Η νιοστή δύναμη τής ανθρώπινης βλακείας

Σίγουρα είμαι βλάκας και αυτό το κατάλαβα από τον καιρό που άρχισα να έχω αίσθηση τού κοινωνικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ζω.
Κατά την διάρκεια τής δεκαετίας τού ’50 μόλις είχε τελειώσει ο Εμφύλιος, για αρκετούς συμμοριτοπόλεμος, θυμάμαι ότι ο μισός και παραπάνω γυναικείος πληθυσμός τής Πατρίδας μας ήταν μαυροφορεμένος και τούτο επειδή κάθε οικογένεια θρηνούσε ένα θύμα ή θύματα. 
Χήρες μητέρες, στις περισσότερες περιπτώσεις είχαν να θρέψουν τα στόματα αρκετών ορφανών ενώ οι μνήμες τών καταστροφών που άφησαν πίσω τους οι Ναζί κατακτητές ήταν ακόμα νωπές. Όσο για τα θύματα τού Εμφύλιου, όσοι είχαν γλυτώσει από την γερμανική θηριωδία είχαν σταλεί για να κάνουν τις “διακοπές” σε κάποιο ξερονήσι ενώ οι οικογένειές τους υπέφεραν από την απουσία τού πατέρα ή τού μεγάλου γιου που συνεπείς στην κομματική τους συνείδηση δεν έβαζαν την τζίφρα του στο χαρτί που τους πρόσφεραν.  Παράλληλα, κάποιες άλλες μανάδες και οικογένειες ζούσαν με την ελπίδα να ξαναδούν ένα αγαπημένο τους πρόσωπο που η λαίλαπα τής καταστροφής το είχε στείλει σε κάποια “συντροφική” χώρα. Χιλιάδες γονείς δεν ξαναείδαν τα παιδιά τους. Το κάψιμο είχε τελειώσει, αλλά οι καπνοί και οι οιμωγές βρώμιζαν ακόμα την ατμόσφαιρα.  Όπου κι’ αν έστρεφα το πρόσωπό μου δεν έβλεπα τίποτ’ άλλο παρά ένα δράμα, ορφάνια και μιζέρια και όλα αυτά στο όνομα ενός καλύτερου αύριο.
Και, όμως, αν και τα πολεμικά δεινά είχαν τελειώσει, κατά την γενική αντίληψη, καινούργιες “αμυντικές” συμφωνίες φύτρωσαν,  με ποιον άλλον σκοπό, παρά την προάσπιση τής… ειρήνης.  Κεφάλαια τρισεκατομμυρίων δαπανήθηκαν για τον σκοπό αυτόν ενώ το φάσμα μιας πυρηνικής καταστροφής εξακολουθεί να κυνηγάει αδυσώπητα την ανθρωπότητα.  Όσο από δικαιολογίες για την ορθότητα τής πολιτικής αυτής, τίποτ’ άλλο.
Οι “αντιμαχόμενοι” λες και είναι μέλη τής ίδιας χορωδίας εξακολουθούν να τραγουδούν στον ίδιο πλάγιο δαπανώντας υπέρογκα ποσά γιατί όπως λέει και το λιμπρέτο που τραγουδούν “αν θέλεις ειρήνη πρέπει να προετοιμάζεσαι για πόλεμο”.  Έτσι, η πείνα και η δυστυχία συνεχίζεται (ο κορονωϊός τους μάρανε) σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Ομολογώ, ότι έπειτα από τόσα χρόνια, ατέρμονων, “προετοιμασιών” για την εξασφάλιση τής περιπόθητης ειρήνης ακόμα δεν έχω καταλάβει (σχήμα λόγου) τί γίνεται.  Νέα και πληροφορίες σαν την επισυναπτόμενη (τα περί παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας είναι μπούρδες· θυμηθείτε το Τσέρνομπιλ) εξακολουθούν να παρουσιάζονται καθημερινά ενώ ο λαουτζίκος συνεχίζει τον μακάριο ύπνο του.  Ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες ο πολύς ο κόσμος περιμαντρωμένος στο καβούκι τού φαρισαϊκού του εγωϊσμού («εγώ να είμαι καλά· δεν πάει να καεί το παλιάμπελο») δεν δίνει πεντάρα για το τι γίνεται πλάι του.
Όμως, ενώ η ανθρώπινη βλακεία βρίσκεται, όπως πάντα, στο ζενίθ, παρατήρησα ότι το καύσιμο που την διατηρεί είναι η… φοβία.  Σας λέει τίποτα αυτό;  Προσωπικά είμαι βέβαιος ότι η χρήση της δεν είναι τυχαία.  Το ότι την χρησιμοποιούν κάποιοι πχ Μπίλης ο Θύρας, ο ντόκτορ Φάουστ, του ΠΟΥ και άλλοι αυτό δεν μετριάζει τον βαθμό τής ηλιθιότητάς τους και ας νομίζουν ότι είναι περισπούδαστοι (ονόματα δεν λέω).  Απλά, είναι τόσο βλάκες που δεν βλέπουν την στραβωμάρα τους.
Υ. Γ.   Επειδή έχασα τον κατάλογο με τα ονόματα τών χορωδών μπορείτε να προσθέσετε όποιο όνομα θέλετε.  Σίγουρα δεν θα κάνετε λάθος. Αρκεί να έχει μια καρέκλα στην Βουλή ή να περιμένει την ταχτοποίηση τού παιδιού σε μια θέση στο Δημόσιο από κάποιον “κουμπάρο”.
 

Μπράβο σας βλάκες καταστροφείς του κόσμου, τίποτα πιο έξυπνο δαιμονοκρατούμενοι επιστήμονες δεν βρήκατε να εφεύρετε για το καλό κι όχι προς φθορά, διάλυση και κατάρρευση του κόσμου; Άντε να μου χαθείτε. Αναρτήθηκε από τον φίλο μου τον Ν.Κ.

Leave a Reply

Your email address will not be published.