Ρωτάς αν είναι επικίνδυνος; Όχι μόνο επικίνδυνος, αλλά θανατηφόρος. Ξέρεις τι σημαίνει στην ολότητά του να πάρεις το σταυρό σου και να τον ακολουθήσεις; Σημαίνει απάρνηση του κόσμου, του διεφθαρμένου και δαιμονοκίνητου όπως ο Χριστός εντέλλεται: «ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» (Ματθ. κεφ.16, στ.24).
Η Φραγγέλωση
Και δεν σταματά εδώ αλλά ζητά να απαρνηθείς και να εγκαταλείψεις ό,τι πιο πολύτιμο έχεις, ό,τι αγαπάς πιο πολύ· γυναίκα, πατέρα, μάνα, αδερφούς, αδερφές, γιο, θυγατέρα κι ό,τι υλικό, χωράφια, σπίτια, περιουσία μπορεί να έχεις κοδομήσει με πόνο, κόπο, ιδρώτα κι αίμα. Κοτάς να σκεφθείς τι πάει να πει να εγκαταλείψεις γι’ Αυτόν ό,τι ανεκτίμητο έχεις στα φυλλοκάρδια σου; Παιδικά ματάκια, αθώα βλέμματα, υπέροχα γλυκά λογάκια κι επιφωνήματα, παιχνίδια, χαϊδέματα, αγκαλίτσες, τις τρυφερές και ηδονικές στιγμές που βίωνες με την σάρκα εκ της σαρκός σου; Με αυτήν ή αυτόν που ευλογήθηκες και καθαγιάστηκες να είσαι σάρκα μία; Καταλαβαίνεις ότι σε θέλει αποκλειστικά και απόλυτα δικό Του;
Ο Απόστολος Πέτρος για παράδειγμα, ήταν παντρεμένος, τα παράτησε όλα για χάρη Του όπως τόσοι άλλοι μετά από αυτόν.
Και δεν φθάνουν αυτά, σου ζητά να βγεις στο κλαρί, να τολμήσεις, να τον υπερασπιστείς πάση θυσία πληρώνοντάς το ακόμη και με τη ζωή σου. Να ομολογήσεις μπροστά σε όλους, «ρε χαμένοι, τραβάτε κατά διαόλου έτσι που βαδίζετε». Να τους αναστατώσεις, να τους εξοργίσεις, να τους ταρακουνήσεις πως άλλο Χριστό λατρεύουν, έναν ακίνδυνο Χριστό του συμφέροντος, της συνήθειας, της κυριακάτικης λατρείας και της αμαρτίας τις υπόλοιπες έξι μέρες της βδομάδας. Το Χριστό του συμβιβασμού και της επανάπαυσης, που μας συγχωρεί ό,τι κι αν πράττουμε ή σκεφτόμαστε και δεν χρειάζεται να αγωνιστούμε για να ζήσουμε κατά το θέλημά Του.
Ο επικίνδυνος Χριστός ζητά να δείξεις έμπρακτα ότι αγαπάς ως και τους εχθρούς σου. Tους συγχωρνάς, υπομένεις την κακία τους, το μίσος, την οργή τους, αλλά πάνω από όλα ομολογείς την άτεγκτη, μοναδική αλήθεια που είναι μόνο μία. Θα την προβάλλεις χωρίς δοκησισοφίες, ακόμη κι αν σου στοιχίσει, κι αν καταδικαστείς γι’ αυτό που πιστεύεις πως είναι αλήθεια και συνάδει με την Ηθική και τον απαράβατο Ηθικό Νόμο. Είναι η φρικτή, αποκαλυπτική στιγμή όπου πρέπει ενώπιον αρχών και αρχόντων να πεις το μεγάλο ΟΧΙ που αντιστοιχεί στο ΝΑΙ του θελήματός Του. Είναι η στιγμή που οφείλεις να κατονομάσεις χωρίς υπεκφυγές, συμβιβασμούς και ιδιοτέλεια τους ψεύτες, κλέφτες, απατεώνες, υποκριτές, κερδοσκόπους, αυτούς που «εποίησαν τον οίκο του Θεού σπήλαιο ληστών και οίκο εμπορίου». (Ματθ. κεφ.21, στ, 13, Μαρκος, κεφ 11, στ.17, Λουκάς, κεφ. 19, στ. 46). Αυτούς που τον αρνήθηκαν το Πάσχα κι έκλεισαν τις εκκλησιές λόγω καραντίνας, δήθεν υπακούοντας στις εντολές της πολιτείας που κόπτεται(!!!) ότι επιθυμεί να προστατεύσει τις θνητές ζωές των πολιτών της. Λες κι όλο τον υπόλοιπο χρόνο οι κυβερνώντες ηγέτες μας πεθαίνουν οι κακόμοιροι, παθιάζονται για την ευτυχία του λαού, την ψυχική και οικονομική του ασφάλεια, τη γαλήνη, τη δικαιοσύνη, την πνευματική πρόοδο και ευημερία του.
Είναι επικίνδυνος ο Χριστός γιατί απαιτεί για χάρη Του και του ευαγγελίου, το προσωπικό σου εκούσιο μαρτύριο, να πάθεις ό,τι ομολογεί ο Απόστολος Παύλος: «Υποβλήθηκα σε κόπους πολύ περισσότερο από ό,τι θα περίμενε κανείς· Υπέστην στο σώμα μου κτυπήματα και πληγές υπερβολικές· ρίχτηκα στις φυλακές περισσότερο από κάθε άλλον· διέτρεξα πολλές φορές κινδύνους να θανατωθώ. Από τους δικούς μου πατριώτες τους Ιουδαίους πέντε φορές μαστιγώθηκα κι έλαβα παρά μία τεσσαράκοντα μαστιγώσεις. Τρεις φορές ραβδίστηκα, μια φορά λιθοβολήθηκα, τρεις φορές ναυάγησα, για ένα ημερονύκτιο έμεινα στο ανοικτό πέλαγος και με έδερναν τα κύματα. Υπηρέτησα τον Κύριο με οδοιπορίες πολλές φορές, με κινδύνους μέσα σε πλημμυρισμένα τον χειμώνα ποτάμια, με κινδύνους από τους ληστές, που παραμόνευαν στα μέρη που περιόδευα· με κινδύνους να δολοφονηθώ από το δικό μου ιουδαϊκό γένος, στο οποίο έγινα μισητός λόγω του ότι κήρυττα την σωτηρία που έρχεται μόνο δια του Ιησού Χριστού πάντων των ανθρώπων· με κινδύνους από εθνικούς και ειδωλολάτρες· με κινδύνους μέσα σε πόλεις, με κινδύνους μέσα σε ερημιές· με κινδύνους μέσα σε θάλασσες, που διέσχιζα ταξιδεύοντας για το κήρυγμα του ευαγγελίου· με κινδύνους από ανθρώπους που ήσαν σπιούνοι και το έπαιζαν αδέλφια μου ενώ ήσαν ψευδάδελφοι, και έφεραν υποκριτικά το όνομα του Χριστιανού. Υπηρέτησα τον Κύριο με κόπο και μόχθο, με αγρυπνίες πολλές φορές, με πείνα και με δίψα όταν απομονωνόμουνα σε μακρινές οδοιπορίες, με νηστείες πολλές φορές, με ψύχος και γυμνός, όταν με θερινά ρούχα καταλαμβανόμουνα αιφνίδια από τον χειμώνα. Εκτός των άλλων που παρέλειψα, με στενοχωρούσε και η καθημερινή πίεση και οι επιθέσεις των διωκτών μου, αλλά και η αγωνιώδης φροντίδα μου για όλες τις εκκλησίες. Ποιος από τους Χριστιανούς ασθενεί πνευματικά ή και σωματικά και δεν ασθενώ κι εγώ μαζί του; (Σ.γ.: Φοβερό παράδειγμα, πρότυπο Συναισθηματικής Αφομοίωσης η απόλυτη ενσυναίσθηση). Ποιος σκοντάφτει και πέφτει στην αμαρτία και δεν καίομαι κι εγώ στο καμίνι της θλίψης και της ντροπής;» (Προς Κορινθίους Β΄ Επιστολή κεφ.11, στίχοι 23 – 29).
Μην μου πείτε λοιπόν ότι δεν είναι ο Χριστός επικίνδυνος για όποιον τον εναγκαλισθεί και του αφοσιωθεί με όλη του την ψυχή και την καρδιά;
Πρόσφατα Σχόλια