάλλει ενώπιόν μας. Θα κάναμε εμείς το ίδιο;…
Επί καθεστώτος Εμβέρ Χότζα, ζούσε στην Αλβανία μια πολύ ευλαβής γιαγιά. Το καθεστώς τότε κυνηγούσε τους Χριστιανούς και όσοι κρατούσαν την πίστη τους, υφίστανται μεγάλα και πολλά μαρτύρια. Μια μέρα η Βορειοηπειρώτισσα γιαγιά προσευχόταν και της ήρθε έντονα η επιθυμία να μαρτυρήσει για το Χριστό! Προσευχόταν με όλη τη θέρμη, της καρδιά της, να τα φέρει έτσι ο Χριστός, ώστε να την συλλάβουν και να μαρτυρήσει. Ενώ λοιπόν προσευχόταν, της εμφανίζεται ο Κύριος και την ρωτάει: ”Τί θέλεις από Μένα;”. ”Θέλω Κύριε, να μαρτυρήσω για το Όνομα Σου”, απάντησε η γιαγιά! Ο Κύριος της χαμογέλασε γλυκά. Ήθελε όμως να την διδάξει την έμπρακτη ταπείνωση και της λέει: ”Πήγαινε και ρώτα γι’ αυτό το θέμα, τον ιερέα του χωριού σας! Ό,τι σου πει εκείνος, αυτό να πράξεις”.
Αυτά της είπε ο Κύριος και αμέσως εξαφανίστηκε. Η γιαγιά έσπευσε αμέσως στον ιερέα του χωριού και του ζήτησε, να της επιτρέψει να μαρτυρήσει. Εκείνος όμως είχε τις αντιρρήσεις του και δεν της έδωσε ευλογία. Έφυγε η γιαγιά στενοχωρημένη για το σπίτι της. Ήταν απαρηγόρητη. Τότε, της ξαναεμφανίζεται ο Χριστός και της λέει: ”Μην στενοχωριέσαι! Ήδη για Μένα είσαι Μάρτυρας στην προαίρεση και θα λάβεις τον στέφανο και τον μισθό του μαρτυρίου!”…
”Φλέγομαι από τον πόθο να μαρτυρήσω για την αγάπη του Χριστού”, είπε μια μέρα ένας αρχάριος Μοναχός σ’ έναν έμπειρο Γέροντα.
– Αν την ώρα του πειρασμού σηκώσεις ευχαρίστως το βάρος του αδελφού σου, του αποκρίθηκε εκείνος, είναι σαν να ρίχτηκες στην κάμινο των τριών Παίδων.
https://isychastis7.webnode.gr/peri-martyrias-martyron-toy-christoy
Πρόσφατα Σχόλια