Θεόδωρος Β΄Λάσκαρις υπόδειγμα και πρότυπο ηγέτη ασύγκριτο με τα ανήθικα άθλια δυτικόφερτα νεκρόφιλα υποκείμενα που μας κυβερνούν σήμερα

Αλλά οι πολιτικοί μας είναι όνομα και πράγμα κατά τα χάλια και την πνευματική ασιτία και ηθική καταρράκωση του λαού μας.

Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρης Βατάτζης
Πορτραίτο του αυτοκράτορα Θεόδωρου Β΄ από ένα χειρόγραφο του 15ου αιώνα.
Αυτοκράτορας της Νίκαιας
Περίοδος	1254 – 1258
Προκάτοχος	Ιωάννης Γ΄ Βατάτζης
Διάδοχος	Ιωάννης Δ΄ Βατάτζης
Γέννηση	1222
Θάνατος	18 Αυγούστου 1258
Σύζυγος	Ελένα Ασανίνα
Επίγονοι	Ειρήνη Μαρία Ιωάννης Δ΄ αυτ. Ρωμαίων Θεοδώρα Ευδοκία
Οίκος	Βατάτζαι
Πατέρας	Ιωάννης Γ΄ Βατάτζης
Μητέρα	Ειρήνη Λασκαρίνα

Ποιος ήταν ο αυτοκράτορας του Βασιλείου της Νικαίας Θεόδωρος Β΄Λάσκαρις; Κάτι που δεν θα το μάθουν τα παιδιά μας στα πανάθλια τεχνοκρατικά εγχειρίδια ενός διεστραμμένου εκπαιδευτικού συστήματος που πρέπει να καταργηθεί και αναδομηθεί εκ βάθρων.

Ήταν βασιλιάς, θεολόγος, φιλόσοφος, συγγραφέας, ποιητής και υμνωδός των πιο κατανυκτικών ύμνων του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνα που ψέλνεται στις εκκλησίες μας κατά το Δεκαπενταύγουστο. Αν και βασιλεύς, περιβαλλόμενος με δόξα κοσμική δεν τσίμπησε και δεν πήραν τα μυαλά του αέρα όπως συμβαίνει με τους σημερινούς αστείους καραγκιόζηδες που ανά τετραετία εκλέγονται με καλπονοθευτικά συστήματα να καθοδηγήσουν (να στραβώσουν δηλαδή) ακόμη περισσότερο έναν τυφλό πνευματικά και ηθικά λαό.

Η ζωή λοιπόν του Θεόδωρου Β΄ συνοδεύεται, όπως συμβαίνει σε όλους μας, από δοκιμασίες που σχεδόν τον συνθλίβουν. Όταν ανεβαίνει στο θρόνο η Κωνσταντινούπολη έχει ήδη καταληφθεί και συληθεί από τα βρωμερά στίφη του αρχιαιρεσιάρχη Πάπα και των σταυροφόρων της ελεεινής μορφής. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό το βάρος που κουβαλάει στους ώμους του. Χάνει πρόωρα τη φιλόστοργη σύζυγό του Ασανίνα σε ηλικία μόλις 25 ετών, μητέρα 5 παιδιών. Συγκρίνατέ τον με την πρώτη πολίτιδα της χώρας η οποία «συζεί με τον σύντροφό της» χωρίς την ευλογία της εκκλησίας δίνοντας πρώτη αυτή μέγα ηθικό παράδειγμα αθρήσκου, και απίστου προσώπου.

Ο ίδιος ζει με την υγεία του να κλονίζεται από διάφορες ασθένειες που τον στέλνουν στον τάφο πολύ νωρίς. Πεθαίνει σε ηλικία μόλις 36ετών.

Κάτω από τη χιονοστιβάδα τόσων δεινών μετανοεί ειλικρινά και ζητά το έλεος του Θεού. Λίγο πριν το θάνατό του περιβάλλεται το ταπεινό μοναχικό ράσο αντί των πολυτελών αυτοκρατορικών ενδυμάτων, κάτι πολύ σύνηθες για τις παραδόσεις των αυτοκρατόρων και βασιλισσών εκείνης της εποχής.

Είχε άκρα επίγνωση του εαυτού του και καθώς πλέει τα τρικυμισμένα πελάγη της ζωής, καταφεύγει στην φιλόστοργο Μητέρα όλων των Ορθοδόξων την Παναγία μας.

Γράφει στον παρακλητικό Κανόνα: «καταιγίς με χειμάζει των συμφορών, Δέσποινα, και των λυπηρών τρικυμίαι καταποντίζουσι· αλλά προφθάσασα, χείρα μοι δος βοηθείας, η θερμή αντίληψις και προστασία μου». Καταιγίδα και σφοδρή θύελλα των συμφορών της ζωής μου με δέρνει αλύπητα και συνεχώς με βασανίζει, Παναγία Δέσποινα. Το πλήθος των καθημερινών περιστατικών της ζωής μου σαν άλλα πελώρια κύματα τρικυμισμένου πελάγους κτυπούν αλύπητα το σκάφος της υπάρξεώς μου και θέλουν να το καταποντίσουν. Αλλά συ, Παναγία μου, πρόφθασε και δος μοι χείρα βοηθείας, αφού εύ με την χάριν του Υιού σου είσαι η θερμή αντίληψις και προστασία μου.

Με την ίδια ψυχική διάθεση θα ανακοινώσει τα συγκεκριμένα καυτά αιτήματά του προς την φιλόστοργον Μητέρα μας. Θα της ζητήσει να μεσιτεύσει στον Υιόν της εκτενώς δι’ άμεσον βοήθειαν και επέμβασή του.

Γράφει λοιπόν: «Παράκλησιν εν ταις θλίψεσιν οίδα, και των νόσων ιατρόν σε γιγνώσκω, και παντελή συντριμμόν του θανάτου, και ποταμόν της ζωής ανεξάντλητον, και πάντων των εν συμφοραίς ταχινείν και οξείαν αντίληψιν». Παρηγοριά στις πολλές θλίψεις μου ευρήκα εσένα, Παναγία μου. Και στις πολλές αρρώστιες μου εσένα αναγνωρίζω ως θεράποντα ιατρόν μου. Σε σένα βρίσκω διέξοδον στις μελαγχολικές σκέψεις μου για τον θάνατον, αφού ο Υιός σου, μοναδικός και αληθινός Σωτήρας μας και λυτρωτής μας, δια του θανάτου Του και της τριημέρου εκ νεκρών εγέρσεώς Του κατήργησε τον θάνατον, και ποταμός ζωής πλέον ρέει ανεξάντλητος. Και όλοι όσοι δοκιμάζονται από ποικίλες συμφορές ευρίσκουν γρήγορον και αποτελεσματικήν από εσένα βοήθειαν και συμπαράστασιν.

Είχα απογοητευθεί ο ποιητής της Παρακλήσεως από όλους και από όλα. Καμμία ουσιαστική βοήθεια δεν μπορούσε κανείς να του προσφέρει στις δύσκολες ώρες του βίου του. Το μόνο ασφαλές καταφύγιο και πηγή παρηγορίας και ενισχύσεως είναι γι’ αυτόν ο Κ΄ριος Ημών Ιησούς Χριστός. Αυτού την πανάγαθον και φιλάνθρωπον θείαν επέμβασινμκαι παντοδύναμον συμπαράστασιν εκζητεί δια μέσου της στοργικής Μητέρας μας και Μητέρας του Κυρίου μας, της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Γράφει λοιπόν; «Απορήσας εκ πάντων, οδυνηρώς κράζω σοι· πρόφθασον, θερμή προστασία, και σην βοήθειαν δός μοι τω δούλω σου, τω ταπεινώ και αθλίω, τω την συν αντίληψιν επιζητούντι θερμώς».

Ευρίσκομαι σ’ ένα πλήθος δυσκολιών και με έχει καταλάβει απορία και αμηχανία. Δεν ξέρω τι να κάνω. Έχω πτωχύνει από όλα τα πράγματα του παρόντος κόσμου. Γι’ αυτό με πολλή οδύνη ψυχής και συνοχή καρδίας καταφεύγω σε σένα,  Παναγία μου. Σε φωνάζω δυνατά και ικετευτικά εγώ ο ταπεινός και άθλιος. Σπεύσε γρήγορα εις βοήθειαν του δούλου σου, που με τόσην θερμην ψυχής σε παρακαλεί και ε ικετεύει.

Όταν πλέον γαληνεύει η ζωή του, θέλει ιδιαιτέρως να εκφράσει τις ευχαριστίες του προς την Παναγία.

Γράφει: «Εν ύμνοις ευχαρίστοις δοξολογώ και γεραίρω το άμετρον έλεος, και την πολλήν δύναμίν σου και τις πολλαπλές ευεργεσίες σου, τις οποίες  τόσο πλούσια εχάρισες σε μένα τον ταλαίπωρο. Γι’ αυτό με την ψυχήν και την καρδιά μου, με τον λογισμόν, την σκέψη μου και την γλώσσα μου θα μεγαλύνω το πανάγιο όνομά σου.

Η Αγία Γραφή λέγει: «Όλα εδώ στον κόσμο, αξιώματα, δόξα, πλούτη, εφ’ όσον δεν έχουν σχέσιν με τον άγιον Θεόν και δεν συμβάλλουν εις την σωτηρίαν και τον αγιασμόν της ψυχής μας, είναι μάταια εξ ολοκλήρου» (Εκκλησιαστής, κεφ Α, στίχος 2).   Σ.γ.: Τ’ ακούει κανείς από τους ηγέτες μας, ω Έλληνες!

Μόνο με την χάριν και την φιλάνθρωπη συμπαράσταση του Άγιου Τριαδικού Θεού μας, και την πανσθενουργό βοήθεια Του  θα διαπλεύσουμε ακινδύνως το τρικυμιώδες πέλαγος της παρούσης ζωής.

Ας ζητούμε δε προς τούτο τις πρεσβείες της παναχράντου Μητρός Του: Συ,  πανακήρατε κόρη, στοργική Μητέρα όλων μας, ικέτευε εκτενώς με ικεσίες θερμές τον Υιόν σου και Σωτήρα μας, τον Κύριόν μας Ιησούν Χριστόν, που είναι  τόσο φιλάνθρωπος και φιλάγιος, να μας βοηθάει να διασχίζουμε με ασφάλεια το πολυτάραχο πέλαγος της παρούσης ζωής και να ελλιμενισθούμε σώοι στον ακύμαντο λιμένα της βασιλείας των ουρανών του Υιού σου. Αμήν.

Μόνο αν επιλέξουμε πιστούς “ηγέτες πλήρεις πνεύματος Αγίου και Σοφίας” (Πράξεις, κεφ.ΣΤ, στ. 3), θα δούμε Θεού πρόσωπο ω Έλληνες. Ή τώρα ή ποτέ και 200 χρόνια μετά την ατελή, υλική επανάσταση του1821 ή θα πετύχουμε την πνευματική αναγέννηση του λαού μας ή θα χαθούμε!

Ευαγγελάτος Γεώργιος