Το γεγονός που θα σας διηγηθούμε έλαβε χώρα το 1974 με την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο. Στη κορύφωση της μάχης δύο Έλληνες βλέπουν έναν Τούρκο στρατιώτη απέναντί τους, με προτεταμένα τα όπλα είναι έτοιμοι να τον σκοτώσουν, όταν ξαφνικά ο Τούρκος γελάει και κατευθύνεται γελαστός προς το μέρος τους. Οι δυο Ελληνοκύπριοι τα χάνουν, γελούν κι αυτοί και κατεβάζουν τα όπλα και ξαφνικά, ο Τούρκος σηκώνει το όπλο του και τους σκοτώνει και τους δύο. Την ιστορία μας τη διηγήθηκε ο Ν.Α. ο οποίος συμμετείχε στον πόλεμο και σκότωσε ο ίδιος Τούρκους.
Γεώργιος Ευαγγελάτος
Όλα αυτά ας τα δούμε σε συνάρτηση με το παρακάτω κείμενο:
Κι αν έρθει η Θεία Χάρις; Κι αν μαζί της κουβαλάει – καθώς λένε – την Αγάπη, την Ειρήνη, την Συμπόνοια; Πως θα πάω στον Πόλεμο με τ’ αδέρφια μου, τους συμπολεμιστές μου; Τι θα τους πω; Ότι με πλημμύρισε το Άγιο Φως του Θαβώρ και δεν μπορώ να σκοτώσω τον οπλισμένο αντίπαλο που σκοτώνει τα αδέρφια μου, τις οικογένειές μας γιατί κι αυτός είναι αδελφός μου; Πως συνταιριάζεται μωρέ το Θείο με το Ανθρώπινο;
(Υπάρχει – κατά την ταπεινή μου γνώμη – ένα “λάθος” στην εικόνα…κάτι “αταίριαστο”…στον “σταυροφόρο”…το ότι έχει ως “οδηγό” και “βασικό ωθητή” (πίσω θέση) στη λαβή του ξίφους το δεξί χέρι δείχνει πως είναι “δεξιόχειρας”…η θέση της θήκης του ξίφους όμως – στα δεξιά του – δείχνει πως είναι “αριστερόχειρας”…αβλεψία του καλλιτέχνη, θα πει κανείς…σαφέστατα…δεν παύει όμως να απεικονίζει – και δη ΑΡΙΣΤΑ – αυτό το “παράδοξο”, το “αταίριαστο” που περιγράφεται και στο κείμενο…).
Γιώργος Ανεστόπουλος
ΠΗΓΗ:http://filosofia-erevna.blogspot.com/2020/09/blog-post_19.html
Πρόσφατα Σχόλια